Reader

οὗ τος ὁ τῆ ς Τύ χης λό γος ἐ στί ν, ἴ διον καὶ μό νης αὑ τῆ ς ἔ ργον ἀ ποφαινομέ νης̓ Αλέ ξανδρον. δεῖ δ' ἀ ντειπεῖ ν ὑ πὲ ρ φιλοσοφί ας, μᾶ λλον δ' ὑ πὲ ῤ Αλεξά νδρου δυσχεραί νοντος καὶ ἀ γανακτοῦ ντος, εἰ προῖ κα δό ξει καὶ παρὰ τῆ ς Τύ χης λαβεῖ ν τὴ ν ἡ γεμονί αν, ἣ ν ὢ νιον αἵ ματος πολλοῦ καὶ τραυμά των ἐ παλλή λων κτώ μενος πολλὰ ς μὲ ν ἀ ύ πνους νύ κτας ἴ αυεν, ἤ ματα δ' αἱ ματό εντα διέ πρησσεν πολεμί ζων πρὸ ς ἀ μά χους δυνά μεις καὶ ἄ πειρα φῦ λα καὶ ποταμοὺ ς ἀ περά τους καὶ πέ τρας ἀ τοξεύ τους, εὐ βουλί ᾳ καὶ καρτερί ᾳ καὶ ἀ νδρεί ᾳ καὶ σωφροσύ νῃ παραταττό μενος

οἶ μαι δ' ἂ ν αὐ τὸ ν εἰ πεῖ ν πρὸ ς τὴ ν Τύ χην τοῖ ς κατορθώ μασιν αὑ τὴ ν ἐ πιγρά φουσαν“ μή μου διά βαλλε τὴ ν ἀ ρετὴ ν μηδ' ἀ φαιροῦ περισπῶ σα τὴ ν δό ξαν. Δαρεῖ ος ἦ ν σὸ ν ἔ ργον, ὃ ν ἐ κ δού λου καὶ ἀ στά νδου βασιλέ ως κύ ριον Περσῶ ν ἐ ποί ησας: καὶ Σαρδανά παλος, ᾧ τὸ διά δημα τῆ ς βασιλεί ας πορφύ ραν ξαί νοντι περιέ θηκας. ἐ γὼ δ' εἰ ς Σοῦ σα νικῶ ν δι'̓ Αρβή λων ἀ ναβέ βηκα, καὶ Κιλικί α μοι πλατεῖ αν ἀ νέ ῳ ξεν Αἴ γυπτον, Κιλικί αν δὲ Γρά νικος, ὃ ν Μιθριδά τῃ καὶ Σπιθριδά τῃ νεκροῖ ς ἐ πιβὰ ς διεπέ ρασα. κό σμει σεαυτὴ ν καὶ σεμνύ νου βασιλεῦ σιν ἀ τρώ τοις καὶ ἀ ναιμά κτοις: ἐ κεῖ νοι γὰ ρ εὐ τυχεῖ ς ἦ σαν,̓͂ Ωχοι καὶ̓ Αρτοξέ ρξαι, οὓ ς εὐ θὺ ς ἐ κ γενετῆ ς τῷ Κύ ρου θρό νῳ ἐ νί δρυσας. τοὐ μὸ ν δὲ σῶ μα πολλὰ σύ μβολα φέ ρει Τύ χης ἀ νταγωνιζομέ νης οὐ συμμαχού σης. πρῶ τον ἐ ν̓ Ιλλυριοῖ ς λί θῳ τὴ ν κεφαλὴ ν ὑ πέ ρῳ δὲ τὸ ν τρά χηλον ἠ λοή θην: ἔ πειτα περὶ Γρά νικον τὴ ν κεφαλὴ ν βαρβαρικῇ μαχαί ρᾳ διεκό πην, ἐ ν δ'̓ Ισσῷ ξί φει τὸ ν μηρό ν: πρὸ ς δὲ Γά ξῃ τὸ μὲ ν σφυρὸ ν ἐ τοξεύ θην, τὸ ν δ' ὦ μον ἐ κπεσὼ ν βαρὺ ς ἐ ξ ἕ δρας περιεδί νησα: πρὸ ς δὲ Μαρακανδά νοις τοξεύ μασι τὸ τῆ ς κνή μης ὀ στέ ον διεσχί σθην: τὰ λοιπὰ δ'̓ Ινδῶ ν πληγαὶ καὶ βί αι θυμῶ ν: ἐ ν̓ Ασπασί οις ἐ τοξεύ θην τὸ ν ὦ μον, ἐ ν δὲ Γανδρί δαις τὸ σκέ λος: ἐ ν δὲ Μαλλοῖ ς βέ λει μὲ ν ἀ πὸ τό ξου τὸ στέ ρνον ἐ νερεισθέ ντι καὶ καταδύ σαντι τὸ ν σί δηρον, ὑ πέ ρου δὲ πληγῇ παρὰ τὸ ν τρά χηλον, ὅ τε προστεθεῖ σαι τοῖ ς τεί χεσιν αἱ κλί μακες ἐ κλά σθησαν ἐ μὲ δ' ἡ Τύ χη μό νον συνεῖ ρξεν οὐ δὲ λαμπροῖ ς ἀ νταγωνισταῖ ς, ἀ λλὰ βαρβά ροις ἀ σή μοις χαριζομέ νη τηλικοῦ τον ἔ ργον: εἰ δὲ μὴ Πτολεμαῖ ος ὑ περέ σχε τὴ ν πέ λτην, Λιμναῖ ος δὲ πρὸ ἐ μοῦ μυρί οις ἀ παντή σας βέ λεσιν ἔ πεσεν, ἤ ρειψαν δὲ θυμῷ καὶ βί ᾳ Μακεδό νες τὸ τεῖ χος, ἔ δει τά φον̓ Αλεξά νδρου τὴ ν βά ρβαρον ἐ κεί νην καὶ ἀ νώ νυμον κώ μην γενέ σθαι.”

καὶ μὴ ν τὰ μὲ ν αὐ τῆ ς τῆ ς στρατεί ας χειμῶ νες, αὐ χμοί, βά θη ποταμῶ ν, ἄ ορνα ὕ ψη, θηρί ων ὑ περφυεῖ ς ὄ ψεις, ἄ γριοι δί αιται, μεταβολαὶ δυναστῶ ν, παλιμπροδοσί αι: τὰ δὲ πρὸ τῆ ς στρατεί ας, ἔ τι τοῖ ς Φιλιππικοῖ ς πολέ μοις ἐ πέ σπαιρεν ἡ̔ Ελλά ς, ἀ πεσεί οντο δ' αἱ Θῆ βαι τῶ ν ὅ πλων τὴ ν Χαιρωνικὴ ν κό νιν ἐ κ τοῦ πτώ ματος ἀ νιστά μεναι, καὶ συνῆ πτον αἱ̓ Αθῆ ναι τὰ ς χεῖ ρας ὀ ρέ γουσαι: πᾶ σα δ' ὕ πουλος ἡ Μακεδονί α πρὸ ς̓ Αμύ νταν ἀ ποβλέ πουσα καὶ τοὺ ς̓ Αερό που παῖ δας ἀ νερρή γνυντο δ'̓ Ιλλυριοί, καὶ τὰ Σκυθῶ ν ἐ πῃ ωρεῖ το τοῖ ς προσοί κοις νεωτερί ζουσι: τὸ δὲ Περσικὸ ν χρυσί ον διὰ τῶ ν ἑ κασταχοῦ δημαγωγῶ ν ῥ έ ον ἐ κί νει τὴ ν Πελοπό ννησον κενοὶ δ' οἱ Φιλί ππου θησαυροὶ χρημά των, καὶ προσῆ ν ἔ τι δά νειον, ὡ ς̓ Ονησί κριτος ἱ στορεῖ, διακοσί ων ταλά ντων. ἐ ν τοσαύ τῃ πενί ᾳ καὶ πρά γμασι ταραχὰ ς ἔ χουσι μειρά κιον ἄ ρτι τὴ ν παιδικὴ ν παραλλά ττον ἡ λικί αν ἐ θά ρρησεν ἐ λπί σαι Βαβυλῶ να καὶ Σοῦ σα, μᾶ λλον δὲ τὴ ν πά ντων ἀ νθρώ πων ἀ ρχὴ ν εἰ ς νοῦ ν ἐ μβαλέ σθαι, τοῖ ς τρισμυρί οις, οἴ εσθαι, πεζοῖ ς καὶ τετρακισχιλί οις ἱ ππεῦ σι πιστεύ σας: τοσοῦ τοι γὰ ρ ἦ σαν, ὡ ς̓ Αριστό βουλό ς φησιν: ὡ ς δὲ Πτολεμαῖ ος ὁ βασιλεύ ς, τρισμύ ριοι πεζοὶ πεντακισχί λιοι δ' ἱ ππεῖ ς: ὡ ς δ'̓ Αναξιμέ νης, τετρακισμύ ριοι πεζοὶ καὶ τρισχί λιοι, πεντακισχί λιοι δὲ καὶ πεντακό σιοι ἱ ππεῖ ς. τὸ δὲ λαμπρὸ ν αὐ τῷ καὶ μέ γα παρασκευασθὲ ν ὑ πὸ τῆ ς Τύ χης ἐ φό διον ἑ βδομή κοντα τά λαντ' ἦ ν, ὥ ς φησιν̓ Αριστό βουλος: ὡ ς δὲ Δοῦ ρις, τριά κοντα μό νον ἡ μερῶ ν ἐ πισιτισμό ς.

ἄ βουλος οὖ ν καὶ προπετὴ ς̓ Αλέ ξανδρος ἐ ξ εὐ τελῶ ν οὕ τως ἐ πὶ τὴ ν τηλικαύ την δύ ναμιν ὁ ρμώ μενος; οὐ μὲ ν οὖ ν. τί ς γὰ ρ ἀ πὸ μειζό νων ἢ καλλιό νων ἀ φορμῶ ν ἀ νή γετο, μεγαλοψυχί ας, συνέ σεως, σωφροσύ νης, ἀ νδραγαθί ας, αἷ ς αὐ τὸ ν ἐ φωδί αζε φιλοσοφί α πρὸ ς τὴ ν στρατεί αν, καὶ πλεί ονας παρ'̓ Αριστοτέ λους τοῦ καθηγητοῦ ἢ παρὰ Φιλί ππου τοῦ πατρὸ ς ἀ φορμὰ ς ἔ χων διέ βαινεν ἐ πὶ Πέ ρσας; ἀ λλὰ τοῖ ς μὲ ν γρά φουσιν, ὡ ς̓ Αλέ ξανδρος ἔ φη ποτὲ τὴ ν̓ Ιλιά δα καὶ τὴ ν̓ Οδύ σσειαν ἀ κολουθεῖ ν αὐ τῷ τῆ ς στρατεί ας ἐ φό διον, πιστεύ ομεν,̔́ Ομηρον σεμνύ νοντες: ἂ ν δέ τις φῇ τὴ ν̓ Ιλιά δα καὶ τὴ ν̓ Οδύ σσειαν παραμύ θια πό νου καὶ διατριβὰ ς ἕ πεσθαι σχολῆ ς γλυκεί ας, ἐ φό διον δ' ἀ ληθῶ ς γεγονέ ναι τὸ ν ἐ κ φιλοσοφί ας λό γον καὶ τοὺ ς περὶ ἀ φοβί ας καὶ ἀ νδρεί ας ἔ τι δὲ σωφροσύ νης καὶ μεγαλοψυχί ας ὑ πομνηματισμού ς, καταφρονοῦ μεν ὅ τι δηλαδὴ περὶ συλλογισμῶ ν οὐ δὲ ν οὐ δὲ περὶ ἀ ξιωμά των ἔ γραψεν, οὐ δ' ἐ ν Λυκεί ῳ περί πατον συνέ σχεν οὐ δ' ἐ ν̓ Ακαδημεί ᾳ θέ σεις εἶ πεν: τού τοις γὰ ρ ὁ ρί ζουσι φιλοσοφί αν οἱ λό γον αὐ τὴ ν οὐ κ ἔ ργον νομί ζοντες. καί τοι γ' οὐ δὲ Πυθαγό ρας ἔ γραψεν οὐ δὲ ν οὐ δὲ Σωκρά της οὐ δ'̓ Αρκεσί λαος οὐ δὲ Καρνεά δης, οἱ δοκιμώ τατοι τῶ ν φιλοσό φων: καὶ οὐ κ ἠ σχολοῦ ντο περὶ πολέ μους ἐ κεῖ νοι τηλικού τους, οὐ δὲ βασιλεῖ ς βαρβά ρους ἡ μεροῦ ντες οὐ δὲ πό λεις̔ Ελληνί δας ἐ γκτί ζοντες ἀ γρί οις ἔ θνεσιν οὐ δ' ἄ θεσμα καὶ ἀ νή κοα φῦ λα νό μους διδά σκοντες καὶ εἰ ρή νην ἐ πῄ εσαν, ἀ λλὰ καὶ σχολά ζοντες τὸ γρά φειν παρί εσαν τοῖ ς σοφισταῖ ς. πό θεν οὖ ν ἐ πιστεύ θησαν ἐ κεῖ νοι φιλοσοφεῖ ν; ἀ φ' ὧ ν εἶ πον ἢ ἀ φ' ὧ ν ἐ βί ωσαν ἢ ἀ φ' ὧ ν ἐ δί δαξαν. ἀ πὸ τού των κρινέ σθω καὶ̓ Αλέ ξανδρος ὀ φθή σεται γὰ ρ οἷ ς εἶ πεν οἷ ς ἔ πραξεν οἷ ς ἐ παί δευσε φιλό σοφος.

καὶ πρῶ τον τὸ παραδοξό τατον, εἰ βού λει, σκό πει, τοὺ ς̓ Αλεξά νδρου μαθητὰ ς τοῖ ς Πλά τωνος, τοῖ ς Σωκρά τους ἀ ντιπαραβά λλων. εὐ φυεῖ ς οὗ τοι καὶ ὁ μογλώ σσους ἐ παί δευον, εἰ μηδὲ ν ἄ λλο φωνῆ ς̔ Ελληνί δος συνιέ ντας: καὶ πολλοὺ ς οὐ κ ἔ πεισαν ἀ λλὰ Κριτί αι καὶ̓ Αλκιβιά δαι καὶ Κλειτοφῶ ντες, ὥ σπερ χαλινὸ ν τὸ ν λό γον ἐ κπτύ σαντες, ἄ λλῃ πη παρετρά πησαν. τὴ ν δ'̓ Αλεξά νδρου παιδεί αν ἂ ν ἐ πιβλέ πῃ ς,̔ Υρκανοὺ ς γαμεῖ ν ἐ παί δευσε καὶ γεωργεῖ ν ἐ δί δαξεν̓ Αραχωσί ους, καὶ Σογδιανοὺ ς ἔ πεισε πατέ ρας τρέ φειν καὶ μὴ φονεύ ειν, καὶ Πέ ρσας σέ βεσθαι μητέ ρας ἀ λλὰ μὴ γαμεῖ ν. ὢ θαυμαστῆ ς φιλοσοφί ας, δι' ἣ ν̓ Ινδοὶ θεοὺ ς̔ Ελληνικοὺ ς προσκυνοῦ σι, Σκύ θαι θά πτουσι τοὺ ς ἀ ποθανό ντας οὐ κατεσθί ουσι. θαυμά ζομεν τὴ ν Καρνεά δου δύ ναμιν, εἰ Κλειτό μαχον,̓ Ασδρού βαν καλού μενον πρό τερον καὶ Καρχηδό νιον τὸ γέ νος, ἑ λληνί ζειν ἐ ποί ησε: θαυμά ζομεν τὴ ν διά θεσιν Ζή νωνος, εἰ Διογέ νη τὸ ν Βαβυλώ νιον ἔ πεισε φιλοσοφεῖ ν. ἀ λλ'̓ Αλεξά νδρου τὴ ν̓ Ασί αν ἐ ξημεροῦ ντος̔́ Ομηρος ἦ ν ἀ νά γνωσμα, καὶ Περσῶ ν καὶ Σουσιανῶ ν καὶ Γεδρωσί ων παῖ δες τὰ ς Εὐ ριπί δου καὶ Σοφοκλέ ους τραγῳ δί ας ᾖ δον. καὶ Σωκρά της μὲ ν ξέ να παρεισά γων δαιμό νια δί κην τοῖ ς̓ Αθή νησιν ὠ φλί σκανε συκοφά νταις: διὰ δ'̓ Αλέ ξανδρον τοὺ ς̔ Ελλή νων θεοὺ ς Βά κτρα καὶ Καύ κασος προσεκύ νησε. Πλά των μὲ ν γὰ ρ μί αν γρά ψας; πολιτεί αν οὐ δέ να πέ πεικεν αὐ τῇ χρῆ σθαι διὰ τὸ αὐ στηρὸ ν̓ Αλέ ξανδρος δ' ὑ πὲ ρ ἑ βδομή κοντα πό λεις βαρβά ροις ἔ θνεσιν ἐ γκτί σας καὶ κατασπεί ρας τὴ ν̓ Ασί αν̔ Ελληνικοῖ ς τέ λεσι, τῆ ς ἀ νημέ ρου καὶ θηριώ δους ἐ κρά τησε διαί της. καὶ τοὺ ς μὲ ν Πλά τωνος ὀ λί γοι νό μους ἀ ναγιγνώ σκομεν, τοῖ ς δ'̓ Αλεξά νδρου μυριά δες ἀ νθρώ πων ἐ χρή σαντο καὶ χρῶ νται: μακαριώ τεροι τῶ ν διαφυγό ντων̓ Αλέ ξανδρον οἱ κρατηθέ ντες γενό μενοι: τοὺ ς μὲ ν γὰ ρ οὐ δεὶ ς ἔ παυσεν ἀ θλί ως ζῶ ντας, τοὺ ς δ' ἠ νά γκασεν εὐ δαιμονεῖ ν ὁ νική σας. ὥ σθ' ὅ περ εἶ πε Θεμιστοκλῆ ς, ὁ πηνί κα φυγὼ ν ἔ τυχε δωρεῶ ν μεγά λων παρὰ βασιλέ ως καὶ τρεῖ ς πό λεις ὑ ποφό ρους ἔ λαβε, τὴ ν μὲ ν εἰ ς σῖ τον τὴ ν δ' εἰ ς οἶ νον τὴ ν δ' εἰ ς ὄ ψον,“ ὦ παῖ δες ἀ πωλό μεθ' ἂ ν εἰ μὴ ἀ πωλό μεθα:” τοῦ το περὶ τῶ ν ἁ λό ντων ὑ π';'̓ Αλεξά νδρου δικαιό τερό ν ἐ στιν εἰ πεῖ ν. οὐ κ ἂ ν ἡ μερώ θησαν, εἰ μὴ ἐ κρατή θησαν: οὐ κ ἂ ν εἶ χεν̓ Αλεξά νδρειαν Αἴ γυπτος, οὐ δὲ Μεσοποταμί α Σελεύ κειαν οὐ δὲ Προφθασί αν Σογδιανὴ οὐ δ'̓ Ινδί α Βουκεφαλί αν, οὐ δὲ πό λιν̔ Ελλά δα Καύ κασος παροικοῦ σαν αἷ ς ἐ μπολισθεὶ ς ἀ πεσβέ σθη τὸ ἄ γριον καὶ μετέ βαλε τὸ χεῖ ρον ὑ πὸ τοῦ κρεί ττονος ἐ θιζό μενον. εἰ τοί νυν μέ γιστον μὲ ν οἱ φιλό σοφοι φρονοῦ σιν ἐ πὶ τῷ τὰ σκληρὰ καὶ ἀ παί δευτα τῶ ν ἠ θῶ ν ἐ ξημεροῦ ν καὶ μεθαρμό ζειν, μυρί α δὲ φαί νεται γέ νη καὶ φύ σεις θηριώ δεις μεταβαλὼ ν̓ Αλέ ξανδρος, εἰ κό τως ἂ ν φιλοσοφώ τατος νομί ζοιτο.

καὶ μὴ ν ἡ πολὺ θαυμαζομέ νη πολιτεί α τοῦ τὴ ν Στωικῶ ν αἵ ρεσιν καταβαλομέ νου Ζή νωνος εἰ ς ἓ ν τοῦ το συντεί νει κεφά λαιον, ἵ να μὴ κατὰ πό λεις μηδὲ κατὰ δή μους οἰ κῶ μεν ἰ δί οις ἕ καστοι διωρισμέ νοι δικαί οις, ἀ λλὰ πά ντας ἀ νθρώ πους ἡ γώ μεθα δημό τας καὶ πολί τας, εἷ ς δὲ βί ος καὶ κό σμος, ὥ σπερ ἀ γέ λης συννό μου νό μῳ κοινῷ συντρεφομέ νης. τοῦ το Ζή νων μὲ ν ἔ γραψεν ὥ σπερ ὄ ναρ ἢ εἴ δωλον εὐ νομί ας φιλοσό φου καὶ πολιτεί ας ἀ νατυπωσά μενος,̓ Αλέ ξανδρος δὲ τῷ λό γῳ τὸ ἔ ργον παρέ σχεν. οὐ γά ρ, ὡ ς̓ Αριστοτέ λης συνεβού λευεν αὐ τῷ, τοῖ ς μὲ ν̔́ Ελλησιν ἡ γεμονικῶ ς τοῖ ς δὲ βαρβά ροις δεσποτικῶ ς χρώ μενος, καὶ τῶ ν μὲ ν ὡ ς φί λων καὶ οἰ κεί ων ἐ πιμελό μενος τοῖ ς δ' ὡ ς ζῴ οις ἢ φυτοῖ ς προσφερό μενος, πολέ μων πολλῶ ν καὶ φυγῶ ν ἐ νέ πλησε καὶ στά σεων ὑ πού λων τὴ ν ἡ γεμονί αν ἀ λλὰ κοινὸ ς ἣ κειν θεό θεν ἁ ρμοστὴ ς καὶ διαλλακτὴ ς τῶ ν ὅ λων νομί ζων, οὓ ς τῷ λό γῳ μὴ συνῆ γε τοῖ ς ὅ πλοις βιαζό μενος, εἰ ς ταὐ τὸ συνενεγκὼ ν τὰ πανταχό θεν, ὥ σπερ ἐ ν κρατῆ ρι φιλοτησί ῳ μί ξας τοὺ ς βί ους καὶ τὰ ἢ θη καὶ τοὺ ς γά μους καὶ τὰ ς διαί τας, πατρί δα μὲ ν τὴ ν οἰ κουμέ νην προσέ ταξεν ἡ γεῖ σθαι πά ντας, ἀ κρό πολιν δὲ καὶ φρουρὰ ν τὸ στρατό πεδον, συγγενεῖ ς δὲ τοὺ ς ἀ γαθού ς, ἀ λλοφύ λους δὲ τοὺ ς πονηρού ς: τὸ δ'̔ Ελληνικὸ ν καὶ βαρβαρικὸ ν μὴ χλαμύ δι μηδὲ πέ λτῃ μηδ' ἀ κινά κῃ μηδὲ κά νδυι διορί ζειν, ἀ λλὰ τὸ μὲ ν̔ Ελληνικὸ ν ἀ ρετῇ τὸ δὲ βαρβαρικὸ ν κακί ᾳ τεκμαί ρεσθαι: κοινὰ ς δ' ἐ σθῆ τας ἡ γεῖ σθαι καὶ τραπέ ζας καὶ γά μους καὶ διαί τας, δι' αἵ ματος καὶ τέ κνων ἀ νακεραννυμέ νους

Δημά ρατος μὲ ν οὖ ν ὁ Κορί νθιος εἷ ς ὢ ν τῶ ν Φιλί ππου ξέ νων καὶ φί λων, ὅ τ'̓ Αλέ ξανδρον εἶ δεν ἐ ν Σού σοις, περιχαρὴ ς γενό μενος καὶ δακρύ σας μεγά λης ἔ φη χαρᾶ ς ἐ στερῆ σθαι τοὺ ς ἔ μπροσθεν τεθνηκό τας̔́ Ελληνας, ὅ τἰ Αλέ ξανδρον οὐ κ εἶ δον ἐ ν τῷ Δαρεί ου θρό νῳ καθεζό μενον ἐ γὼ δ' οὐ δὲ τού του μὰ Δί α τοῦ θεά ματος ζηλῶ τοὺ ς: ἰ δό ντας, ὃ καὶ τύ χης ἦ ν καὶ κοινὸ ν ἑ τέ ρων βασιλέ ων: ἀ λλ' ἐ κεί νης ἡ δέ ως ἄ ν μοι δοκῶ γενέ σθαι τῆ ς καλῆ ς καὶ ἱ ερᾶ ς; νυμφαγωγί ας θεατή ς, ὅ τε μιᾷ σκηνῇ χρυσωρό φῳ περιλαβώ ν, ἐ φ' ἑ στί ας κοινῆ ς καὶ τραπέ ζης, ἑ κατὸ ν Περσί δας νύ μφας καὶ ἑ κατὸ ν νυμφί ους Μακεδό νας καὶ̔́ Ελληνας, αὐ τὸ ς ἐ στεφανωμέ νος πρῶ τος ἀ ναμέ λπων τὸ ν ὑ μέ ναιον, ὥ σπερ φιλοτή σιον ἐ πᾴ δων μέ λος, εἰ ς κοινωνί αν συνιοῦ σι τοῖ ς μεγί στοις καὶ δυνατωτά τοις γέ νεσι, μιᾶ ς νυμφί ος, πασῶ ν δὲ νυμφαγωγὸ ς ἅ μα καὶ πατὴ ρ καὶ ἁ ρμοστὴ ς κατὰ ζυγὰ συνῆ πτεν. ἡ δέ ως γὰ ρ ἂ ν εἶ πον“ ὦ βά ρβαρε Ξέ ρξη καὶ ἀ νό ητε καὶ μά την πολλὰ περὶ τὴ ν̔ Ελλησποντί αν πονηθεὶ ς γέ φυραν, οὕ τως ἔ μφρονες βασιλεῖ ς̓ Ασί αν Εὐ ρώ πῃ συνά πτουσιν, οὐ ξύ λοις οὐ δὲ σχεδί αις οὐ δ' ἀ ψύ χοις καὶ ἀ συμπαθέ σι δεσμοῖ ς, ἀ λλ' ἔ ρωτι νομί μῳ καὶ γά μοις σώ φροσι καὶ κοινωνί αις παί δων τὰ γέ νη συνά πτοντες.”

πρὸ ς τοῦ τον ἀ ποβλέ πων τὸ ν κό σμον̓ Αλέ ξανδρος οὐ τὴ ν ἐ σθῆ τα προσή κατο τὴ ν Μηδική ν, ἀ λλὰ τὴ ν Περσικὴ ν πολλῷ τῆ ς Μηδικῆ ς εὐ τελεστέ ραν οὖ σαν. τὰ γὰ ρ ἔ ξαλλα καὶ τραγικὰ τοῦ βαρβαρικοῦ κό σμου παραιτησά μενος, οἷ ον τιά ραν καὶ κά νδυν καὶ ἀ ναξυρί δας, ἐ κ τοῦ Περσικοῦ καὶ Μακεδονικοῦ τρό που μεμιγμέ νην τινὰ στολὴ ν ἐ φό ρει, καθά πεῤ Ερατοσθέ νης ἱ στό ρηκεν, ὡ ς μὲ ν φιλό σοφος τοῖ ς ἀ διαφό ροις χρώ μενος, ὡ ς δ' ἡ γεμὼ ν κοινὸ ς καὶ βασιλεὺ ς φιλά νθρωπος τῇ περὶ τὴ ν ἐ σθῆ τα τιμῇ τὴ ν τῶ ν κεκρατημέ νων ἀ νακτώ μενος εὔ νοιαν, ἵ να βεβαί ως παραμέ νωσιν ἀ γαπῶ ντες ὡ ς ἄ ρχοντας Μακεδό νας, μὴ μισοῦ ντες ὡ ς πολεμί ους. τοὐ ναντί ον γὰ ρ ἦ ν ἀ σό φου καὶ τετυφωμέ νης ψυχῆ ς τὴ ν μὲ ν αὐ τό χρουν χλαμύ δα θαυμά ζειν, τὸ ν δὲ περιπό ρφυρον χιτῶ να δυσχεραί νειν ἢ πά λιν ἐ κεῖ να μὲ ν ἀ τιμά ζειν, τού τοις δ' ἐ κπεπλῆ χθαι, δί κην νηπί ου παιδὸ ς φυλά ττοντα τὴ ν περιβολή ν, ἣ ν ἡ πά τριος αὐ τῷ συνή θεια καθά περ τί τθη περιέ θηκε. ζῷ α θηρεύ οντες ἄ νθρωποι δορὰ ς ἐ λά φων περιτί θενται, καὶ πτερωτοῖ ς ἀ μπέ χονται χιτωνί σκοις ἄ γραις ἐ πιχειροῦ ντες ὀ ρνί θων, καὶ φυλά ττονται ταύ ροις ὀ φθῆ ναι φοινικί δας ἔ χοντες, ἐ λέ φασι δὲ λευκοὺ ς χιτῶ νας: ἐ ρεθί ζεται γὰ ρ ὑ πὸ τῶ ν χρωμά των τὰ ζῷ α τού των καὶ διαθηριοῦ ται. εἰ δὲ βασιλεὺ ς μέ γας ἔ θνη δυσκά θεκτα καὶ μαχό μενα καθά περ ζῷ α τιθασεύ ων καὶ μειλισσό μενος ἐ σθῆ σιν οἰ κεί αις καὶ συνή θεσιν ἐ ξεπρά υνε διαί ταις καὶ κατέ στελλεν, οἰ κειού μενος αὐ τῶ ν τὸ δύ σθυμον καὶ παρηγορῶ ν τὸ σκυθρωπό ν, ἐ γκαλοῦ σιν, οὐ χὶ θαυμά ζουσι τὴ ν σοφί αν, ὅ τι τῷ τυχό ντι μετασχηματισμῷ τὴ ν̓ Ασί αν ἐ δημαγώ γησε, τοῖ ς μὲ ν ὅ πλοις τῶ ν σωμά των ἐ πικρατή σας, τῇ δ' ἐ σθῆ τι τὰ ς ψυχὰ ς προσαγαγό μενος; καί τοι γ'̓ Αρί στιππον θαυμά ζουσι τὸ ν Σωκρατικό ν, ὅ τι καὶ τρί βωνι λιτῷ καὶ Μιλησί ᾳ χλανί δι χρώ μενος δι' ἀ μφοτέ ρων ἐ τή ρει τὸ εὔ σχημον̓ Αλεξά νδρῳ δ' ἐ γκαλοῦ σιν, ὅ τι τὴ ν πά τριον ἐ σθῆ τα κοσμῶ ν οὐ δὲ τὴ ν δορί κτητον ὑ περεῖ δε, μεγά λων πραγμά των καταβαλλό μενος ἀ ρχά ς. οὐ γὰ ρ λῃ στρικῶ ς τὴ ν̓ Ασί αν καταδραμὼ ν οὐ δ' ὥ σπερ ἅ ρπαγμα καὶ λά φυρον εὐ τυχί ας ἀ νελπί στου σπαρά ξαι καὶ ἀ νασύ ρασθαι διανοηθεί ς, καθά περ ὕ στερον μὲ ν̓ Αννί βας̓ Ιταλί αν, πρό τερον δὲ Τρῆ ρες̓ Ιωνί αν καὶ Σκύ θαι Μηδί αν ἐ πῆ λθον ἀ λλ' ἑ νὸ ς ὑ πή κοα λό γου τὰ ἐ πὶ γῆ ς καὶ μιᾶ ς πολιτεί ας, ἕ να δῆ μον ἀ νθρώ πους ἅ παντας ἀ ποφῆ ναι βουλό μενος, οὕ τως ἑ αυτὸ ν ἐ σχημά τιζεν εἰ δὲ μὴ ταχέ ως ὁ δεῦ ρο καταπέ μψας τὴ ν̓ Αλεξά νδρου ψυχὴ ν ἀ νεκαλέ σατο δαί μων, εἷ ς ἂ ν νό μος ἅ παντας ἀ νθρώ πους ἐ πέ βλεπε καὶ πρὸ ς ἓ ν δί καιον ὡ ς πρὸ ς κοινὸ ν διῳ κοῦ ντο φῶ ς. νῦ ν δὲ τῆ ς γῆ ς ἀ νή λιον μέ ρος ἔ μεινεν, ὅ σον̓ Αλέ ξανδρον οὐ κ εἶ δεν.

οὐ κοῦ ν πρώ τη μὲ ν ἡ τῆ ς στρατεί ας ὑ πό θεσις φιλό σοφον τὸ ν ἄ νδρα συνί στησιν, οὐ χ ἑ αυτῷ τρυφὴ ν καὶ πολυτέ λειαν ἀ λλὰ πᾶ σιν ἀ νθρώ ποις ὁ μό νοιαν καὶ εἰ ρή νην καὶ κοινωνί αν πρὸ ς ἀ λλή λους παρασκευά σαι διανοηθέ ντα. δεύ τερον δ' αὐ τοῦ καὶ τὰ ς φωνὰ ς ἴ δωμεν, ἐ πεὶ καὶ τὰ τῶ ν ἄ λλων ἤ θη βασιλέ ων καὶ δυναστῶ ν μά λιστα ταῖ ς φωναῖ ς αἱ ψυχαὶ προβά λλουσιν.̓ Αντί γονος ὁ γέ ρων, σοφιστοῦ τινος αὐ τῷ σύ γγραμμα προσδό ντος περὶ δικαιοσύ νης,“ ἀ βέ λτερος εἶ” εἶ πεν“ ὃ ς ὁ ρῶ ν με τὰ ς ἀ λλοτρί ας πό λεις τύ πτοντα λέ γεις περὶ δικαιοσύ νης.” Διονύ σιος δ' ὁ τύ ραννος ἐ κέ λευε τοὺ ς μὲ ν παῖ δας ἀ στραγά λοις τοὺ ς δ' ἄ νδρας ὅ ρκοις ἐ ξαπατᾶ ν. τοῖ ς δὲ Σαρδαναπά λου μνημεί οις ἐ πιγέ γραπται ταῦ τ' ἔ χω ὅ σς' ἔ φαγον καὶ ἐ φύ βρισα. τί ς οὐ κ ἂ ν εἴ ποι τῶ ν ἀ ποφθεγμά των τού των τῷ μὲ ν ἀ ποφαί νεσθαι φιληδονί αν, τῷ δ' ἀ θεό τητα, τῷ δ' ἀ δικί αν καὶ πλεονεξί αν; τῶ ν δ'̓ Αλεξά νδρου φωνῶ ν ἂ ν ἀ φέ λῃ ς τὸ διά δημα καὶ τὸ ν̓́ Αμμωνα καὶ τὴ ν εὐ γέ νειαν, Σωκρά τους ἢ Πλά τωνος ἢ Πυθαγό ρου σοι φανοῦ νται. μὴ γὰ ρ ἃ ς οἱ ποιηταὶ ταῖ ς εἰ κό σιν αὐ τοῦ καὶ τοῖ ς ἀ νδριᾶ σι μεγαληγορί ας ἐ πεχά ραττον, οὐ τῆ ς μετριό τητος ἀ λλὰ τῆ ς δυνά μεως τῆ ς̓ Αλεξά νδρου στοχαζό μενοι, σκοπῶ μεν: αὐ δασοῦ ντι δ' ἔ οικεν ὁ χά λκεος εἰ ς Δί α λεύ σσων, γᾶ ν ὑ π' ἐ μοὶ τί θεμαι: Ζεῦ, σὺ δ'̓́ Ολυμπον ἔ χε.' καὶ“̓ Αλέ ξανδρος ἐ γὼ Διὸ ς μὲ ν υἱ ό ς” ταῦ τα μὲ ν οὖ ν, ὡ ς ἔ φην, οἱ ποιηταὶ κολακεύ οντες αὐ τοῦ τὴ ν τύ χην προσεῖ πον: τῶ ν δ' ἀ ληθινῶ ν ἀ ποφθεγμά των̓ Αλεξά νδρου πρῶ τον ἄ ν τις τὰ παιδικὰ διέ λθοι ποδωκέ στατος γὰ ρ τῶ ν ἐ φ' ἡ λικί ας νέ ων γενό μενος καὶ τῶ ν ἑ ταί ρων αὐ τὸ ν ἐ π'̓ Ολύ μπια παρορμώ ντων, ἠ ρώ τησεν, εἰ βασιλεῖ ς ἀ γωνί ζονται: τῶ ν δ' οὐ φαμέ νων, ἄ δικον εἶ πεν εἶ ναι τὴ ν ἅ μιλλαν, ἐ ν νική σει μὲ ν ἰ διώ τας νικηθή σεται δὲ βασιλεύ ς. τοῦ δὲ πατρὸ ς; Φιλί ππου λό γχῃ τὸ ν μηρὸ ν ἐ ν Τριβαλλοῖ ς διαπαρέ ντος, καὶ τὸ ν μὲ ν κί νδυνον διαφυγό ντος ἀ χθομέ νου δὲ τῇ χωλό τητι,“ θά ρρει πά τερ” ἔ φη“ καὶ πρό ιθι φαιδρῶ ς, ἵ να τῆ ς ἀ ρετῆ ς κατὰ βῆ μα μνημονεύ ῃ ς:.” ταῦ τ' οὐ κ ἔ στι διανοί ας φιλοσό φου καὶ διὰ τὸ ν ἐ πὶ τοῖ ς καλοῖ ς ἐ νθουσιασμὸ ν ἤ δη τῶ ν τοῦ σώ ματος ἐ λαττωμά των κατεξανισταμέ νης; πῶ ς γὰ ρ αὐ τὸ ν οἴ ει τοῖ ς ἰ δί οις ἀ γά λλεσθαι τραύ μασι, καθ' ἕ καστον μέ ρος ἔ θνους μνημονεύ οντα καὶ νί κης καὶ πό λεων ἁ λισκομέ νων καὶ βασιλέ ων παραδιδό ντων, οὐ κ ἐ γκαλυπτό μενον οὐ δὲ κατακρύ πτοντα τὰ ς οὐ λά ς, ἀ λλ' ὥ σπερ εἰ κό νας ἐ γκεχαραγμέ νας ἀ ρετῆ ς καὶ ἀ νδραγαθί ας περιφέ ροντα;

καὶ μὴ ν εἴ ποτε γέ νοιτο τῶ ν̔ Ομή ρου σύ γκρισις ἐ πῶ ν ἐ ν ταῖ ς διατριβαῖ ς ἢ παρὰ τὰ συμπό σια, ἄ λλον ἄ λλου στί χον προκρί νοντος, αὐ τὸ ς ὡ ς διαφέ ροντα πά ντων ἐ νέ κρινε τοῦ τον, ἀ μφό τερον βασιλεὺ ς τ' ἀ γαθὸ ς κρατερὸ ς τ' αἰ χμητή ς ὃ ν ἄ λλος ἔ παινον τῷ χρό νῳ προέ λαβε, τοῦ τον αὑ τῷ νό μον κεῖ σθαι λογιζό μενος, ὥ στ' εἰ πεῖ ν̔́ Ομηρον, ὅ τι τῷ αὐ τῷ μέ τρῳ τὴ ν μὲ ν̓ Αγαμέ μνονος ἀ νδραγαθί αν κεκό σμηκε, τὴ ν δ'̓ Αλεξά νδρου μεμά ντευται. διαβὰ ς τοί νυν τὸ ν̔ Ελλή σποντον ἐ θεᾶ το τὴ ν Τροί αν, ἀ νατυπού μενος τὰ ς ἡ ρωικὰ ς πρά ξεις καί τινος αὐ τῷ τῶ ν ἐ γχωρί ων ὑ ποσχομέ νου τὴ ν Πά ριδος λύ ραν εἰ βού λοιτο δώ σειν,“ οὐ δέ ν” ἔ φη“ τῆ ς ἐ κεί νου δέ ομαι: τὴ ν γὰ ῤ Αχιλλέ ως κέ κτημαι, πρὸ ς ἣ ν ἐ κεῖ νος ἀ νεπαύ ετο“ ἄ ειδε δ' ἄ ρα κλέ α ἀ νδρῶ ν” ἡ δὲ Πά ριδος πά ντως μαλακή ν τινα καὶ θή λειαν ἁ ρμονί αν ἐ ρωτικοῖ ς ἔ ψαλλε μέ λεσι” φιλοσό φου τοί νυν ἐ στὶ ψυχῆ ς σοφί ας ἐ ρᾶ ν καὶ σοφοὺ ς; ἄ νδρας θαυμά ζειν μά λιστα: τοῦ το δ'̓ Αλεξά νδρῳ προσῆ ν ὡ ς οὐ δενὶ τῶ ν βασιλέ ων. καὶ πῶ ς μὲ ν εἶ χε πρὸ ς̓ Αριστοτέ λην εἴ ρηται καὶ ὅ τι τὸ ν μὲ ν ἁ ρμονικὸ ν̓ Ανά ξαρχον ἐ ντιμό τατον τῶ ν φί λων ἐ νό μιζε, Πύ ρρωνι δὲ τῷ̓ Ηλεί ῳ πρῶ τον ἐ ντυχό ντι μυρί ους χρυσοῦ ς ἔ δωκε, Ξενοκρά τει δὲ τῷ Πλά τωνος συνή θει πεντή κοντα τά λαντα δωρεὰ ν ἔ πεμψεν:̓ Ονησί κριτον δὲ τὸ ν Διογέ νους τοῦ Κυνὸ ς μαθητή ν, ὅ τι ἄ ρχοντα τῶ ν κυβερνητῶ ν κατέ στησεν, ὑ πὸ πλειό νων ἱ στό ρηται. Διογέ νει δ' αὐ τῷ περὶ Κό ρινθον εἰ ς λό γους ἐ λθὼ ν οὕ τως ἔ φριξε καὶ κατεπλά γη τὸ ν βί ον καὶ τὸ ἀ ξί ωμα τοῦ ἀ νδρό ς, ὥ στε πολλά κις αὐ τοῦ μνημονεύ ων λέ γειν“ εἰ μὴ̓ Αλέ ξανδρος ἢ μην Διογέ νης ἂ ν ἤ μην,” τουτέ στιν“ ἣ ἠ σχολού μην ἂ ν περὶ λό γους, εἰ μὴ δι' ἔ ργων ἐ φιλοσό φουν.” οὐ κ εἶ πεν“ εἰ μὴ βασιλεὺ ς ἤ μην, Διογέ νης ἂ ν ἤ μην,” οὐ δ'“ εἰ μὴ πλού σιος καὶ̓ Αργεά δης” οὐ γὰ ρ προέ κρινε τὴ ν τύ χην τῆ ς σοφί ας οὐ δὲ τὴ ν πορφύ ραν καὶ τὸ διά δημα τῆ ς πή ρας καὶ τοῦ τρί βωνος: ἀ λλ' εἶ πεν“ εἰ μὴ̓ Αλέ ξανδρος ἤ μην, Διογέ νης ἂ ν ἤ μην”, τουτέ στιν“ εἰ μὴ τὰ βαρβαρικὰ τοῖ ς̔ Ελληνικοῖ ς κερά σαι διενοού μην καὶ πᾶ σαν ἤ πειρον ἐ πιὼ ν ἐ ξημερῶ σαι, καὶ πέ ρατα γῆ ς ἀ νευρὼ ν καὶ θαλά ττης ὠ κεανῷ προσερεῖ σαι Μακεδονί αν, καὶ τὴ ν̔ Ελλά δα σπεῖ ραι καὶ καταχέ ασθαι γέ νους παντὸ ς εὐ δικί αν καὶ εἰ ρή νην, οὐ κ ἂ ν ἐ ν ἀ πρά κτῳ τρυφῶ ν ἐ ξουσί ᾳ καθή μην, ἀ λλ' ἐ ζή λουν ἂ ν τὴ ν Διογέ νους εὐ τέ λειαν. νῦ ν δὲ σύ γγνωθι, Διό γενες,̔ Ηρακλέ α μιμοῦ μαι καὶ Περσέ α ζηλῶ, καὶ τὰ Διονύ σου μετιὼ ν ἴ χνη, θεοῦ γενά ρχου καὶ προπά τορος, βού λομαι πά λιν ἐ ν̓ Ινδί ᾳ νικῶ ντας̔́ Ελληνας ἐ γχορεῦ σαι καὶ τοὺ ς ὑ πὲ ρ Καύ κασον ὀ ρεί ους καὶ ἀ γρί ους τῶ ν βακχικῶ ν ἀ ναμνῆ σαι κώ μων. κἀ κεῖ τινες εἶ ναι λέ γονται στερρᾶ ς καὶ γυμνή τιδος σοφί ας ἐ θά δες ἄ νδρες ἱ εροὶ καὶ αὐ τό νομοι, θεῷ σχολά ζοντες, εὐ τελέ στεροι Διογέ νους, οὐ δὲ ν πή ρας δεό μενοι: τροφὴ ν γὰ ρ οὐ κ ἀ ποτί θενται, πρό σφατον ἀ εὶ καὶ νέ αν ἀ πὸ γῆ ς ἔ χοντες: ποτὸ ν δὲ ποταμοὶ ῥ έ ουσι φύ λλα δ' αὐ τοῖ ς δέ νδρων ἀ ποχυθέ ντα καὶ πό α γῆ ς ἐ γκατακλιθῆ ναι. δι' ἐ μὲ κἀ κεῖ νοι Διογέ νη γνώ σονται καὶ Διογέ νης ἐ κεί νους. δεῖ κἀ μὲ νό μισμα παρακό ψαι καὶ παραχαρά ξαι τὸ βαρβαρικὸ ν̔ Ελληνικῇ πολιτεί ᾳ,”

εἶ εν: αἱ δὴ πρά ξεις αὐ τοῦ πό τερον αὐ τοματισμὸ ν ἐ πιφαί νουσι τύ χης καὶ βί αν πολεμικὴ ν καὶ χειροκρατί αν, ἢ πολλὴ ν μὲ ν ἀ νδρεί αν καὶ δικαιοσύ νην πολλὴ ν δὲ σωφροσύ νην καὶ πραό τητα μετὰ κό σμου καὶ συνέ σεως, νή φοντι καὶ πεπνυμέ νῳ τῷ λογισμῷ πά ντα πρά ττοντος; οὐ γὰ ρ ἔ στιν εἰ πεῖ ν διακρί ναντά με μὰ τοὺ ς θεού ς, ὅ τι τοῦ το μὲ ν ἀ νδρεί ας, τοῦ το φιλανθρωπί ας, τοῦ το δ', ἐ γκρατεί ας ἀ λλὰ πᾶ ν ἔ ργον ἐ κ πασῶ ν ἔ οικε τῶ ν ἀ ρετῶ ν μεμῖ χθαι: βεβαιοῦ ντος αὐ τοῦ τὸ ν Στωικὸ ν ἐ κεῖ νον λό γον, ὅ τι πᾶ ν, ὃ ἂ ν δρᾷ ὁ σοφό ς, κατὰ πᾶ σαν ἀ ρετὴ ν ἐ νεργεῖ, καὶ μί α μέ ν, ὡ ς ἔ οικεν, ἀ ρετὴ πρωταγωνιστεῖ πρά ξεως ἑ κά στης, παρακαλεῖ τὰ ς ἄ λλας καὶ συντεί νει πρὸ ς τὸ τέ λος. ἰ δεῖ ν γοῦ ν ἔ στιν ἐ ν̓ Αλεξά νδρῳ τὸ μὲ ν πολεμικὸ ν φιλά νθρωπον, τὸ δὲ πρᾶ ον ἀ νδρῶ δες τὸ δὲ χαριστικὸ ν οἰ κονομικό ν, τὸ δὲ θυμικὸ ν εὐ διά λλακτον, τὸ δ' ἐ ρωτικὸ ν σῶ φρον, τὸ δ' ἀ νειμέ νον οὐ κ ἀ ργό ν, τὸ δ' ἐ πί πονον οὐ κ ἀ παραμύ θητον. τί ς ἔ μιξε πολέ μοις ἑ ορτά ς; τί ς δὲ κώ μοις στρατεί ας; τί ς δὲ πολιορκί αις καὶ παρατά ξεσι βακχεί ας καὶ γά μους καὶ ὑ μεναί ους; τί ς ἀ δικοῦ σιν ἐ χθρό τερος ἢ δυστυχοῦ σιν ἡ μερώ τερος; τί ς μαχομέ νοις βαρύ τερος ἢ δεομέ νοις εὐ γνωμονέ στερος; ἔ πεισί μοι τὸ τοῦ Πώ ρου δεῦ ρο μετενεγκεῖ ν. ἐ κεῖ νος γὰ ρ ὡ ς ἤ χθη πρὸ ς̓ Αλέ ξανδρον, πυθομέ νου πῶ ς αὐ τῷ χρή σηται,“ βασιλικῶ ς” εἶ πεν“ ὦ̓ Αλέ ξανδρε.” πά λιν δ' ἐ περομέ νου“ μή τι ἄ λλο;'”“ οὐ δέ ν” εἶ πε“ πά ντα γὰ ρ ἔ νεστιν ἐ ν τῷ βασιλικῶ ς.” κἀ μοὶ δὴ ταῖ ς̓ Αλεξά νδρου πρά ξεσιν ἔ πεισιν ἐ πιφωνεῖ ν ἀ εὶ“ φιλοσό φως:” ἐ ν τού τῳ γὰ ρ ᾇ πά ντ' ἔ νεστι.̔ Ρωξά νης ἐ ρασθεὶ ς τῆ ς̓ Οξυά θρου θυγατρὸ ς ἐ ν ταῖ ς αἰ χμαλωτί σι χορευού σης οὐ χ ὕ βρισεν ἀ λλ' ἔ γημε: φιλοσό φως. Δαρεῖ ον ἰ δὼ ν κατηκοντισμέ νον οὐ κ ἔ θυσεν οὐ δ' ἐ παιά νισεν ὡ ς τοῦ μακροῦ πολέ μου τέ λος ἔ χοντος, ἀ λλὰ τὴ ν χλαμύ δα τὴ ν ἑ αυτοῦ περιελὼ ν ἐ πέ ρριψε τῷ νεκρῷ καθά περ τινὰ τύ χης βασιλικῆ ς νέ μεσιν συγκαλύ πτων φιλοσό φως. ἐ πιστολὴ ν δέ ποτε τῆ ς μητρὸ ς ἀ πό ρρητον διερχό μενος,̔ Ηφαιστί ωνος ὡ ς ἔ τυχε παρακαθημέ νου καὶ ἁ πλῶ ς συναναγιγνώ σκοντος, οὐ κ ἐ κώ λυσεν, ἀ λλὰ τὸ ν δακτύ λιον αὑ τοῦ τῷ στό ματι προσέ θηκεν αὐ τοῦ, κατασφραγισά μενος φιλικῇ πί στει τὴ ν σιωπή ν: φιλοσό φως. εἰ γὰ ρ ταῦ τ' οὐ κ ἔ στι φιλοσό φως, τί ν' ἐ στὶ ν ἄ λλα;

Παραθῶ μεν τὰ τῶ ν ὁ μολογουμέ νων φιλοσό φων. Σωκρά της ἠ νέ σχετο συγκοιμηθέ ντος̓ Αλκιβιά δοὐ Αλέ ξανδρος δέ, Φιλοξέ νου τοῦ τῆ ς: παραλί ας ὑ πά ρχου γρά ψαντος, ὅ τι παῖ ς ἐ ν̓ Ιωνί ᾳ γέ γονεν οἷ ος οὐ κ ἄ λλος ὥ ραν καὶ εἶ δος, καὶ πυνθανομέ νου διὰ τῶ ν γραμμά των εἰ ἀ ναπέ μψῃ, πικρῶ ς ἀ ντέ γραψεν“ ὦ κά κιστ' ἀ νθρώ πων, τί μοι πώ ποτε τοιοῦ το συνέ γνως, ἵ να τοιαύ ταις με κολακεύ σῃ ς ἡ δοναῖ ς;'” Ξενοκρά την, πεντή κοντα τά λαντα δωρεὰ ν̓ Αλεξά νδρου πέ μψαντος, ὅ τι οὐ κ ἔ λαβε θαυμά ζομεν τὸ δὲ δοῦ ναι, οὔ; ἢ οὐ χ ὁ μοί ως καταφρονεῖ ν χρημά των δοκοῦ μεν τὸ ν μὴ προσιέ μενον καὶ τὸ ν χαριζό μενον; οὐ κ ἐ δεῖ το πλού του Ξενοκρά της διὰ φιλοσοφί αν,̓ Αλέ ξανδρος δ' ἐ δεῖ το διὰ φιλοσοφί αν, ἵ να τοιού τοις χαρί ζηται. τοῦ το ποσά κις̓ Αλέ ξανδρος εἶ πε βαλλό μενος, ἐ κβιαζό μενος; καί τοι κρί σεις μὲ ν ὀ ρθὰ ς πᾶ σιν ἐ νυπά ρχειν ἀ νθρώ ποις νομί ζομεν ἡ γὰ ρ φύ σις ἀ γωγό ς ἐ στιν ἀ φ' ἑ αυτῆ ς πρὸ ς τὸ καλό ν: οἱ δὲ φιλό σοφοι τῶ ν πολλῶ ν διαφέ ρουσι τῷ τὰ ς κρί σεις ἔ χειν ἐ ρρωμέ νας παρὰ τὰ δεινὰ καὶ πεπηγυί ας: ἐ πεὶ οὐ μετὰ τῶ ν τοιού των προλή ψεων“ εἷ ς οἰ ωνὸ ς ἄ ριστος” καὶ“ πέ ρας μέ ν ἐ στιν ἅ πασιν ἀ νθρώ ποις ὁ θά νατος.” ἀ λλὰ θραύ ουσιν οἱ καιροὶ παρὰ τὰ δεινὰ τοὺ ς λογισμού ς, καὶ τὰ ς κρί σεις ἐ κκρού ουσιν αἱ φαντασί αι τῶ ν κινδύ νων ἐ γγὺ ς γενομέ νων.“ φό βος γά ρ” οὐ μό νον“ μνή μην ἐ κπλή ττει” κατὰ τὸ ν Θουκυδί δην, ἀ λλὰ καὶ προαί ρεσιν πᾶ σαν καὶ φιλοτιμί αν καὶ ὁ ρμή ν, εἰ μὴ μηρί νθους φιλοσοφί α περιτέ θεικεν