Reader

EX EPISTOLA B. PAULI AD TIMOTHEUM I. INTERROGATIO LXX.

Cum Paulus apostolus dicat, Justo lex non est posita: quomodo Psalmista legem sibi dari poscit, dicens, Legem pone mihi, Domine, viam justificationum tuarum, et exquiram eam semper?

EX EPISTOLA B. PAULI AD TIMOTHEUM I. RESPONSIO (Ex Aug., serm. 11 in hunc psal., n. 1 et 2).

Quid est hoc quod orat ut sibi lex a Domino ponatur, si non ponitur justo? An eo modo non ponitur justo, quomodo posita est populo contumaci in tabulis lapideis, non in tabulis cordis carnalibus; secundum Testamentum vetus in monte Sina, quod in servitute generat, non secundum Testamentum Novum, de quo scriptum est per Jeremiam prophetam: Ecce dies veniunt, dicit Dominus, et consummabo domui Israel et domui Juda Testamentum Novum, non secundum testamentum quod disposui patribus eorum in die qua apprehendi manum eorum, ut educerem eos de terra Aegypti, quoniam ipsi non permanserunt in Testamento meo, et ego negligam eos, dicit Dominus; quoniam hoc est Testamentum quod constituam domui Israel, post dies illos, dicit Dominus: Dabo leges meas in mentes eorum, et in cordibus eorum scribam eas? Ecce quomodo vult iste legem sibi poni a Domino; non sicut injustis et non subditis ad Vetus Testamentum pertinentibus posita est in tabulis lapideis; sed sicut sanctis filiis liberae, hoc est, supernae Jerusalem, filiis promissionis, filiis haereditatis aeternae, sancto Spiritu tanquam digito Dei in mente datur, et in cordibus scribitur: non quod memoria teneant, et vitam negligant, sed quod sciant intelligendo, faciant diligendo, in latitudine amoris, non in timoris angustiis. Cur ergo iste adhuc poscit sibi legem poni, quae utique, si non ei posita fuisset, non viam mandatorum Dei in cordis latitudine cucurrisset? Sed quia proficiens loquitur, et Dei donum novit esse quod profecit, quid aliud petit cum sibi legem poni petit, nisi ut in ea magis magisque proficiat? Qui utique legem secundum litteram noverat; sed quia littera occidit, spiritus vivificat, orat ut per spiritum faciat quod per litteram sciebat.

EX EPISTOLA B. PAULI AD TIMOTHEUM I. INTERROGATIO LXXI.

Quomodo Paulus dicit, Qui omnes homines vult salvos fieri, et ad agnitionem veritatis venire: cum e contra Scriptura dicat, Deus cui vult miseretur, et quem vult indurat?

EX EPISTOLA B. PAULI AD TIMOTHEUM I. RESPONSIO.

Si Deus omnes homines salvos fieri vult, quomodo omnes salvi non fiunt? Aut si omnes salvi fiunt, quod utique non est, quomodo alibi scriptum est, Deus cui vult miseretur, et quem vult indurat? Sed ita debemus intelligere quod scriptum est, quia omnes homines vult salvos fieri, tanquam diceretur, nullum hominem fieri salvum, nisi quem fieri ipse voluerit: non quod nullus sit hominum, nisi quem salvum fieri vellet, sed quod nullus fiat, nisi quem velit. Ac proinde quod dicit omnes, a toto partem intelligi voluit: scilicet, quod omnes eos salvos fieri velit, quos ex omni genere humano salvandos esse elegerit. Ac per hoc contrarium non est illi sententiae, Deus cui vult miseretur, et quem vult indurat: quia et cui miseretur, per misericordiam salvatur; quem indurasse dicitur, per judicium relinquetur. Indurare enim dicitur Deus eum quem mollire noluerit, sicut etiam excaecare dicendus est eum quem illuminare noluerit, vel repellere eum quem vocare destiterit.

EX EPISTOLA B. PAULI AD TIMOTHEUM I. INTERROGATIO LXXII.

Cum Paulus in Epistola ad Timotheum prima mulieres in ecclesia tacere praecipiat, dicendo, Docere autem mulieribus non permitto: quomodo ad Titum scribens, docendi feminis tribuat potestatem, id est, ut bene docentes sint, et prudentiam doceant?

EX EPISTOLA B. PAULI AD TIMOTHEUM I. RESPONSIO (Ex Hieronym., Commentar. in Epist. ad Tim. et Tit.).

Quae ita a majoribus solvuntur, ut contraria sibi nullo modo videantur. Sic enim intelligendum est, ut in viros feminis sit doctrina sublata, caeterum adolescentulas doceant, quasi filias suas. Et ideo cum mulieres jubet Apostolus ut bene docentes sint, et prudentiam doceant, docere quidem illis permisit, sed feminas, non viros: et hoc non in ecclesia, sed privatim, ut non sit praecepto illi superiori contrarium quo jubet ut mulieres in ecclesia taceant.

EX EPISTOLA B. PAULI AD TIMOTHEUM I. INTERROGATIO LXXIII.

Cum Apostolus de Deo dicat, Qui lucem habitat inaccessibilem; quem vidit nullus hominum, sed nec videre potest: quomodo Psalmista dicit, Accedite ad Dominum, et illuminamini( Psal. XXXIII, 6)? Quomodo ergo accedendo illuminamur, si ipsam lucem, qua illuminari possumus, non videmus? Si vero accedendo ad eum, ipsam qua illuminamur lucem videmus, quomodo inaccessibilis esse perhibetur?

EX EPISTOLA B. PAULI AD TIMOTHEUM I. RESPONSIO (Ex Gregor. Magn., lib. VIII Mor., n. 92).

Qua in re pensandum est quod inaccessibilem dixit, sed homini, sed humana sapienti. Scriptura quippe sacra omnes carnalium sectatores humanitatis nomine nominare solet. Unde de eisdem Apostolus quibusdam discordantibus dicit: Cum enim sit inter vos zelus et contentio, nonne carnales estis, et secundum hominem ambulatis? Quibus paulo post subjicit: Nonne homines estis? Et unde alias testimonium protulit: Quod oculus non vidit, nec auris audivit, nec in cor hominis ascendit, quae praeparavit Deus diligentibus se( II, 9). Et cum hominibus dixisset absconditum, mox subdidit: Nobis autem revelavit per Spiritum suum, ipsum se ab hominis vocatione discernens, qui raptus supra hominem divina jam saperet. Ita etiam hoc loco cum lucem Dei inaccessibilem perhibet, ut ostenderet quibus subdidit: Quem vidit nullus hominum, sed nec videre potest. More suo homines vocans omnes humana sapientes, quia qui divina sapiunt videlicet supra homines sunt.