Reader

EPISTOLA XXXIII. ANSELMI AD URBANUM. Exponit duram quam Belvacensis episcopus et a clericis et a laicis patitur persecutionem. Et postulat sedis apostolicae privilegium pro suo monasterio contra episcopalem dominationem.

Domino reverendo, Ecclesiae catholicae summo pontifici, URBANO, frater ANSELMUS, servus servorum Dei Becci commanentium cum debita subjectione fidele servitium.

Gratias ore et corde celsitudini vestrae, quantas possum, ago; quia parvitatem meam dignata est suae benignitatis epistola honorare, et apostolica benedictione laetificare. Pro vestra et Romanae Ecclesiae tribulatione, quae nostra et omnium vere fidelium est, non cessamus orare Deum assidue, ut mitiget vobis 354 a diebus malis, donec fodiatur peccatori fovea. Et certi sumus, etiamnum nobis moram videatur facere; quoniam non relinquet virgam peccatorum super sortem justorum; quia haereditatem suam non derelinquet: et portae inferni non praevalebunt adversus eam. De dilectissimo nostro episcopo Belvacensi, quem ea diligentia qua scivi et potui, exquisito ejus introitu, ut onus episcopale susciperet coegi; sic multimode coactus regis Francorum et cleri Belvacensis, et multorum aliorum religiosa( inquantum cognoscere poteram) instantia, cum assensu Remensis archiepiscopi, nullo resistente, ut nisi hoc facerem, Deum timerem offendere. Novit sanctitas vestra qua voluntate post susceptum episcopatum olim eam petiit, quid fecit, quomodo rediit. Cur autem nunc quoque vestrae se majestati repraesentet, plenius per ejus vocem quam per litteras nostras innotescet. Scio namque quoniam ipse mendacium, et maxime in hac re coram vobis exsecratur, et sperat ob puritatem conscientiae quia veritas in hac causa sibi non adversatur. Verum rei ipsius serie pertractata, nec vestra prudentia nostro consilio indigebit, nec justitia precibus opus habebit. Solum igitur hoc nunc intimo, quod si ad vestram jam venit( sicuti est aut venturum est) notitiam per alium, nescio; scilicet quia non minimam idem episcopus persecutionem patitur propter justitiam, quam per jussionis vestrae servare nititur obedientiam. Nam, intantum ejus odium canonici et presbyteri ejus episcopatus, paucissimis exceptis, et quidam laici exardescunt, et extraneos, quoscunque possunt et quibuscunque modis valent, accendunt, ut non solum ipsum, sed et illos immoderate detestentur, et detestabiles monstrare conentur, qui ei aliquod solatium impendunt: ut cum Propheta ipse dicere possit: Tota die verba mea exsecrabantur, adversum me omnes cogitationes eorum in malum: inhabitabunt et abscondent; ipsi calcaneum meum observabunt. Canonici quidem et presbyteri hoc illi faciunt, quia eos a pravis consuetudinibus, et maxime a mulierum reproba conversatione vult prohibere, et filios eorum, sive quos sibi secundum placitum haeredes eligunt, a praebendarum haereditaria successione, atque a sacrorum ordinum promotione conatur arcere. Laici vero idcirco, quia invasionibus rerum Ecclesiae inordinate factis non vult favere. Quapropter ut eum vestris litteris vehementer roboratum remittatis, valde necessarium existimo, et ut dominum supplex servus postulo. Sicque illum auctoritas vestra Remensi archiepiscopo, et aliis vicinis episcopis, et clero civibusque Belvaci, et ejusdem episcopatus nobilibus commendans contra malevola machinamenta muniat, ut in exsecutione mandatorum vestrorum non tam eos adversarios quam adjutores inveniat. Praesumo aliquam gratiam de vestrae largitate pietatis Ecclesiae Beccensi postulare; sed haec praesumptio non tantum de mea ascendit temeritate, quantum de vestra reverenda mihi et charissima descendit benignitate, quae se meae parvitati litteris per praefatum episcopum Belvacensem missis, et verbis mihi per illum et quosdam alios relatis, dignata est monstrare. Est enim nova res, nostrum monasterium nec adhuc ulla antiquitate, aut ullius apostolica auctoritate, aut privilagio confirmatum; sed vestris temporibus et vestrae clementiae jassioni divinitus servatum. Ut ergo aliquo vestrae auctoritatis dono, prout vestrae visum fuerit religiosae discretioni, se gaudeat honorari et confirmari, nulla nostra merita obtendimus; sed divinae voluntati et vestrae pietati committimus. Non enim ignotum esse puto vestrae excellentiae quia plures episcopi non tantum gaudent monasteria paterna pietate nutrire et episcopali cura erudire, quam austera quadam dominatione et propria voluntate gravare. Quod tamen sub paterna sanctitate reverendi archiepiscopi nostri Guillelmi fidelis dilectoris nostri non timemus. Servi vestri, conservi et domini mei fratres nostrae congregationis, qui pro vestra paternitate quotidie mecum non cessant orare, desiderant se mecum orat orationi et benedictioni vestrae commendare.