Reader

MEDITATIO III. Deploratio male amissae virginitatis.

Anima mea, anima aerumnosa, anima, inquam, misera miseri homunculi, excute torporem tuum, et discute peccatum tuum, et concute mentem tuam; reduc ad cor enorme delictum, et produc de corde immanem rugitum. Intende, infelix, intende sceleris tui horrorem, et protende horrificum terrorem, et terrificum dolorem. Tu, inquam, quae quondam candidata coelesti lavacro, dotata Spiritu sancto, in Christiana professione jurata, virgo fuisti Christo desponsata. O unde memini! O quem nominavi! utique non jam benignum sponsum virginitatis meae, sed terribilem judicem immunditiae meae. Heu memoria perditae jucunditatis! Cur sic superaggravas pressuram possidentis infelicitatis? quam misera sors flagitiosi hominis, cui et bonum et malum pariter sunt in tormentum? Torquet enim me mala conscientia, et cruciatus ejus in quibus timeo me arsurum; torquet me bonae conscientiae, et praemiorum ejus, memoria, quae scio me perdidisse, nec amplius recuperaturum. Vae miserum perdere! dolendum, id perdere irrecuperabiliter, quod servari debet interminabiliter. Heu inconsolabile perdere, quod non solum est damnosum bonorum, sed insuper est lucrosum tormentorum!

O virginitas, jam non dilecta mea, sed perdita mea; jam non jucunda mea, sed desperata mea quo devenisti? in quam fetido, in quam amaro coeno me dereliquisti? O fornicatio sordidatrix mentis meae, perditrix animae meae; unde misero subrepsisti, de quam nitido, de quam jucundo statu me praecipitasti? Hinc uris me, o amare moeror, quia illud est amissum: hinc angis me, o gravis dolor, et timor gravioris, quia istud 209 est admissum. Hinc est damnum inconsolabile, hinc tormentum intolerabile. Vae hinc, et vae illinc. Sic sic pariter bonum et malum, sic utique jam juste punitis adhuc viventem miserum malum. Digne, certe digne. Tu namque anima mea, perfida Deo, perjura Dei, adultera Christi, libenter de virginitatis sublimitate miserabiliter es demersa in barathrum fornicationis. Tu illa olim desponsata Regi coelorum, ardenter facta es scortum tortoris tartarorum. Heu, abjecta a Deo, projecta diabolo, imo abjiciens Deum, amplectens diabolum. Tu enim, tu misera anima mea, meretrix obstinata, fornicatrix impudens, tu prior amatori et creatori tuo Deo repudium obtulisti, et ad insidiatorem et perditorem tuum daemonem te sponte contulisti. O miserrima commutatio!

Heu! de quam sublimi cecidisti, in quam profundum corruisti! Vae! quam benignum contempsisti, quam maligno te junxisti! Quid fecisti, o mentis amentia, amens spurcitia, spurca nequitia, quid fecisti? In coelo dereliquisti castum amorem tuum, et in infernum secuta es odiosum corruptorem tuum, et in barathro parasti non thalamum, sed prostibulum tuum. Horror mirabilis, quam perversa voluntas! Miraculum horribile, quam voluntaria perversitas! Unde mihi, Deus, tantae pravitatis correctio? unde tibi, Deus, tanti sceleris satisfactio? Praecipitare, miser homuncio, in tenebrosum, profundum immoderatae moestitiae, qui sponte praecipitatus es in barathrum horrendae nequitiae. Obruere, infelix, more terribilis doloris, qui corruisti libens in coenum infernalis fetoris. Obvolvere, criminose, horridis tenebris inconsolabilis luctus, qui volens provolutus es in voraginem tam sordidi luxus. Volutare in gurgite amaritudinis, qui delectatus es in volutabro turpitudinis.

Terror horribilis, dolor terribilis, moeror inconsolabilis, aggregate vos super me, irruite, obruite, perturbate, obvolvite, possidete. Justum est, justum est. Impudenti audacia contempsi vos, et putenti delectatione provocavi vos; imo Deum, non vos, et nunc miserabili poenitentia desidero vos. Torquete reum, vindicate Deum. Praesentiat fornicator inferni tormenta quae meruit, praegustet quod praeparavit, assuescat quod est passurus. Extende et produc, immoderate peccator, luctuosam poenitentiam, qui tam longe produxisti tui sceleris immunditiam. Revolvere, et revolvere in eumdem turbinem amaritudinum, qui toties revolutus es in eamdem voraginem libidinum. Consolatio, securitas, laetitia, nolo vos, renuo vos, nisi peccati venia reduxerit vos. Procul este, procul este ante mortem, si forte indulgentia revocet vos mihi vel post mortem. Sit continua poenitentia amara comes aetatis meae, sit continuus dolor insatiabilis tortor vitae meae, sint moeror et acerbus luctus infatigabiles tribulatores juventutis et senectutis meae. Utinam, utinam ita sit opto, oro, desidero ut ita sit. Si enim non sum dignus oculos ad coelum orando levare, certe non sum indignus eos vel plorando caecare. Si confunditur mens mea orare pudore conscientiae, aequum est ut confundatur turbine luctuosi doloris et tristitiae. Si timet exhiberi ante conspectum Dei sui, justum est ut habeat ante conspectum suum tormenta sceleris sui.

Cogitet igitur et recogitet cor meum quid fecit, et quid meruit. Descendat, inquam, descendat ad terram tenebrosam et opertam mortis caligine mens mea, et consideret quae ibi exspectent scelerosam animam meam, intendat et contempletur, videat et conturbetur. Quid est, Deus, quid est quod animadverto in terra miseriae et tenebrarum? Horror, horror. Quid est quod intueor, ubi nullus ordo, sed sempiternus horror inhabitat? Heu, confusio ululatuum, tumultus fletuum, stridor dentium, inordinata multitudo gemituum. Vae, vae; quot, quot et quot vae, vae. Ignis sulphureus, flamma tartarea, et caliginosa volumina, quam terrifico rugitu video vos rotari. Vermes in igne viventes, quae mira aviditas rodendi sic vos accendit, quos ille ignis ignium non incendit? Daemones coardentes, frementes ardore, frendentes furore, cur sic crudeles estis his qui volutantur inter vos? O omnimoda tormenta, justitia moderata, ad sustinendum immoderata, siccine nullus modus, nullum remedium, nullus finis temperabit vos? Haeccine sunt, magne Deus, quae parata sunt fornicatoribus, et contemptoribus tuis, quorum ego unus sum? Ego, ego utique unus horum ego sum.

Anima mea, expavesce; mens mea, defice; cor meum, scindere. Quo me rapitis, exactores sceleris mei? Quo me trudis, peccatum meum? quo me tradis, Deus meus? Si feci ut essem reus tuus, nunquid potui facere ut non essem creatus tuus? Si mihi castitatem meam ademi, nunquid tibi misericordiam tuam peremi? Domine, Domine, si ego admisi unde me damnare potes, tune amisisti unde salvare soles? Noli, Domine, noli sic attendere malum meum; ut obliviscaris bonum tuum. Ubi est, o verax Deus, ubi est, Vivo ego, nolo mortem peccatoris, sed ut magis convertatur et vivat? Domine, qui non mentiris, Domine, quid est, nolo mortem peccatoris, si tu sepelis in infernum ad te clamantem peccatorem? an detrudere peccatorem in gehennam, hoc est nolo mortem peccatoris? An hoc est, volo ut convertatur peccator et vivat? Peccator sum, Domine, peccator sum ego. Si ergo non vis mortem peccatoris, quid te cogit, quod non vis, ut me tradas ad mortem? Si vis ut convertatur peccator et vivat, quid te prohibet facere quod vis, ut me convertas, et vivam? An immanitas peccati mei cogit te quod non vis, et prohibet quod vis, cum sis omnipotens Deus? Absit, omnipotens Deus, absit! Domine Deus: non praevaleat nequitia peccatoris confitentis et dolentis sententiae Omnipotentis.

Memento, juste, sancte et benigne Deus, memento quia misericors es, et creator et recreator meus. Ne ergo memineris, bone Domine, justitiae tuae adversus peccatorem tuum, sed memor esto benignitatis tuae erga creaturam tuam; ne memineris irae adversus reum, sed memor esto miserationis erga miserum. Verum est quia conscientia mea meretur damnationem, et poenitentia mea non sufficit ad satisfactionem, sed certum est quia misericordia tua superat omnem offensionem. Parce ergo, tu bone Domine, cujus est salus, et qui non vis mortem peccatoris, parce peccatrici animae meae. Fugit enim exterrita a terrente justitia tua ad confortantem misericordiam tuam, ut quoniam praemium virginitatis est corruptae, o dolor, irrecuperabile; saltem supplicium fornicationis poenitenti non sit inevitabile, quia non est impossibile omnipotentiae tuae, nec indecens justitiae tuae, nec insolitum misericordiae tuae, quoniam bonus es, et quoniam in aeternum misericordia tua, qui es benedictus in saecula. Amen.