Reader

Βασιλό κλης. ἑ σπέ ραν ἐ ποιή σατε βαθεῖ αν, ὦ Φιλῖ νε, διὰ τῶ ν ἀ ναθημά των παραπέ μποντες τὸ ν ξέ νον: ἐ γὼ γὰ ρ ὑ μᾶ ς ἀ ναμέ νων ἀ πηγό ρευσα. Φιλῖ νος βραδέ ως γὰ ρ ὡ δεύ ομεν, ὦ Βασιλό κλεις, σπεί ροντες λό γους καὶ θερί ζοντες εὐ θὺ ς μετὰ μά χης ὑ πού λους καὶ πολεμικού ς, ὥ σπερ οἱ Σπαρτοί, βλαστά νοντας ἡ μῖ ν καὶ ὑ ποφυομέ νους κατὰ τὴ ν ὁ δό ν. βά ς. ἕ ετερον οὖ ν τινα δεή σει παρακαλεῖ ν τῶ ν παραγεγονό των, ἢ σὺ βού λει χαριζό μενος ἡ μῖ ν διελθεῖ ν τί νες ἦ σαν οἱ λό γοι καὶ τί νες οἱ λέ γοντες; φιλ. ἐ εμό ν, ὡ ς ἔ οικεν, ὦ Βασιλό κλεις, τὸ ἔ ργον. τῶ ν γὰ ρ ἄ λλων οὐ δενὶ ῥ ᾳ δί ως ἂ ν ἐ ντύ χοις κατὰ πό λιν: τοὺ ς γὰ ρ πλεί στους ἑ ώ ρων αὖ θις εἰ ς τὸ Κωρύ κιον τῷ ξέ νῳ καὶ τὴ ν Λυκουρί αν συναναβαί νοντας. βά ς. ἦ φιλοθεά μων τις ἡ μῖ ν καὶ περιττῶ ς φιλή κοό ς ἐ στιν ὁ ξέ νος φιλ. φιλό λογό ς γε καὶ φιλομαθή ς ἐ στι μᾶ λλον. οὐ μὴ ν ταῦ τα μά λιστα θαυμά ζειν ἄ ξιον, ἀ λλὰ πραό της τε πολλὴ ν χά ριν ἔ χουσα, καὶ τὸ μά χιμον καὶ διαπορητικὸ ν ὑ πὸ συνέ σεως, οὔ τε δύ σκολον οὔ τε ἀ ντί τυπον πρὸ ς τὰ ς ἀ ποκρί σεις: ὥ στε καὶ βραχὺ συγγενό μενον εὐ θὺ ς εἰ πεῖ ν“ τέ κος ἀ γαθοῦ πατρό ς.” οἶ σθα γὰ ρ Διογενιανὸ ν ἀ νδρῶ ν ἄ ριστον. βά ς. αὐ τὸ ς μὲ ν οὐ κ εἶ δον, ὦ Φιλῖ νε, πολλοῖ ς δ' ἐ ντετύ χηκα καὶ τὸ ν λό γον καὶ τὸ ἦ θος τά νδρὸ ς ἰ σχυρῶ ς ἀ ποδεχομέ νοις, ὅ μοια δὲ τού τοις ἕ τερα περὶ τοῦ νεανί σκου λέ γουσιν. ἀ λλὰ τί ν' ἀ ρχὴ ν ἔ σχον οἱ λό γοι καὶ πρό φασιν;

φιλ. ἐ πέ ραινον οἱ περιηγηταὶ τὰ συντεταγμέ να, μηδὲ ν ἡ μῶ ν φροντί σαντες δεηθέ ντων ἐ πιτεμεῖ ν τὰ ς ῥ ή σεις καὶ τὰ πολλὰ τῶ ν ἐ πιγραμμά των. τὸ ν δὲ ξέ νον ἡ μὲ ν ἰ δέ α καὶ τὸ τεχνικὸ ν τῶ ν ἀ νδριά ντων μετρί ως προσή γετο, πολλῶ ν καὶ καλῶ ν ἔ ργων ὡ ς ἔ οικε θεατὴ ν γεγενημέ νον ἐ θαύ μαζε δὲ τοῦ χαλκοῦ τὸ ἀ νθηρὸ ν ὡ ς οὐ πί νῳ προσεοικὸ ς οὐ δ' ἰ ῷ, βαφῇ δὲ κυά νου στί λβοντος, ὥ στε καὶ παῖ ξαί τι πρὸ ς; τοὺ ς ναυά ρχους̔ ἀ π' ἐ κεί νων γὰ ρ ἦ ρκται τῆ ς θέ ας' οἷ ον ἀ τεχνῶ ς θαλαττί ους τῇ χρό ᾳ καὶ βυθί ους ἑ στῶ τας.“ ἆ ρ'” οὖ ν ἔ φη“ κρᾶ σί ς τις ἦ ν καὶ φά ρμαξις τῶ ν πά λαι τεχνιτῶ ν περὶ τὸ ν χαλκό ν,” ὥ σπερ ἡ λεγομέ νη τῶ ν ξιφῶ ν στό μωσις ἧ ς ἐ κλιπού σης ἐ κεχειρί αν ἔ σχεν ἔ ργων πολεμικῶ ν ὁ χαλκό ς;' τὸ ν μὲ ν γὰ ρ Κορί νθιον οὐ τέ χνῃ ἀ λλὰ συντυχί ᾳ τῆ ς χρό ας λαβεῖ ν τὸ κά λλος, ἐ πινειμαμέ νου πυρὸ ς οἰ κί αν ἔ χουσά ν τι χρυσοῦ καὶ ἀ ργύ ρου, πλεῖ στον δὲ χαλκὸ ν ἀ ποκεί μενον: ὧ ν συγχυθέ ντων καὶ συντακέ ντων, ὄ νομα τοῦ χαλκοῦ τῷ μεί ζονι τὸ πλῆ θος παρέ σχεν. ὁ δὲ Θέ ων ὑ πολαβώ ν“ ἄ λλον” ἔ φη“ λό γον ἡ μεῖ ς ἀ κηκό αμεν πανουργέ στερον: ὡ ς ἀ νὴ ρ ἐ ν Κορί νθῳ χαλκοτύ πος, ἐ πιτυχὼ ν θή κῃ χρυσί ον ἐ χού σῃ πολὺ καὶ δεδοικὼ ς φανερὸ ς γενέ σθαι, κατὰ μικρὸ ν ἀ ποκό πτων καὶ ὑ πομιγνὺ ς ἀ τρέ μα τῷ χαλκῷ, θαυμαστὴ ν λαμβά νοντι κρᾶ σιν, ἐ πί πρασκε πολλοῦ διὰ τὴ ν χρό αν καὶ τὸ κά λλος ἀ γαπώ μενον. ἀ λλὰ καὶ ταῦ τα κἀ κεῖ να μῦ θό σἐ στιν: ἦ ν δέ τις ὡ ς ἔ οικε μῖ ξις καὶ ἄ ρτυσις, ὥ ς που καὶ νῦ ν ἀ νακεραννύ ντες ἀ ργύ ρῳ χρυσὸ ν ἰ δί αν τινὰ καὶ περιττὴ ν ἐ μοὶ δὲ φαινομέ νην νοσώ δη χλωρό τητα καὶ φθορὰ ν ἀ καλλῆ παρέ χουσι.”

“ τί ν' οὖ ν αἰ τί αν” ἔ φη ὁ Διογενιανό ς;“ οἴ ει τῆ ς ἐ νταῦ θα τοῦ χαλκοῦ χρό ας γεγονέ ναι” καὶ ὁ Θέ ων“ ὅ ταν” ἔ φη“ τῶ ν πρώ των καὶ φυσικωτά των καὶ ἐ σομέ νων καὶ ὄ ντων, πυρὸ ς καὶ γῆ ς καὶ ἀ έ ρος καὶ ὕ δατος, μηδὲ ν ἄ λλο τῷ χαλκῷ πλησιά ζῃ μηδ' ὁ μιλῇ πλὴ ν μό νος ὁ ἀ ή ρ, δῆ λό ς ἐ στιν ὑ πὸ τού του πεπονθὼ ς καὶ διὰ τοῦ τον ἐ σχηκὼ ς ἣ ν ἔ χει διαφορὰ ν ἀ εὶ συνό ντα καὶ προσκεί μενον: ἢ τουτὶ μὲ ν ᾕ δεις πρὶ ν Θέ ογνιν γεγονέ ναι κατὰ τὸ ν κωμικό ν, ἣ ν δ' ἔ χων φύ σιν ὁ ἀ ή ρ τε χρώ μενος δυνά μει κατὰ τὰ ς ἐ πιψαύ σεις ἐ πικέ χρωκε τὸ ν χαλκὸ ν ἐ πιθυμεῖ ς μαθεῖ ν;'” φή σαντος δὲ τοῦ Διογενιανοῦ,“ καὶ γὰ ρ ἐ γώ” εἶ πεν“ ὦ παῖ: ζητῶ μεν οὖ ν κοινῇ καὶ πρό τερον, εἰ βού λει, δι' ἣ ν αἰ τί αν μά λιστα τῶ ν ὑ γρῶ ν ἀ ναπί μπλησιν ἰ οῦ τοὔ λαιον: οὐ γὰ ρ αὐ τό ν γε δή που τῷ χαλκῷ προστρί βεσθαι τὸ ν ἰ ό ν, ἅ τε δὴ καθαρὸ ν αὐ τῷ καὶ ἀ μί αντον πλησιά ζοντα:”“ οὐ δαμῶ ς” εἶ πεν ὁ νεανί ας, ἄ λλοδ' αὐ τῷ μοι δοκεῖ τού του τὸ αἴ τιον ὑ πά ρχειν: λεπτῷ γὰ ρ ὄ ντι καὶ καθαρῷ καὶ διαυγεῖ προσπί πτων ὁ ἰ ὸ ς ἐ κφανέ στατό ς ἐ στιν, ἐ ν δὲ τοῖ ς ἄ λλοις ὑ γροῖ ς ἀ φανί ζεται.' καὶ ὁ Θέ ων“ εὖ γ'” εἶ πεν“ ὦ παῖ, καὶ καλῶ ς: σκό πει δ' εἰ βού λει καὶ τὴ ν ὑ π'̓ Αριστοτέ λους αἰ τί αν λεγομέ νην”“ ἀ λλὰ βού λομαι” εἶ πε.“ φησὶ τοί νυν τῶ ν μὲ ν ἄ λλων ὑ γρῶ ν ἐ πιό ντα διέ χειν ἀ δή λως καὶ διασπεί ρεσθαι τὸ ν ἰ ό ν, ἀ νωμά λων τῶ ν πό ρων καὶ μανῶ ν ὄ ντων: τοῦ δ' ἐ λαί ου τῇ πυκνό τητι στέ γεσθαι καὶ διαμέ νειν ἀ θροιζό μενον. ἂ ν οὖ ν καὶ αὐ τοί τι τοιοῦ τον ὑ ποθέ σθαι δυνηθῶ μεν, οὐ παντά πασιν ἀ πορή σομεν ἐ πῳ δῆ ς καὶ παραμυθί ας πρὸ ς τὴ ν ἀ πορί αν.”

ὡ ς οὖ ν ἐ κελεύ ομεν καὶ συνεχωροῦ μεν, ἔ φη τὸ ν ἀ έ ρα τὸ ν ἐ ν Δελφοῖ ς, πυκνὸ ν ὄ ντα καὶ συνεχῆ καὶ τό νον ἔ χοντα διὰ τὴ ν ἀ πὸ τῶ ν ὀ ρῶ ν ἀ νά κλασιν καὶ ἀ ντέ ρεισιν, ἔ τι καὶ λεπτὸ ν εἶ ναι καὶ δηκτικό ν, ὥ ς που μαρτυρεῖ καὶ τὰ περὶ τὰ ς πέ ψεις τῆ ς; τροφῆ ς ἐ νδυό μενον οὖ ν ὑ πὸ λεπτό τητος καὶ τέ μνοντα χαλκὸ ν ἀ ναχαρά σσειν πολὺ ν ἰ ὸ ν ἐ ξ αὐ τοῦ καὶ γεώ δη, στέ γειν δὲ τοῦ τον αὖ πά λιν καὶ πιέ ζειν, τῆ ς πυκνό τητος διά χυσιν μὴ διδού σης, τὸ ν δ' ὑ φιστά μενον αὐ τοῦ διὰ πλῆ θος ἐ ξανθεῖ ν καὶ λαμβά νειν αὐ γὴ ν καὶ γά νωμα περὶ τὴ ν ἐ πιφά νειαν. ἀ ποδεξαμέ νων δ' ἡ μῶ ν, ὁ ξέ νος ἔ φη τὴ ν ἑ τέ ραν ἀ ρκεῖ ν ὑ πό θεσιν πρὸ ς τὸ ν λό γον.“ ἡ δὲ λεπτό της” ἔ φη“ δό ξει μὲ ν ὑ πεναντιοῦ σθαι καὶ πρὸ ς τὴ ν λεγομέ νην πυκνό τητα τοῦ ἀ έ ρος, λαμβά νεται δ' οὐ κ ἀ ναγκαί ως: αὐ τὸ ς γὰ ρ ὑ φ' ἑ αυτοῦ παλαιού μενος ὁ χαλκὸ ς ἀ ποπνεῖ καὶ μεθί ησι τὸ ν ἰ ό ν, ὃ ν ἡ πυκνό της συνέ χουσα καὶ παχνοῦ σα ποιεῖ ἐ κφανῆ διὰ τὸ πλῆ θος.” ὑ πολαβὼ ν δ' ὁ Θέ ων,“ τί γά ρ” εἶ πεν“ ὦ ξέ νε, κωλύ ει ταὐ τὸ ν εἶ ναι καὶ λεπτὸ ν καὶ πυκνό ν, ὥ σπερ τὰ σηρικὰ καὶ τὰ βύ σσινα τῶ ν ὑ φασμά των, ἐ φ' ὧ ν καὶ̔́ Ομηρος εἶ πε καιροσέ ων δ' ὀ θονῶ ν ἀ πολεί βεται ὑ γρὸ ν ἔ λαιον, ἐ νδεικνύ μενος τὴ ν ἀ κρί βειαν καὶ λεπτό τητα τοῦ ὕ φους τῷ μὴ προσμέ νειν τὸ ἔ λαιον ἀ λλ' ἀ πορρεῖ ν καὶ ἀ πολισθά νειν, τῆ ς λεπτό τητος καὶ πυκνό τητος οὐ διιεί σης; καὶ μὴ ν οὐ μό νον πρὸ ς τὴ ν ἀ ναχά ραξιν τοῦ ἰ οῦ χρή σαιτ' ἄ ν τις τῇ λεπτό τητι τοῦ ἀ έ ρος, ἀ λλὰ καὶ τὴ ν χρό αν αὐ τὴ ν ποιεῖ ν ἔ οικεν ἡ δί ονα καὶ γλαυκοτέ ραν, ἀ ναμιγνύ ουσα τῷ κυά νῳ φῶ ς καὶ αὑ γή ν”

ἐ κ τού του γενομέ νης σιωπῆ ς, πά λιν οἱ περιηγηταὶ προεχειρί ζοντο τὰ ς ῥ ή σεις. χρησμοῦ δέ τινος ἐ μμέ τρου λεχθέ ντος, οἶ μαι, περὶ τῆ ς Αἴ γωνος τοῦ̓ Αργεί ου βασιλεί ας, πολλά κις ἔ φη θαυμά σαι τῶ ν ἐ πῶ ν ὁ Διογενιανό ς, ἐ ν οἷ ς οἱ χρησμοὶ λέ γονται, τὴ ν φαυλό τητα καὶ τὴ ν εὐ τέ λειαν. καί τοι μουσηγέ της ὁ θεό ς, καὶ τῆ ς λεγομέ νης λογιό τητος οὐ χ ἧ ττον αὐ τῷ καλὸ ν ἢ τῆ ς περὶ μέ λη καὶ ᾠ δὰ ς εὐ φωνί ας μετεῖ ναι, καὶ πολὺ τὸ ν̔ Ησί οδον εὐ επεί ᾳ καὶ τὸ ν̔́ Ομηρον ὑ περφθέ γγεσθαι:“ τοὺ ς δὲ πολλοὺ ς τῶ ν χρησμῶ ν ὁ ρῶ μεν καὶ τοῖ ς μέ τροις καὶ τοῖ ς ὀ νό μασι πλημμελεί ας καὶ φαυλό τητος ἀ ναπεπλησμέ νους.” παρὼ ν οὖ ν̓ Αθή νηθεν ὁ ποιητὴ ς Σαραπί ων“ εἶ τ'” ἔ φη“ ταῦ τα τὰ ἔ πη τοῦ θεοῦ πιστεύ οντες εἶ ναι, τολμῶ μεν αὖ πά λιν, ὡ ς λεί πεται κά λλει τῶ ν̔ Ομή ρου καὶ̔ Ησιό δου, λέ γειν, καὶ οὐ χρησό μεθα τού τοις ὡ ς ἄ ριστα καὶ κά λλιστα πεποιημέ νοις, ἐ πανορθού μενοι τὴ ν αὑ τῶ ν κρί σιν προκατειλημμέ νην ὑ πὸ φαύ λης συνηθεί ας” ὑ πολαβὼ ν οὖ ν Βό ηθος ὁ γεωμέ τρης̔ οἶ σθα γὰ ρ τὸ ν ἄ νδρα μεταταττό μενον ἢ δη πρὸ ς τὸ ν̓ Επί κουρον'“, ἆ ρ' οὖ ν” ἔ φη“ τὸ τοῦ ζωγρά φου Παύ σωνος ἀ κή κοας;'”“ οὐ κ ἔ γωγ'” εἶ πεν ὁ Σαραπί ων.“ ἀ λλὰ μὴ ν ἄ ξιον. ἐ κλαβὼ ν γὰ ρ ὡ ς ἔ οικεν ἵ ππον ἀ λινδού μενον γρά ψαι τρέ χοντ' ἔ γραψεν. ἀ γανακτοῦ ντος δὲ τά νθρώ που, γελά σας ὁ Παύ σων κατέ στρεψε τὸ ν πί νακα: καὶ γενομέ νων ἄ νω τῶ ν κά τω, πά λιν ὁ ἵ ππος τρέ χων ἀ λλ' ἀ λινδού μενος ἐ φαί νετο. τοῦ τό φησιν ὁ Βί ων ἐ νί ους τῶ ν λό γων πά σχειν, ὅ ταν ἀ ναστρέ φωσι. διὸ καὶ τοὺ ς χρησμοὺ ς; ἔ νιοι φή σουσιν εὖ καὶ καλῶ ς ἔ χειν, ὅ τι τοῦ θεοῦ εἰ σιν: ἄ λλοι τοῦ θεοῦ μὴ εἶ ναι, ὅ τι φαύ λως ἔ χουσιν. ἐ κεῖ νο μὲ ν γὰ ρ ἐ ν ἀ δή λῳ: τὸ δ' οὐ κ εὖ τὰ ἔ πη πεποιῆ σθαι τὰ περὶ τοὺ ς χρησμοὺ ς καὶ σοὶ κριτῇ δή πουθεν, ὦ φί λε Σαραπί ων,” εἶ πεν,“ ἐ ναργέ ς; ἐ στι. ποιή ματα γὰ ρ γρά φεις τοῖ ς μὲ ν πρά γμασι φιλοσό φως καὶ αὐ στηρῶ ς, δυνά μει δὲ καὶ χά ριτι καὶ κατασκευῇ τῇ περὶ λέ ξιν ἐ οικό τα τοῖ ς̔ Ομή ρου καὶ̔ Ησιό δου μᾶ λλον ἢ τοῖ ς ὑ πὸ τῆ ς Πυθί ας ἐ κφερομέ νοις.”

καὶ ὁ Σαραπί ων“ νοσοῦ μεν γά ρ” εἶ πεν ὦ Βό ηθε, καὶ τὰ ὦ τα καὶ τὰ ὄ μματα, συνειθισμέ νοι διὰ τρυφὴ ν καὶ μαλακί αν τὰ ἡ δί ω καλὰ νομί ζειν καὶ ἀ ποφαί νεσθαι. τά χα δὴ μεμψό μεθα τὴ ν Πυθί αν, ὅ τι Γλαύ κης οὐ φθέ γγεται τῆ ς κιθαρῳ δοῦ λιγυρώ τερον, οὐ δὲ χριομέ νη μύ ροις οὐ δ' ἁ λουργί δας ἀ μπεχομέ νη κά τεισιν εἰ ς τὸ ἄ δυτον, οὐ δ' ἐ πιθυμιᾷ κασί αν ἢ λή δανον ἢ λιβανωτὸ ν ἀ λλὰ δά φνην καὶ κρί θινον ἄ λευρον. οὐ χ ὁ ρᾷ ς, εἶ πεν, ὅ σην χά ριν ἔ χει τὰ Σαπφικὰ μέ λη κηλοῦ ντα καὶ καταθέ λγοντα τοὺ ς ἀ κροωμέ νους;“ Σί βυλλα δὲ μαινομέ νῳ στό ματι” καθ' Ηρά κλειτον“ ἀ γέ λαστα καὶ ἀ καλλώ πιστα καὶ ἀ μύ ριστα φθεγγομέ νη, χιλί ων ἐ τῶ ν ἐ ξικνεῖ ται τῇ φωνῇ διὰ τὸ ν θεό ν.” ὁ δὲ Πί νδαρος“ ἀ κοῦ σαι” φησὶ“ τοῦ θεοῦ τὸ ν Κά δμον μουσικὰ ν ὀ ρθά ν” οὐ χ ἡ δεῖ αν οὐ δὲ τρυφερὰ ν οὐ δ' ἐ πικεκλασμέ νην τοῖ ς μέ λεσιν. ἡ δονὴ ν γὰ ρ οὐ προσί εται τὸ ἀ παθὲ ς καὶ ἁ γνό ν, ἀ λλ' ἐ νταῦ θα μετὰ τῆ ς̓́ Ατης ἐ ρρί φη καὶ τὸ πλεῖ στον αὐ τῆ ς; καὶ ὡ ς ἔ οικεν εἰ ς τὰ ὦ τα τῶ ν ἀ νθρώ πων συνερρύ ηκεν.

εἰ πό ντος δὲ ταῦ τα τοῦ Σαραπί ωνος, ὁ Θέ ων μειδιά σας“ ὁ Σαραπί ων μέ ν” εἶ πε“ τὸ εἰ ωθὸ ς ἀ ποδέ δωκε τῷ τρό πῳ, λό γου περὶ̓́ Ατης καὶ ἡ δονῆ ς παραπεσό ντος ἀ πολαύ σας ἡ μεῖ ς δ' ὦ Βό ηθε, κἂ ν ᾖ φαυλό τερα τῶ ν̔ Ομή ρου ταῦ τα τὰ ἔ πη, μὴ νομί ζωμεν αὐ τὰ πεποιηκέ ναι τὸ ν θεό ν, ἀ λλ' ἐ κεί νου τὴ ν ἀ ρχὴ ν τῆ ς κινή σεως ἐ νδιδό ντος, ὡ ς ἑ κά στη πέ φυκε κινεῖ σθαι τῶ ν προφητί δων. καὶ γὰ ρ εἰ γρά φειν ἔ δει μὴ λέ γειν τοὺ ς: χρησμού ς, οὐ κ ἂ ν οἶ μαι τοῦ θεοῦ τὰ γρά μματα νομί ζοντες ἐ ψέ γομεν, ὅ τι λεί πεται καλλιγραφί ᾳ τῶ ν βασιλικῶ ν. οὐ γὰ ρ ἔ στι θεοῦ ἡ γῆ ρυς οὐ δ' ὁ φθό γγος οὐ δ' ἡ λέ ξις οὐ δὲ τὸ μέ τρον ἀ λλὰ τῆ ς γυναικό ς: ἐ κεῖ νος δὲ μό νας τὰ ς φαντασί ας παρί στησι καὶ φῶ ς ἐ ν τῇ ψυχῇ ποιεῖ πρὸ ς τὸ μέ λλον: ὁ γὰ ρ ἐ νθουσιασμὸ ς; τοιοῦ τό ν ἐ στι. καθό λου δ' εἰ πεῖ ν, ὑ μᾶ ς τοὺ ς τοῦ̓ Επικού ρου προφή τας（ δῆ λος γὰ ρ εἶ καὶ αὐ τὸ ς ὑ ποφερό μενος） οὐ κ ἔ στι διαφυγεῖ ν, ἀ λλὰ κἀ κεί νας αἰ τιᾶ σθε τὰ ς πά λαι προφή τιδας ὡ ς φαύ λοις ποιή μασι χρωμέ νας, καὶ τὰ ς νῦ ν καταλογά δην καὶ διὰ τῶ ν: ἐ πιτυχό ντων ὀ νομά των τοὺ ς χρησμοὺ ς λεγού σας, ὅ πως ὑ μῖ ν ἀ κεφά λων καὶ λαγαρῶ ν μέ τρων καὶ μειού ρων εὐ θύ νας μὴ ὑ πέ χωσι.” καὶ ὁ Διογενιανό ς“ μὴ παῖ ζ'” εἶ πεν“ ὦ πρὸ ς θεῶ ν, ἀ λλὰ διά λυσον ἡ μῖ ν ταύ την τὴ ν ἀ πορί αν κοινὴ ν οὖ σαν. οὐ δεὶ ς γὰ ρ ἔ στιν̔ Ελλή νων, ὃ ς οὐ κ αἰ τί αν ἐ πιζητεῖ καὶ λό γον, πῶ ς πέ παυται τὸ μαντεῖ ον ἔ πεσι καὶ λό γοις χρώ μενον.” ὑ πολαβὼ ν οὖ ν ὁ Θέ ων“ ἀ λλὰ καὶ νῦ ν” εἶ πεν“ ὦ παῖ, δοκοῦ μεν ἐ πηρεί ᾳ τινὶ τοὺ ς περιηγητὰ ς ἀ φαιρεῖ σθαι τὸ οἰ κεῖ ον ἔ ργον. ἔ ασον οὖ ν γενέ σθαι τὸ τού των πρό τερον, εἶ τα περὶ ὧ ν βού λει καθ' ἡ συχί αν διαπορή σεις”

ἤ δη δὲ προϊ ό ντες ἦ μεν κατὰ τὸ ν̔ Ιέ ρωνος ἀ νδριά ντα τοῦ τυρά ννου: καὶ τῶ ν μὲ ν ἄ λλων ὁ ξέ νος εἰ δὼ ς ἅ παντα παρεῖ χεν ὅ μως ὑ π' εὐ κολί ας ἀ κροατὴ ν αὑ τό ν: ἀ κού σας δ' ὅ τι κί ων τις ἑ στὼ ς ἄ νω χαλκοῦ ς̔ Ιέ ρωνος ἔ πεσεν, αὐ τομά τως τῆ ς ἡ μέ ρας ἐ κεί νης, τὸ ν̔ Ιέ ρωνα συνέ βαινεν ἐ ν Συρακού σαις τελευτᾶ ν, ἐ θαύ μασε. κἀ γὼ τῶ ν ὁ μοί ων ἅ μα συνανεμί μνησκον, οἷ α δὴ τοῦ̔ Ιέ ρωνος μὲ ν τοῦ Σπαρτιά του, ὅ τι πρὸ τῆ ς ἐ ν Λεύ κτροις αὐ τῷ γενομέ νης τελευτῆ ς ἐ ξέ πεσον οἱ ὀ φθαλμοὶ τοῦ ἀ νδριά ντος, οἱ δ' ἀ στέ ρες ἠ φανί σθησαν οὓ ς Λύ σανδρος ἀ νέ θηκεν ἀ πὸ τῆ ς ἐ ν Αἰ γὸ ς ποταμοῖ ς ναυμαχί ας. ὁ δ' αὐ τοῦ τοῦ Λυσά νδρου λί θινος ἀ νδριὰ ς ἐ ξή νθησεν ἀ γρί αν λό χμην καὶ πό αν τοσαύ την τὸ πλῆ θος, ὥ στε κατακρύ ψαι τὸ πρό σωπον. ἐ ν δὲ τοῖ ς Σικελικοῖ ς τῶ ν̓ Αθηναί ων ἀ τυχή μασιν αἵ τε χρυσαῖ τοῦ φοί νικος ἀ πέ ρρεον βά λανοι, καὶ τὴ ν ἀ σπί δα τοῦ Παλλαδί ου κό ρακες περιέ κοπτον. ὁ δὲ Κνιδί ων στέ φανος, ὃ ν Φαρσαλί ᾳ τῇ ὀ ρχηστρί δι Φιλό μηλος ὁ Φωκέ ων τύ ραννος ἐ δωρή σατο, μεταστᾶ σαν αὐ τὴ ν ἐ κ τῆ ς̔ Ελλά δος εἰ ς τὴ ν̓ Ιταλί αν, ἀ πώ λεσεν ἐ ν Μεταποντί ῳ παί ζουσαν περὶ τὸ ν νεὼ ν τοῦ̓ Από λλωνος: ὁ ρμή σαντες γὰ ρ ἐ πὶ τὸ ν στέ φανον οἱ νεανί σκοι καὶ μαχό μενοι περὶ τοῦ χρυσί ου πρὸ ς ἀ λλή λους διέ σπασαν τὴ ν ἄ νθρωπον.̓ Αριστοτέ λης μὲ ν οὖ ν μό νον̔́ Ομηρον ἔ λεγε κινού μενα ποιεῖ ν ὀ νό ματα διὰ τὴ ν ἐ νέ ργειαν ἐ γὼ δὲ φαί ην ἂ ν καὶ τῶ ν ἀ ναθημά των τὰ ἐ νταυθοῖ μά λιστα συγκινεῖ σθαι καὶ συνεπισημαί νειν τῇ τοῦ θεοῦ προνοί ᾳ: καὶ τού των μέ ρος μηδὲ ν εἶ ναι κενὸ ν μηδ' ἀ ναί σθητον, ἀ λλὰ πεπλῆ σθαι πά ντα θειό τητος;. καὶ ὁ Βό ηθος“ ναί” εἶ πεν:“ οὐ γὰ ρ ἀ ρκεῖ τὸ ν θεὸ ν εἰ ς σῶ μα καθειργνύ ναι θνητὸ ν ἅ παξ ἑ κά στου μηνό ς, ἀ λλὰ καὶ λί θῳ παντὶ καὶ χαλκῷ συμφυρά σομεν αὐ τό ν, ὥ σπερ οὐ κ ἔ χοντες ἀ ξιό χρεων τῶ ν τοιού των συμπτωμά των τὴ ν τύ χην δημιουργὸ ν καὶ ταὐ τό ματον.”“ εἶ τ'” ἔ φην ἐ γώ“ τύ χῃ σοι δοκεῖ καὶ αὐ τό ματον τῶ ν τοιού των ἕ καστον ἐ οικέ ναι, καὶ πιθανό ν ἐ στι τὰ ς ἀ τό μους ἐ ξολισθεῖ ν καὶ διαλυθῆ ναι καὶ παρεγκλῖ ναι μή τε πρό τερον μή θ' ὕ στερον, ἀ λλὰ κατ' ἐ κεῖ νον τὸ ν χρό νον, ἐ ν ᾧ τῶ ν ἀ ναθέ ντων ἕ καστος; ἢ χεῖ ρον ἔ μελλε πρά ξειν ἢ βέ λτιον; καὶ σὲ μὲ ν̓ Επί κουρος ὠ φελεῖ νῦ ν ὡ ς ἔ οικεν ἀ φ' ὧ ν εἶ πεν ἢ ἔ γραψε πρὸ ἐ τῶ ν τριακοσί ων: ὁ θεὸ ς δ', εἰ μὴ συνεί ρξειε φέ ρων ἑ αυτὸ ν εἰ ς ἅ παντα μηδ' ἀ νακερασθεί η πᾶ σιν, οὐ κ ἄ ν σοι δοκοί η κινή σεως ἀ ρχὴ ν καὶ πά θους αἰ τί αν παρασχεῖ ν οὐ δενὶ τῶ ν ὄ ντων;'”

τοιαῦ τα μὲ ν ἐ γὼ πρὸ ς τὸ ν Βό ηθον ἀ πεκρινά μην, ὅ μοια δὲ περὶ τῶ ν Σιβυλλεί ων. ἐ πειδὴ γὰ ρ ἔ στημεν κατὰ τὴ ν πέ τραν γενό μενοι τὴ ν κατὰ τὸ βουλευτή ριον, ἐ φ' ἧ ς λέ γεται καθί ζεσθαι τὴ ν πρώ την Σί βυλλαν ἐ κ τοῦ̔ Ελικῶ νος παραγενομέ νην ὑ πὸ τῶ ν Μουσῶ ν τραφεῖ σαν̔ ἔ νιοι δέ φασιν ἐ κ Μαλιέ ων ἀ φικέ σθαι Λαμί ας οὖ σαν θυγατέ ρα τῆ ς Ποσειδῶ νοσ̓, ὁ μὲ ν Σαραπί ων ἐ μνή σθη τῶ ν ἐ πῶ ν, ἐ ν οἷ ς ὕ μνησεν ἑ αυτή ν, ὡ ς οὐ δ' ἀ ποθανοῦ σα λή ξει μαντικῆ ς: ἀ λλ' αὐ τὴ μὲ ν ἐ ν τῇ σελή νῃ περί εισι τὸ καλού μενον φαινό μενον γενομέ νη πρό σωπον, τῷ δ' ἀ έ ρι τὸ πνεῦ μα συγκραθὲ ν ἐ ν φή μαις ἀ εὶ φορή σεται καὶ κληδό σιν: ἐ κ δὲ τοῦ σώ ματος μεταβαλό ντος ἐ ν τῇ γῇ πό ας; καὶ ὕ λης ἀ ναφυομέ νης, βοσκή σεται ταύ την ἱ ερὰ θρέ μματα, χρό ας τε παντοδαπὰ ς ἴ σχοντα καὶ μορφὰ ς καὶ ποιό τητας ἐ πὶ τῶ ν σπλά γχνων ἀ φ' ὧ ν αἱ προδηλώ σεις ἀ νθρώ ποις τοῦ μέ λλοντος. ὁ δὲ Βό ηθος ἔ τι μᾶ λλον ἦ ν φανερὸ ς καταγελῶ ν τοῦ δὲ ξέ νου εἰ πό ντος, ὡ ς, εἰ καὶ ταῦ τα μύ θοις ἔ οικεν, ἀ λλὰ ταῖ ς γε μαντεί αις ἐ πιμαρτυροῦ σι πολλαὶ μὲ ν ἀ ναστά σεις καὶ μετοικισμοὶ πό λεων̔ Ελληνί δων, πολλαὶ δὲ βαρβαρικῶ ν στρατιῶ ν ἐ πιφά νειαι καὶ ἀ ναιρέ σεις ἡ γεμονιῶ ν:“ ταυτὶ δὲ τὰ πρό σφατα καὶ νέ α πά θη περί τε Κύ μην καὶ Δικαιά ρχειαν οὐ χ ὑ μνού μενα πά λαι καὶ ᾀ δό μενα διὰ τῶ ν Σιβυλλεί ων ὁ χρό νος ὥ σπερ ὀ φεί λων ἀ ποδέ δωκεν, ἐ κρή ξεις πυρὸ ς ὀ ρεί ου καὶ ζέ σεις θαλασσί ας, καὶ πετρῶ ν καὶ φλεγμονῶ ν ὑ πὸ πνεύ ματος ἀ ναρρί ψεις, καὶ φθορὰ ς πολεων ἅ μα τοσού των καὶ τηλικού των, ὡ ς μεθ' ἡ μέ ραν ἐ πελθοῦ σιν ἄ γνοιαν εἶ ναι καὶ ἀ σά φειαν ὅ που κατῴ κηντο τῆ ς χώ ρας συγκεχυμέ νης; ταῦ τα γὰ ρ εἰ γέ γονε πιστεῦ σαι χαλεπό ν ἐ στι, μὴ τί γε προειπεῖ ν ἄ νευ θειό τητος”

καὶ ὁ Βό ηθος“ ποῖ ον γά ρ” εἶ πεν“ ὦ δαιμό νιε, τῇ φύ σει πά θος ὁ χρό νος οὐ κ ὀ φεί λει; τί δ' ἔ στι τῶ ν ἀ τό πων καὶ ἀ προσδοκή των περὶ γῆ ν ἢ θά λατταν ἢ πό λεις ἢ ἄ νδρας, ὅ τις ἂ ν προειπὼ ν οὐ τύ χοι γενομέ νου; καί τοι τοῦ τό γε σχεδὸ ν οὐ δὲ προειπεῖ ν ἔ στιν ἀ λλ' εἰ πεῖ ν, μᾶ λλον δὲ ῥ ῖ ψαι καὶ διασπεῖ ραι λό γους οὐ κ ἔ χοντας ἀ ρχὴ ν εἰ ς τὸ ἄ πειρον: οἷ ς πλανωμέ νοις ἀ πή ντησε πολλά κις ἡ τύ χη καὶ συνέ πεσεν αὐ τομά τως. διαφέ ρει γὰ ρ οἶ μαι γενέ σθαι τὸ ῥ ηθὲ ν ἢ ῥ ηθῆ ναι τὸ γενησό μενον. ὁ γὰ ρ εἰ πὼ ν τὰ μὴ ὑ πά ρχοντα λό γος ἐ ν ἑ αυτῷ τὸ ἡ μαρτημέ νον ἔ χων οὐ δικαί ως ἀ ναμέ νει τὴ ν ἐ κ ταὐ τομά του πί στιν οὐ δ' ἀ ληθεῖ τεκμηρί ῳ χρῆ ται τοῦ προειπεῖ ν ἐ πιστά μενος τῷ μετὰ τὸ εἰ πεῖ ν γενομέ νῳ, πά ντα τῆ ς ἀ πειρί ας φερού σης: μᾶ λλον δ'' δ' μὲ ν“ εἰ κά ζων καλῶ ς,” ὃ ν“ ἄ ριστον μά ντιν” ἀ νηγό ρευκεν ἡ παροιμί α, ἰ χνοσκοποῦ ντι καὶ στιβεύ οντι διὰ τῶ ν εὐ λό γων τὸ μέ λλον ὅ μοιό ς ἐ στι. Σί βυλλαι δ' αὗ ται καὶ Βά κιδες ὥ σπερ εἰ ς πό ντον ἀ τεκμά ρτως τὸ ν χρό νον κατέ βαλον καὶ διέ σπειραν ὡ ς ἔ τυχε παντοδαπῶ ν ὀ νό ματα καὶ ῥ ή ματα παθῶ ν καὶ συμπτωμά των: οἷ ς, γιγνομέ νων ἐ νί ων ἀ πὸ τύ χης, ὁ μοί ως ψεῦ δό ς ἐ στι τὸ νῦ ν λεγό μενον, κἂ ν ὕ στερον ἀ ληθέ ς, εἰ τύ χοι, γέ νηται.”

τοιαῦ τα τοῦ Βοή θου διελθό ντος, ὁ Σαραπί ων“ δί καιον” ἔ φη“ τὸ ἀ ξί ωμα περὶ τῶ ν οὕ τως, ὡ ς λέ γει Βό ηθος, ἀ ορί στως καὶ ἀ νυποθέ τως λεγομέ νων: εἰ νί κη στρατηγῷ προεί ρηται, νενί κηκεν:“ εἰ πό λεως ἀ ναί ρεσις, ἀ πό λωλεν” ὅ που δ' οὐ μό νον λέ γεται τὸ γενησό μενον, ἀ λλὰ καὶ πῶ ς καὶ πό τε καὶ μετὰ τί καὶ μετά τί νος, οὐ κ ἔ στιν εἰ κασμὸ ς τῶ ν τά χα γενησομέ νων ἀ λλὰ τῶ ν πά ντως ἐ σομέ νων προδή λωσις. καὶ ταῦ τ' ἔ στιν εἰ ς τὴ ν̓ Αγησιλά ου χωλό τητα: φρά ζεο δή, Σπά ρτη, καί περ μεγά λαυχος ἐ οῦ σα, μὴ σέ θεν ἀ ρτί ποδος βλά ψῃ χωλὴ βασιλεί α. δηρὸ ν γὰ ρ μό χθοι σε κατασχή σουσιν ἄ ελπτοι, φθισί βροτὸ ν τ' ἐ πὶ κῦ μα κυλινδομέ νου πολέ μοιο καὶ τὰ περὶ τῆ ς νή σου πά λιν, ἣ ν ἀ νῆ κεν ἡ πρὸ Θή ρας καὶ Θηρασί ας; θά λασσα: καὶ περὶ τὸ ν Φιλί ππου καὶ̔ Ρωμαί ων πό λεμον: ἀ λλ' ὁ πό τε Τρώ ων γενεὰ καθύ περθε γέ νηται Φοινί κων ἐ ν ἀ γῶ νι, τό τ' ἔ σσεται ἔ ργα ἄ πιστα: πό ντος μὲ ν λά μψει πῦ ρ ἄ σπετον, ἐ κ δὲ κεραυνῶ ν πρηστῆ ρες μὲ ν ἄ νω διὰ κύ ματος ἀ ί ξουσιν ἄ μμιγα σὺ ν πέ τρᾳ, ἡ δὲ στηρί ξεται αὐ τοῦ οὐ φατὸ ς ἀ νθρώ ποις νῆ σος καὶ χεί ρονες ἄ νδρες χερσὶ βιησά μενοι τὸ ν κρεί σσονα νική σουσι. τὸ γὰ ρ ἐ ν ὀ λί γῳ χρό νᾡ Ρωμαί ους τε Καρχηδονί ων περιγενέ σθαι καταπολεμή σαντας̓ Αννί βαν, καὶ Φί λιππον Αἰ τωλοῖ ς συμβαλό ντα καὶ̔ Ρωμαί οις μά χῃ κρατηθῆ ναι, καὶ τέ λος ἐ κ βυθοῦ νῆ σον ἀ ναδῦ ναι μετὰ πυρὸ ς πολλοῦ καὶ κλύ δωνος ἐ πιζέ σαντος, οὐ κ ἂ ν εἴ ποι τις ὡ ς ἀ πή ντησεν ἅ μα πά ντα καὶ συνέ πεσε κατὰ τύ χην καὶ αὐ τομά τως, ἀ λλ' ἡ τά ξις ἐ μφαί νει τὴ ν πρό γνωσιν καὶ τὸ̔ Ρωμαί οις πρὸ ἐ τῶ ν ὁ μοῦ τι πεντακοσί ων προειπεῖ ν τὸ ν χρό νον, ἐ ν ᾧ πρὸ ς ἅ παντα τὰ ἔ θνη πολεμή σοιεν ἅ μα: τοῦ το δ' ἦ ν τὸ πολεμῆ σαι τοῖ ς οἰ κέ ταις ἀ ποστᾶ σιν. ἐ ν τού τοις γὰ ρ οὐ δὲ ν ἀ τέ κμαρτον οὐ δὲ τυφλὸ ν ἀ μφί τε τύ χην ζητεῖ ν ἐ ν ἀ πειρί ᾳ ὁ λό γος ἀ λλὰ πολλὰ τῆ ς πεί ρας ἐ νέ χυρα δί δωσι καὶ δεί κνυσι τὴ ν ὁ δό ν, βαδί ζει τὸ πεπρωμέ νον. οὐ γὰ ρ οἶ μαὶ τιν' ἐ ρεῖ ν, ὅ τι μετὰ τού των ὡ ς προερρή θη συνέ πεσε κατὰ τύ χην ἐ πεὶ τί κωλύ ει λέ γειν ἕ τερον, ὡ ς προερρή θη οὐ κ ἔ γραψε τὰ ς Κυρί ας ὑ μῖ ν̓ Επί κουρος, ὦ Βό ηθε, δό ξας, ἀ λλ' ἀ πὸ τύ χης καὶ αὐ τομά τως οὕ τω πρὸ ς ἄ λληλα τῶ ν γραμμά των συνεμπεσό ντων, ἀ πετελέ σθη τὸ βιβλί ον;'”

ἅ μα δὲ τού των λεγομέ νων προῄ ειμεν. ἐ ν δὲ τῷ Κορινθί ων οἴ κῳ τὸ ν φοί νικα θεωμέ νοις τὸ ν χαλκοῦ ν, ὅ σπερ ἔ τι λοιπό ς ἐ στι τῶ ν ἀ ναθημά των, οἱ περὶ τὴ ν ῥ ί ζαν ἐ ντετορευμέ νοι βά τραχοι καὶ ὕ δροι θαῦ μα τῷ Διογενιανῷ παρεῖ χον, ἀ μέ λει δὲ καὶ ἡ μῖ ν. οὔ τε γὰ ρ φοί νιξ, ὡ ς ἕ τερα δέ νδρα, λιμναῖ ό ν ἐ στι καὶ φί λυδρον φυτό ν, οὔ τε Κορινθί οις: τι βά τραχοι προσή κουσιν, ὥ στε σύ μβολον ἢ παρά σημον εἶ ναι τῆ ς πό λεως: ὥ σπερ ἀ μέ λει Σελινού ντιοί ποτε χρυσοῦ ν σέ λινον ἀ ναθεῖ ναι λέ γονται, καὶ Τενέ διοι τὸ ν πέ λεκυν ἀ πὸ τῶ ν καρκί νων τῶ ν γιγνομέ νων περὶ τὸ καλού μενον̓ Αστέ ριον παρ' αὐ τοῖ ς: μό νοι γὰ ρ ὡ ς ἔ οικεν ἐ ν τῷ χελωνί ῳ τύ πον πελέ κεως ἔ χουσι. καὶ μὴ ν αὐ τῷ γε τῷ θεῷ κό ρακας καὶ κύ κνους καὶ λύ κους καὶ ἱ έ ρακας καὶ πά ντα μᾶ λλον ἢ ταῦ τ' εἶ ναι προσφιλῆ τὰ θηρί α νομί ζομεν εἰ πό ντος δὲ τοῦ Σαραπί ωνος, ὅ τι τὴ ν ἐ ξ ὑ γρῶ ν ᾐ νί ξατο τροφὴ ν τοῦ ἡ λί ου καὶ γέ νεσιν καὶ ἀ ναθυμί ασιν ὁ δημιουργό ς, εἴ θ'̔ Ομή ρου λέ γοντος ἀ κηκοώ ς ἠ έ λιος δ' ἀ πό ρουσε λιπὼ ν, περικαλλέ α λί μνην: εἴ τ' Αἰ γυπτί ους ἑ ωρακὼ ς ἀ ρχὴ ς ἀ νατολῆ ς παιδί ον νεγνὸ ν γρά φοντας ἐ πὶ λωτῷ καθεζό μενον γελά σας ἐ γὼ“ ποῦ σὺ πά λιν” εἶ πον“ ὦ χρηστέ, τὴ ν Στοὰ ν δευρὶ παρωθεῖ ς καὶ ὑ ποβά λλεις ἀ τρέ μα τῷ λό γῳ τὰ ς ἀ νά ψεις καὶ ἀ ναθυμιά σεις, οὐ χ ὥ σπερ αἱ Θετταλαὶ κατά γων τὴ ν σελή νην καὶ τὸ ν ἣ λιον, ὡ ς ἐ ντεῦ θεν ἀ πὸ γῆ ς καὶ ὑ δά των βλαστά νοντας καὶ ἀ ρδομέ νους; ὁ μὲ ν γὰ ρ Πλά των καὶ τὸ ν ἄ νθρωπον οὐ ρά νιον ὠ νό μασε φυτό ν, ὥ σπερ ἐ κ ῥ ί ζης ἄ νω τῆ ς κεφαλῆ ς ὀ ρθού μενον ὑ μεῖ ς δὲ τοῦ μὲ ν̓ Εμπεδοκλέ ους καταγελᾶ τε, φά σκοντος τὸ ν ἣ λιον περὶ γῆ ν ἀ νακλά σει φωτὸ ς οὐ ρανί ου γενό μενον αὖ θις ἀ νταυγεῖ ν πρὸ ς ὄ λυμπον ἀ ταρβή τοισι προσώ ποις αὐ τοὶ δὲ γηγενὲ ς ζῷ ον ἢ φυτὸ ν ἕ λειον ἀ ποφαί νετε τὸ ν ἥ λιον, εἰ ς βατρά χων πατρί δα ἢ ὕ δρων ἐ γγρά φοντες. ἀ λλὰ ταῦ τα μὲ ν εἰ ς τὴ ν Στωικὴ ν ἀ ναθώ μεθα τραγῳ δί αν, τὰ δὲ τῶ ν χειροτεχνῶ ν πά ρεργα παρέ ργως ἐ ξετά σωμεν. ἐ ν πολλοῖ ς γά ρ εἰ σι κομψοί, τὸ δὲ ψυχρὸ ν οὐ πανταχοῦ καὶ περί εργον ἐ κπεφεύ γασιν. ὥ σπερ οὖ ν ὁ τὸ ν ἀ λεκτρυό να ποιή σας ἐ πὶ τῆ ς χειρὸ ς τοῦ̓ Από λλωνος ἑ ωθινὴ ν ὑ πεδή λωσεν ὥ ραν καὶ καιρὸ ν ἐ πιού σης ἀ νατολῆ ς, οὕ τως ἐ νταῦ θα τοὺ ς βατρά χους ἐ αρινῆ ς ὥ ροις φαί η τις ἂ ν γεγονέ ναι σύ μβολον ἐ ν κρατεῖ ν ἄ ρχεται τοῦ ἀ έ ρος ὁ ἥ λιος καὶ τὸ ν χειμῶ να διαλύ ειν, εἴ γε δεῖ καθ' ὑ μᾶ ς τὸ ν̓ Από λλωνα καὶ τὸ ν ἥ λιον μὴ δύ ο θεοὺ ς ἀ λλ' ἕ να νομί ζειν” καὶ ὁ Σαραπί ων“ σὺ γά ρ” εἶ πεν“ οὐ χ οὕ τω νομί ζεις ἀ λλ' οἴ ει τὸ ν ἣ λιον διαφέ ρειν τοῦ̓ Από λλωνος;'”“ ἔ γωγ'” εἶ πεν“ ὡ ς τοῦ ἡ λί ου τὴ ν σελή νην ἀ λλ' αὕ τη μὲ ν οὐ πολλά κις οὐ δὲ πᾶ σιν ἀ ποκρύ πτει τὸ ν ἥ λιον, ὁ δ' ἥ λιος ὁ μοῦ τι πά ντας ἀ γνοεῖ ν τὸ ν̓ Από λλωνα πεποί ηκεν ἀ ποστρέ φων τῇ αἰ σθή σει τὴ ν διά νοιαν ἀ πὸ τοῦ ὄ ντος ἐ πὶ τὸ φαινό μενον.”

ἐ κ τού του τοὺ ς περιηγητὰ ς; ὁ Σαραπί ων ἤ ρετο τί δὴ τὸ ν οἶ κον οὐ Κυψέ λου τοῦ ἀ ναθέ ντος ἀ λλὰ Κορινθί ων ὀ νομά ζουσιν. ἀ πορί ᾳ δ' αἰ τί ας ἐ μοὶ γοῦ ν δοκεῖ σιωπώ ντων ἐ κεί νων, ἐ πιγελά σας ἐ γὼ“ τί δ' εἶ πον“ ἔ τι τού τους οἰ ό μεθα γιγνώ σκειν ἢ μνημονεύ ειν ἐ κπεπληγμέ νους παντά πασιν, ἡ μῶ ν μετεωρολεσχού ντων; ἐ πεὶ πρό τερὸ ν γ'” αὐ τῶ ν ἠ κού ομεν λεγό ντων, ὅ τι τῆ ς τυραννί δος καταλυθεί σης ἐ βού λοντο Κορί νθιοι καὶ τὸ ν ἐ ν Πί σῃ χρυσοῦ ν ἀ νδριά ντα καὶ τὸ ν ἐ νταῦ θα τουτονὶ θησαυρὸ ν ἐ πιγρά ψαι τῆ ς πό λεως. Δελφοὶ μὲ ν οὖ ν ἔ δοσαν ὡ ς δί καιον, καὶ συνεχώ ρησαν,̓ Ηλεί ους δὲ φθονή σαντας ἐ ψηφί σαντο μὴ μετέ χειν̓ Ισθμί ων ὅ θεν οὐ δεὶ ς ἐ ξ ἐ κεί νου γέ γονεν̓ Ισθμί ων ἀ γωνιστὴ ς̓ Ηλεῖ ος. ὁ δὲ Μολιονιδῶ ν φό νος ὑ φ'̔ Ηρακλέ ους περὶ Κλεωνὰ ς οὐ δέ ν ἐ στι, μεταί τιος, ὡ ς ἔ νιοι νομί ζουσιν,̓ Ηλεί οις τοῦ εἴ ργεσθαι: τοὐ ναντί ον γὰ ρ ἦ ν αὐ τοῖ ς προσῆ κον εἴ ργειν, εἰ διὰ τοῦ το Κορινθί οις προσεκεκρού κεσαν.” ἐ γὼ μὲ ν οὖ ν ταῦ τ' εἶ πον.

ἐ πεὶ δὲ τὸ ν̓ Ακανθί ων καὶ Βρασί δου παρελθοῦ σιν οἶ κον ἡ μῖ ν ἔ δειξεν ὁ περιηγητὴ ς χωρί ον, ἐ ν ᾧ̔ Ροδώ πιδος ἔ κειντό ποτε τῆ ς ἑ ταί ρας ὀ βελί σκοι σιδηροῖ, δυσχερά νας ὁ Διογενιανὸ ς“ ἦ ν ἄ ρα τῆ ς αὐ τῆ ς” ἔ φη πό λεως“̔ Ροδώ πιδι μὲ ν χώ ραν παρασχεῖ ν, ὅ που τὰ ς δεκά τας φέ ρουσα καταθή σεται τῶ ν μισθῶ ν, Αἴ σωπον δ' ἀ πολέ σαι τὸ ν ὁ μό δουλον αὐ τῆ ς.” καὶ ὁ Σαραπί ων“ τί δὲ ταῦ τ'” ἔ φη“ μακά ριε, δυσχεραί νεις; ἐ κεῖ βλέ ψον ἄ νω καὶ τὴ ν χρυσῆ ν ἐ ν τοῖ ς στρατηγοῖ ς καὶ βασιλεῦ σι θέ ασαι Μνησαρέ την, ἣ ν Κρά της εἶ πε τῆ ς τῶ ν̔ Ελλή νων ἀ κρασί ας ἀ νακεῖ σθαι τρό παιον.” ἰ δὼ ν οὖ ν ὁ νεανί ας“ εἶ τ' οὐ περὶ Φρύ νης” ἔ φη“ τοῦ τ' ἦ ν εἰ ρημέ νον τῷ Κρά τητι;'”“ ναί” εἶ πεν ὁ Σαραπί ων:“ Μνησαρέ τη γὰ ρ ἐ καλεῖ το, τὴ ν δὲ Φρύ νην ἐ πί κλησιν ἔ σχε διὰ τὴ ν ὠ χρό τητα. πολλὰ δ' ὡ ς ἔ οικε τῶ ν ὀ νομά των ἀ ποκρύ πτουσιν αἱ παρωνυμί αι. τὴ ν γοῦ ν̓ Αλεξά νδρου μητέ ρα Πολυξέ νην εἶ τα Μυρτά λην̓ Ολυμπιά δα τε καὶ Στρατονί κην κληθῆ ναι λέ γουσι: τὴ ν δὲ̔ Ροδί αν Εὔ μητιν ἄ χρι νῦ ν Κλεοβουλί νην πατρό θεν οἱ πλεῖ στοι καλοῦ σιν̔ Ηροφί λην δὲ τὴ ν̓ Ερυθραί αν μαντικὴ ν γενομέ νην Σί βυλλαν προσηγό ρευσαν., τῶ ν δὲ γραμματικῶ ν ἀ κού σῃ καὶ τὴ ν Λή δαν Μνησινό ην, καὶ τὸ ν̓ Ορέ στην̓ Αχαιὸ ν ὠ νομά σθαι φασκό ντων. ἀ λλὰ πῶ ς, ἔ φη, διανοῇ σὺ（ βλέ ψας πρὸ ς τὸ ν Θέ ωνα） τουτὶ διαλῦ σαι τὸ περὶ Φρύ νης αἰ τί αμα;”

κἀ κεῖ νος ἡ συχῆ διαμειδιά σας“ οὕ τως” εἶ πεν“ ὥ στε καὶ σοὶ προσεγκαλεῖ ν τὰ μικρό τατα τῶ ν̔ Ελληνικῶ ν πλημμελημά των ἐ λέ γχοντι. καθά περ γὰ ρ ὁ Σωκρά της; ἑ στιώ μενος ἐ ν Καλλί ου τῷ μύ ρῳ πολεμεῖ μό νον, ὀ ρχή σεις δὲ παί δων καὶ κυβιστή σεις καὶ φιλή ματα καὶ γελωτοποιοὺ ς ὁ ρῶ ν ἀ νέ χεται καὶ σύ μοι δοκεῖ ς ὁ μοί ως γύ ναιον εἴ ργειν τοῦ ἱ εροῦ χρησά μενον ὥ ρᾳ σώ ματος οὐ κ ἐ λευθερί ως, φό νων δὲ καὶ πολέ μων καὶ λεηλασιῶ ν ἀ παρχαῖ ς καὶ δεκά ταις κύ κλῳ περιεχό μενον τὸ ν θεὸ ν ὁ ρῶ ν, καὶ τὸ ν νεὼ ν σκύ λων̔ Ελληνικῶ ν ἀ νά πλεων καὶ λαφύ ρων οὐ δυσχεραί νεις, οὐ δ' οἰ κτί ρεις τοὺ ς̔́ Ελληνας ἐ πὶ τῶ ν καλῶ ν ἀ ναθημά των αἰ σχί στας ἀ ναγιγνώ σκων ἐ πιγραφὰ ς“ Βρασί δας καὶ̓ Ακά νθιοι ἀ π'̓ Αθηναί ων” καὶ̔“̓ Αθηναῖ οι ἀ πὸ Κορινθί ων” καὶ“ Φωκεῖ ς ἀ πὸ Θεσσαλῶ ν,”“̓ Ορνεᾶ ται δ' ἀ πὸ Σικυωνί ων,”“̓ Αμφικτύ ονες δ' ἀ πὸ Φωκέ ων.” ἀ λλὰ Πραξιτέ λης ὡ ς: ἔ οικε: μό νος ἠ νί ασε Κρά τητα τῇ ἐ ρωμέ νῃ τυχὼ ν αὐ τό θι δωρεᾶ ς, ὃ ν ἐ παινεῖ ν ὤ φειλε Κρά της, ὅ τι τοῖ ς χρυσοῖ ς βασιλεῦ σι τού τοις παρέ στησε χρυσῆ ν ἑ ταί ραν, ἐ ξονειδί ζων τὸ ν πλοῦ τον ὡ ς οὐ δὲ ν ἔ χοντα θαυμά σιον οὐ δὲ σεμνό ν. δικαιοσύ νης γὰ ρ ἀ ναθή ματα καὶ σωφροσύ νης καὶ μεγαλονοί ας καλῶ ς ἔ χει τί θεσθαι παρὰ τῷ θεῷ τοὺ ς βασιλεῖ ς καὶ τοὺ ς ἄ ρχοντας, οὐ χρυσῆ ς καὶ τρυφώ σης εὐ πορί ας ἧ ς μέ τεστι καὶ τοῖ ς αἴ σχιστα βεβιωκό σιν.”

“ ἐ κεῖ νο δ' οὐ λέ γεις” εἶ πεν ἅ τερος τῶ ν περιηγητῶ ν“ ὅ τι Κροῖ σος ἐ νταῦ θα καὶ τῆ ς ἀ ρτοποιοῦ χρυσῆ ν εἰ κό να ποιησά μενος ἀ νέ θηκε πλὴ ν οὐ κ ἐ ντρυφῶ ν τῷ ἱ ερῷ, καλὴ ν δὲ λαβὼ ν αἰ τί αν καὶ δικαί αν. λέ γεται γὰ ῤ Αλυά ττην τὸ ν πατέ ρα τοῦ Κροί σου δευτέ ραν ἀ γαγέ σθαι γυναῖ κα καὶ παῖ δας ἑ τέ ρους τρέ φειν: ἐ πιβουλεύ ουσαν οὖ ν τῷ Κροί σῳ τὴ ν ἄ νθρωπον φά ρμακον δοῦ ναι τῇ ἀ ρτοποιῷ, καὶ κελεῦ σαι διαπλά σασαν ἄ ρτον ἐ ξ αὐ τοῦ τῷ Κροί σῳ παραθεῖ ναι τὴ ν δ' ἀ ρτοποιὸ ν κρύ φα τῷ Κροί σῳ φρά σαι, παραθεῖ ναι δὲ τοῖ ς ἐ κεί νης παισὶ τὸ ν ἄ ρτον. ἀ νθ' ὧ ν βασιλεύ σαντα τὸ ν Κροῖ σον οἷ ον ἐ πὶ μά ρτυρι τῷ θεῷ τὴ ν χά ριν ἀ μεί ψασθαι τῆ ς γυναικό ς, εὖ γε ποιοῦ ντ' ἐ κεῖ νον. ὅ θεν, εἶ πεν, ἄ ξιον δὴ καὶ τῶ ν πό λεων εἴ τι τοιοῦ τό ν ἔ στιν ἀ νά θημα τιμᾶ ν καὶ ἀ γαπᾶ ν, οἷ ον τὸ̓ Οπουντί ων. ἐ πεὶ γὰ ρ οἱ Φωκέ ων τύ ραννοι πολλὰ τῶ ν χρυσῶ ν καὶ ἀ ργυρῶ ν ἀ ναθημά των συγχέ αντες ἔ κοψαν νό μισμα καὶ διέ σπειραν εἰ ς τὰ ς πό λεις,̓ Οπού ντιοι συναγαγό ντες ὅ σον ἀ ργύ ριον, ὑ δρί αν ἔ πεμψαν ἐ νθά δε τῷ θεῷ καὶ καθιέ ρωσαν. ἐ γὼ δὲ καὶ Μυριναί ους ἐ παινῶ καὶ̓ Απολλωνιά τας θέ ρη χρυσᾶ δεῦ ρο πέ μψαντας: ἔ τι δὲ μᾶ λλον̓ Ερετριεῖ ς καὶ Μά γνητας, ἀ νθρώ πων ἀ παρχαῖ ς; δωρησαμέ νους τὸ ν θεό ν, ὡ ς καρπῶ ν δοτῆ ρα καὶ πατρῷ ον καὶ γενέ σιον καὶ φιλά νθρωπον αἰ τιῶ μαι δὲ Μεγαρεῖ ς, ὅ τι μό νοι σχεδὸ ν ἐ νταῦ θα λό γχην ἔ χοντα τὸ ν θεὸ ν ἔ στησαν ἀ πὸ τῆ ς μά χης, ἣ ν̓ Αθηναί ους μετὰ τὰ Περσικὰ τὴ ν πό λιν ἔ χοντας αὐ τῶ ν νική σαντες ἐ ξέ βαλον. ὕ στερον μέ ντοι πλῆ κτρον ἀ νέ θηκαν τῷ θεῷ χρυσοῦ ν ἐ πιστή σαντες ὡ ς ἔ οικε Σκυθί νῳ λέ γοντι περὶ τῆ ς λύ ρας, ἣ ν ἁ ρμό ζεται Ζηνὸ ς εὐ ειδὴ ς;̓ Από λλων, πᾶ σαν ἀ ρχὴ ν καὶ τέ λος συλλαβώ ν ἔ χει δὲ λαμπρὸ ν πλῆ κτρον ἡ λί ου φά ος.”

ἐ πιβά λλοντος δὲ τοῦ Σαραπί ωνος εἰ πεῖ ν τι περὶ τού των, ὁ ξέ νος:“ ἡ δὺ μέ ν” ἔ φη“ τὸ τοιού των ἀ κροᾶ σθαι λό γων, ἐ μοὶ δ' ἀ ναγκαῖ ό ν ἐ στι τὴ ν πρώ την ὑ πό σχεσιν ἀ παιτῆ σαι περὶ τῆ ς αἰ τί ας, ἣ πέ παυκε τὴ ν Πυθί αν ἐ ν ἔ πεσι καὶ μέ τροις ἄ λλοις θεσπί ζουσαν: ὥ στ', εἰ δοκεῖ, τὰ λειπό μενα τῆ ς θέ ας ὑ περθέ μενοι περὶ τού των ἀ κού σωμεν ἐ νταῦ θα καθί σαντες. οὗ τος γά ρ ἐ στιν ὁ μά λιστα πρὸ ς τὴ ν τοῦ χρηστηρί ου πί στιν ἀ ντιβαί νων λό γος: ὡ ς δυεῖ ν θά τερον, ἢ τῆ ς Πυθί ας τῷ χωρί ῳ μὴ πελαζού σης ἐ ν ᾧ τὸ θεῖ ό ν ἐ στιν, ἢ τοῦ πνεύ ματος παντά πασιν ἀ πεσβεσμέ νου καὶ τῆ ς δυνά μεως ἐ κλελοιπυί ας. περιελθό ντες; οὖ ν ἐ πὶ τῶ ν μεσημβρινῶ ν καθεζό μεθα κρηπί δων τοῦ νεὼ πρὸ ς τὸ τῆ ς Γῆ ς ἱ ερὸ ν τὸ θ' ὕ δωρ ἀ ποβλέ ποντες ὥ στ' εὐ θὺ ς εἰ πεῖ ν τὸ ν Βό ηθον, ὅ τι καὶ ὁ τό πος τῆ ς ἀ πορί ας συνεπιλαμβά νεται τῷ ξέ νῳ. Μουσῶ ν γὰ ρ ἦ ν ἱ ερὸ ν ἐ νταῦ θα περὶ τὴ ν ἀ ναπνοὴ ν τοῦ νά ματος, ὅ θεν ἐ χρῶ ντο πρό ς τε τὰ ς λοιβὰ ς ὕ δατι τού τῳ, ὥ ς φησι Σιμωνί δης ἔ νθα χερνί βεσσιν εἰ ρύ εται τὸ Μοισᾶ ν καλλικό μων ὑ πέ νερθεν ἁ γνὸ ν ὕ δωρ. μικρῷ δὲ περιεργό τερον αὖ θις ὁ Σιμωνί δης τὴ ν Κλειὼ προσειπώ ν“ ἁ γνᾶ ν ἐ πί σκοπον, χερνί βων” φησὶ“ πολύ λιστον ἀ ραιό ν τέ ἐ στιν ἀ χρυσό πεπλον εὐ ῶ δες ἀ μβροσί ων ἐ κ μυχῶ ν ἐ ρανὸ ν ὕ δωρ λαβό ν.” οὐ κ ὀ ρθῶ ς οὖ ν Εὔ δοξος ἐ πί στευσε τοῖ ς Στυγὸ ς ὕ δωρ τοῦ το καλεῖ σθαι πεφή νασι. τὰ ς δὲ Μού σας ἱ δρύ σαντο παρέ δρους τῆ ς μαντικῆ ς καὶ φύ λακας αὐ τοῦ παρὰ τὸ νᾶ μα καὶ τὸ τῆ ς Γῆ ς ἱ ερό ν, ἧ ς λέ γεται τὸ μαντεῖ ον γενέ σθαι διὰ τὴ ν ἐ ν μέ τροις καὶ μέ λεσι χρησμῳ δί αν. ἔ νιοι δὲ καὶ πρῶ τον ἐ νταῦ θά φασιν ἡ ρῷ ον μέ τρον ἀ κουσθῆ ναι, συμφέ ρετε πτερά, οἰ ωνοί, κηρό ν τε, μέ λισσαι ὅ τε τῷ θεῷ ἐ πιδεᾶ γενομέ νην ἀ ποβαλεῖ ν τὸ σεμνό ν.”

ὁ Σαραπί ων“ ἐ πιεικέ στερα ταῦ τ'” εἶ πεν“ ὦ Βό ηθε, καὶ μουσικώ τερα δεῖ γὰ ρ μὴ μά χεσθαι πρὸ ς τὸ ν θεὸ ν μηδ' ἀ ναιρεῖ ν μετὰ τῆ ς μαντικῆ ς ἅ μα τὴ ν πρό νοιαν καὶ τὸ θεῖ ον, ἀ λλὰ τῶ ν ὑ πεναντιοῦ σθαι δοκού ντων λύ σεις ἐ πιζητεῖ ν τὴ ν δ' εὐ σεβῆ καὶ πά τριον μὴ προΐ εσθαι πί στιν.”“ ὀ ρθῶ ς” ἔ φην ἐ γὼ λέ γεις,“ ἄ ριστε Σαραπί ων οὐ δὲ γὰ ρ φιλοσοφί αν ἀ πεγιγνώ σκομεν ὡ ς ἀ νῃ ρημέ νην παντά πασι, καὶ διεφθορυῖ αν, ὅ τι πρό τερον μὲ ν ἐ ν ποιή μασιν ἐ ξέ φερον οἱ φιλό σοφοι τὰ δό γματα καὶ τοὺ ς λό γους, ὥ σπεῤ Ορφεὺ ς καὶ̔ Ησί οδος καὶ Παρμενί δης καὶ Ξενοφά νης καὶ̓ Εμπεδοκλῆ ς καὶ Θαλῆ ς: ὕ στερον δ' ἐ παύ σαντο καὶ πέ παυνται χρώ μενοι μέ τροις πλὴ ν σοῦ: διὰ σοῦ δ' αὖ θις εἰ ς φιλοσοφί αν ποιητικὴ κά τεισιν, ὄ ρθιον καὶ γενναῖ ον ἐ γκελευομέ νη τοῖ ς νέ οις. οὐ δ' ἀ στρολογί αν ἀ δοξοτέ ραν ἐ ποί ησαν οἱ περὶ̓ Αρί σταρχον καὶ Τιμό χαριν καὶ̓ Αρί στυλλον καὶ̔́ Ιππαρχον καταλογά δην γρά φοντες, ἐ ν μέ τροις πρό τερον Εὐ δό ξου καὶ̔ Ησιό δου καὶ Θαλοῦ γραφό ντων, εἴ γε Θαλῆ ς ἐ ποί ησεν, ὡ ς ἀ ληθῶ ς εἰ πεῖ ν, τὴ ν εἰ ς αὐ τὸ ν ἀ ναφερομέ νην̓ Αστρολογί αν. Πί νδαρος δὲ καὶ περὶ τρό που μελῳ δί ας ἀ μελουμέ νου: καθ' αὑ τὸ ν ἀ πορεῖ ν ὁ μολογεῖ, καὶ θαυμά ζειν ὅ τι οὐ δὲ ν γά ρ ἐ στι δεινὸ ν οὐ δ' ἄ τοπον αἰ τί ας ζητεῖ ν τῶ ν τοιού των μεταβολῶ ν ἀ ναιρεῖ ν δὲ τὰ ς τέ χνας καὶ τὰ ς δυνά μεις, ἄ ν τι κινηθῇ καὶ παραλλά ξῃ τῶ ν κατὰ ταύ τας, οὐ δί καιον.”

ὑ πολαβὼ ν δ' ὁ Θέ ων“ ἀ λλὰ ταῦ τα μέ ν” εἶ πε“ μεγά λας ἔ σχηκε τῷ ὄ ντι παραλλαγὰ ς καὶ καινοτομί ας τῶ ν δ' ἐ νταῦ θα πολλοὺ ς ἴ σμεν χρησοὺ ς καὶ τό τε καταλογά δην ἐ κφερομέ νους καὶ περὶ πραγμά των οὐ τῶ ν τυχό ντων: Λακεδαιμονί οις τε γά ρ, ὡ ς Θουκυδί δης ἱ στό ρηκε, περὶ τοῦ πρὸ ς̓ Αθηναί ους πολέ μου χρωμέ νοις ἀ νεῖ λε νί κην καὶ κρά τος, καὶ βοηθή σειν αὐ τὸ ς καὶ παρακαλού μενος καὶ ἀ παρά κλητος: καὶ Παυσανί αν εἰ μὴ καταγά γοιεν“ ἀ ργυρέ ᾳ εὐ λά κᾳ εὐ λά ξειν”̓ Αθηναί οις δὲ περὶ τῆ ς ἐ ν Σικελί ᾳ μαντευομέ νοις στρατιᾶ ς προσέ ταξε τὴ ν ἐ ξ̓ Ερυθρῶ ν ἱ έ ρειαν ἀ νά γειν τῆ ς̓ Αθηνᾶ ς: ἐ καλεῖ το δ'̔ Ησυχί α τὸ γύ ναιον. Δεινομέ νους δὲ τοῦ Σικελιώ του μαντευομέ νου περὶ τῶ ν υἱ έ ων, ἀ νεῖ λεν ὡ ς οἱ τρεῖ ς τυραννή σοιεν: ὑ ποτυχό ντος δὲ τοῦ Δεινομέ νους“ οἰ μωξό μενοί γ' ὦ δέ σποτ'̓́ Απολλον,” καὶ τοῦ θ' οἱ ἔ φη διδό ναι καὶ προσαναιρεῖ ν; ἴ στε τοί νυν, ὅ τι Γέ λων μὲ ν ὑ δρωπιῶ ν̔ Ιέ ρων δὲ λιθιῶ ν ἐ τυρά ννησεν ὁ δὲ τρί τος Θρασύ βουλος ἐ ν στά σεσι καὶ πολέ μοις γενό μενος χρό νον οὐ πολὺ ν ἐ ξέ πεσε τῆ ς ἀ ρχῆ ς. Προκλῆ ς τοί νυν ὁ̓ Επιδαύ ρου τύ ραννος ἄ λλους τε πολλοὺ ς ὠ μῶ ς καὶ παρανό μως ἀ νεῖ λε καὶ Τί μαρχον ἀ π'̓ Αθηνῶ ν παραγενό μενον μετὰ χρημά των πρὸ ς αὐ τὸ ν ὑ ποδεξά μενος καὶ φιλοφρονηθεὶ ς ἀ πέ κτεινε, καὶ τὸ σῶ μα κατεπό ντισεν ἐ μβαλὼ ν εἰ ς φορμό ν: ἔ πραξε δὲ ταῦ τα διὰ Κλεά νδρου τοῦ Αἰ γινή του, τῶ ν ἄ λλων ἀ γνοού ντων. ὕ στερον δὲ τῶ ν πραγμά των αὐ τῷ ταραττομέ νων, ἔ πεμψεν ἐ νταῦ θα Κλεό τιμον τὸ ν ἀ δελφὸ ν ἐ ν ἀ πορρή τῳ μαντευσό μενον περὶ φυγῆ ς αὐ τοῦ καὶ μεταστά σεως. ἀ νεῖ λεν οὖ ν ὁ θεὸ ς διδό ναι Προκλεῖ φυγὴ ν καὶ μετά στασιν, ὅ που τὸ ν φορμὸ ν ἐ κέ λευσε καταθέ σθαι τὸ ν Αἰ γινή την ξέ νον ἢ ὅ που τὸ κέ ρας; ἀ ποβά λλει ὁ ἔ λαφος. συνεὶ ς οὖ ν ὁ τύ ραννος, ὅ τι κελεύ ει καταποντί ζειν αὑ τὸ ν ἢ κατορύ ττειν ὁ θεὸ ς（ οἱ γὰ ρ ἔ λαφοι κατορύ ττουσι καὶ ἀ φανί ζουσι κατὰ τῆ ς γῆ ς ὅ ταν ἐ κπέ σῃ τὸ κέ ρας）, ἐ πέ σχεν ὀ λί γον χρό νον, εἶ τα τῶ ν πραγμά των παντά πασι μοχθηρῶ ν γενομέ νων, ἐ ξέ πεσε. λαβό ντες δ' αὐ τὸ ν οἱ τοῦ Τιμά ρχου φί λοι καὶ διαφθεί ραντες ἐ ξέ βαλον τὸ ν νεκρὸ ν εἰ ς τὴ ν θά λασσαν. ὃ δ' ἐ στὶ μέ γιστον, αἱ ῥ ῆ τραι, δι' ὧ ν ἐ κό σμησε τὴ ν Λακεδαιμονί ων πολιτεί αν Λυκοῦ ργος, ἐ δό θησαν αὐ τῷ καταλογά δην.̓ Αλυρί ου τοί νυν καὶ̔ Ηροδό του καὶ Φιλοχό ρου καὶ̓́ Ιστρου, τῶ ν μά λιστα τὰ ς ἐ μμέ τρους μαντεί ας φιλοτιμηθέ ντων συναγαγεῖ ν, ἄ νευ μέ τρου χρησμοὺ ς γεγραφό των, Θεό πομπος οὐ δενὸ ς ἧ ττον ἀ νθρώ πων ἐ σπουδακὼ ς περὶ: τὸ χρηστή ριον, ἰ σχυρῶ ς ἐ πιτετί μηκε τοῖ ς μὴ νομί ζουσι κατὰ τὸ ν τό τε χρό νον ἔ μμετρα τὴ ν Πυθί αν θεσπί ζειν: εἶ τα τοῦ το βουλό μενος ἀ ποδεῖ ξαι, παντά πασιν ὀ λί γων χρησμῶ ν ηὐ πό ρηκεν, ὡ ς τῶ ν ἄ λλων καὶ τό τ' ἤ δη καταλογά δην ἐ κφερομέ νων.”

“ ἔ νιοι δὲ καὶ νῦ ν μετὰ μέ τρων ἐ κτρέ χουσιν ὧ ν ἕ νεκα καὶ πρᾶ γμα περιβό ητον πεποί ηκε. μισογύ νου γὰ ῥ Ηρακλέ ους ἱ ερό ν ἐ στιν ἐ ν τῇ Φωκί δι, καὶ νομί ζεται τὸ ν ἱ ερώ μενον ἐ ν τῷ ἐ νιαυτῷ γυναικὶ μὴ ὁ μιλεῖ ν διὸ καὶ πρεσβύ τας ἐ πιεικῶ ς ἱ ερεῖ ς ἀ πθδεί κνύ θυσι, πλὴ ν ἔ μπροσθεν νεανί ας οὐ πονηρὸ ς φιλό τιμος, ἐ ρῶ ν παιδί σκης, ἔ λαβε τὴ ν ἱ ερωσύ νην καὶ τὸ πρῶ τον ἦ ν ἐ γκρατὴ ς ἑ αυτοῦ καὶ ἔ φευγε τὴ ν ἄ νθρωπον ἀ ναπαυομέ νῳ δ', αὐ τῷ ποτε μετὰ πό τον καὶ χορεί αν προσπεσοῦ σα διεπρά ξατο. φοβού μενος οὖ ν καὶ ταραττό μενος τὸ μαντεῖ ον κατέ φυγε, καὶ περὶ τῆ ς ἁ μαρτί ας ἠ ρώ τα τὸ ν θεὸ ν εἴ τις εἴ η παραί τησις ἢ λύ σις: ἔ λαβε δὲ τό νδε τὸ ν χρησμὸ ν ἅ παντα τἀ ναγκαῖ α συγχωρεῖ θεό ς οὐ μὴ ν ἀ λλὰ δοὺ ς ἄ ν τις, ὡ ς οὐ δὲ ν ἄ νευ μέ τρου θεσπί ζεται καθ' ἡ μᾶ ς, μᾶ λλον διαπορή σει περὶ τῶ ν παλαιῶ ν ποτὲ μὲ ν ἐ ν μέ τροις ποτὲ δ' ἄ νευ μέ τρων διδό ντων τὰ ς ἀ ποκρί σεις. ἔ στι δ' οὐ δέ τερον, ὦ παῖ, παρά λογον, μό νον ἂ ν ὀ ρθὰ ς καὶ καθαρὰ ς περὶ τοῦ θεοῦ δό ξας ἔ χωμεν, καὶ μὴ νομί ζωμεν αὐ τὸ ν ἐ κεῖ νον εἶ ναι τὸ ν τὰ ἔ πη συντιθέ ντα πρό τερον καὶ νῦ ν ὑ ποβά λλοντα τῇ Πυθί ᾳ τοὺ ς χρησμού ς, ὥ σπερ ἐ κ προσωπεί ων φθεγγό μενον.”

“ ἀ λλ' αὖ θις ἄ ξιον μέ ν ἐ στι διὰ μακροτέ ρων εἰ πεῖ ν τι καὶ πυθέ σθαι περὶ τού των, τὰ δὲ νῦ ν ἐ ν βραχεῖ μαθό ντες διαμνημονεύ ωμεν ὡ ς σῶ μα μὲ ν ὀ ργά νοις χρῆ ται πολλοῖ ς αὐ τῷ δὲ σώ ματι ψυχὴ καὶ μέ ρεσι τοῖ ς σώ ματος ψυχὴ δ' ὄ ργανον θεοῦ γέ γονεν ὀ ργά νου δ' ἀ ρετὴ μά λιστα μιμεῖ σθαι τὸ χρώ μενον ᾗ πέ φυκε δυνά μει καὶ παρέ χειν τὸ ἔ ργον αὐ τοῦ τοῦ νοή ματος ἐ ν αὐ τῷ δυναμέ νη, δεικνύ ναι δ' οὐ χ οἷ ον ἐ ν τῷ δημιουργῷ καθαρὸ ν καὶ ἀ παθὲ ς καὶ ἀ ναμά ρτητον, ἀ λλὰ μεμιγμέ νον πολλῷ τῷ ἀ λλοτρί ῳ: καθ' ἑ αυτὸ γὰ ρ ἄ δηλον ἡ μῖ ν, ἕ τερον δὲ καὶ δι' ἑ τέ ρου φαινό μενον ἀ ναπί μπλαται τῆ ς ἐ κεί νου φύ σεως. καὶ κηρὸ ν μὲ ν ἐ ῶ καὶ χρυσὸ ν ἄ ργυρό ν τε καὶ χαλκό ν, ὅ σα τ' ἄ λλα πλαττομέ νης οὐ σί ας εἴ δη δέ χεται μὲ ν ἰ δέ αν μί αν ἐ κτυπουμέ νης ὁ μοιό τητος, ἄ λλο δ' ἄ λλην ἀ φ' ἑ αυτοῦ τῷ μιμή ματι διαφορὰ ν προστί θησι καὶ τὰ ς ἐ ν κατό πτροις ἐ πιπέ δοις τε καὶ κοί λοις καὶ περιηγέ σι φασμά των καὶ εἰ δώ λων ἀ φ' ἑ νὸ ς εἴ δους μυρί ας παρατυπώ σεις. καὶ γά ρ εἰ σι οὐ δὲ ν οὔ τε μᾶ λλον τὴ ν ἰ δέ αν ἔ οικεν οὔ τε ὡ ς ὄ ργανον χρῆ σθαι φύ σει γέ γονεν εὐ πειθέ στερον σελή νης: λαμβά νουσα δὲ παρ' ἡ λί ου τὸ λαμπρὸ ν καὶ πυρωπὸ ν οὐ χ ὅ μοιον ἀ ποπέ μπει πρὸ ς ἡ μᾶ ς, ἀ λλὰ μιχθὲ ν αὐ τῇ καὶ χρό αν μετέ βαλε καὶ δύ ναμιν ἔ σχεν ἑ τέ ραν: ἡ δὲ θερμό της καὶ παντά πασιν ἐ ξοί χεται καὶ προλέ λοιπε τὸ φῶ ς ὑ π' ἀ σθενεί ας. οἶ μαι δὲ σὲ γιγνώ σκειν τὸ παρ'̔ Ηρακλεί τῳ λεγό μενον ὡ ς“ ὁ ἄ ναξ, οὗ τὸ μαντεῖ ό ν ἐ στι τὸ ἐ ν Δελφοῖ ς, οὔ τε λέ γει οὔ τε κρύ πτει ἀ λλὰ σημαί νει.” πρό σλαβε δὲ τού τοις εὖ λεγομέ νοις καὶ νό ησον τὸ ν ἐ νταῦ θα θεὸ ν χρώ μενον τῇ Πυθί ᾳ πρὸ ς ἀ κοή ν, καθὼ ς ἥ λιος χρῆ ται σελή νῃ πρὸ ς ὄ ψιν: δεί κνυσι μὲ ν γὰ ρ καὶ ἀ ναφαί νει τὰ ς αὑ τοῦ νοή σεις, μεμιγμέ νας δὲ δεί κνυσι διὰ σώ ματος θνητοῦ καὶ ψυχῆ ς ἡ συχί αν ἄ γειν μὴ δυναμέ νης μηδὲ τῷ κινοῦ ντι παρέ χειν ἑ αυτὴ ν ἀ κί νητον ἐ ξ αὑ τῆ ς καὶ καθεστῶ σαν, ἀ λλ' ὥ σπερ ἐ ν σά λῳ ψοφοῦ σαν καὶ συμπλεκομέ νην τοῖ ς ἐ ν αὑ τῇ κινή μασι καὶ πά θεσιν ἐ πιταρά ττουσιν αὐ τή ν. ὡ ς γὰ ρ οἱ δῖ νοι τῶ ν ἅ μα κύ κλῳ καταφερομέ νων σωμά των οὐ κ ἐ πικρατοῦ σι βεβαί ως, ἀ λλὰ κύ κλῳ μὲ ν ὑ π' ἀ νά γκης φερομέ νων κά τω δὲ φύ σει ῥ επό ντων γί γνεταί τις ἐ ξ ἀ μφοῖ ν ταραχώ δης καὶ παρά φορος ἑ λιγμό ς, οὕ τως ὁ καλού μενος ἐ νθουσιασμὸ ς ἔ οικε μῖ ξις εἶ ναι κινή σεων δυοῖ ν, τὴ ν μὲ ν ὡ ς πέ πονθε τῆ ς ψυχῆ ς ἅ μα τὴ ν δ' ὡ ς πέ φυκε κινουμέ νης. ὅ που γὰ ρ ἀ ψύ χοις σώ μασι καὶ κατὰ ταὐ τὰ μονί μοις οὐ κ ἔ στι χρή σασθαι παρ' ὃ πέ φυκε βιαζό μενον, οὐ δὲ κινῆ σαι σφαιρικῶ ς κύ λινδρον ἢ κυβικῶ ς ἢ λύ ραν αὐ λητικῶ ς ἢ σά λπιγγα κιθαριστικῶ ς: ἀ λλ' οὐ χ ἕ τερον ὡ ς ἔ οικε τὸ τεχνικῶ ς ἑ κά στῳ χρῆ σθαι καὶ ὡ ς πέ φυκεν: ἦ που τὸ ἔ μψυχον καὶ αὐ τοκί νητον ὁ ρμῆ ς τε καὶ λό γου μετέ χον ἄ λλως ἄ ν τις ἢ κατὰ τὴ ν ἐ ν αὐ τῷ προϋ πά ρχουσαν ἕ ξιν ἢ δύ ναμιν ἢ φύ σιν μεταχειρί σαιτο, μουσικῶ ς κινῶ ν νοῦ ν ἄ μουσον ἢ γραμματικῶ ς τὸ ν ἀ γρά μματον ἢ λογί ως τὸ ν ἐ ν λό γοις ἀ θεώ ρητον καὶ ἀ νά σκητον; οὐ κ ἔ στιν εἰ πεῖ ν.”

“ μαρτυρεῖ δέ μοι καὶ̔́ Ομηρος, αἰ τί ας μὲ ν“ ἄ νευ θεοῦ” οὐ δὲ ν ὡ ς ἔ πος εἰ πεῖ ν ὑ ποτιθέ μενος περαινό μενον, οὐ μὴ ν πᾶ σι πρὸ ς πά ντα χρώ μενον ποιῶ ν τὸ ν θεό ν, ἀ λλ' ἑ κά στῳ καθ' ἣ ν ἔ χει τέ χνην ἢ δύ ναμιν. ἢ γὰ ρ οὐ χ ὁ ρᾷ ς, εἶ πεν, ὦ; φί λε Διογενιανέ, τὴ ν̓ Αθηνᾶ ν, ὅ τε πεῖ σαι βού λεται τοὺ ς̓ Αχαιού ς, τὸ ν̓ Οδυσσέ α παρακαλοῦ σαν, ὅ τε συγχέ αι τὰ ὅ ρκια, τὸ ν Πά νδαρον ζητοῦ σαν, ὅ τε τρέ ψασθαι τοὺ ς Τρῶ ας, ἐ πὶ τὸ ν Διομή δην βαδί ζουσαν; ὁ μὲ ν γὰ ρ εὔ ρωστος καὶ μά χιμος ὁ δὲ τοξικὸ ς καὶ ἀ νό ητος ὁ δὲ δεινὸ ς εἰ πεῖ ν καὶ φρό νιμος. οὐ γὰ ρ εἶ χεν̔́ Ομηρος τὴ ν αὐ τὴ ν Πινδά ρῳ διά νοιαν, εἴ γε Πί νδαρος ἦ ν ὁ ποιή σας θεοῦ θέ λοντος, κἂ ν ἐ πὶ ῥ ιπὸ ς; πλέ οις: ἀ λλ' ἐ γί γνωσκεν ἄ λλας πρὸ ς ἄ λλα δυνά μεις καὶ φύ σεις γεγενημέ νας, ὧ ν ἑ κά στη κινεῖ ται διαφό ρως, κἂ ν ἓ ν ᾖ τὸ κινοῦ ν ἁ πά σας. ὥ σπερ οὖ ν τὸ κινοῦ ν τὸ πεζὸ ν οὐ δύ ναται κινῆ σαι πτητικῶ ς, οὐ δὲ τορῶ ς τὸ τραυλὸ ν οὐ δ' εὐ φώ νως τὸ ἰ σχνό φωνον ἀ λλὰ καὶ τὸ ν Βά ττον, οἶ μαι, διὰ τοῦ τ' ἐ πὶ τὴ ν φωνὴ ν παραγενό μενον εἰ ς Λιβύ ην ἔ πεμψεν οἰ κιστή ν, ὅ τι τραυλὸ ς μὲ ν ἦ ν καὶ ἰ σχνό φωνος βασιλικὸ ς δὲ καὶ πολιτικὸ ς καὶ φρό νιμος: οὕ τως ἀ δύ νατον διαλέ γεσθαι ποιητικῶ ς τὸ ν ἀ γρά μματον καὶ ἀ νή κοον ἐ πῶ ν. ὥ σπερ ἡ νῦ ν τῷ θεῷ λατρεύ ουσα γέ γονε μὲ ν εἴ τις ἄ λλος ἐ νταῦ θα νομί μως καὶ καλῶ ς καὶ βεβί ωκεν εὐ τά κτως: τραφεῖ σα δ' ἐ ν οἰ κί ᾳ γεωργῶ ν πενή των, οὔ τ' ἀ πὸ τέ χνης οὐ δὲ ν οὔ τ' ἀ π' ἄ λλης τινὸ ς ἐ μπειρί ας καὶ δυνά μεως ἐ πιφερομέ νη κά τεισιν εἰ ς τὸ χρηστή ριον, ἀ λλ' ὥ σπερ ὁ Ξενοφῶ ν οἴ εται δεῖ ν ἐ λά χιστα τὴ ν νύ μφην ἰ δοῦ σαν ἐ λά χιστα δ' ἀ κού σασαν εἰ ς ἀ νδρὸ ς βαδί ζειν, οὕ τως ἄ πειρος καὶ ἀ δαὴ ς ὀ λί γου δεῖ ν ἁ πά ντων καὶ παρθέ νος ὡ ς ἀ ληθῶ ς τὴ ν ψυχὴ ν τῷ θεῷ σύ νεστιν. ἀ λλ' ἡ μεῖ ς ἐ ρωδιοῖ ς οἰ ό μεθα καὶ τροχί λοις καὶ κό ραξι χρῆ σθαι φθεγγομέ νοις σημαί νοντα τὸ ν θεό ν, καὶ οὐ κ ἀ ξιοῦ μεν, ᾗ θεῶ ν ἄ γγελοι καὶ κή ρυκέ ς εἰ σι, λογικῶ ς ἕ καστα καὶ σαφῶ ς φρά ζειν τὴ ν δὲ τῆ ς Πυθί ας φωνὴ ν καὶ διά λεκτον ὥ σπερ ἐ κ θυμέ λης, οὐ κ ἀ νή δυντον οὐ δὲ λιτὴ ν ἀ λλ' ἐ ν μέ τρῳ καὶ ὄ γκῳ καὶ πλά σματι καὶ μεταφοραῖ ς ὀ νομά των καὶ μετ' αὐ λοῦ φθεγγομέ νην παρέ χειν ἀ ξιοῦ μεν.”

“ τί οὖ ν φή σομεν περὶ τῶ ν παλαιῶ ν; οὐ χ ἓ ν τὰ πλεί ονα, οἶ μαι. πρῶ τον μὲ ν γά ρ, ὥ σπερ εἴ ρηται, τὰ πλεῖ στα κἀ κεῖ ναι καταλογά δην ἀ πεφθέ γγοντο. δεύ τερον δὲ καὶ σωμά των ἤ νεγκε κρά σεις καὶ φύ σεις ὁ χρό νος ἐ κεῖ νος εὔ ρουν τι καὶ φορὸ ν ἐ χού σας πρὸ ς ποί ησιν, αἷ ς εὐ θὺ ς ἐ πεγί γνοντο προθυμί αι καὶ ὁ ρμαὶ καὶ παρασκευαὶ ψυχῆ ς ἑ τοιμό τητα ποιοῦ σαι μικρᾶ ς ἔ ξωθεν ἀ ρχῆ ς καὶ παρατροπῆ ς τοῦ φανταστικοῦ δεομέ νην, ὡ ς εὐ θὺ ς ἕ λκεσθαι πρὸ ς τὸ οἰ κεῖ ον μό νον, ὡ ς λέ γει Φιλῖ νος, ἀ στρολό γους καὶ φιλοσό φους, ἀ λλ' ἐ ν οἴ νῳ τε πολλῷ καὶ πά θει γιγνομέ νων, οἴ κτου τινος ὑ πορρυέ ντος ἢ χαρᾶ ς προσπεσού σης, ὠ λί σθανον εἰ ς“ ἐ νῳ δὸ ν γῆ ρυν” ἐ ρωτικῶ ν τε κατεπί μπλαντο μέ τρων καὶ ᾀ σμά των τὰ συμπό σια καὶ τὰ βιβλί α γραμμά των. ὁ δ' Εὐ ριπί δης εἰ πὼ ν ὡ ς“ ἔ ρως ποιητὴ ν διδά σκει, κἂ ν ἄ μουσος ᾖ τὸ πρί ν” ἐ νενό ησεν, ὅ τι ποιητικὴ ν καὶ μουσικὴ ν̓́ Ερως δύ ναμιν οὐ κ ἐ ντί θησιν, ἐ νυπά ρχουσαν δὲ κινεῖ καὶ ἀ ναθερμαί νει λανθά νουσαν καὶ ἀ ργοῦ σαν. ἢ μηδέ να νῦ ν ἐ ρᾶ ν, ὦ ξέ νε, λέ γωμεν, ἀ λλὰ φροῦ δον οἴ χεσθαι τὸ ν ἔ ρωτα, ὅ τι μέ τροις οὐ δεὶ ς οὐ δ' ᾠ δαῖ ς“ ῥ ί μφα παιδεί ους” ὡ ς Πί νδαρος ἔ φη“ τοξεύ ει μελιγά ρεας ὕ μνους;” ἀ λλ' ἄ τοπον: ἔ ρωτες γὰ ρ ἔ τι πολλοὶ τῶ ν ἀ νθρώ πων ἐ πιστρέ φονται, ψυχαῖ ς δ' ὁ μιλοῦ ντες οὐ κ εὐ φυῶ ς οὐ δ' ἑ τοί μως πρὸ ς μουσικὴ ν ἐ χού σαις, ἄ ναυλοι μὲ ν καὶ ἄ λυροι λά λοι δ' οὐ δὲ ν ἧ ττό ν εἰ σι καὶ διά πυροι τῶ ν παλαιῶ ν: ὅ τι οὐ δ' ὅ σιον εἰ πεῖ ν ἢ καλὸ ν ὡ ς ἀ νέ ραστος ἦ ν ἡ̓ Ακαδή μεια καὶ ὁ Σωκρά τους καὶ Πλά τωνος; χορό ς, ὧ ν λό γοις μὲ ν ἐ ρωτικοῖ ς ἐ ντυχεῖ ν ἔ στι, ποιή ματα δ' οὐ κ ἀ πολελοί πασι. τί δ' ἀ πολεί πει τοῦ λέ γοντος; ἐ ρωτικὴ ν μό νην γεγονέ ναι Σαπφὼ γυναικῶ ν ὁ μαντικὴ ν φά σκων μό νην γεγονέ ναι Σί βυλλαν καὶ̓ Αριστονί καν καὶ ὅ σαι διὰ μέ τρων ἐ θεμί στευσαν;“ ὁ μὲ ν γὰ ρ οἶ νος” ὡ ς ἔ λεγε Χαιρή μων“ τοῖ ς τρό ποις κερά ννυται τῶ ν πινό ντων” ὁ δὲ μαντικὸ ς ἐ νθουσιασμό ς, ὥ σπερ ὁ ἐ ρωτικό ς, χρῆ ται τῇ ὑ ποκειμέ νῃ δυνά μει καὶ κινεῖ τῶ ν δεξαμέ νων ἕ καστον καθ' ὃ πέ φυκεν.”

“ οὐ μὴ ν ἀ λλὰ καὶ τὸ τοῦ θεοῦ καὶ τῆ ς προνοί ας σκοποῦ ντες, ὀ ψό μεθα πρὸ ς τὸ βέ λτιον γεγενημέ νην τὴ ν μεταβολή ν. ἀ μοιβῇ γὰ ρ ἔ οικε νομί σματος ἡ τοῦ λό γου χρεί α, καὶ δό κιμον καὶ αὐ τοῦ τὸ σύ νηθέ ς ἐ στι καὶ γνώ ριμον, ἄ λλην ἐ ν ἄ λλοις χρό νοις ἰ σχὺ ν λαμβά νοντος. ἦ ν οὖ ν ὅ τε λό γου νομί σμασιν ἐ χρῶ ντο μέ τροις καὶ μέ λεσι καὶ ᾠ δαῖ ς, πᾶ σαν μὲ ν ἱ στορί αν καὶ φιλοσοφί αν πᾶ ν δὲ πά θος ὡ ς ἁ πλῶ ς εἰ πεῖ ν καὶ πρᾶ γμα σεμνοτέ ρας φωνῆ ς δεό μενον εἰ ς ποιητικὴ ν καὶ μουσικὴ ν ἄ γοντες. οὐ γὰ ρ μό νον νῦ ν ὀ λί γοι μό λις ἐ παΐ ουσι, τό τε δὲ πά ντες ἠ κροῶ ντο καὶ ἔ χαιρον ᾀ δομέ νοις“ μηλοβό ται τ' ἀ ρό ται τ' ὀ ρνιχολό χοι τε” κατὰ Πί νδαρον ἀ λλ' ὑ πὸ τῆ ς πρὸ ς ποιητικὴ ν ἐ πιτηδειό τητος οἱ πλεῖ στοι διὰ λύ ρας καὶ ᾠ δῆ ς ἐ νουθέ τουν ἐ παρρησιά ζοντο παρεκελεύ οντο, μύ θους καὶ παροιμί ας ἐ πέ ραινον, ἔ τι δ' ὕ μνους θεῶ ν εὐ χὰ ς παιᾶ νας ἐ ν μέ τροις ἐ ποιοῦ ντο καὶ μέ λεσιν οἱ μὲ ν δι' εὐ φυΐ αν οἱ δὲ διὰ συνή θειαν. οὐ κοῦ ν οὐ δὲ μαντικῇ κό σμου καὶ χά ριτος ἐ φθό νει ὁ θεὸ ς οὐ δ' ἀ πή λαυνεν ἐ νθέ νδε τιμωμέ νην μοῦ σαν τοῦ τρί ποδος, ἀ λλ' ἐ πή γετο μᾶ λλον ἐ γεί ρων τὰ ς ποιητικὰ ς φύ σεις καὶ ἀ σπαζό μενος, αὐ τό ς τε φαντασί ας ἐ νεδί δου καὶ συνεξώ ρμα τὸ σοβαρὸ ν καὶ λό γιον ὡ ς ἁ ρμό ττον καὶ θαυμαζό μενον. ἐ πεὶ δέ, τοῦ βί ου μεταβολὴ ν ἅ μα ταῖ ς τύ χαις καὶ ταῖ ς φύ σεσι λαμβά νοντος, ἐ ξωθοῦ σα τὸ περιττὸ ν ἡ χρεί α κρωβύ λους τε χρυσοῦ ς ἀ φῄ ρει καὶ ξυστί δας μαλακὰ ς ἀ πημφί αζε καί που καὶ κό μην σοβαρωτέ ραν ἀ πέ κειρε καὶ ὑ πέ λυσε κό θορνον, οὐ φαύ λως ἐ θιζομέ νων ἀ ντικαλλωπί ζεσθαι πρὸ ς τὴ ν πολυτέ λειαν εὐ τελεί ᾳ καὶ τὸ ἀ φελὲ ς καὶ λιτὸ ν ἐ ν κό σμῳ τί θεσθαι μᾶ λλον ἢ τὸ σοβαρὸ ν καὶ περί εργον: οὕ τω τοῦ λό γου συμμεταβά λλοντος ἅ μα καὶ συναπολυομέ νου, κατέ βη μὲ ν ἀ πὸ τῶ ν μέ τρων ὥ σπερ ὀ χημά των ἡ ἱ στορί α καὶ τῷ πεζῷ μά λιστα τοῦ μυθώ δους ἀ πεκρί θη τά ληθέ ς: φιλοσοφί α δὲ τὸ σαφὲ ς καὶ διδασκαλικὸ ν ἀ σπασαμέ νη μᾶ λλον ἢ τὸ ἐ κπλῆ ττον, διὰ λό γων ἐ ποιεῖ το τὴ ν ζή τησιν ἀ πέ παυσε δὲ τὴ ν Πυθί αν ὁ θεὸ ς“ πυρικά ους” μὲ ν ὀ νομά ζουσαν τοὺ ς αὑ τῆ ς πολί τας“ ὀ φιοβό ρους” δὲ τοὺ ς Σπαρτιά τας“ ὀ ρεᾶ νας” δὲ τοὺ ς ἄ νδρας“ ὀ ρεμπό τας” δὲ τοὺ ς ποταμού ς: ἀ φελὼ ν δὲ τῶ ν χρησμῶ ν ἔ πη καὶ γλώ σσας καὶ περιφρά σεις καὶ ἀ σά φειαν, οὕ τω διαλέ γεσθαι παρεσκεύ ασε τοῖ ς χρωμέ νοις ὡ ς νό μοι τε πό λεσι διαλέ γονται καὶ βασιλεῖ ς ἐ ντυγχά νουσι δή μοις καὶ μαθηταὶ διδασκά λων ἀ κροῶ νται, πρὸ ς τὸ συνετὸ ν καὶ πιθανὸ ν ἁ ρμοζό μενος.”

“ εὖ γὰ ρ εἰ δέ ναι χρὴ τὸ ν θεό ν, ὥ ς φησι Σοφοκλῆ ς, σοφοῖ ς μὲ ν αἰ νικτῆ ρα θεσφά των ἀ εί, σκαιοῖ ς δὲ φαῦ λον κἀ ν βραχεῖ διδά σκαλον. μετὰ δὲ τῆ ς σαφηνεί ας καὶ ἡ πί στις οὕ τως ἐ στρέ φετο συμμεταβά λλουσα τοῖ ς ἄ λλοις πρά γμασιν, ὥ στε πά λαι μὲ ν τὸ μὴ σύ νηθες μηδὲ κοινὸ ν ἀ λλὰ λοξὸ ν ἀ τεχνῶ ς καὶ περιπεφρασμέ νον εἰ ς ὑ πό νοιαν θειό τητος. ἀ νά γοντας ἐ κπλή ττεσθαι καὶ σέ βεσθαι τοὺ ς πολλού ς: ὕ στερον δὲ τὸ σαφῶ ς καὶ ῥ ᾳ δί ως, ἕ καστα καὶ μὴ σὺ ν ὄ γκῳ μηδὲ πλά σματι μανθά νειν ἀ γαπῶ ντες ᾐ τιῶ ντο τὴ ν περικειμέ νην τοῖ ς χρησμοῖ ς ποί ησιν, οὐ μό νον ὡ ς ἀ ντιπρά ττουσαν τῇ νοή σει πρὸ ς τά ληθὲ ς ἀ σά φειά ν τε καὶ σκιὰ ν τῷ φραζομέ νῳ μιγνύ ουσαν, ἀ λλ' ἢ δη καὶ τὰ ς μεταφορὰ ς καὶ τὰ αἰ νί γματα καὶ τὰ ς ἀ μφιβολί ας, ὥ σπερ μυχοὺ ς καὶ καταφυγὰ ς ἐ νδύ εσθαι καὶ ἀ ναχωρεῖ ν τῷ πταί οντι πεποιημέ νας τῆ ς μαντικῆ ς, ὑ φεωρῶ ντο. πολλῶ ν δ' ἦ ν ἀ κού ειν ὅ τι ποιητικοί τινες ἄ νδρες ἐ κδεχό μενοι τὰ ς φωνὰ ς καὶ ὑ πολαμβά νοντες ἐ πικά θηνται περὶ τὸ χρηστή ριον, ἔ πη καὶ μέ τρα καὶ ῥ υθμοὺ ς οἷ ον ἀ γγεῖ α τοῖ ς χρησμοῖ ς ἐ κ τοῦ προστυχό ντος περιπλέ κοντες.̓ Ονομά κριτοι δ' ἐ κεῖ νοι καὶ̔ Ηρό δικοι καὶ Κιναί θωνες ὅ σην αἰ τί αν ἠ νέ γκαντο τῶ ν χρησμῶ ν, ὡ ς τραγῳ δί αν αὐ τοῖ ς καὶ ὄ γκον οὐ δὲ ν δεομέ νοις προσθέ ντες, ἐ ῶ λέ γειν οὐ δὲ προσί εμαι τὰ ς διαβολά ς. πλεί στης μέ ντοι ποιητικὴ ν ἐ νέ πλησεν ἀ δοξί ας τὸ ἀ γυρτικὸ ν καὶ ἀ γοραῖ ον καὶ περὶ τὰ μητρῷ α καὶ Σεραπεῖ α βωμολοχοῦ ν καὶ πλανώ μενον γέ νος, οἱ μὲ ν αὐ τό θεν οἱ δὲ κατὰ κλῆ ρον ἔ κ τινων γραμματεί ων χρησμοὺ ς περαί νοντες οἰ κέ ταις καὶ γυναί οις ὑ πὸ τῶ ν μέ τρων ἀ γομέ νοις μά λιστα καὶ τοῦ ποιητικοῦ τῶ ν ὀ νομά των ὅ θεν οὐ χ ἥ κισθ' ἡ ποιητικὴ δοκοῦ σα κοινὴ ν ἐ μπαρέ χειν ἑ αυτὴ ν ἀ πατεῶ σι καὶ γό ησιν ἀ νθρώ ποις καὶ ψευδομά ντεσιν ἐ ξέ πεσε τῆ ς ἀ ληθεί ας καὶ τοῦ τρί ποδος.”

“ οὐ τοί νυν θαυμά σαιμ' ἄ ν, εἰ διπλό ης τινὸ ς ἔ δει καὶ περιαγωγῆ ς καὶ ἀ σαφεί ας ἔ στιν ὅ τε τοῖ ς παλαιοῖ ς. οὐ γὰ ρ ὁ δεῖ να μὰ Δί α κατέ βαινε περὶ ὠ νῆ ς ἀ νδραπό δου χρησό μενος οὐ δ' ὁ, δεῖ να περὶ ἐ ργασί ας, ἀ λλὰ πό λεις μέ γα δυνά μεναι καὶ βασιλεῖ ς καὶ τύ ραννοι μέ τριον οὐ δὲ ν φρονοῦ ντες ἐ νετύ γχανον τῷ θεῷ περὶ πραγμά των οὓ ς ἀ νιᾶ ν καὶ παροξύ νειν ἀ πεχθεί ᾳ πολλὰ τῶ ν ἀ βουλή των ἀ κού οντας οὐ κ ἐ λυσιτέ λει τοῖ ς περὶ τὸ χρηστή ριον. οὐ πεί θεται γὰ ρ ὁ θεὸ ς τῷ Εὐ ριπί δῃ ὥ σπερ νομοθετοῦ ντι καὶ λέ γοντι Φοῖ βον ἀ νθρώ ποις μό νον χρῆ ν θεσπιῳ δεῖ ν. χρώ μενος δὲ θνητοῖ ς ὑ πηρέ ταις καὶ προφή ταις, ὧ ν κή δεσθαι προσή κει καὶ φυλά ττειν, ὅ πως; ὑ π' ἀ νθρώ πων οὐ κ ἀ πολοῦ νται πονηρῶ ν θεῷ λατρεύ οντες, ἀ φανί ζειν μὲ ν οὐ θέ λει τἀ ληθέ ς, παρατρέ πων δὲ τὴ ν δή λωσιν αὐ τοῦ καθά περ αὐ γὴ ν ἐ ν τῇ ποιητικῇ πολλὰ ς; ἀ νακλά σεις λαμβά νουσαν καὶ πολλαχοῦ περισχιζομέ νην, ἀ φῄ ρει τὸ ἀ ντί τυπον αὐ τοῦ καὶ σκληρό ν. ἐ χρῆ ν δ' ἄ ρα καὶ τυρά ννους ἀ γνοῆ σαι καὶ πολεμί ους μὴ προαισθέ σθαι. τού τοις οὖ ν περιέ βαλεν ὑ πονοί ας καὶ ἀ μφιλογί ας, αἳ πρὸ ς ἑ τέ ρους ἀ ποκρύ πτουσαι τὸ φραζό μενον, οὐ διέ φευγον αὐ τοὺ ς οὐ δὲ παρεκρού οντο τοὺ ς δεομέ νους καὶ προσέ χοντας ὅ θεν εὐ ηθέ στατό ς ἐ στιν ὁ τῶ ν πραγμά των ἑ τέ ρων γεγονό των, εἰ μηκέ τι τὸ ν αὐ τὸ ν ἡ μῖ ν τρό πον ἀ λλ' ἕ τερον οἴ εται δεῖ ν βοηθεῖ ν ὁ θεό ς, ἐ γκαλῶ ν καὶ συκοφαντῶ ν.”

“ ἔ τι τοί νυν οὐ δὲ ν ἀ πὸ ποιητικῆ ς λό γῳ χρησιμώ τερον ὑ πά ρχει τοῦ δεθέ ντα μέ τροις τὰ φραζό μενα καὶ συμπλακέ ντα μᾶ λλον μνημονεύ εσθαι καὶ κρατεῖ σθαι. τοῖ ς μὲ ν οὖ ν τό τε πολλὴ ν ἔ δει μνή μην παρεῖ ναι πολλὰ γὰ ρ ἐ φρά ζετο καὶ τό πων σημεῖ α καὶ πρά ξεων καιροὶ καὶ θεῶ ν ἱ ερὰ διαποντί ων καὶ ἡ ρώ ων ἀ πό ρρητοι θῆ και καὶ δυσεξεύ ρετοι μακρὰ ν ἀ παί ρουσι τῆ ς̔ Ελλά δος. ἴ στε γὰ ρ τὸ ν χῖ ον καὶ Κρή τινον καὶ Νή σιχον καὶ Φά λανθον, ἄ λλους τε πολλοὺ ς ἡ γεμό νας στό λων ὅ σοις ἔ δει τεκμηρί οις ἀ νευρεῖ ν τὴ ν διδομέ νην ἑ κά στῳ καὶ προσή κουσαν ἵ δρυσιν: ὧ ν ἔ νιοι καὶ διημά ρτανον, ὥ σπερ Βά ττος. ἔ δοξε γὰ ρ ἐ κπεσεῖ ν οὐ καταλαβὼ ν ἐ φ' ὃ ν ἐ πέ μφθη τό πον: εἶ θ' ἧ κε δεύ τερον ποτνιώ μενος. ὑ πειπὼ ν οὖ ν ὁ θεὸ ς αἰ τὺ ἐ μεῦ Λιβύ αν μαλοτρό φον οἶ σθας ἄ ρειον, μὴ ἐ λθὼ ν ἐ λθό ντος, ἄ γαν ἄ γαμαι σοφί ην σευ: οὕ τω πά λιν αὐ τὸ ν ἐ ξέ πεμψε. Λύ σανδρος δὲ καὶ παντά πασιν ἀ γνοή σας τὸ ν̓ Ορχαλί δην λό φον καὶ̓ Αλώ πεκον προσαγορευό μενον καὶ τὸ ν̔ Οπλί την ποταμὸ ν γῆ ς τε δρά κονθ' υἱ ὸ ν δό λιον κατό πισθεν ἰ ό ντα, μά χῃ κρατηθεὶ ς ἔ πεσεν ἐ ν τοῖ ς τό ποις ἐ κεί νοις ὑ πὸ Νεοχώ ροὑ Αλιαρτί ου ἀ νδρὸ ς ἀ σπί δα φοροῦ ντος ἐ πί σημον ὄ φιν ἔ χουσαν. ἄ λλα δὲ τοιαῦ τα πολλὰ δυσκά θεκτα καὶ δυσμνημό νευτα τῶ ν παλαιῶ ν διεξιέ ναι πρὸ ς ὑ μᾶ ς εἰ δό τας οὐ κ ἀ ναγκαῖ ό ν ἐ στι.”

“ τὰ δὲ νῦ ν πρά γματα καθεστῶ τα, περὶ ὧ ν ἐ ρωτῶ σι τὸ ν θεό ν, ἀ γαπῶ μὲ ν ἔ γωγε καὶ ἀ σπά ζομαι πολλὴ γὰ ρ εἰ ρή νη καὶ ἡ συχί α, πέ παυται δὲ πό λεμος, καὶ πλά ναι καὶ στά σεις οὐ κ εἰ σὶ ν οὐ δὲ τυραννί δες, οὐ δ' ἄ λλα νοσή ματα καὶ κακὰ τῆ ς̔ Ελλά δος ὥ σπερ πολυδυνά μων φαρμά κων χρῄ ζοντα καὶ περιττῶ ν. ὅ που δὲ ποικί λον οὐ δὲ ν οὐ δ' ἀ πό ρρητον οὐ δὲ δεινό ν, ἀ λλ' ἐ πὶ πρά γμασι μικροῖ ς καὶ δημοτικοῖ ς ἐ ρωτή σεις οἷ ον ἐ ν σχολῇ προτά σεις“ εἰ γαμητέ ον”“ εἰ πλευστέ ον”“ εἰ δανειστέ ον” τὰ δὲ μέ γιστα πό λεων μαντεύ ματα φορᾶ ς καρπῶ ν πέ ρι καὶ βοτῶ ν ἐ πιγονῆ ς καὶ σωμά των ὑ γιεί ας: ἐ νταῦ θα περιβά λλειν μέ τρα καὶ πλά ττειν περιφρά σεις καὶ γλώ σσας ἐ πά γειν πύ σμασιν ἁ πλῆ ς καὶ συντό μου δεομέ νοις ἀ ποκρί σεως, ἔ ργον ἐ στὶ φιλοτί μου σοφιστοῦ καλλωπί ζοντος ἐ πὶ δό ξῃ χρηστή ριον. ἡ δὲ Πυθί α καὶ καθ' αὑ τὴ ν μέ ν ἐ στι γενναί α τὸ ἦ θος, ὅ ταν δ' ἐ κεῖ κατέ λθῃ καὶ γέ νηται παρὰ τῷ θεῷ, πλέ ον ἀ ληθεί ας ἢ δό ξης ἐ κεί νῃ μέ λει καὶ ἀ νθρώ πων ἐ παινού ντων ἢ ψεγό ντων.”

“ ἔ δει δ' ἴ σως καὶ ἡ μᾶ ς ἔ χειν οὕ τως: νῦ ν δ' ὥ σπερ ἀ γωνιῶ ντες καὶ δεδιό τες, μὴ τρισχιλί ων ἐ τῶ ν ἀ ποβά λῃ δό ξαν ὁ τό πος καὶ τοῦ χρηστηρί ου καθά περ σοφιστοῦ διατριβῆ ς ἀ ποφοιτή σωσιν ἔ νιοι καταφρονή σαντες, ἀ πολογού μεθα καὶ πλά σσομεν αἰ τί ας καὶ λό γους ὑ πὲ ρ ὧ ν οὔ τ' ἴ σμεν οὔ τ' εἰ δέ ναι προσῆ κον ἡ μῖ ν ἐ στι: παραμυθού μενοι τὸ ν ἐ γκαλοῦ ντα καὶ πεί θοντες, οὐ χαί ρειν ἐ ῶ ντες: αὐ τῷ γά ρ οἱ πρῶ τον ἀ νιηρώ τερον ἔ σται τοιαύ την ἔ χοντι περὶ τοῦ θεοῦ δό ξαν: ὥ στε ταυτὶ μὲ ν τὰ προγεγραμμέ να τῶ ν σοφῶ ν τό“ γνῶ θι σαυτό ν” καὶ τὸ“ μηδὲ ν ἄ γαν” ἀ ποδέ χεσθε καὶ θαυμά ζειν οὐ χ ἣ κιστα διὰ τὴ ν βραχυλογί αν ὡ ς πυκνὸ ν καὶ σφυρή λατον νοῦ ν ἐ ν ὀ λί γῳ περιέ χουσαν ὄ γκῳ, τοὺ ς δὲ χρησμοὺ ς ὅ τι συντό μως καὶ ἁ πλῶ ς καὶ δι' εὐ θεί ας τὰ πλεῖ στα φρά ζουσιν αἰ τιᾶ σθε. καὶ τὰ τοιαῦ τα μὲ ν ἀ ποφθέ γματα τῶ ν σοφῶ ν ταὐ τὸ ν τοῖ ς εἰ ς στενὸ ν συνθλιβεῖ σι πέ πονθε ῥ εύ μασιν οὐ γὰ ρ ἔ χει τοῦ νοῦ δί οψιν οὐ δὲ διαύ γειαν, ἀ λλ' ἐ ὰ ν σκοπῇ ς τί γέ γραπται καὶ λέ λεκται περὶ αὐ τῶ ν τοῖ ς ὅ πως ἕ καστον ἔ χει βουλομέ νοις καταμαθεῖ ν, οὐ ῥ ᾳ δί ως τού των λό γους ἑ τέ ρους εὑ ρή σεις μακροτέ ρους. ἡ δὲ τῆ ς Πυθί ας διά λεκτος, ὥ σπερ οἱ μαθηματικοὶ γραμμὴ ν εὐ θεῖ αν καλοῦ σι τὴ ν ἐ λαχί στην τῶ ν ταὐ τὰ πέ ρατ' ἐ χουσῶ ν, οὕ τως οὐ ποιοῦ σα καμπὴ ν οὐ δὲ κύ κλον οὐ δὲ διπλό ην οὐ δ' ἀ μφιβολί αν ἀ λλ' εὐ θεῖ α πρὸ ς τὴ ν ἀ λή θειαν οὖ σα πρὸ ς δὲ πί στιν ἐ πισφαλὴ ς καὶ ὑ πεύ θυνος οὐ δέ να καθ' αὑ τῆ ς ἔ λεγχον ἄ χρι νῦ ν παραδέ δωκεν, ἀ ναθημά των δὲ καὶ δώ ρων ἐ μπέ πληκε βαρβαρικῶ ν καὶ̔ Ελληνικῶ ν τὸ χρηστή ριον, οἰ κοδομημά των δ' ἐ καλλώ πισε κά λλεσι καὶ κατασκευαῖ ς̓ Αμφικτυονικαῖ ς. ὁ ρᾶ τε δή πουθεν αὐ τοὶ πολλὰ μὲ ν ἐ πεκτισμέ να τῶ ν πρό τερον οὐ κ ὄ ντων, πολλὰ δ' ἀ νειλημμέ να τῶ ν συγκεχυμέ νων καὶ διεφθαρμέ νων. ὡ ς δὲ τοῖ ς εὐ θαλέ σι τῶ ν δέ νδρων ἕ τερα παραβλαστά νει, καὶ τοῖ ς Δελφοῖ ς ἡ Πυλαί α συνηβᾷ καὶ συναναβό σκεται, διὰ τὰ ς ἐ ντεῦ θεν εὐ πορί ας σχῆ μα λαμβά νουσα καὶ μορφὴ ν καὶ κό σμον ἱ ερῶ ν καὶ συνεδρί ων καὶ ὑ δά των οἷ ον ἐ ν χιλί οις ἔ τεσι τοῖ ς πρό τερον οὐ κ ἔ λαβεν. οἱ μὲ ν οὖ ν περὶ τὸ Γαλά ξιον τῆ ς Βοιωτί ας κατοικοῦ ντες ᾔ σθοντο τοῦ θεοῦ τὴ ν ἐ πιφά νειαν ἀ φθονί ᾳ καὶ περιουσί ᾳ γά λακτος προβά των γὰ ρ ἐ κ πά ντων κελά ρυξεν, ὡ ς ἀ πὸ κρηνᾶ ν φέ ρτατον ὕ δωρ, θά λεον γά λα: τοὶ δ' ἐ πί μπλων ἐ σσύ μενοι πί θους: ἀ σκὸ ς δ' οὐ δέ τις ἀ μφορεὺ ς ἐ λί νυ' ἐ ν δό μοις, πέ λλαι γὰ ρ ξύ λινοί τε πί θοι πλᾶ σθεν ἅ παντες. ἡ μῖ ν δὲ λαμπρό τερα καὶ κρεί ττονα καὶ σαφέ στερα σημεῖ α τού των ἀ ναδί δωσιν, ὥ σπερ ἐ ξ αὐ χμοῦ τῆ ς πρό σθεν ἐ ρημί ας καὶ πενί ας εὐ πορί αν καὶ λαμπρό τητα καὶ τιμὴ ν πεποιηκώ ς. καί τοι φιλῶ μὲ ν ἐ μαυτὸ ν ἐ φ' οἷ ς ἐ γενό μην εἰ ς τὰ πρά γματα ταῦ τα πρό θυμος καὶ χρή σιμος μετὰ Πολυκρά τους καὶ Πετραί ου, φιλῶ δὲ τὸ ν καθηγεμό να ταύ της τῆ ς πολιτεί ας γενό μενον ἡ μῖ ν καὶ τὰ πλεῖ στα τού των ἐ κφροντί ζοντα καὶ παρασκευά ζοντα ἀ λλ' οὐ κ ἔ στιν ἄ λλως ὅ τι τηλικαύ την καὶ τοσαύ την μεταβολὴ ν ἐ ν ὀ λί γῳ χρό νῳ γενέ σθαι δι' ἀ νθρωπί νης ἐ πιμελεί ας, μὴ θεοῦ παρό ντος ἐ νταῦ θα καὶ συνεπιθειά ζοντος τὸ χρηστή ριον.”

“ ἀ λλ' ὥ σπερ ἐ ν τοῖ ς τό τε χρό νοις ἦ σαν οἱ τὴ ν λοξό τητα τῶ ν χρησμῶ ν καὶ ἀ σά φειαν αἰ τιώ μενοι, καὶ νῦ ν εἰ σὶ ν οἱ τὸ λί αν ἁ πλοῦ ν συκοφαντοῦ ντες. ὧ ν παιδικό ν ἐ στι κομιδῇ καὶ ἀ βέ λτερον τὸ πά θος: ὡ ς γὰ ρ οἱ παῖ δες ἴ ριδας μᾶ λλον καὶ ἅ λως καὶ κομή τας ἢ σελή νην καὶ ἥ λιον ὁ ρῶ ντες γεγή θασι καὶ ἀ γαπῶ σι, καὶ οὗ τοι τὰ αἰ νί γματα καὶ τὰ ς ἀ λληγορί ας καὶ τὰ ς μεταφορὰ ς τῆ ς μαντικῆ ς ἀ νακλά σεις οὔ σας πρὸ ς τὸ θνητὸ ν καὶ φανταστικό ν, ἐ πιποθοῦ σι κἂ ν τὴ ν αἰ τί αν μὴ ἱ κανῶ ς πύ θωνται τῆ ς μεταβολῆ ς, ἀ πί ασι τοῦ θεοῦ καταγνό ντες, οὐ χ ἡ μῶ ν οὐ δ' αὑ τῶ ν ὡ ς ἀ δυνά των ὄ ντων ἐ ξικνεῖ σθαι τῷ λογισμῷ πρὸ ς τὴ ν τοῦ θεοῦ διά νοιαν.”