dĭācŏnus
dĭācŏnus - i; m.; ae dĭācŏnus, i (collat. form in plur.: diacones,;: diaconibus,), m., = διάκονος, in eccl. Lat., a servant or minister of the church, a deacon,; et saep. —dĭācŏnissa, ae, f., a deaconess,; Orell. Inscr.…
Lema del corpus
Latín Sustantivo
Las entradas completas del diccionario están disponibles con Reader.
Desbloquear con ReaderCargando…
quidam inductus est ( ut appellant Christiani ) diaconus ; cuius prolatae litterae scriptae Graeco sermone,
Abrir en el lectorPrimianus hoc scriptum magistratui Carthaginis dedit et a diacono suo dicendum apud acta mandauit: indignum est
Abrir en el lectoretiam alia gesta, ubi legebatur Miltiadem misisse diaconos cum litteris Maxenti imperatoris et praefecti praetorio ad
Abrir en el lectorLa concordancia ampliada está disponible con Reader y superiores.
Desbloquear concordanciaCargando…