bĕātĭtūdo
bĕātĭtūdo - ĭnis; f. 1. the condition of beatus, happiness, felicity, blessedness, beatitude; a word coined by Cic.; cf.
Lema del corpus
Latín Sustantivo
Grammar pattern: Third declension · structured Wiktionary source
Las entradas completas del diccionario están disponibles con Reader.
Desbloquear con ReaderCargando…
cibos delicatos et otium profundum uitae que totius beatitudinem deerit tibi dignitas gloriosa: nam memoriam praesentis
Abrir en el lectordurare cruciatibus quam sine dolore ullo in aeterna beatitudine permanere; ac per hoc cum illam poenam
Abrir en el lectoriste abhorret eloquiis, ubi aliquando quidem bonorum beatitudo prius ponitur, ut est illud: Qui
Abrir en el lectorLa concordancia ampliada está disponible con Reader y superiores.
Desbloquear concordanciaCargando…