Reader

SERMO I. De verbis Isaiae, VI, 1, « Vidi Dominum sedentem, » etc.

Vidi Dominum sedentem super solium excelsum et elevatum, et plena erat omnis terra majestate ejus. Sublimis quaedam visio prophetico nobis sermone describitur. Vidi, inquit, Dominum sedentem. Magnum spectaculum, fratres, et beati oculi qui viderunt. Quis non toto desiderio concupiscat tantae majestatis gloriam contemplari? Hoc quippe sanctorum omnium unicum semper desiderium fuit. Ipse est enim in quem desiderant angeli prospicere, quem videre vita aeterna est. Sed aliam, fratres, audio prophetae ejusdem, et ejusdem Domini longe dissimilem visionem. Siquidem Isaias iste est, qui in alio loco sic loquitur: Vidimus eum, et non erat ei species neque decor; et aestimavimus eum tanquam leprosum, etc. Ubi illud primum considerandum est, quod communis illa, haec propheticae praerogativae propria videatur. Non sine causa sane ibi, vidimus, scriptum est; et hic, vidi: nisi ut illam quidem intelligas esse communem, hanc vero excellentiae singularis. Siquidem absque specie et decore 944 vidit eum, et sprevit Herodes: viderunt ipsi quoque Judaei, qui et dinumeraverunt omnia ossa ejus. Jam vero super hac visione beata manifeste propheta denuntians ait: Tollatur impius, ne videat gloriam Dei.

Multifarie ergo multisque modis non solum locutus in prophetis, sed et visus est a prophetis. Agnovit eum David minoratum ab angelis; Jeremias etiam vidit eum in terris cum hominibus conversantem; Isaias modo super solium excelsum, modo non solum infra angelos aut inter homines, sed tanquam leprosum se vidisse testatur, id est non in carne tantum, sed in similitudine carnis peccati. Tu quoque si desideras videre sublimem, humilem prius Jesum videre curato. Intuere prius exaltatum in deserto serpentem, si videre desideras regem in solio residentem. Ista te humiliet visio, ut illa exaltet humiliatum. Reprimat et sanet ista tumorem tuum, ut illa repleat et satiet desiderium tuum. Exinanitum vides? non sit otiosa visio, quia exaltatum otiose videre non poteris. Similis eris illi, cum videris eum sicuti est: esto et nunc similis ei, videns eum sicut propter te factus est. Si enim ne in humilitate quidem similitudinem ejus abnuis, certa tibi sublimitatis quoque similitudo debetur. Nunquam ille socium tribulationis a communione gloriae patietur arceri. Denique usque adeo non dedignatur passionis suae consortem et in regnum admittere secum, ut in cruce confitens latro eadem die cum eo fuerit in paradiso. Hinc est quod ait etiam ad apostolos: Vos estis qui permansistis mecum in tribulationibus meis, et ego dispono vobis regnum. Quia ergo si compatimur, et conregnabimus: sit interim meditatio nostra, fratres, Christus, et hic crucifixus. Ipsum ponamus signaculum super cor, signaculum super brachium nostrum. Ipsum amplectamur brachiis quibusdam vicariae dilectionis, ipsum sequamur studio piae conversationis. Hoc enim iter, quo ostendatur et nobis ipse, qui est salutare Dei: sane non jam sine specie et decore, sed in claritate tanta, ut majestas ejus repleat orbem terrarum.

Opportune siquidem visione prima, tanquam hiemali adhuc tempore, non super solium, sed in inferiori atque humiliori habitatione videtur. Duplicem quippe solet habere magna domus quaelibet mansionem, aestivam superius, inferius hiemalem. Igitur dum ipsa etiam discipulorum corda brumali adhuc glacie stringerentur, et Petrus quoque non minus gelido corde, quam corpore calefaceret se ad prunas; tempus omnino non erat habitandi in solio, vel potius apparendi. At ubi cantabitur canticum novum: Hiems abiit et recessit, flores apparuerunt in terra nostra; opportune jam tunc ascendetur in solium, et habitabit Dominus in excelso.

Puta ergo Isaiam, cum haec loqueretur, illius gloriam temporis oculo praevidisse prophetico: Vidi, inquit, Dominum sedentem super solium excelsum, etc. Sed quid putamus? quale est solium istud, fratres? Neque enim Altissimus in manifestis vel manufactis inhabitat. Nulla omnino materia corporalis apta tanto solio, tantae fabricae congrua, digna tanto habitatore videtur. Vivis est construenda lapidibus fabrica spiritualis, quam vera et aeterna Vita sua inhabitatione dignetur. Quod si minus tanto aedificio sufficit angelica creatura, praevaricatorum utique minorata praecipitio: suscitet certe de terra inopem, et de pulvere erigat pauperem, ut collocet eum cum principibus, et solium gloriae compleat. Et fortassis propterea ipse qui vidit, non modo excelsum solium; sed et elevatum quoque describit: ut proinde et angelorum stabilis celsitudo, et hominum misericors elevatio designetur. Quae sequuntur, diligentiorem et ipsa considerationem desiderare videntur: ideoque sufficiat hodie vel coepisse.