Reader

HILDEFONSI RESPONSIO. Id se quidem libenter praestiturum, sed iniquitate temporum retardari significat.

Domino meo Quirico episcopo Hildefonsus famulus vester.

Imperas mihi, charissime domine, aut loqui si taceo, aut ne taceam loquens, et dominicae vestis, quae non habet maculam aut rugam, abdita contectaque devolvens, unius objectu luminis et desideriis fidelium luceam, et insipientiam perfidorum exstinguam. Non ergo possum, sed ille faciat in me hanc gloriam sibi, qui erigit elisos, solvit compeditos, et illuminat caecos. Qui erigat me ad se manibus piae crucis, quem cecidisse constat de manibus suae divinitatis; qui solvat me imperiis pietatis a vinculo sceleris; qui illuminet me praevenienti misericordia, quem caligavit malorum culpa; et tunc ab Jesu apprehensus audiam: Dimissus es ab infirmitate tua, confestimque erectus glorificem eum. Tunc quoque solutum abire sinat, et curram post eum in odore unguentorum ejus: quodque afflatu virtutis attraxerim, eloquii flatu respirem. Illuminet etiam caecum, et cum lumen miserationis ejus agnovero, ego quoque et omnis plebs demus laudem Deo.

Nunc certe quia non me, sed gloriam Christi mei quaeris in me, et ego non meipsum commendo, sed Christum meum in omni quod loqui appeto, spectantibus amabilem ardenter exhibeo, ut hunc dilectum meum diligens loquar, loquens annuntiem, annuntians notum faciam, agnitum celebrem, reddam post celebritatem mortalitatis angelorum hymnis laudem saeculis sempiternis: igitur ut praecipis, appeterem loqui frequenter, et hoc mihi pia devotione adest, ut in meditatione legis Dei lingua simul et vita silentium non haberet; sed ita necessitas temporum vires atterit animorum, ut nec delectet vita propter imminentia mala.