Reader

MEDITATIO V. Unde vivat anima, et unde vivat caro: et de gloria bonae animae, et de infelicitate malae animae, quando exeunt de corpore.

Dum anima manet in corpore, vivit homo secundum carnem: qua carnem deserente, moritur secundum eamdem carnem. Sed, sicut anima vitam carni tribuit, dum ipsa manet in carne, sic ipsa caro vitam tribuit animae, dum ipsa caro facit opera justitiae. Ergo hoc modo sibi invicem videntur tribuere, et anima carni, et caro animae; et sic anima cum carne operante, acquirunt sibi invicem vitam perpetuae vitae. Sed illam vitam mox percipit anima exuta carne, quam caro cum anima perceptura est in resurrectione in novissimo die. Ergo, anima mea, et caro, exsultate in Deum vivum, accedite ad Deum Creatorem vestrum, accedite et illuminamini, et jam amplius non faciatis unde erubescatis; sed semper agere studete, unde in perpetuum gaudeatis. Hortor vos, moneo vos, ne in vacuum gratiam Dei modo recipiatis( II Cor. VI, 1), qui etsi modo multa patitur fieri a vobis quae multum displiceant illi; non semper eum ita pati putetis. Est enim sine dubio patiens redditor, et diligens cordis et renum scrutator. Patitur modo multa, exspectans nostram correctionem, velut mansuetissimus: sed si modo nos non corrigimus, damnabit nos, sicut justissimus: et qui modo tam dulcis est nobis, ut nos suos fratres vocet et amicos, tunc in extrema discussione ignoratos, et non sibi per bona opera notos, veluti inimicos suos reputabit nos.

Anima mea et caro mea, jam tandem evigiletis, semper et ubique cogitantes de novissimis vestris. Forsitan si hoc facitis, non facile peccabitis. Si modo, sicut moneo, facitis, securae sitis; quia cum multi dolebunt, qui modo misere rident et gaudent, vos laetitia inenarrabili exsultabitis et gaudebitis. In ipsis operibus vestris diligenter intendite. Si recta sunt et Deo placita, gaudete; si prava et Deo non accepta, citius corrigite. Non dormitent oculi vestri, non dormiant palpebrae vestrae. Aperta est fovea perditionis: facile illuc labitur, qui modo caute se non custodit. Peccatum et iniquitas, stultum et vanum, facile modo illuc impellunt; in quo semel immersi jam non resurgunt in perpetuum. Sicut pravis et mala semper facientibus, apertus est aeternus interitus; sic bonis, et in bonis operibus perseverantibus, apertus est paradisi introitus, in quo quis semel susceptus semper et in perpetuum manebit gaudens et laetus. Hoc modo et bona opera bonum elevant sursum in excelsum: et mala opera malum demergunt in profundum deorsum.

Sed jam nunc diligenter videamus, si possumus, quo ordine bona opera animam illius qui bene vixit ducant in coelum, et mala opera animam peccatoris trahant in infernum. Anima pura, mox ut discedit a corpore, videt omnia opera sua; et quia omnia bona videt, gaudet inenarrabili laetitia. Mox accipit eam angelus, et qui oculos ejus tenuit ne videret vanitatem; amplectitur eam, qui obturavit aures ejus ne audiret iniquitatem; protegit eam, qui custodivit os ejus, ne loqueretur mendacium; aggaudet ei, qui eam protexit ne peccaret in sensu olfaciendi sive tangendi; et sic eam ex omni parte laetus et hilaris circumdat, et ante thronum claritatis divinae, ubi sine fine gaudeat, locat. Occurrunt ei alii angeli, et alii sancti, qui ibi assistunt ante conspectum divinae majestatis; et quam sociam sibi per bona opera et amicam noscunt, in brachiis sincerissimae charitatis gaudenter excipiunt; taliterque affantes, quasi singula gaudia omnium ibi cohabitantium ei ostendunt. Ecce, amica nostra, ecce, socia nostra, quia fideliter Deo servisti, ejusque praecepta faciendo viriliter laborasti, jam tandem a labore quiesce, et aeternis gaudiis amodo et usque in sempiternum nobiscum fruere.

At, contra, anima peccatoris cum cogitur de corpore exire, mox excipiunt eam angeli Satanae, quam igneis catenis fortiter constringentes, fortiusque ex omni parte propellentes ad tormenta inferni rapiunt, ubi ipse Satanas mersus in profundum jacet deorsum. Ibi est fletus, et stridor dentium; ibi ignis, laqueus, spiritus procellarum pars calicis peccatorum. Tunc ipse Satanas rapiens eam ad se, exspuensque in eam ignem plenum putore, jubet a suis ministris eam ex omni parte arctari, et sic arctatam in ipsis tormentis projici, ubi sine fine cum illis tormentetur, et sine fine in ipsis doloribus indeficiens moriatur. Tunc infelix anima in ipsis poenis tormentata, ipsis furiis infernalibus undique coangustata, tandem ad se reducta, cernens omnia mala quae fecit, infeliciter proclamat: Heu misera, misera! cur unquam in vitam veni, misera, quae tantis tormentorum generibus undique excrucior misera? Vermes, vermes, qui tam crudeliter me corroditis, parcite, quaeso; parcite mihi miserae, tot et tam immania alia tormenta patienti. Heu misera, misera! et 212 mori cupio, et tamen moriens mori nequeo. Nunc misera recipio quidquid peccavi per visum, per gustum, per auditum, per odoratum, per tactum. Non tamen valet infelici animae tam misere dolenti, tam sero poenitenti, tam infeliciter proclamanti, quod tunc tanta tristitia se afficit. Sed quod, dum in vita fuit, promeruit, nunc in ipsis doloribus inferni, misera et peccatrix recipit.

Ecce anima mea et caro mea, diligenter intendite; intendentes autem verum judicium judicate; et quid sit melius, quid utilius sequendum discernite. Bene facere et bona recipere? an mala agere, et mala percipere? Nisi insanum sapiatis, nihil aliud respondebitis, nisi, bene facere et bonum habere. Ergo facite bonum, ut illud possitis habere bonum, a quo est omne bonum, scilicet omnis boni bonum, quod non potest esse nisi bonum. Multa bona Creator noster dedit nobis, multa in potestate nostra tradidit; sed nullum bonum est tam pretiosum, tam ab omni sapiente expetendum, quam illud bonum, ad quod non potest accedere ullum malum. Hoc bonum est ipse Creator noster, qui nunquam nisi bonus est. Quod bonum si, ejus gratia largiente, habere poteritis, omnia alia bona in illo habebitis. Si vero alia bona habentes, illum solum non habetis; in vanum laboratis, ventumque stultissime sequentes, in extremis non veritatem, sed vanitatem invenietis.

Est autem, sicut videtis, si recte consideratis, praesens gloria, quasi vesica vento plena; quae dum sic plena tenetur in manibus, conspicitur speciosa et clara; cui si fortuito punctus permodicus imprimatur, non claritas, sed inanitas, et ventus remanet in manibus. Animadvertite ergo; et, sicut in principio hujus meditationis vos monui, de novissimis vestris semper cogitetis; quia sic cogitantes, semperque de exitu vestro metuentes non facile peccabitis, et sic usque in extremum viventes, finita temporali laetitia, quae dum sic timebatis, circa oculos vestros quasi ventus volabat, non vanitatem, sed veritatem, quae Christus est, invenietis, ad quam vos perducat qui vos creavit. Amen.