Reader

τῶ ν λό γων ἀ ρί στους καὶ βεβαιοτά τους ὥ σπερ τῶ ν φί λων φασὶ ν εἶ ναι τοὺ ς ἐ ν ταῖ ς συμφοραῖ ς παρό ντας ὠ φελί μως καὶ βοηθοῦ ντας: ἐ πεὶ πά ρεισί γε πολλοὶ καὶ προσδιαλέ γονται τοῖ ς ἐ πταικό σιν, ἀ λλ' ἀ χρή στως μᾶ λλον δὲ βλαβερῶ ς, καθά περ ἀ κό λυμβοι πνιγομέ νοις ἐ πιχειροῦ ντες βοηθεῖ ν περιπλεκό μενοι καὶ συγκαταδύ νοντες: δεῖ δὲ τὸ ν παρὰ τῶ ν φί λων καὶ τῶ ν βοηθού ντων λό γον παρηγορί αν εἶ ναι μὴ συνηγορί αν τοῦ λυποῦ ντος. οὐ γὰ ρ συνδακρυό ντων καὶ συνεπιθρηνού ντων ὥ σπερ χορῶ ν τραγικῶ ν ἐ ν τοῖ ς ἀ βουλή τοις χρεί αν ἔ χομεν, ἀ λλὰ παρρησιαζομέ νων καὶ διδασκό ντων ὅ τι τὸ λυπεῖ σθαι καὶ τὸ ταπεινοῦ ν ἑ αυτὸ ν ἐ πὶ παντὶ μὲ ν ἄ χρηστό ν ἐ στι καὶ γιγνό μενον κενῶ ς καὶ ἀ νοή τως: ὅ που δ' αὐ τὰ τὰ πρά γματα δί δωσιν ὑ πὸ τοῦ λό γου ψηλαφηθέ ντα καὶ ἀ νακαλυφθέ ντα πρὸ ς ἑ αυτὸ ν εἰ πεῖ ν οὐ δὲ ν πέ πονθας δεινό ν, ἂ ν μὴ προσποιῇ: κομιδῇ γελοῖ ό ν ἐ στι, μὴ τῆ ς σαρκὸ ς πυνθά νεσθαι τί πέ πονθε, μηδὲ τῆ ς ψυχῆ ς εἰ διὰ τὸ σύ μπτωμα τοῦ το χεί ρων γέ γονεν, ἀ λλὰ τοῖ ς ἔ ξωθεν συναχθομέ νοις καὶ συναγανακτοῦ σι διδασκά λοις χρῆ σθαι τῆ ς λύ πης.

ὅ θεν αὐ τοὶ καθ' αὑ τοὺ ς γιγνό μενοι τῶ ν συμπτωμά των ὥ σπερ φορτί ων ἑ κά στου τὸ ν σταθμὸ ν ἐ ξετά ζωμεν, τὸ μὲ ν γὰ ρ: σῶ μα πιέ ζεται τῷ τοῦ βαρύ νοντος ἄ χθει, δὲ ψυχὴ τοῖ ς πρά γμασι πολλά κις τὸ βά ρος ἐ ξ αὑ τῆ ς προστί θησιν. ὁ λί θος φύ σει σκληρό ς, ὁ κρύ σταλλος φύ σει ψυχρό ς ἐ στιν, οὐ κ ἔ ξωθεν εἰ κῆ ταύ τας τὰ ς ἀ ντιτυπί ας ἐ πιφέ ροντες καὶ τὰ ς πή ξεις: φυγὰ ς δὲ καὶ ἀ δοξί ας καὶ τιμῶ ν ἀ ποβολά ς, ὥ σπερ αὖ τἀ ναντί α, στεφά νους καὶ ἀ ρχὰ ς καὶ προεδρί ας, οὐ τὴ ν αὑ τῶ ν φύ σιν ἀ λλὰ τὴ ν ἡ μετέ ραν κρί σιν μέ τρον ἔ χοντα τοῦ λυπεῖ ν καὶ εὐ φραί νειν, ἕ καστος: ἑ αυτῷ κοῦ φα καὶ βαρέ α καὶ ῥ ᾴ δια φέ ρειν ποιεῖ, καὶ τοὐ ναντί ον. ἔ ξεστι δ' ἀ κού ειν τοῦ μὲ ν Πολυνεί κους ἀ ποκρινομέ νου πρὸ ς τὸ ἐ ρώ τημα τοῦ το τοῦ δ'̓ Αλκμᾶ νος, ὡ ς ὁ γρά ψας τοὐ πιγραμμά τιον πεποί ηκε, Σά ρδιες, ἀ ρχαῖ ος πατέ ρων νομό ς, εἰ μὲ ν ἐ ν ὑ μῖ ν ἐ τρεφό μην, κερνᾶ ς: ἦ ν τις ἂ ν ἢ βακέ λας χρυσοφό ρος, ῥ ή σσων καλὰ τύ μπανα: νῦ ν δέ μοἰ Αλκμὰ ν οὔ νομα, καὶ Σπά ρτας εἰ μὶ πολυτρί ποδος, καὶ Μού σας ἐ δά ην̔ Ελικωνί δας, αἵ με τυρά ννων θῆ καν Δασκύ λεω κρεί σσονα καὶ Γύ γεω. τὸ γὰ ρ αὐ τὸ πρᾶ γμα τῷ μὲ ν εὔ χρηστον ἡ δό ξα καθά περ νό μισμα δό κιμον, τῷ δὲ δύ σχρηστον καὶ βλαβερὸ ν ἐ ποί ησεν.

ἔ στω δὲ δεινό ν, ὥ σπερ οἱ πολλοὶ λέ γουσι καὶ ᾄ δουσιν, ἡ φυγή. καὶ γὰ ρ τῶ ν βρωμά των πικρὰ πολλὰ καὶ δριμέ α καὶ δά κνοντα τὴ ν αἴ σθησί ν ἐ στιν: ἀ λλὰ μιγνύ ντες αὐ τοῖ ς ἔ νια τῶ ν γλυκέ ων καὶ προσηνῶ ν τὴ ν ἀ ηδί αν ἀ φαιροῦ μεν. ἔ στι δὲ καὶ χρώ ματα λυπηρὰ τῇ ὄ ψει, πρὸ ς ἃ γί γνεται τὸ συγχεῖ σθαι καὶ μαραυγεῖ ν διὰ σκληρό τητα καὶ βί αν ἀ νί ατον. εἰ τοί νυν ἴ αμα τῆ ς δυσχρηστί ας ἐ κεί νης ἐ μί ξαμεν τὴ ν σκιὰ ν αὐ τοῖ ς, ἢ τὴ ν ὄ ψιν ἀ πεστρέ ψαμεν ἐ πί τι τῶ ν χλοερῶ ν καὶ προσηνῶ ν, τοῦ τ' ἔ ξεστι ποιεῖ ν καὶ πρὸ ς τὰ συμπτώ ματα, κεραννύ ντας αὐ τοῖ ς τὰ χρή σιμα καὶ φιλά νθρωπα τῶ ν νυνί σοι παρό ντων, εὐ πορί αν φί λους ἀ πραγμοσύ νην τὸ μηδὲ ν ἐ νδεῖ ν τῶ ν ἀ ναγκαί ων πρὸ ς τὸ ν βί ον. οὐ γὰ ρ οἶ μαι πολλοὺ ς εἶ ναι Σαρδιανῶ ν, οἳ μὴ τὰ σὰ πρά γματα καὶ μετὰ φυγῆ ς μᾶ λλον ἐ θελή σουσιν αὑ τοῖ ς ὑ πά ρχειν καὶ ἀ γαπή σουσιν ἐ πὶ ξέ νης οὕ τω διά γοντες, ἤ, καθά περ οἱ κοχλί αι τοῖ ς ὀ στρά κοις συμφυεῖ ς ὄ ντες ἄ λλο δὲ μηδὲ ν ἀ γαθὸ ν ἔ χοντες, τῶ ν, οἴ κοι μετέ χειν ἀ λύ πως

ὥ σπερ οὖ ν ἐ ν κωμῳ δί ᾳ τις ἠ τυχηκό τα φί λον θαρρεῖ ν καὶ τὴ ν τύ χην ἀ μύ νεσθαι παρακαλῶ ν, ἐ ρομέ νου“ τί να τρό πον,” ἀ ποκρί νεται“ φιλοσό φως:” οὕ τω καὶ ἡ μεῖ ς αὐ τὴ ν ἀ μυνώ μεθα φιλοσοφοῦ ντες ἀ ξί ως: τὸ ν Δί α δὲ πῶ ς ὕ οντα; τὸ ν βορέ αν δὲ πῶ ς;' πῦ ρ ζητοῦ μεν βαλανεῖ ον ἱ μά τιον στέ γην: καὶ γὰ ρ οὐ χ ὑ ό μενοι καθή μεθ' οὐ δὲ κλαί ομεν καὶ σοὶ τοί νυν παρ' ὁ ντιναοῦ ν ἔ στι τὸ κατεψυγμέ νον τοῦ το τοῦ βί ου μέ ρος ἀ ναζωπυρεῖ ν καὶ ἀ ναθά λπειν, ἑ τέ ρων βοηθημά των μὴ δεό μενον ἀ λλὰ χρώ μενον εὐ λογί στως τοῖ ς παροῦ σιν. αἱ μὲ ν γὰ ρ ἰ ατρικαὶ σικύ αι τὸ φαυλό τατον ἐ κ τοῦ σώ ματος ἀ ναλαμβά νουσαι κουφί ζουσι καὶ σῴ ζουσι τὸ λοιπό ν, οἱ δὲ φιλό λυποι καὶ φιλαί τιοι τῷ τὰ χεί ριστα τῶ ν ἰ δί ων συνά γειν ἀ εὶ καὶ διαλογί ζεσθαι καὶ προστετηκέ ναι τοῖ ς ἀ νιαροῖ ς ἄ χρηστα καὶ τὰ χρή σιμα ποιοῦ σιν ἑ αυτοῖ ς, ἐ ν ᾧ μά λιστα καιρῷ βοηθεῖ ν πέ φυκε. τοὺ ς γὰ ρ δοιοὺ ς πί θους, ὦ φί λε, οὓ ς̔́ Ομηρος ἔ φη κηρῶ ν ἐ μπλεί ους ἐ ν οὐ ρανῷ κεῖ σθαι, τὸ ν μὲ ν ἀ γαθῶ ν τὸ ν δὲ φαύ λων, οὐ χ ὁ Ζεὺ ς ταμιεύ ων κά θηται, καὶ μεθιεὶ ς τοῖ ς μὲ ν ἤ πια καὶ μεμιγμέ να τοῖ ς δ' ἄ κρατα ῥ εύ ματα τῶ ν κακῶ ν: ἀ λλ' ἡ μῶ ν αὐ τῶ ν οἱ μὲ ν νοῦ ν ἔ χοντες ἐ κ τῶ ν ἀ γαθῶ ν τοῖ ς κακοῖ ς ἐ παρυτό μενοι τὸ ν βί ον ποιοῦ σιν ἡ δί ω καὶ ποτιμώ τερον, τοῖ ς δὲ πολλοῖ ς ὥ σπερ ἠ θμοῖ ς ἐ μμέ νει καὶ προσί σχεται τὰ φαυλό τατα, τῶ ν βελτιό νων ὑ πεκρεό ντων.

διὸ κἂ ν ἀ ληθῶ ς κακῷ τινι καὶ λυπηρῷ περιπέ σωμεν, ἐ πά γεσθαι δεῖ τὸ ἱ λαρὸ ν καὶ τὸ εὔ θυμον ἐ κ τῶ ν ὑ παρχό ντων καὶ ὑ πολειπομέ νων ἀ γαθῶ ν, τῷ οἰ κεί ῳ τἀ λλό τριον ἐ κλεαί νοντας: ὧ ν δ' ἡ φύ σις οὐ δὲ ν ἔ χει κακὸ ν ἀ λλ' ὅ λον καὶ πᾶ ν τὸ λυποῦ ν ἐ κ κενῆ ς δό ξης ἀ ναπέ πλασται, ταῦ τα δεῖ, καθά περ τοῖ ς δεδοικό σι τὰ προσωπεῖ α παιδί οις ἐ γγὺ ς καὶ ὑ πὸ χεῖ ρα ποιοῦ ντες καὶ ἀ ναστρέ φοντες ἐ θί ζομεν καταφρονεῖ ν, οὕ τως ἐ γγὺ ς ἁ πτομέ νους καὶ συνερεί δοντας τὸ ν λογισμὸ ν τὸ σαθρὸ ν καὶ τὸ κενὸ ν καὶ τετραγῳ δημέ νον ἀ ποκαλύ πτειν. οἷ ό ν ἐ στιν ἡ νῦ ν σοι παροῦ σα μετά στασις ἐ κ τῆ ς νομιζομέ νης; πατρί δος. φύ σει γὰ ρ οὐ κ ἔ στι πατρί ς, ὥ σπερ οὐ δ' οἶ κος οὐ δ' ἀ γρὸ ς οὐ δὲ χαλκεῖ ον, ὡ ς̓ Αρί στων ἔ λεγεν, οὐ δ' ἰ ατρεῖ ον: ἀ λλὰ γί γνεται μᾶ λλον δ' ὀ νομά ζεται καὶ καλεῖ ται τού των ἕ καστον ἀ εὶ πρὸ ς τὸ ν οἰ κοῦ ντα καὶ χρώ μενον. ὁ γὰ ρ ἄ νθρωπος, ᾗ φησιν ὁ Πλά των,“ φυτὸ ν οὐ κ ἔ γγειον” οὐ δ' ἀ κί νητον“ ἀ λλ' οὐ ρά νιό ν” ἐ στιν, ὥ σπερ ῥ ί ζης τὸ σῶ μα τῆ ς κεφαλῆ ς ὀ ρθὸ ν ἱ στά σης, πρὸ ς τὸ ν οὐ ρανὸ ν ἀ νεστραμμέ νον. ὅ θεν εὖ μὲ ν ὁ̔ Ηρακλῆ ς εἶ πεν̓ Αργεῖ ος ἢ Θηβαῖ ος: οὐ γὰ ρ εὔ χομαι μιᾶ ς: ἅ πας μοι πύ ργος̔ Ελλή νων πατρί ς. ὁ δὲ Σωκρά της βέ λτιον, οὐ κ̓ Αθηναῖ ος οὐ δ'̔́ Ελλην ἀ λλὰ κό σμιος εἶ ναι φή σας, ὡ ς ἄ ν τις̔ Ρό διος εἶ πεν ἢ Κορί νθιος: ὅ τι μηδὲ Σουνί ῳ, μηδὲ Ταινά ρῳ μηδὲ τοῖ ς Κεραυνί οις ἐ νέ κλεισεν ἑ αυτό ν. ὁ ρᾷ ς τὸ ν ὑ ψοῦ τό νδ' ἄ πειρον αἰ θέ ρα, καὶ γῆ ν πέ ριξ ἔ χονθ' ὑ γραῖ ς ἐ ν ἀ γκά λαις; οὗ τοι τῆ ς πατρί δος ἡ μῶ ν ὅ ροι εἰ σί, καὶ οὐ δεὶ ς οὔ τε φυγὰ ς ἐ ν τού τοις οὔ τε ξέ νος οὔ τ' ἀ λλοδαπό ς, ὅ που ταὐ τὸ πῦ ρ ὕ δωρ ἀ ή ρ, ἄ ρχοντες οἱ αὐ τοὶ καὶ διοικηταὶ καὶ πρυτά νεις, ἥ λιος σελή νη φωσφό ρος: οἱ αὐ τοὶ νό μοι πᾶ σι, ὑ φ' ἑ νὸ ς προστά γματος καὶ μιᾶ ς ἡ γεμονί ας τροπαὶ βό ρειοι τροπαὶ νό τιοι ἰ σημερί αι Πλειὰ ς̓ Αρκτοῦ ρος, ὧ ραι σπό ρων ὧ ραι φυτειῶ ν: εἷ ς δὲ βασιλεὺ ς; καὶ ἄ ρχων“ θεὸ ς ἀ ρχή ν τε καὶ μέ σα καὶ τελευτὴ ν ἔ χων τοῦ παντό ς, εὐ θεί ᾳ περαί νει κατὰ φύ σιν περιπορευό μενος: τῷ δ' ἕ πεται Δί κη τῶ ν ἀ πολειπομέ νων τοῦ θεί ου νό μου τιμωρό ς,” χρώ μεθα πά ντες ἄ νθρωποι φύ σει πρὸ ς πά ντας ἀ νθρώ πους ὥ σπερ πολί τας.

τὸ δέ σε μὴ κατοικεῖ ν Σά ρδεις οὐ δέ ν ἐ στιν: οὐ δὲ γὰ ῤ Αθηναῖ οι πά ντες κατοικοῦ σι Κολλυτὸ ν οὐ δὲ Κορί νθιοι Κρά νειον οὐ δὲ Πιτά νην Λά κωνες. ἆ ρ' οὖ ν ξέ νοι καὶ ἀ πό λιδὲ ς εἰ σιν̓ Αθηναί ων οἱ μεταστά ντες ἐ κ Μελί της εἰ ς Διωμί δα, ὅ που καὶ μῆ να Μεταγειτνιῶ να καὶ θυσί αν ἐ πώ νυμον ἄ γουσι τοῦ μετοικισμοῦ τὰ Μεταγεί τνια, τὴ ν πρὸ ς ἑ τέ ρους γειτνί ασιν εὐ κό λως καὶ ἱ λαρῶ ς ἐ κδεχό μενοι καὶ στέ ργοντες:; οὐ κ ἂ ν εἴ ποις. τί οὖ ν τῆ ς οἰ κουμέ νης μέ ρος ἢ τῆ ς γῆ ς ἁ πά σης ἕ τερον ἑ τέ ρου μακρά ν ἐ στιν, ἣ ν ἀ ποδεικνύ ουσιν οἱ μαθηματικοὶ σημεί ου λό γον ἔ χουσαν ἀ διαστά του πρὸ ς τὸ ν οὐ ρανό ν; ἀ λλ' ἡ μεῖ ς ὥ σπερ μύ ρμηκες ἢ μέ λιτται μυρμηκιᾶ ς μιᾶ ς ἢ κυψέ λης ἐ κπεσό ντες ἀ δημονοῦ μεν καὶ ξενοπαθοῦ μεν, οὐ κ εἰ δό τες οὐ δὲ μεμαθηκό τες οἰ κεῖ α τὰ πά ντα ποιεῖ σθαι καὶ νομί ζειν ὥ σπερ ἐ στί. καί τοι γελῶ μεν τὴ ν ἀ βελτερί αν τοῦ φά σκοντος ἐ ν̓ Αθή ναις βελτί ονα σελή νην εἶ ναι τῆ ς ἐ ν Κορί νθῳ: τρό πον τινὰ ταὐ τὸ πά σχοντες, ὅ ταν ἀ μφιγνοῶ μεν ἐ πὶ ξέ νης γενό μενοι τὴ ν γῆ ν τὴ ν θά λατταν τὸ ν ἀ έ ρα τὸ ν οὐ ρανὸ ν, ὡ ς ἕ τερα καὶ διαφέ ροντα τῶ ν συνή θων. ἡ μὲ ν γὰ ρ φύ σις ἐ λευθέ ρους ἡ μᾶ ς καὶ λελυμέ νους ἀ φί ησιν, ἡ μεῖ ς δ' αὐ τοὶ συνδέ ομεν ἑ αυτοὺ ς συστενοχωροῦ μεν ἐ γκατοικοδομοῦ μεν, εἰ ς μικρὰ καὶ γλί σχρα συνελαύ νομεν. εἶ τα τῶ ν μὲ ν Περσῶ ν βασιλέ ων καταγελῶ μεν, εἴ γε δὴ ἀ ληθὲ ς ὅ τι τὸ τοῦ Χοά σπου μό νον ὕ δωρ πί νοντες ἄ νυδρον αὑ τοῖ ς τὴ ν ἄ λλην ποιοῦ σιν οἰ κουμέ νην: ὅ ταν δὲ μεταστῶ μεν εἰ ς ἕ τερα χωρί α, τοῦ Κηφισοῦ γλιχό μενοι καὶ τὸ ν Εὐ ρώ ταν ἢ τὸ ν Ταΰ γετον ἢ τὸ ν Παρνασὸ ν ἐ πιποθοῦ ντες, ἄ πολιν καὶ ἀ οί κητον αὑ τοῖ ς τὴ ν οἰ κουμέ νην ποιοῦ μεν.

Αἰ γυπτί ων μὲ ν οὖ ν οἱ δι' ὀ ργή ν τινα καὶ χαλεπό τητα τοῦ βασιλέ ως εἰ ς Αἰ θιοπί αν μετοικιζό μενοι, πρὸ ς τοὺ ς δεομέ νους ἐ πανελθεῖ ν ἐ πὶ τέ κνα καὶ, γυναῖ κας ἐ πιδεικνύ ντες τὰ αἰ δοῖ α κυνικώ τερον οὔ τε γά μων ἔ φασαν οὔ τε παί δων ἀ πορή σειν, ἄ χρι οὗ ταῦ τα μεθ' ἑ αυτῶ ν ἔ χωσιν εὐ πρεπέ στερον δ' ἐ στὶ καὶ σεμνό τερον εἰ πεῖ ν ὡ ς, ὅ που καὶ ὅ τῳ μετρί ων πρὸ ς τὸ ν βί ον εὐ πορεῖ ν συμβέ βηκεν, ἐ νταῦ θ' οὗ τος οὔ τ' ἄ πολις οὔ τ' ἀ νέ στιος οὔ τε ξέ νος ἐ στί: μό νον ἔ χειν δεῖ πρὸ ς τού τοις νοῦ ν καὶ λογισμὸ ν ὥ σπερ ἄ γκυραν κυβερνή την, ἵ να παντὶ χρῆ σθαι λιμέ νι προσορμισθεὶ ς δύ νηται. πλοῦ τον μὲ ν γὰ ρ ἀ ποβαλό ντα ῥ ᾳ δί ως οὐ κ ἔ στι καὶ ταχέ ως: ἄ λλον συναγαγεῖ ν: πατρὶ ς δὲ γί γνεται πᾶ σα πό λις εὐ θὺ ς ἀ νθρώ πῳ χρῆ σθαι μεμαθηκό τι καὶ ῥ ί ζας ἔ χοντι πανταχοῦ ζῆ ν τε καὶ τρέ φεσθαι καὶ παντὶ τό πῳ προσφύ εσθαι δυναμέ νας: οἵ ας εἶ χε Θεμιστοκλῆ ς οἵ ας Δημή τριος ὁ Φαληρεύ ς. οὗ τος μὲ ν γὰ ρ ἐ ν̓ Αλεξανδρεί ᾳ μετὰ τὴ ν φυγὴ ν πρῶ τος ὢ ν τῶ ν Πτολεμαί ου φί λων, οὐ μό νον αὐ τὸ ς ἐ ν ἀ φθό νοις διῆ γεν ἀ λλὰ καὶ τοῖ ς̓ Αθηναί οις δωρεὰ ς ἔ πεμπε. Θεμιστοκλῆ ς δὲ χορηγί ᾳ βασιλικῇ πρυτανευό μενος εἰ πεῖ ν λέ γεται πρὸ ς τὴ ν γυναῖ κα καὶ τοὺ ς παῖ δας“ ἀ πωλό μεθ' ἄ ν, εἰ μὴ ἀ πωλό μεθα” διὸ καὶ Διογέ νης ὁ κύ ων πρὸ ς τὸ ν εἰ πό ντα,“ Σινωπεῖ ς σου φυγὴ ν ἐ κ Πό ντου κατέ γνωσαν:”“ ἐ γὼ δ'” εἶ πεν“ ἐ κεί νων ἐ ν Πό ντῳ μονή ν,” ἄ κραις ἐ πὶ ῥ ηγμῖ σιν ἀ ξέ νου πό ρου. Στρατό νικος δὲ τὸ ν ἐ ν Σερί φῳ ξέ νον ἠ ρώ τησεν, ἐ φ' ὅ τῳ τῶ ν ἀ δικημά των φυγὴ τέ τακται παρ' αὐ τοῖ ς ἐ πιτί μιον: ἀ κού σας δ' ὅ τι τοὺ ς ῥ ᾳ διουργοὺ ς φυγαδεύ ουσι,“ τί οὖ ν” εἶ πεν“ οὐ κ ἐ ρρᾳ διού ργησας, ὅ πως ἐ κ τῆ ς στενοχωρί ας ταύ της μεταστῇ ς;'” ὅ που φησὶ ν ὁ κωμικὸ ς τὰ σῦ κα ταῖ ς σφενδό ναις τρυγᾶ σθαι, καὶ πά ντ' ἔ χειν ὅ σων δεῖ τὴ ν νῆ σον.

ἂ ν γὰ ρ σκοπῇ ς ἄ νευ κενῆ ς δό ξης τὴ ν ἀ λή θειαν, ὁ μί αν πό λιν ἔ χων ξέ νος ἐ στὶ τῶ ν ἄ λλων ἁ πασῶ ν καὶ ἀ λλό τριος. οὐ γὰ ρ δοκεῖ καλὸ ν οὐ δὲ δί καιον εἶ ναι καταλιπό ντα τὴ ν ἑ αυτοῦ νέ μειν ἑ τέ ραν. Σπά ρταν ἔ λαχες, ταύ ταν κό σμει, κἂ ν ἄ δοξος ᾖ κἂ ν νοσώ δης κἂ ν ταρά ττηται στά σεσιν ὑ φ' ἑ αυτῆ ς καὶ πρά γμασι μὴ ὑ γιαί νουσιν. οὗ δ' ἡ τύ χη τὴ ν ἰ δί αν ἀ φῄ ρηται, τού τῳ δί δωσιν ἔ χειν τὴ ν ἀ ρέ σασαν. τὸ γὰ ρ καλὸ ν ἐ κεῖ νο παρά γγελμα τῶ ν Πυθαγορεί ων“ ἑ λοῦ βί ον ἄ ριστον, ἡ δὺ ν δ' αὐ τὸ ν ἡ συνή θεια ποιή σει,'” κἀ νταῦ θα σοφό ν ἐ στι καὶ χρή σιμον:“ ἑ λοῦ πό λιν τὴ ν ἀ ρί στην καὶ ἡ δί στην, πατρί δα δ' αὐ τὴ ν ὁ χρό νος ποιή σει,” καὶ πατρί δα μὴ περισπῶ σαν μὴ ἐ νοχλοῦ σαν μὴ προστά ττουσαν:“ εἰ σέ νεγκε, πρέ σβευσον εἰ ς̔ Ρώ μην, ὑ πό δεξαι τὸ ν ἡ γεμό να, λειτού ργησον” ἂ ν γὰ ρ τού των τις μνημονεύ ῃ φρέ νας ἔ χων καὶ μὴ παντά πασι τετυφωμέ νος, αἱ ρή σεται καὶ νῆ σον οἰ κεῖ ν φυγὰ ς γενό μενος, Γύ αρον ἢ Κί ναρον σκληρὰ ν ἄ καρπον καὶ φυτεύ εσθαι κακή ν, οὐ κ ἀ θυμῶ ν οὐ δ' ὀ δυρό μενος οὐ δὲ λέ γων ἐ κεῖ να τὰ τῶ ν παρὰ Σιμωνί δῃ γυναικῶ ν, ἴ σχει δέ με πορφυρέ ας ἁ λὸ ς, ἀ μφιταρασσομέ νας ὀ ρυμαγδό ς: ἀ λλὰ μᾶ λλον τὸ τοῦ Φιλί ππου λογιζό μενος: πεσὼ ν γὰ ρ ἐ ν παλαί στρᾳ καὶ μεταστραφεί ς, ὡ ς εἶ δε τοῦ σώ ματος τὸ ν τύ πον,“ ὧ̔ Ηρά κλεις” εἶ πεν“ ὡ ς μικροῦ μέ ρους τῆ ς γῆ ς φύ σει μετέ χοντες, ὅ λης ἐ φιέ μεθα τῆ ς οἰ κουμέ νης.”

οἶ μαί σε τῆ ς Νά ξου: γεγονέ ναι θεατή ν: εἰ δὲ μὴ, τῆ ς γ'̔ Υρί ας ἐ νταῦ θα πλησί ον οὔ σης: ἀ λλ' ἐ κεί νη μὲ ν ἐ χώ ρει τὸ ν̓ Εφιά λτην καὶ τὸ ν̓͂ Ωτον, αὕ τη δὲ τοῦ̓ Ωρί ωνος, ἦ ν οἰ κητή ριον ὁ δ'̓ Αλκμέ ων ἰ λὺ ν νεοπαγῆ τοῦ̓ Αχελῴ ου προσχωννύ ντος ἐ πῴ κησεν ὑ ποφεύ γων τὰ ς Εὐ μενί δας, ὡ ς οἱ ποιηταὶ λέ γουσι: ἐ γὼ δὲ κἀ κεῖ νον εἰ κά ζω φεύ γοντα πολιτικὰ ς: ταραχὰ ς καὶ στά σεις καὶ συκοφαντί ας ἐ ρινυώ δεις ἑ λέ σθαι βραχὺ χωρί ον ἀ πραγμό νως ἐ ν ἡ συχί ᾳ κατοικεῖ ν. Τιβέ ριος δὲ Καῖ σαρ, ἐ ν Καπρέ αις ἑ πτὰ ἔ τη διῃ τή θη μέ χρι τῆ ς τελευτῆ ς: καὶ τὸ τῆ ς οἰ κουμέ νης ἡ γεμονικὸ ν ἱ ερὸ ν ὥ σπερ εἰ ς καρδί αν συνηγμέ νον οὐ δαμοῦ μετέ στη τοσοῦ τον χρό νον. ἀ λλ' ἐ κεί νῳ μὲ ν αἱ τῆ ς ἡ γεμονί ας φροντί δες ἐ πιχεό μεναι καὶ προσφερό μεναι πανταχό θεν, οὐ καθαρὰ ν παρεῖ χον οὐ δ' ἀ κύ μονα τὴ ν νησιῶ τιν ἡ συχί αν ᾧ δ' ἔ ξεστιν εἰ ς μικρὰ ν ἀ ποβά ντι νῆ σον οὐ μικρῶ ν ἀ πηλλά χθαι κακῶ ν, οὗ τος ἄ θλιό ς ἐ στι μὴ προσλαλῶ ν ἑ αυτῷ τὰ Πινδαρικὰ μηδ' ἐ πᾴ δων πολλά κις ἐ λαφρὰ ν κυπά ρισσον φιλέ ειν, ἐ ᾶ ν δὲ νομὸ ν Κρή τας περιδαῖ ον: ἐ μοὶ δ' ὀ λί γον μὲ ν γᾶ ς δέ δοται, ὅ θεν ἄ δρυς, πενθέ ων δ' οὐ κ ἔ λαχον οὐ δὲ στασί ων οὐ δὲ προσταγμά των ἡ γεμονικῶ ν οὐ δ' ὑ πουργιῶ ν ἐ ν πολιτικαῖ ς χρεί αις καὶ λειτουργιῶ ν δυσπαραιτή των.

ὅ που γὰ ρ οὐ φαύ λως δοκεῖ λέ γειν ὁ Καλλί μαχος τό μὴ μετρεῖ ν σχοί νῳ Περσί δι τὴ ν σοφί ην; ἦ που τὴ ν εὐ δαιμονί αν σχοί νοις καὶ παρασά γγαις μετροῦ ντες, ἐ ὰ ν νῆ σον οἰ κῶ μεν διακοσί ων σταδί ων, ἀ λλὰ μὴ τεσσά ρων ἡ μερῶ ν ὥ σπερ ἡ Σικελί α περί πλουν ἔ χουσαν, ὀ δυνᾶ ν ἑ αυτοὺ ς καὶ θρηνεῖ ν ὀ φεί λομεν ὡ ς κακοδαιμονοῦ ντες; τί γὰ ρ ἡ πλατεῖ α χώ ρα πρὸ ς τὸ ν ἄ λυπον βί ον; οὐ κ ἀ κού εις τοῦ Ταντά λου λέ γοντος ἐ ν τῇ τραγῳ δί ᾳ σπεί ρω δ' ἄ ρουραν δώ δεχ' ἡ μερῶ ν ὁ δό ν, Βερέ κυντα χῶ ρον εἶ τα μετ' ὀ λί γον λέ γοντος οὑ μὸ ς δὲ πό τμος οὐ ρανῷ κυρῶ ν ἄ νω, ἔ ραζε πί πτει, καί με προσφωνεῖ τά δε: γί γνωσκε τἀ νθρώ πεια μὴ σέ βειν ἄ γαν; ὁ δὲ Ναυσί θοος τὴ ν εὐ ρύ χωρον̔ Υπέ ρειαν καταλιπὼ ν διὰ τὸ γειτνιᾶ ν τοὺ ς Κύ κλωπας αὐ τῇ, καὶ μεταστὰ ς εἰ ς νῆ σον ἑ κὰ ς ἀ νδρῶ ν ἀ λφηστά ων καὶ κατοικῶ ν ἀ νεπί μικτος ἀ νθρώ πων ἀ πά νευθε, πολυκλύ στῳ ἐ νὶ πό ντῳ, τὸ ν ἥ διστον παρεσκεύ ασε βί ον τοῖ ς ἑ αυτοῦ πολί ταις. τὰ ς δὲ Κυκλά δας πρό τερον μὲ ν οἱ Μί νω παῖ δες, ὕ στερον δ' οἱ Κό δρου καὶ Νεί λεω κατῴ κησαν, ἐ ν αἷ ς τὰ νῦ ν οἱ ἀ νό ητοι φυγά δες οἴ ονται κολά ζεσθαι. καί τοι ποί α φυγαδικὴ νῆ σος οὐ κ ἔ στι πλατυτέ ρα τῆ ς Σκιλλουντί ας χώ ρας, ἐ ν ᾗ Ξενοφῶ ν μετὰ τὴ ν στρατεί αν τὸ λιπαρὸ ν εἶ δε γῆ ρας; ἡ δ'̓ Ακαδή μεια, τρισχιλί ων χωρί διον ἐ ωνημέ νον, οἰ κητή ριον ἦ ν Πλά τωνος καὶ Ξενοκρά τους καὶ Πολέ μωνος αὐ τό θι σχολαζό ντων καὶ καταβιού ντων τὸ ν ἅ παντα χρό νον, πλὴ ν μί αν ἡ μέ ραν, ἐ ν Ξενοκρά της καθ' ἕ καστον ἔ τος εἰ ς ἄ στυ κατῄ ει Διονυσί ων καινοῖ ς τραγῳ δοῖ ς, ὡ ς ἔ φασαν, τὴ ν ἑ ορτή ν.̓ Αριστοτέ λην δὲ καὶ λελοιδό ρηκε Θεό κριτος ὁ Χῖ ος, ὅ τι τὴ ν παρὰ Φιλί ππῳ καὶ̓ Αλεξά νδρῳ δί αιταν ἀ γαπή σας εἵ λετο ναί ειν ἀ ντ'̓ Ακαδημεί ας Βορβό ρου ἐ ν προχοαῖ ς. ἔ στι γὰ ρ ποταμὸ ς περὶ Πέ λλην, ὃ ν Μακεδό νες Βό ρβορον καλοῦ σι. τὰ ς δὲ νή σους ὥ σπερ ἐ πί τηδες ὑ μνῶ ν καὶ συνιστὰ ς ἡ μῖ ν ὁ ποιητή ς, Λῆ μνον δ' εἰ σαφί κανε, πό λιν θεί οιο Θό αντος: καὶ ὅ σσον Λέ σβος ἄ νω, μακά ρων ἕ δος, ἐ ντὸ ς ἐ έ ργει: καί Σκῦ ρον ἑ λὼ ν αἰ πεῖ αν,̓ Ενυῆ ος πτολί εθρον: καὶ οἳ δ' ἐ κ Δουλιχί οιὀ Εχινά ων θ' ἱ ερά ων νή σων, αἳ ναί ουσι πέ ρην ἁ λὸ ς,̓́ Ηλιδος ἄ ντα. καὶ τῶ ν ἐ πιφανῶ ν ἀ νδρῶ ν νῆ σον οἰ κεῖ ν φησι τὸ ν θεοφιλέ στατον Αἴ ολον, τὸ ν σοφώ τατον̓ Οδυσσέ α, τὸ ν ἀ νδρειό τατον Αἴ αντα, τὸ ν φιλοξενώ τατον̓ Αλκί νουν.

ὁ μὲ ν οὖ ν Ζή νων, πυθό μενος ἣ ν ἔ τι λοιπὴ ν εἶ χε ναῦ ν μετὰ τῶ ν φορτί ων καταπεπομέ νην ὑ πὸ τῆ ς θαλά σσης,“ εὖ γ'” εἶ πεν“ ὦ τύ χη, ποιεῖ ς, εἰ ς τρί βωνα καὶ βί ον φιλό σοφον συνελαύ νους' ἡ μᾶ ς.” ἀ νὴ ρ δὲ μὴ τετυφωμέ νος παντά πασι μηδ' ὀ χλομανῶ ν οὐ κ ἂ ν οἶ μαι τὴ ν τύ χην μέ μψαιτο συνελαυνό μενος εἰ ς νῆ σον, ἀ λλ' ἐ παινέ σειεν ὅ τι τὸ ν πολὺ ν ἄ λυν καὶ ῥ έ μβον ἑ αυτοῦ καὶ πλά νας ἐ ν ἀ ποδημί αις καὶ κινδύ νους ἐ ν θαλά σσῃ καὶ θορύ βους ἐ ν ἀ γορᾷ περιελοῦ σα, μό νιμον καὶ σχολαῖ ον καὶ ἀ περί σπαστον καὶ ἴ διον βί ον ὡ ς ἀ ληθῶ ς δί δωσι, κέ ντρῳ καὶ διαστή ματι περιγρά ψασα τὴ ν τῶ ν ἀ ναγκαί ων χρεί αν. ποί α γὰ ρ νῆ σος οἰ κί αν οὐ κ ἔ χει περί πατον λουτρὸ ν ἰ χθῦ ς λαγωοὺ ς ἄ γρᾳ καὶ παιδιᾷ χρῆ σθαι βουλομέ νοις; τὸ μέ γιστον, ἡ συχί ας, ἧ ς διψῶ σιν ἕ τεροι, σοὶ πολλά κις τυχεῖ ν ἔ νεστιν ἀ λλὰ πεττεύ οντας καὶ ἀ ποκρυπτομέ νους οἴ κοι συκοφά νται καὶ πολυπρά γμονες ἐ ξιχνεύ οντες καὶ διώ κοντες ἐ κ τῶ ν προαστεί ων καὶ τῶ ν κή πων εἰ ς ἀ γορὰ ν καὶ εἰ ς αὐ λὴ ν βί ᾳ κατά γουσιν: εἰ ς δὲ νῆ σον οὐ κ ἐ νοχλῶ ν τις οὐ κ αἰ τῶ ν οὐ δανειζό μενος οὐ κ ἐ γγυή σασθαι παρακαλῶ ν οὐ συναρχαιρεσιά σαι, δι' εὔ νοιαν δὲ καὶ πό θον οἱ βέ λτιστοι τῶ ν ἀ ναγκαί ων καὶ οἰ κεί ων πλέ ουσιν: ὁ δ' ἄ λλος βί ος ἄ συλος καὶ ἱ ερὸ ς ἀ νεῖ ται τῷ βουλομέ νῳ καὶ μεμαθηκό τι σχολά ζειν. ὁ δὲ τοὺ ς περιτρέ χοντας ἔ ξω καὶ τοῦ βί ου τὸ πλεῖ στον ἐ ν πανδοκεί οις καὶ πορθμεί οις ἀ ναλί σκοντας εὐ δαιμονί ζων, ὅ μοιό ς ἐ στι τῷ τοὺ ς πλά νητας οἰ ομέ νῳ τῶ ν ἀ πλανῶ ν ἀ στέ ρων πρά ττειν ἄ μεινον: καί τοι τῶ ν πλανή των ἕ καστος ἐ ν μιᾷ σφαί ρᾳ καθά περ ἐ ν νή σῳ περιπολῶ ν διαφυλά ττει τὴ ν τά ξιν“ ἥ λιος γὰ ρ οὐ χ ὑ περβή σεται τὰ μέ τρα” φησὶ ν ὁ̔ Ηρά κλειτος:“ εἰ δὲ μή,̓ Ερινύ ες μιν Δί κης ἐ πί κουροι ἐ ξευρή σουσιν.”

ἀ λλὰ ταῦ τα μέ ν, ὦ φί λε, καὶ τὰ τοιαῦ τα πρὸ ς ἐ κεί νους λέ γωμεν κἀ κεί νοις ἐ πᾴ δωμεν, οἷ ς εἰ ς νῆ σον ἀ πῳ κισμέ νοις ἀ νεπί μικτα ποιεῖ τἄ λλα; πό ντος ἁ λὸ ς, ὃ πολεῖ ς ἀ έ κοντας ἐ ρύ κει: σοὶ δ' οὐ χ ἑ νὸ ς δεδομέ νου μό νον, ἀ λλ' ἀ πειρημέ νου τό που, πασῶ ν ἐ στιν ἐ ξουσί α πό λεων ἡ μιᾶ ς κώ λυσις. ἀ λλὰ μὴ ν τῷ“ οὐ κ ἄ ρχομεν οὐ δὲ βουλεύ ομεν οὐ δ' ἀ γωνοθετοῦ μεν” ἀ ντί θες τὸ“ οὐ στασιά ζομεν οὐ δ' ἀ ναλί σκομεν οὐ δὲ προσηρτή μεθα θύ ραις ἡ γεμό νος: οὐ δὲ ν οὖ ν μέ λει ἡ μῖ ν, ὅ στις ὁ κεκληρωμέ νος τὴ ν ἐ παρχί αν ἐ στί ν, εἰ ἀ κρά χολος εἰ ἐ παχθή ς.” ἀ λλ' ἡ μεῖ ς, καθά πεῤ Αρχί λοχος τῆ ς Θά σου τὰ καρποφό ρα καὶ οἰ νό πεδα παρορῶ ν, διὰ τὸ τραχὺ καὶ ἀ νώ μαλον διέ βαλε τὴ ν νῆ σον εἰ πώ ν ἣ δε δ' ὥ στ' ὄ νου ῥ ά χις ἕ στηκεν ὕ λης; ἀ γρί ας ἐ πιστεφή ς, οὕ τω τῆ ς φυγῆ ς πρὸ ς ἓ ν μέ ρος τὸ ἄ δοξον ἐ ντεινό μενοι παρορῶ μεν τὴ ν ἀ πραγμοσύ νην καὶ τὴ ν σχολὴ ν καὶ τὴ ν ἐ λευθερί αν. καί τοι τού ς γε Περσῶ ν βασιλέ ας ἐ μακά ριζον ἐ ν Βαβυλῶ νι τὸ ν χειμῶ να διά γοντας, ἐ ν δὲ Μηδί ᾳ τὸ θέ ρος, ἐ ν δὲ Σού σοις τὸ ἥ διστον τοῦ ἔ αρος. ἔ ξεστι δή που καὶ τῷ, μεθεστῶ τι μυστηρί οις ἐ ν̓ Ελευσῖ νι διατρί βειν Διονυσί οις ἐ ν̓ Αθή ναις,̓ Ολύ μπι' ἐ ν Πί σῃ Νέ με' ἐ ν̓́ Αργει πανηγυρί ζειν, Πυθί ων ἀ γομέ νων εἰ ς Δελφοὺ ς παρελθεῖ ν,̓ Ισθμί ων εἰ ς Κό ρινθον, ἄ νπερ ᾖ φιλοθέ ωρος: εἰ δὲ μή, σχολὴ περί πατος ἀ νά γνωσις ὕ πνος ἀ θορύ βητος: τὸ τοῦ Διογέ νους“̓ Αριστοτέ λης ἀ ριστᾷ, ὅ ταν δοκῇ Φιλί ππῳ, Διογέ νης, ὅ ταν Διογέ νει” μή τε πραγματεί ας μή τ' ἄ ρχοντος μή θ' ἡ γεμό νος τὴ ν συνή θη δί αιταν περισπῶ ντος.

διὰ τοῦ το τῶ ν φρονιμωτά των καὶ σοφωτά των ὀ λί γους ἂ ν εὕ ροις ἐ ν ταῖ ς ἑ αυτῶ ν πατρί σι κεκηδευμέ νους, οἱ δὲ πλεῖ στοι μηδενὸ ς ἀ ναγκά ζοντος αὐ τοὶ τὸ ἀ γκύ ριον ἀ ρά μενοι μεθωρμί σαντο τοὺ ς βί ους καὶ μετέ στησαν οἱ μὲ ν εἰ ς̓ Αθή νας οἱ δ' ἐ ξ̓ Αθηνῶ ν. τί ς γὰ ρ εἴ ρηκε τῆ ς ἑ αυτοῦ πατρί δος ἐ γκώ μιον τοιοῦ τον, οἷ ον Εὐ ριπί δης; ᾗ πρῶ τα μὲ ν λεὼ ς οὐ κ ἐ πακτὸ ς ἄ λλοθεν, αὐ τό χθονες δ' ἔ φυμεν: αἱ δ' ἄ λλαι πό λεις πεσσῶ ν ὁ μοί ως διαφορηθεῖ σαι βολαῖ ς, ἄ λλαι παρ' ἄ λλων εἰ σὶ ν εἰ σαγώ γιμοι. εἰ δὲ πά ρεργον χρή τι κομπά σαι, γύ ναι, οὐ ρανὸ ν ὑ πὲ ρ γῆ ς ἔ χομεν εὖ κεκραμέ νον ἵ ν' οὔ τ' ἄ γαν πῦ ρ οὔ τε χεῖ μα συμπί τνει. ἃ δ'̔ Ελλὰ ς̓ Ασί α τ' ἐ κτρέ φει κά λλιστα γῆ ς, δέ λεαρ ἔ χοντες τή νδε συνθηρεύ ομεν ἀ λλ' ὁ ταῦ τα γρά ψας εἰ ς Μακεδονί αν ᾤ χετο καὶ παρ'̓ Αρχελά ῳ κατεβί ωσεν. ἀ κή κοας δὲ δή που καὶ τουτὶ τοὐ πιγραμμά τιον Αἰ σχύ λον Εὐ φορί ωνος̓ Αθηναῖ ον τό δε κεύ θει μνῆ μα καταφθί μενον πυροφό ροιο Γέ λας καὶ γὰ ρ καὶ οὗ τος εἰ ς Σικελί αν ἀ πῆ ρε καὶ Σιμωνί δης πρό τερον. τὸ δ'“̔ Ηροδό τοὑ Αλικαρνησέ ος ἱ στορί ης ἀ πό δεξις ἥ δε” πολλοὶ μεταγρά φουσιν（“̔ Ηροδό του Θουρί ου）: μετῴ κησε” γὰ ρ εἰ ς Θουρί ους καὶ τῆ ς ἀ ποικί ας ἐ κεί νης μετέ σχε. τὸ δ' ἱ ερὸ ν καὶ δαιμό νιον ἐ ν μού σαις πνεῦ μα, Φρυγί ας κοσμή τορα μά χας̔́ Ομηρον, οὐ τοῦ το πεποί ηκε πολλαῖ ς ἀ μφισβητή σιμον πό λεσιν, ὅ τι μὴ μιᾶ ς ἐ στιν ἐ γκωμιαστή ς; καὶ ξενί ου Διὸ ς πολλαὶ τιμαὶ καὶ μεγά λαι.

εἰ δὲ φή σει τις ὅ τι δό ξαν οὗ τοι καὶ τιμὰ ς ἐ θή ρευον, ἐ πὶ τοὺ ς σοφοὺ ς ἐ λθὲ καὶ τὰ ς: σοφὰ ς̓ Αθή νησι σχολὰ ς καὶ διατριβά ς: ἀ ναπέ μπασαι τὰ ς ἐ ν Λυκεί ῳ τὰ ς ἐ ν̓ Ακαδημεί ᾳ, τὴ ν Στοὰ ν τὸ Παλλά διον τὸ̓ Ωδεῖ ον. εἰ τὴ ν Περιπατητικὴ ν ἀ σπά ζῃ μά λιστα καὶ τεθαύ μακας,̓ Αριστοτέ λης ἦ ν ἐ κ Σταγεί ρων, Θεό φραστος ἐ ξ̓ Ερέ σου, Στρά των ἐ κ Λαμψά κου, Γλύ κων ἐ κ Τρωά δος,̓ Αρί στων ἐ κ Κέ ω, Κριτό λαος Φασηλί της: εἰ τὴ ν Στωική ν, Ζή νων Κιτιεύ ς, Κλεά νθης̓́ Ασσιος, Χρύ σιππος Σολεύ ς, Διογέ νης Βαβυλώ νιος,̓ Αντί πατρος Ταρσεύ ς: ὁ δ'̓ Αθηναῖ ος̓ Αρχέ δημος εἰ ς τὴ ν Πά ρθων μεταστὰ ς ἐ ν Βαβυλῶ νι Στωικὴ ν διαδοχὴ ν ἀ πέ λιπε. τί ς οὖ ν τού τους ἐ δί ωξεν; οὐ δεί ς: ἀ λλ' αὐ τοὶ διώ κοντες ἡ συχί αν, ἧ ς οὐ πά νυ μέ τεστιν οἴ κοι τοῖ ς ἡ ντιναοῦ ν δό ξαν ἢ δύ ναμιν ἔ χουσι, τὰ μὲ ν ἄ λλα λό γοις τοῦ το δ' ἔ ργοις ἡ μᾶ ς διδά σκουσι. καὶ γὰ ρ νῦ ν οἱ δοκιμώ τατοι καὶ κρά τιστοι ζῶ σιν ἐ πὶ ξέ νης, οὐ μετασταθέ ντες ἀ λλὰ μεταστά ντες, οὐ δὲ φυγαδευθέ ντες ἀ λλὰ φυγό ντες αὐ τοὶ πρά γματα καὶ περισπασμοὺ ς καὶ ἀ σχολί ας, ἃ ς αἱ πατρί δες φέ ρουσι. καὶ γὰ ρ τοῖ ς παλαιοῖ ς; ὡ ς ἔ οικεν αἱ Μοῦ σαι τὰ κά λλιστα τῶ ν συνταγμά των καὶ δοκιμώ τατα φυγὴ ν λαβοῦ σαι συνεργὸ ν ἐ πετέ λεσαν. Θουκυδί δης̓ Αθηναῖ ος συνέ γραψε τὸ ν πό λεμον τῶ ν Πελοποννησί ων καὶ̓ Αθηναί ων ἐ ν Θρᾴ κῃ περὶ τὴ ν Σκαπτὴ ν ὕ λην: Ξενοφῶ ν ἐ ν Σκιλλοῦ ντι τῆ ς̓ Ηλεί ας, Φί λιστος ἐ ν̓ Ηπεί ρῳ, Τί μαιος ὁ Ταυρομενί της ἐ ν̓ Αθή ναις,̓ Ανδροτί ων̓ Αθηναῖ ος ἐ ν Μεγά ροις, Βακχυλί δης ὁ ποιητὴ ς ἐ ν Πελοποννή σῳ, πά ντες οὗ τοι καὶ πλεί ονες ἄ λλοι τῶ ν πατρί δων ἐ κπεσό ντες οὐ κ ἀ πέ γνωσαν οὐ δ' ἔ ρριψαν ἑ αυτού ς, ἀ λλ' ἐ χρή σαντο ταῖ ς εὐ φυΐ αις ἐ φό διον παρὰ τῆ ς τύ χης τὴ ν φυγὴ ν λαβό ντες, δι' ἣ ν πανταχοῦ καὶ τεθνηκό τες μνημονεύ ονται: τῶ ν δ' ἐ κβαλό ντων καὶ καταστασιασά ντων οὐ δὲ εἷ ς λό γος οὐ δενὸ ς ἀ πολέ λειπται.

διὸ καὶ γελοῖ ό ς ἐ στιν ὁ νομί ζων ἀ δοξί αν τῇ φυγῇ προσεῖ ναι. τί λέ γεις; ἄ δοξό ς; ἐ στι Διογέ νης ὃ ν ἰ δὼ ν̓ Αλέ ξανδρος ἐ ν ἡ λί ῳ καθή μενον ἐ πιστὰ ς ἠ ρώ τησεν, εἴ τινος δεῖ ται: τοῦ δὲ μηδὲ ν ἀ λλ' ἢ σμικρὸ ν ἀ ποσκοτί σαι κελεύ σαντος, ἐ κπλαγεὶ ς τὸ φρό νημα πρὸ ς τοὺ ς φί λους εἶ πεν“ εἰ μὴ̓ Αλέ ξανδρος ἤ μην, Διογέ νης; ἂ ν ἤ μην;'” ἠ δό ξει δὲ Κά μιλλος ἐ κ τῆ ς̔ Ρώ μης ἐ λαυνό μενος, ἧ ς δεύ τερος κτί στης νῦ ν ἀ ναγορεύ εται; καὶ μὴ ν Θεμιστοκλῆ ς οὐ τὴ ν ἐ ν τοῖ ς̔́ Ελλησι δό ξαν φυγὼ ν ἀ πέ βαλεν ἀ λλὰ τὴ ν ἐ ν τοῖ ς βαρβά ροις προσέ λαβε: καὶ οὐ δεί ς ἐ στιν οὕ τως ἀ φιλό τιμος οὐ δ' ἀ γεννή ς, ὃ ς μᾶ λλον ἂ ν ἐ βού λετο Λεωβά της ὁ γραψά μενος ἢ Θεμιστοκλῆ ς ὁ φυγαδευθεὶ ς εἶ ναι, καὶ Κλώ διος ὁ ἐ κβαλὼ ν ἢ Κικέ ρων ὁ ἐ κβληθεί ς, καὶ̓ Αριστοφῶ ν ὁ κατηγορή σας ἢ Τιμό θεος ὁ μεταστὰ ς ἐ κ τῆ ς πατρί δος.

ἀ λλ' ἐ πεὶ πολλοὺ ς τὰ τοῦ Εὐ ριπί δου κινεῖ δυνατῶ ς τῆ ς φυγῆ ς κατηγορεῖ ν δοκοῦ ντος, ἴ δωμεν ἃ λέ γει καθ' ἕ καστον ἐ ρωτῶ ν καὶ ἀ ποκρινό μενος: ταῦ τα πρώ τως οὐ κ ὀ ρθῶ ς οὐ δ' ἀ ληθῶ ς ἀ ξιοῦ ται. πρῶ τον μὲ ν γὰ ρ οὐ δού λου τὸ“ μὴ λέ γειν ἅ τις φρονεῖ,” ἀ λλὰ νοῦ ν ἔ χοντος ἀ νδρὸ ς ἐ ν καιροῖ ς καὶ πρά γμασιν ἐ χεμυθί ας; καὶ σιωπῆ ς δεομέ νοις, ὥ σπερ αὐ τὸ ς ἀ λλαχό θι βέ λτιον εἴ ρηκε σιγᾶ ν θ' ὅ που δεῖ καὶ λέ γειν ἵ ν' ἀ σφαλέ ς. ἔ πειτα τὴ ν τῶ ν κρατού ντων ἀ μαθί αν οὐ χ ἧ ττον οἴ κοι μέ νοντας ἢ φεύ γοντας ἀ νά γκη φέ ρειν: ἀ λλὰ καὶ μᾶ λλον πολλά κις οἱ μέ νοντες τῶ ν ἀ παλλαγέ ντων τοὺ ς ἰ σχύ οντας ἐ ν πό λεσιν ἀ δί κως τῷ συκοφαντεῖ ν ἢ βιά ζεσθαι δεδί ασι, τὸ δὲ μέ γιστον καὶ ἀ τοπώ τατον, εἰ παρρησί αν τῶ ν φυγά δων ἀ φαιρεῖ ται: θαυμαστὸ ν γά ρ, εἰ Θεό δωρος ἀ παρρησί αστος ἦ ν, ὅ ς, Λυσιμά χου τοῦ βασιλέ ως εἰ πό ντος πρὸ ς αὐ τὸ ν“ ἡ πατρί ς σε τοιοῦ τον ὄ ντ' ἐ ξέ βαλε,'”“ ναί” εἶ πε“ μὴ δυναμέ νη φέ ρειν ὥ σπερ ἡ Σεμέ λη τὸ ν Διό νυσον.” ἐ πιδεί ξαντος δ' αὐ τῷ Τελεσφό ρον ἐ ν γαλεά γρᾳ τοὺ ς ὀ φθαλμοὺ ς ἐ ξορωρυγμέ νον καὶ περικεκομμέ νον τὴ ν ῥ ῖ να καὶ τὰ ὦ τα καὶ τὴ ν γλῶ τταν ἐ κτετμημέ νον, καὶ εἰ πό ντος“ οὕ τως ἐ γὼ διατί θημι τοὺ ς κακῶ ς με ποιοῦ ντας:”“ τί δὲ Θεοδώ ρῳ μέ λει, ἔ φη, πό τερον ὑ πὲ ρ γῆ ς ἢ ὑ πὸ γῆ ς σή πεται;' τί δέ; Διογέ νης οὐ κ εἶ χε παρρησί αν, ὃ ς εἰ ς τὸ τοῦ Φιλί ππου στρατό πεδον παρελθώ ν, ὁ πηνί κα μαχού μενος ἐ χώ ρει τοῖ ς̔́ Ελλησι, καὶ πρὸ ς αὐ τὸ ν ἀ ναχθεὶ ς ὡ ς; κατά σκοπος, ναί, κατά σκοπος ἔ φη τῆ ς ἀ πληστί ας ἀ φῖ χθαι αὐ τοῦ καὶ τῆ ς ἀ φροσύ νης, ἥ κοντος ἐ ν βραχεῖ καιρῷ διακυβεῦ σαι περὶ τῆ ς ἡ γεμονί ας ἅ μα καὶ τοῦ σώ ματος;'” τί δέ;̓ Αννί βας ὁ Καρχηδό νιος οὐ κ ἐ χρῆ το παρρησί ᾳ πρὸ ς̓ Αντί οχον βασιλέ α ὄ ντα φυγὰ ς ὤ ν, ὁ πηνί κα καιροῦ διδό ντος ἐ κέ λευεν αὐ τὸ ν ἐ πιχειρεῖ ν τοῖ ς πολεμί οις τοῦ δὲ θυσαμέ νου καὶ τὰ σπλά γχνα κωλύ ειν φά σκοντος, ἐ πετί μησεν εἰ πώ ν“ σὺ τί κρέ ας λέ γει σκοπεῖ ς, οὐ τί νοῦ ν ἔ χων ἄ νθρωπος;'” ἀ λλ' οὐ δὲ γεωμετρῶ ν φυγὴ παρρησί αν οὐ δὲ γραμμικῶ ν ἀ φαιρεῖ ται, περὶ ὧ ν ἴ σασι καὶ μεμαθή κασι διαλεγομέ νων πό θεν γε δὴ καλῶ ν κἀ γαθῶ ν ἀ νθρώ πων; ἀ λλὰ τὸ ἀ γεννὲ ς πανταχοῦ τὴ ν φωνὴ ν“ ἐ μφρά ττει, τὴ ν γλῶ σσαν ἀ ποστρέ φει, ἄ γχει, σιωπᾶ ν ποιεῖ.” τὰ δ' ἑ ξῆ ς τοῦ Εὐ ριπί δου ποῖ ὰ τιν' ἐ στί ν; καὶ τοῦ το τῆ ς ἀ βελτερί ας ἔ γκλημα μᾶ λλον ἢ τῆ ς φυγῆ ς ἐ στιν. οὐ γὰ ρ οἱ μαθό ντες οὐ δ' ἐ πιστά μενοι χρῆ σθαι τοῖ ς παροῦ σιν, ἀ λλ' οἱ ἀ εὶ τοῦ μέ λλοντος ἐ κκρεμά μενοι καὶ γλιχό μενοι τῶ ν ἀ πό ντων ὡ ς ἐ πὶ σχεδί ας διαφέ ρονται τῆ ς ἐ λπί δος, κἂ ν μηδέ ποτε τοῦ τεί χους ἐ κτὸ ς προέ λθωσι. ταῦ τ' ἢ δη καὶ ἀ χά ριστα τοῦ Πολυνεί κους, ἀ τιμί αν μὲ ν εὐ γενεί ας ἀ φιλί αν δὲ τῆ ς φυγῆ ς κατηγοροῦ ντος, ὃ ς διὰ τὴ ν εὐ γέ νειαν ἠ ξιώ θη μὲ ν φυγὰ ς ὢ ν γά μων βασιλικῶ ν, φί λων δὲ συμμαχί ᾳ καὶ δυνά μει τοσαύ τῃ πεφραγμέ νος ἐ στρά τευσεν, ὡ ς αὐ τὸ ς μετὰ μικρὸ ν ὁ μολογεῖ πολλοὶ δὲ Δαναῶ ν καὶ Μυκηναί ων ἄ κροι πά ρεισι, λυπρὰ ν χά ριν ἀ ναγκαί αν δ' ἐ μοὶ διδό ντες. ὅ μοια δὲ καὶ τὰ τῆ ς μητρὸ ς ὀ λοφυρομέ νης: ἐ γὼ δέ σοι οὔ τε πῦ ρ ἀ νῆ ψα γό νιμον ἐ ν γά μοις, ἀ νυμέ ναια δ'̓ Ισμηνὸ ς ἐ κηδεύ θη λουτροφό ρου χλιδᾶ ς:. ταύ την ἔ δει χαί ρειν καὶ ἀ γαπᾶ ν πυνθανομέ νην ναί οντα βασί λεια τηλικαῦ τα τὸ ν υἱ ό ν: ἡ δὲ θρηνοῦ σα τὴ ν οὐ κ ἀ ναφθεῖ σαν λαμπά δα καὶ τὸ ν οὐ παρασχό ντα λουτρὸ ν̓ Ισμηνό ν, ὡ ς ἐ ν̓́ Αργει μή θ' ὕ δωρ τῶ ν γαμού ντων μή τε πῦ ρ ἐ χό ντων, τὰ τοῦ τύ φου κακὰ καὶ τῆ ς ἀ βελτερί ας τῇ φυγῇ περιτί θησιν.

ἀ λλ' ἐ πονεί διστον ὁ φυγά ς ἐ στι; παρά γε τοῖ ς ἄ φροσιν, οἳ καὶ τὸ ν πτωχὸ ν λοιδό ρημα ποιοῦ νται καὶ τὸ ν φαλακρὸ ν καὶ τὸ ν μικρό ν, καὶ νὴ Δί α τὸ ν ξέ νον καὶ τὸ ν μέ τοικον. ἀ λλὰ μὴ ν οἱ μὴ τού τοις ὑ ποφερό μενοι θαυμά ζουσι τοὺ ς ἀ γαθού ς, κἂ ν πέ νητες ὦ σι κἂ ν ξέ νοι κἂ ν φυγά δες. ἀ λλ' οὐ χ ὁ ρῶ μεν, ὥ σπερ τὸ ν Παρθενῶ να καὶ τὸ̓ Ελευσί νιον, οὕ τω καὶ τὸ Θησεῖ ον ἅ παντας προσκυνοῦ ντας; καὶ μὴ ν ἔ φυγε Θησεὺ ς ἐ ξ̓ Αθηνῶ ν, δι' ὃ ν ἥ κουσι νῦ ν εἰ ς̓ Αθή νας ἄ νθρωποι, καὶ πό λιν ἀ πέ βαλεν ἣ ν οὐ κ ἔ σχεν ἀ λλ' αὐ τὸ ς ἐ ποί ησε. τῇ δ'̓ Ελευσῖ νι τί λεί πεται καλό ν, ἂ ν αἰ σχυνώ μεθα τὸ ν Εὔ μολπον, ὃ ς ἐ κ Θρᾴ κης μεταστὰ ς ἐ μύ ησε καὶ μυεῖ τοὺ ς̔́ Ελληνας; Κό δρος δὲ τί νος ὢ ν ἐ βασί λευσεν; οὐ Μελά νθου φυγά δος ἐ κ Μεσσή νης; τὸ δὲ τοῦ̓ Αντισθέ νους οὐ κ ἐ παινεῖ ς πρὸ ς τὸ ν εἰ πό ντα ὅ τι“ Φρυγί α σού ἐ στιν ἡ μή τηρ;”“ καὶ γὰ ρ ἡ τῶ ν θεῶ ν” τί οὖ ν οὐ καὶ σὺ λοιδορού μενος φυγὰ ς ἀ ποκρί νῃ“ καὶ γὰ ρ ὁ τοῦ̔ Ηρακλέ ους τοῦ καλλινί κου πατὴ ρ φυγὰ ς ἦ ν, καὶ ὁ τοῦ Διονύ σου πά ππος, ὡ ς ἐ ξεπέ μφθη τὴ ν Εὐ ρώ πην ἀ νευρεῖ ν, οὐ δ' αὐ τὸ ς ἐ πανῆ λθε Φοί νιξ πεφυκώ ς, ἐ κ: δ' ὁ ρί ζεται γέ νος,' εἰ ς τὰ ς Θή βας παραγενό μενος,“ εὔ ιον ὀ ρσιγύ ναικα Διό νυσον μαινομέ ναις ἀ νθέ οντα τιμαῖ ς;”” καὶ περὶ μὲ ν ὧ ν Αἰ σχύ λος ᾐ νί ξατο καὶ ὑ πεδή λωσεν εἰ πώ ν ἁ γνό ν τ'̓ Από λλω φυγά δ' ἀ π' οὐ ρανοῦ θεό ν“ εὔ στομά μοι κεί σθω” καθ'̔ Ηρό δοτον: ὁ δ'̓ Εμπεδοκλῆ ς ἐ ν ἀ ρχῇ τῆ ς φιλοσοφί ας προαναφωνή σας ἔ στιν ἀ νά γκης χρῆ μα, θεῶ ν ψή φισμα παλαιό ν, εὖ τὲ τις ἀ μπλακί ῃ σι φό νῳ φί λα γυῖ α μιή νῃ, δαί μονες οἵ τε μακραί ωνος λελό γχασι βί οιο: τρί ς μιν μυρί ας ὥ ρας ἀ πὸ μακά ρων ἀ λά λησθαι. τὴ ν καὶ ἐ γὼ νῦ ν εἶ μι φυγὰ ς θεό θεν καὶ ἀ λή της: οὐ χ ἑ αυτό ν, ἀ λλ' ἀ φ' ἑ αυτοῦ πά ντας ἀ ποδεί κνυσι μετανά στας ἐ νταῦ θα καὶ ξέ νους καὶ φυγά δας ἡ μᾶ ς ὄ ντας. οὐ γὰ ρ αἷ μα, φησί ν, ἡ μῖ ν οὐ δὲ πνεῦ μα συγκραθέ ν, ὦ ἄ νθρωποι, ψυχῆ ς οὐ σί αν καὶ ἀ ρχὴ ν παρέ σχεν, ἀ λλ' ἐ κ τού των τὸ σῶ μα συμπέ πλασται γηγενὲ ς καὶ θνητό ν: τῆ ς δὲ ψυχῆ ς ἀ λλαχό θεν ἡ κού σης δεῦ ρο, τὴ ν γέ νεσιν ἀ ποδημί αν ὑ ποκορί ζεται τῷ πραοτά τῳ τῶ ν ὀ νομά των: τὸ δ' ἀ ληθέ στατον, φεύ γει καὶ πλανᾶ ται θεί οις ἐ λαυνομέ νη δό γμασι καὶ νό μοις: εἶ θ', ὥ σπερ ἐ ν νή σῳ σά λον ἐ χού σῃ πολύ ν, καθά περ φησὶ ν ὁ Πλά των,“ ὀ στρέ ου τρό πον” ἐ νδεδεμέ νη τῷ σώ ματι διὰ τὸ μὴ ἀ ναφέ ρειν μηδὲ μνημονεύ ειν ἐ ξ οἵ ης τιμῆ ς τε καὶ ὅ σσου μή κεος ὄ λβου μεθέ στηκεν, οὐ Σά ρδεων̓ Αθή νας οὐ δὲ Κορί νθου Λῆ μνον ἢ Σκῦ ρον ἀ λλ' οὐ ρανοῦ καὶ σελή νης γῆ ν ἀ μειψαμέ νη καὶ τὸ ν ἐ πὶ γῆ ς βί ον, ἐ ὰ ν μικρὸ ν ἐ νταῦ θα τό πον ἐ κ τό που παραλλά ξῃ, δυσανασχετεῖ καὶ ξενοπαθεῖ, καθά περ φυτὸ ν ἀ γεννὲ ς ἀ πομαραινομέ νη. καί τοι φυτῷ μὲ ν ἔ στι τις χώ ρα μᾶ λλον ἑ τέ ρας ἑ τέ ρα πρό σφορος, ἐ ν ᾗ τρέ φεται καὶ βλαστά νει βέ λτιον: ἀ νθρώ που δ' οὐ δεὶ ς ἀ φαιρεῖ ται τό πος εὐ δαιμονί αν, ὥ σπερ οὐ δ' ἀ ρετὴ ν οὐ δὲ φρό νησιν, ἀ λλ'̓ Αναξαγό ρας μὲ ν ἐ ν τῷ δεσμωτηρί ῳ τὸ ν τοῦ κύ κλου τετραγωνισμὸ ν ἔ γραφε, Σωκρά της δὲ φά ρμακον πί νων ἐ φιλοσό φει καὶ παρεκά λει φιλοσοφεῖ ν τοὺ ς συνή θεις, εὐ δαιμονιζό μενος ὑ π' αὐ τῶ ν: τὸ ν δὲ Φαέ θοντα καὶ τὸ ν Τά νταλον εἰ ς τὸ ν οὐ ρανὸ ν ἀ ναβά ντας οἱ ποιηταὶ λέ γουσι ταῖ ς μεγί σταις συμφοραῖ ς περιπεσεῖ ν διὰ τὴ ν ἀ φροσύ νην.