Leucippe and Clitophon
Choose a text
id="mobileReaderAuthor" class="mobile-reader-author" href="/authors/achilles-tatius-2" aria-label="More works by Achilles Tatius (II)">
—
⋯
Original / primary: Textus receptus
1.1.0
Σιδὼ ν ἐ πὶ θαλά ττῃ πό λις,̓ Ασσυρί ων ἡ θά λασσα, μή τηρ Φοινί κων ἡ πό λις, Θηβαί ων ὁ δῆ μος πατή ρ: δί δυμος λιμὴ ν ἐ ν κό λπῳ πλατύ ς, ἠ ρέ μα κλεί ων τὸ πέ λαγος.̔͂ Ηι γὰ ρ ὁ κό λπος κατὰ πλευρὰ ν ἐ πὶ δεξιὰ κοιλαί νεται, στό μα δεύ τερον ὀ ρώ ρυκται, καὶ τὸ ὕ δωρ αὖ θις εἰ σρεῖ, καὶ γί νεται τοῦ λιμέ νος ἄ λλος λιμή ν, ὡ ς χειμά ζειν μὲ ν ταύ τῃ τὰ ς ὁ λκά δας ἐ ν γαλή νῃ, θερί ζειν δὲ τοῦ λιμέ νος ἐ ς τὸ προκό λπιον.
1.1.2
̓ Ενταῦ θα ἥ κων ἐ κ πολλοῦ χειμῶ νος σῶ στρα ἔ θυον ἐ μαυτοῦ τῇ τῶ ν Φοινί κων θεᾷ:̓ Αστά ρτην αὐ τὴ ν οἱ Σιδώ νιοι καλοῦ σι. Περιϊ ὼ ν οὖ ν καὶ τὴ ν ἄ λλην πό λιν καὶ περισκοπῶ ν τὰ ἀ ναθή ματα, ὁ ρῶ γραφὴ ν ἀ νακειμέ νην γῆ ς ἅ μα καὶ θαλά ττης. Εὐ ρώ πης ἡ γραφή, Φοινί κων ἡ θά λασσα, Σιδῶ νος ἡ γῆ.
1.1.3
̓ Εν τῇ γῇ λειμὼ ν καὶ χορὸ ς παρθέ νων: ἐ ν τῇ θαλά ττῃ ταῦ ρος ἐ νή χετο, καὶ τοῖ ς νώ τοις καλὴ παρθέ νος ἐ πεκά θητο, ἐ πὶ Κρή την τῷ ταύ ρῳ πλέ ουσα.̓ Εκό μα πολλοῖ ς ἄ νθεσιν ὁ λειμώ ν, δέ νδρων αὐ τοῖ ς ἀ νεμέ μικτο φά λαγξ καὶ φυτῶ ν: συνεχῆ τὰ δέ νδρα, συνηρεφῆ τὰ πέ ταλα: συνῆ πτον οἱ πτό ρθοι τὰ φύ λλα, καὶ ἐ γί νετο τοῖ ς ἄ νθεσιν ὄ ροφος ἡ τῶ ν φύ λλων συμπλοκή.
1.1.4
̓́ Εγραψεν ὁ τεχνί της ὑ πὸ τὰ πέ ταλα καὶ τὴ ν σκιά ν, καὶ ὁ ἥ λιος ἠ ρέ μα τοῦ λειμῶ νος κά τω σπορά δην διέ ρρει, ὅ σον τὸ συνηρεφὲ ς τῆ ς τῶ ν φύ λλων κό μης ἀ νέ ῳ ξεν ὁ γραφεύ ς.
1.1.5
̔́ Ολον ἐ τεί χιζε τὸ ν λειμῶ να περιβολή, εἴ σω δὲ τοῦ τῶ ν ὀ ρό φων στεφανώ ματος ὁ λειμὼ ν ἐ κά θητο: αἱ δὲ πρασιαὶ τῶ ν ἀ νθέ ων ὑ πὸ τὰ πέ ταλα τῶ ν φυτῶ ν στοιχηδὸ ν ἐ πεφύ κεσαν, νά ρκισσος καὶ ῥ ό δα καὶ μύ ρριναι: ὕ δωρ δὲ κατὰ μέ σον ἔ ρρει τοῦ λειμῶ νος, τὸ μὲ ν ἀ ναβλύ ζον κά τωθεν ἀ πὸ τῆ ς γῆ ς, τὸ δὲ τοῖ ς ἄ νθεσι καὶ τοῖ ς φυτοῖ ς περιχεό μενον.
1.1.6
̓ Οχετηγό ς τις ἐ γέ γραπτο δί κελλαν κατέ χων καὶ περὶ μί αν ἀ μά ραν κεκυφὼ ς καὶ ἀ νοί γων τὴ ν ὁ δὸ ν τῷ ῥ εύ ματι.̓ Εν δὲ τῷ τοῦ λειμῶ νος τέ λει πρὸ ς ταῖ ς ἐ πὶ θά λατταν τῆ ς γῆ ς ἐ κβολαῖ ς τὰ ς παρθέ νους ἔ ταξεν ὁ τεχνί της.
1.1.7
Τὸ σχῆ μα ταῖ ς παρθέ νοις καὶ χαρᾶ ς καὶ φό βου: στέ φανοι περὶ τοῖ ς μετώ ποις δεδεμέ νοι: κό μαι κατὰ τῶ ν ὤ μων λελυμέ ναι: τὸ σκέ λος πᾶ ν γεγυμνωμέ ναι, τὸ μὲ ν ἄ νω τοῦ χιτῶ νος, τὸ δὲ κά τω τοῦ πεδί λου, τὸ γὰ ρ ζῶ μα μέ χρι γό νατος ἀ νεῖ λκε τὸ ν χιτῶ να: τὸ πρό σωπον ὠ χραί, σεσηρυῖ αι τὰ ς παρειά ς, τοὺ ς ὀ φθαλμοὺ ς ἀ νοί ξασαι πρὸ ς τὴ ν θά λατταν, μικρὸ ν ὑ ποκεχηνυῖ αι τὸ στό μα, ὥ σπερ ἀ φή σειν ὑ πὸ φό βου μέ λλουσαι καὶ βοή ν:
1.1.8
τὰ ς χεῖ ρας ὡ ς ἐ πὶ τὸ ν βοῦ ν ὤ ρεγον.̓ Επέ βαινον ἄ κρας τῆ ς θαλά ττης, ὅ σον μικρὸ ν ὑ περά νω τῶ ν ταρσῶ ν ὑ περέ χειν τὸ κῦ μα: ἐ ῴ κεσαν δὲ βού λεσθαι μὲ ν ὡ ς ἐ πὶ τὸ ν ταῦ ρον δραμεῖ ν, φοβεῖ σθαι δὲ τῇ θαλά ττῃ προσελθεῖ ν. Τῆ ς δὲ θαλά ττης ἡ χρό α διπλῆ: τὸ μὲ ν γὰ ρ πρὸ ς τὴ ν γῆ ν ὑ πέ ρυθρον, κυά νεον δὲ τὸ πρὸ ς τὸ πέ λαγος.
1.1.9
̓ Αφρὸ ς δὲ ἐ πεποί ητο καὶ πέ τραι καὶ κύ ματα: αἱ πέ τραι τῆ ς γῆ ς ὑ περβεβλημέ ναι, ὁ ἀ φρὸ ς περιλευκαί νων τὰ ς πέ τρας, τὸ κῦ μα κορυφού μενον καὶ περὶ τὰ ς πέ τρας λυό μενον εἰ ς τοὺ ς ἀ φρού ς.̔ Ο ταῦ ρος ἐ ν μέ σῃ τῇ θαλά ττῃ ἐ γέ γραπτο τοῖ ς κύ μασιν ἐ ποχού μενος, ὡ ς ὄ ρους ἀ ναβαί νοντος τοῦ κύ ματος ἔ νθα καμπτό μενον τοῦ βοὸ ς κυρτοῦ ται τὸ σκέ λος.
1.1.10
̔ Ηπαρθέ νος μέ σοις ἐ πεκά θητο τοῖ ς νώ τοις τοῦ βοό ς, οὐ περιβά δην, ἀ λλὰ κατὰ πλευρά ν, ἐ πὶ δεξιὰ συμβᾶ σα τὼ πό δε, τῇ λαιᾷ τοῦ κέ ρως ἐ χομέ νη, ὥ σπερ ἡ νί οχος χαλινοῦ: καὶ γὰ ρ ὁ βοῦ ς ἐ πέ στραπτο ταύ τῃ μᾶ λλον πρὸ ς τὸ τῆ ς χειρὸ ς ἕ λκον ἡ νιοχού μενος. Χιτὼ ν ἀ μφὶ τὰ στέ ρνα τῆ ς παρθέ νου μέ χρις αἰ δοῦ ς: τοὐ ντεῦ θεν ἐ πεκά λυπτε χλαῖ να τὰ κά τω τοῦ σώ ματος: λευκὸ ς ὁ χιτώ ν, ἡ χλαῖ να πορφυρᾶ, τὸ δὲ σῶ μα διὰ τῆ ς ἐ σθῆ τος ὑ πεφαί νετο.
1.1.11
Βαθὺ ς ὀ μφαλό ς, γαστὴ ρ τεταμέ νη, λαπά ρα στενή: τὸ στενὸ ν εἰ ς ἰ ξὺ ν καταβαῖ νον ηὐ ρύ νετο. Μαζοὶ τῶ ν στέ ρνων ἠ ρέ μα προκύ πτοντες: ἡ συνά γουσα ζώ νη τὸ ν χιτῶ να καὶ τοὺ ς μαζοὺ ς ἔ κλειε, καὶ ἐ γί νετο τοῦ σώ ματος κά τοπτρον ὁ χιτώ ν.
1.1.12
Αἱ χεῖ ρες ἄ μφω διετέ ταντο, ἡ μὲ ν ἐ πὶ κέ ρας, ἡ δὲ ἐ π̓ οὐ ρά ν: ἤ ρτητο δὲ ἀ μφοῖ ν ἑ κατέ ρωθεν ὑ πὲ ρ τὴ ν κεφαλὴ ν καλύ πτρα κύ κλῳ τῶ ν νώ των ἐ μπεπετασμέ νη.̔ Ο δὲ κό λπος τοῦ πέ πλου πά ντοθεν ἐ τέ τατο κυρτού μενος: καὶ ἦ ν οὗ τος ἄ νεμος τοῦ ζωγρά φου.̔ Η δὲ ἐ πεκά θητο τῷ ταύ ρῳ δί κην πλεού σης νεώ ς, ὥ σπερ ἱ στί ῳ τῷ πέ πλῳ χρωμέ νη.
1.1.13
Περὶ δὲ τὸ ν βοῦ ν ὠ ρχοῦ ντο δελφῖ νες, ἔ παιζον̓́ Ερωτες: εἶ πες ἂ ν αὐ τῶ ν γεγρά φθαι καὶ τὰ κινή ματα.̓́ Ερως εἷ λκε τὸ ν βοῦ ν:̓́ Ερως, μικρὸ ν παιδί ον, ἡ πλώ κει τὸ πτερό ν, ἤ ρτητο τὴ ν φαρέ τραν, ἐ κρά τει τὸ πῦ ρ: ἐ πέ στραπτο δὲ ὡ ς ἐ πὶ τὸ ν Δί α καὶ ὑ πεμειδί α, ὥ σπερ αὐ τοῦ καταγελῶ ν ὅ τι δἰ αὐ τὸ ν γέ γονε βοῦ ς.
1.2.1
̓ Εγὼ δὲ καὶ τἆ λλα μὲ ν ἐ πῄ νουν τῆ ς γραφῆ ς, ἅ τε δὲ ὢ ν ἐ ρωτικὸ ς περιεργό τερον ἔ βλεπον τὸ ν ἄ γοντα τὸ ν βοῦ ν̓́ Ερωτα καὶ“ οἷ ον” εἶ πον“ ἄ ρχει βρέ φος οὐ ρανοῦ καὶ γῆ ς καὶ θαλά ττης.” Ταῦ τά μου λέ γοντος νεανί σκος καὶ αὐ τὸ ς παρεστὼ ς“ ἐ γὼ ταῦ τ̓ ἂ ν ἐ δεί κνυν”
1.2.2
ἔ φη“ τοσαύ τας ὕ βρεις ἐ ξ ἔ ρωτος παθώ ν.”“ Καὶ τί πέ πονθας” εἶ πον,“ ὦ γαθέ; καὶ γὰ ρ ὁ ρῶ σε τὴ ν ὄ ψιν οὐ μακρὰ ν ὄ ντα τῆ ς τοῦ θεοῦ τελετῆ ς.”“ Σμῆ νος ἀ νεγεί ρεις” εἶ πε“ λό γων: τὰ γὰ ρ ἐ μὰ μύ θοις ἔ οικε.”“ Μὴ κατοκνή σῃ ς, ὦ βέ λτιστε” ἔ φην,“ πρὸ ς τοῦ Διὸ ς καὶ τοῦ̓́ Ερωτος αὐ τοῦ, ταύ τῃ μᾶ λλον ἥ σειν,
1.2.3
εἰ καὶ μύ θοις ἔ οικε.” Καὶ ταῦ τα δὴ λέ γων δεξιοῦ μαί τε αὐ τὸ ν καὶ ἐ πί τινος ἄ λσους ἄ γω γεί τονος, ἔ νθα πλά τανοι μὲ ν ἐ πεφύ κεσαν πολλαὶ καὶ πυκναί, παρέ ρρει δὲ ὕ δωρ ψυχρό ν τε καὶ διαυγέ ς, οἷ ον ἀ πὸ χιό νος ἄ ρτι λυθεί σης ἔ ρχεται. Καθί σας οὖ ν αὐ τὸ ν ἐ πί τινος θώ κου χαμαιζή λου καὶ αὐ τὸ ς παρακαθισά μενος“ ὥ ρα μοι” ἔ φην“ τῆ ς τῶ ν λό γων ἀ κροά σεως: πά ντως δ̓ ὁ τό πος ἡ δὺ ς καὶ μύ θων ἄ ξιος ἐ ρωτικῶ ν.”
1.3.1
̔ Ο δ̓ ἄ ρχεται τοῦ λέ γειν ὧ δεἐ μοὶ Φοινί κη γέ νος, Τύ ρος ἡ πατρί ς, ὄ νομα Κλειτοφῶ ν, πατὴ ῥ Ιππί ας, ἀ δελφὸ ς πατρὸ ς Σώ στρατος, οὐ πά ντα δὲ ἀ δελφό ς, ἀ λλ̓ ὅ σον ἀ μφοῖ ν εἷ ς πατή ρ: αἱ γὰ ρ μητέ ρες τῷ μὲ ν ἦ ν Βυζαντί α, τῷ δὲ ἐ μῷ πατρὶ Τυρί α.̔ Ο μὲ ν οὖ ν τὸ ν πά ντα χρό νον εἶ χεν ἐ ν Βυζαντί ῳ: πολὺ ς γὰ ρ ὁ τῆ ς μητρὸ ς κλῆ ρος ἦ ν αὐ τῷ: ὁ δὲ ἐ μὸ ς πατὴ ρ ἐ ν Τύ ρῳ κατῴ κει.
1.3.2
Τὴ ν δὲ μητέ ρα οὐ κ οἶ δα τὴ ν ἐ μή ν: ἐ πὶ νηπί ῳ γά ρ μοι τέ θνηκεν.̓ Εδέ ησεν οὖ ν τῷ πατρὶ γυναικὸ ς ἑ τέ ρας, ἐ ξ ἧ ς ἀ δελφή μοι Καλλιγό νη γί νεται. Καὶ ἐ δό κει μὲ ν τῷ πατρὶ συνά ψαι μᾶ λλον ἡ μᾶ ς γά μῳ: αἱ δὲ Μοῖ ραι τῶ ν ἀ νθρώ πων κρεί ττονες ἄ λλην ἐ τή ρουν μοι γυναῖ κα. Φιλεῖ δὲ τὸ δαιμό νιον πολλά κις τοῖ ς ἀ νθρώ ποις τὸ μέ λλον νύ κτωρ λαλεῖ ν οὐ χ ἵ να φυλά ξωνται μὴ παθεῖ ν（ οὐ γὰ ρ εἱ μαρμέ νης δύ νανται κρατεῖ ν）, ἀ λλ̓ ἵ να κουφό τερον πά σχοντες φέ ρωσι.
1.3.3
Τὸ μὲ ν γὰ ρ ἀ θρό ον καὶ ἀ προσδό κητον ἐ κπλή σσει τὴ ν ψυχὴ ν ἄ φνω προσπεσὸ ν καὶ κατεβά πτισε, τὸ δὲ πρὸ τοῦ παθεῖ ν προσδοκώ μενον προκατηνά λωσε κατὰ μικρὸ ν μελετώ μενον τοῦ πά θους τὴ ν ἀ κμή ν.̓ Επεὶ γὰ ρ εἶ χον ἔ νατον ἔ τος ἐ πὶ τοῖ ς δέ κα, καὶ παρεσκεύ αζεν ὁ πατὴ ρ εἰ ς νέ ωτα ποιή σων τοὺ ς γά μους, ἤ ρχετο τοῦ δρά ματος ἡ τύ χη.
1.3.4
̓́ Οναρ ἐ δό κουν συμφῦ ναι τῇ παρθέ νῳ τὰ κά τω μέ ρη μέ χρις ὀ μφαλοῦ, δύ ο δὲ ἐ ντεῦ θεν τὰ ἄ νω σώ ματα: ἐ φί σταται δέ μοι γυνὴ φοβερὰ καὶ μεγά λη, τὸ πρό σωπον ἀ γρί α, ὀ φθαλμὸ ς ἐ ν αἵ ματι, βλοσυραὶ παρειαί, ὄ φεις αἱ κό μαι: ἅ ρπην ἐ κρά τει τῇ δεξιᾷ, δᾷ δα τῇ λαιᾷ.̓ Επιπεσοῦ σα οὖ ν μοι θυμῷ καὶ ἀ νατεί νασα τὴ ν ἅ ρπην καταφέ ρει τῆ ς ἰ ξύ ος, ἔ νθα τῶ ν δύ ο σωμά των ἦ σαν αἱ συμβολαί, καὶ ἀ ποκό πτει μου τὴ ν παρθέ νον.
1.3.5
Περιδεὴ ς οὖ ν ἀ ναθορὼ ν ἐ κ τοῦ δεί ματος φρά ζω μὲ ν πρὸ ς οὐ δέ να, κατ̓ ἐ μαυτὸ ν δὲ πονηρὰ ἐ σκεπτό μην.̓ Εν δὲ τού τῳ συμβαί νει τοιά δε.̓͂ Ην ἀ δελφό ς, ὡ ς ἔ φην, τοῦ πατρὸ ς Σώ στρατος. Παρὰ τού του τις ἔ ρχεται κομί ζων ἐ πιστολὰ ς ἀ πὸ Βυζαντί ου, καὶ ἦ ν τὰ γεγραμμέ να τοιά δε:̔ Ιππί ᾳ τῷ ἀ δελφῷ χαί ρειν Σώ στρατος.
1.3.6
ἥ κουσι πρὸ ς σὲ θυγά τηρ ἐ μὴ Λευκί ππη καὶ Πά νθεια γυνή: πό λεμος γὰ ρ περιλαμβά νει Βυζαντί ους Θρᾳ κικό ς. Σῶ ζε δή μοι τὰ φί λτατα τοῦ γέ νους μέ χρι τῆ ς τοῦ πολέ μου τύ χης.
1.4.1
Ταῦ τα ὁ πατὴ ρ ἀ ναγνοὺ ς ἀ ναπηδᾷ καὶ ἐ πὶ τὴ ν θά λατταν ἐ κτρέ χει καὶ μικρὸ ν ὕ στερον αὖ θις ἐ πανῆ κεν. Εἵ ποντο δὲ αὐ τῷ κατό πιν πολὺ πλῆ θος οἰ κετῶ ν καὶ θεραπαινί δων, ἃ ς συνεκπέ μψας ὁ Σώ στρατος ἔ τυχε ταῖ ς γυναιξί ν: ἐ ν μέ σοις δὲ ἦ ν γυνὴ μεγά λη καὶ πλουσί α τῇ στολῇ.
1.4.2
̔ Ως δὲ ἐ νέ τεινα τοὺ ς ὀ φθαλμοὺ ς ἐ π̓ αὐ τή ν, ἐ ν ἀ ριστερᾷ παρθέ νος ἐ κφαί νεταί μοι, καὶ καταστρά πτει μου τοὺ ς ὀ φθαλμοὺ ς τῷ προσώ πῳ.
1.4.3
Τοιαύ την εἶ δον ἐ γώ ποτε ἐ πὶ ταύ ρῳ γεγραμμέ νην Σελή νην: ὄ μμα γοργὸ ν ἐ ν ἡ δονῇ: κό μη ξανθή, τὸ ξανθὸ ν οὖ λον: ὀ φρὺ ς μέ λαινα, τὸ μέ λαν ἄ κρατον: λευκὴ παρειά, τὸ λευκὸ ν ἐ ς μέ σον ἐ φοινί σσετο καὶ ἐ μιμεῖ το πορφύ ραν, οἵ αν εἰ ς τὸ ν ἐ λέ φαντα Λυδί α βά πτει γυνή: τὸ στό μα ῥ ό δων ἄ νθος ἦ ν, ὅ ταν ἄ ρχηται τὸ ῥ ό δον ἀ νοί γειν τῶ ν φύ λλων τὰ χεί λη.
1.4.4
̔ Ως δὲ εἶ δον, εὐ θὺ ς ἀ πωλώ λειν: κά λλος γὰ ρ ὀ ξύ τερον τιτρώ σκει βέ λους καὶ διὰ τῶ ν ὀ φθαλμῶ ν ἐ ς τὴ ν ψυχὴ ν καταρρεῖ: ὀ φθαλμὸ ς γὰ ρ ὁ δὸ ς ἐ ρωτικῷ τραύ ματι.
1.4.5
Πά ντα δέ με εἶ χεν ὁ μοῦ, ἔ παινος, ἔ κπληξις, τρό μος, αἰ δώ ς, ἀ ναί δεια: ἐ πῄ νουν τὸ μέ γεθος, ἐ κπεπλή γμην τὸ κά λλος, ἔ τρεμον τὴ ν καρδί αν, ἔ βλεπον ἀ ναιδῶ ς, ᾐ δού μην ἁ λῶ ναι: τοὺ ς δὲ ὀ φθαλμοὺ ς ἀ φέ λκειν μὲ ν ἀ πὸ τῆ ς κό ρης ἐ βιαζό μην, οἱ δὲ οὐ κ ἤ θελον, ἀ λλ̓ ἀ νθεῖ λκον ἑ αυτοὺ ς ἐ κεῖ τῷ τοῦ κά λλους ἑ λκό μενοι πεί σματι, καὶ τέ λος ἐ νί κησαν.
1.5.1
Αἱ μὲ ν δὴ κατή γοντο πρὸ ς ἡ μᾶ ς, καὶ αὐ ταῖ ς ὁ πατὴ ρ μέ ρος τι τῆ ς οἰ κί ας ἀ ποτεμό μενος εὐ τρεπί ζει δεῖ πνον. Καὶ ἐ πεὶ καιρὸ ς ἦ ν, συνεπί νομεν κατὰ δύ ο τὰ ς κλί νας διαλαχό ντες, οὕ τω γὰ ρ ἔ ταξεν ὁ πατή ρ: αὐ τὸ ς κἀ γὼ τὴ ν μέ σην, αἱ μητέ ρες αἱ δύ ο τὴ ν ἐ ν ἀ ριστερᾷ,
1.5.2
τὴ ν δεξιὰ ν εἶ χον αἱ παρθέ νοι.̓ Εγὼ δὲ ὡ ς ταύ την ἤ κουσα τὴ ν εὐ ταξί αν, μικροῦ προσελθὼ ν κατεφί λησα τὸ ν πατέ ρα, ὅ τι μοι κατ̓ ὀ φθαλμοὺ ς ἀ νέ κλινε τὴ ν παρθέ νον.
1.5.3
Τί μὲ ν οὖ ν ἔ φαγον, μὰ τοὺ ς θεού ς, ἔ γωγε οὐ κ ᾔ δειν, ἐ ῴ κειν γὰ ρ τοῖ ς ἐ ν ὀ νεί ροις ἐ σθί ουσιν: ἐ ρεί σας δὲ κατὰ τῆ ς στρωμνῆ ς τὸ ν ἀ γκῶ να καὶ ἐ γκλί νας ἐ μαυτό ν, ὅ λοις ἔ βλεπον τὴ ν κό ρην τοῖ ς προσώ ποις, κλέ πτων ἅ μα τὴ ν θέ αν: τοῦ το γά ρ μοι ἦ ν τὸ δεῖ πνον.
1.5.4
̔ Ως δὲ ἦ μεν ἀ πὸ τοῦ δεί πνου, παῖ ς εἰ σέ ρχεται κιθά ραν ἁ ρμοσά μενος, τοῦ παρὸ ς οἰ κέ της, καὶ ψιλαῖ ς τὸ πρῶ τον διατινά ξας ταῖ ς χερσὶ τὰ ς χορδὰ ς ἔ κρουε καί τι κρουμά τιον λιγή νας ὑ ποψιθυρί ζουσι τοῖ ς δακτύ λοις, μετὰ τοῦ το ἤ δη τῷ πλή κτρῳ τὰ ς χορδὰ ς ἔ κρουε, καὶ ὀ λί γον ὅ σον κιθαρί σας συνῇ δε τοῖ ς κρού μασι.
1.5.5
Τὸ δὲ ᾆ σμα ἦ ν̓ Από λλων μεμφό μενος τὴ ν Δά φνην φεύ γουσαν καὶ διώ κων ἅ μα καὶ μέ λλων καταλαμβά νειν καὶ γινομέ νη φυτὸ ν ἡ κό ρη καὶ̓ Από λλων τὸ φυτὸ ν στεφανού μενος. Τοῦ τό μοι μᾶ λλον τὴ ν ψυχὴ ν ἐ ξέ καυσεν:
1.5.6
ὑ πέ κκαυμα γὰ ρ ἐ πιθυμί ας λό γος ἐ ρωτικό ς: κἂ ν εἰ ς σωφροσύ νην τις ἑ αυτὸ ν νουθετῇ, τῷ παραδεί γματι πρὸ ς τὴ ν μί μησιν ἐ ρεθί ζεται, μά λισθ̓ ὅ ταν ἐ κ τοῦ κρεί ττονος ᾖ τὸ παρά δειγμα: ἡ γὰ ρ ὧ ν ἁ μαρτά νει τις αἰ δὼ ς τῷ τοῦ βελτί ονος ἀ ξιώ ματι παρρησί α γί νεται.
1.5.7
Καὶ ταῦ τα πρὸ ς ἐ μαυτὸ ν ἔ λεγον“ ἰ δοὺ καὶ̓ Από λλων ἐ ρᾷ, κἀ κεῖ νος παρθέ νου, καὶ ἐ ρῶ ν οὐ κ αἰ σχύ νεται, ἀ λλὰ διώ κει τὴ ν παρθέ νον: σὺ δὲ ὀ κνεῖ ς καὶ αἰ δῇ καὶ ἀ καί ρως σωφρονεῖ ς; μὴ κρεί ττων εἶ τοῦ θεοῦ;”
1.6.1
̔ Ως δὲ ἦ ν ἑ σπέ ρα, πρό τεραι μὲ ν πρὸ ς ὕ πνον ἐ τρά πησαν αἱ γυναῖ κες, μικρὸ ν δὲ ὕ στερον καὶ ἡ μεῖ ς, οἱ μὲ ν δὴ ἄ λλοι τῇ γαστρὶ μετρή σαντες τὴ ν ἡ δονή ν, ἐ γὼ δὲ τὴ ν εὐ ωχί αν ἐ ν τοῖ ς ὀ φθαλμοῖ ς φέ ρων, τῶ ν τε τῆ ς κό ρης προσώ πων γεμισθεὶ ς καὶ ἀ κρά τῳ θεά ματι καὶ μέ χρι κό ρου προελθὼ ν ἀ πῆ λθον μεθύ ων ἔ ρωτι.
1.6.2
̔ Ως δὲ εἰ ς τὸ δωμά τιον παρῆ λθον, ἔ νθα μοι καθεύ δειν ἔ θος ἦ ν, οὐ δὲ ὕ πνου τυχεῖ ν ἠ δυνά μην.̓́ Εστι μὲ ν γὰ ρ φύ σει καὶ τἆ λλα νοσή ματα καὶ τὰ τοῦ σώ ματος τραύ ματα ἐ ν νυκτὶ χαλεπώ τερα, καὶ ἐ πανί σταται μᾶ λλον ἡ μῖ ν ἡ συχά ζουσι καὶ ἐ ρεθί ζει τὰ ς ἀ λγηδό νας:
1.6.3
ὅ ταν γὰ ρ ἀ ναπαύ ηται τὸ σῶ μα, τό τε σχολά ζει τὸ ἕ λκος νοσεῖ ν: τὰ δὲ τῆ ς ψυχῆ ς τραύ ματα μὴ κινουμέ νου τοῦ σώ ματος, πολὺ μᾶ λλον ὀ δυνᾷ.̓ Εν ἡ μέ ρᾳ μὲ ν γὰ ρ ὀ φθαλμοὶ καὶ ὦ τα πολλῆ ς γεμιζό μενα περιεργί ας ἐ πικουφί ζει τῆ ς νό σου τὴ ν ἀ κμή ν, ἀ ντιπερισπῶ ντα τὴ ν ψυχὴ ν τῆ ς εἰ ς τὸ πονεῖ ν σχολῆ ς: ἐ ὰ ν δὲ ἡ συχί ᾳ τὸ σῶ μα πεδηθῇ, καθ̓ ἑ αυτὴ ν ἡ ψυχὴ γενομέ νη τῷ κακῷ κυμαί νεται.
1.6.4
Πά ντα γὰ ρ ἐ ξεγεί ρεται τό τε τὰ τέ ως κοιμώ μενα: τοῖ ς πενθοῦ σιν αἱ λῦ παι, τοῖ ς μεριμνῶ σιν αἱ φροντί δες, τοῖ ς κινδυνεύ ουσιν οἱ φό βοι, τοῖ ς ἐ ρῶ σι τὸ πῦ ρ. Περὶ δὲ τὴ ν ἕ ω μό λις ἐ λεή σας μέ τις ὕ πνος ἀ νέ παυσεν ὀ λί γον.
1.6.5
̓ Αλλ̓ οὐ δὲ τό τε μου τῆ ς ψυχῆ ς ἀ πελθεῖ ν ἤ θελεν ἡ κό ρη: πά ντα γὰ ρ ἦ ν: μοι Λευκί ππη τὰ ἐ νύ πνια: διελεγό μην αὐ τῇ, συνέ παιζον, συνεδεί πνουν, ἡ πτό μην, πλεί ονα εἶ χον ἀ γαθὰ τῆ ς ἡ μέ ρας. Καὶ γὰ ρ κατεφί λησα, καὶ ἦ ν τὸ φί λημα ἀ ληθινό ν: ὥ στ̓ ἐ πειδή με ἤ γειρεν ὁ οἰ κέ της, ἐ λοιδορού μην αὐ τῷ τῆ ς ἀ καιρί ας, ὡ ς ἀ πολέ σας ὄ νειρον οὕ τω γλυκύ ν.
1.6.6
̓ Αναστὰ ς οὖ ν ἐ βά διζον ἐ ξεπί τηδες εἴ σω τῆ ς οἰ κί ας κατὰ πρό σωπον τῆ ς κό ρης βιβλί ον ἅ μα κρατῶ ν, καὶ ἐ γκεκυφὼ ς ἀ νεγί νωσκον: τοῖ ς δὲ ὀ φθαλμοῖ ς, εἰ κατὰ τὰ ς θύ ρας γενοί μην, ἐ πί λλιζον κά τωθεν, καί τινας περιπατή σας διαύ λους καὶ ἐ ποχετευσά μενος ἐ κ τῆ ς θέ ας ἔ ρωτα σαφῶ ς ἀ πῄ ειν ἔ χων τὴ ν ψυχὴ ν κακῶ ς. Καὶ ταῦ τά μοι τριῶ ν ἡ μερῶ ν ἐ πυρσεύ ετο.
1.7.1
̓͂ Ην δέ μοι Κλεινί ας ἀ νεψιό ς, ὀ ρφανὸ ς καὶ νέ ος, δύ ο ἀ ναβεβηκὼ ς ἔ τη τῆ ς ἡ λικί ας τῆ ς ἐ μῆ ς, ἔ ρωτι τετελεσμέ νος: μειρακί ου δὲ ὁ ἔ ρως ἦ ν. Οὕ τω δ̓ εἶ χε φιλοτιμί ας πρὸ ς αὐ τό, ὥ στε καὶ ἵ ππον πριά μενος, ἐ πεὶ θεασά μενον τὸ μειρά κιον ἐ πῄ νεσεν, εὐ θὺ ς ἐ χαρί σατο φέ ρων αὐ τῷ τὸ ν ἵ ππον.
1.7.2
̓́ Εσκωπτον οὖ ν αὐ τὸ ν ἀ εὶ τῆ ς ἀ μεριμνί ας, ὅ τι σχολά ζει φιλεῖ ν καὶ δοῦ λό ς ἐ στιν ἐ ρωτικῆ ς ἡ δονῆ ς: ὁ δέ μοι μειδιῶ ν καὶ τὴ ν κεφαλὴ ν ἐ πισεί ων ἔ λεγεν“ ἔ σῃ ποτὲ καὶ σύ μοι δοῦ λος
1.7.3
ταχύ.” Πρὸ ς τοῦ τον ἀ πιὼ ν καὶ ἀ σπασά μενος καὶ παρακαθισά μενος“ ἔ δωκα” ἔ φην“ ὦ Κλεινί α, σοι δί κην τῶ ν σκωμμά των: δοῦ λος γέ γονα κἀ γώ.”̓ Ανακροτή σας οὖ ν τὰ ς χεῖ ρας ἐ ξεγέ λασε καὶ ἀ ναστὰ ς κατεφί λησέ μου τὸ πρό σωπον ἐ μφαῖ νον ἐ ρωτικὴ ν ἀ γρυπνί αν, καὶ“ ἐ ρᾷ ς” εἶ πεν“ ἐ ρᾷ ς ἀ ληθῶ ς: οἱ ὀ φθαλμοί σου λέ γουσιν.”̓́ Αρτι δὲ λέ γοντος αὐ τοῦ Χαρικλῆ ς εἰ στρέ χει（ τοῦ το γὰ ρ ἦ ν ὄ νομα τῷ μειρακί ῳ） τεθορυβημέ νος
1.7.4
“ οἴ χομαί σοι” λέ γων“ Κλεινί α.” Καὶ συνεστέ ναξεν ὁ Κλεινί ας, ὥ σπερ ἐ κ τῆ ς ἐ κεί νου ψυχῆ ς κρεμά μενος, καὶ τῇ φωνῇ τρέ μων“ ἀ ποκτενεῖ ς” εἶ πε“ σιωπῶ ν: τί σε λυπεῖ; τί νι δεῖ μά χεσθαι;” Καὶ ὁ Χαρικλῆ ς“ γά μον” εἶ πεν“ ὁ πατή ρ μοι προξενεῖ, καὶ γά μον ἀ μό ρφου κό ρης, ἵ να διπλῷ συνοικῶ κακῷ: πονηρὸ ν μὲ ν γὰ ρ γυνή, κἂ ν εὔ μορφος ᾖ: ἐ ὰ ν δὲ καὶ ἀ μορφί αν δυστυχῇ, τὸ κακὸ ν διπλοῦ ν.
1.7.5
̓ Αλλὰ πρὸ ς τὸ ν πλοῦ τον ὁ πατὴ ρ ἀ ποβλέ πων σπουδά ζει τὸ κῆ δος: ἐ κδί δομαι ὁ δυστυχὴ ς τοῖ ς ἐ κεί νης χρή μασιν, ἵ να γή μω πωλού μενος.”
1.8.1
̔ Ως οὖ ν ταῦ τα ἤ κουσεν ὁ Κλεινί ας, ὠ χρί ασεν.̓ Επιπαρώ ξυνεν οὖ ν τὸ μειρά κιον ἀ πωθεῖ σθαι τὸ ν γά μον, τὸ τῶ ν γυναικῶ ν γέ νος λοιδορῶ ν.“ Γά μον” εἶ πεν“ ἤ δη σοι δί δωσιν ὁ πατή ρ; τί γὰ ρ ἠ δί κηκας,
1.8.2
ἵ να πεδηθῇ ς; Οὐ κ ἀ κού εις τοῦ Διὸ ς λέ γοντος“ τοῖ ς δ̓ ἐ γὼ ἀ ντὶ πυρὸ ς δώ σω κακό ν, ᾧ κεν ἅ παντες τέ ρπωνται κατὰ θυμό ν, ἑ ὸ ν κακὸ ν ἀ μφαγαπῶ ντες;” Αὕ τη γυναικῶ ν ἡ δονή, καὶ ἔ οικε τῇ τῶ ν Σειρή νων φύ σει:
1.8.3
κἀ κεῖ ναι γὰ ρ ἡ δονῇ φονεύ ουσιν ᾠ δῆ ς.̓́ Εστι δέ σοι συνιέ ναι τὸ μέ γεθος τοῦ κακοῦ καὶ ἀ π̓ αὐ τῆ ς τῆ ς τοῦ γά μου παρασκευῆ ς. Βό μβος αὐ λῶ ν, δικλί δων κτύ πος, πυρσῶ ν δᾳ δουχί α.̓ Ερεῖ τις ἰ δὼ ν τοσοῦ τον κυδοιμό ν:“̓ Ατυχὴ ς ὁ μέ λλων γαμεῖ ν: ἐ πὶ πό λεμον,
1.8.4
δοκῶ μοι, πέ μπεται.”̓ Αλλ̓ εἰ μὲ ν ἰ διώ της ἦ σθα μουσικῆ ς, ἠ γνό εις ἂ ν τὰ τῶ ν γυναικῶ ν δρά ματα: νῦ ν δὲ κἂ ν ἄ λλοις λέ γοις ὅ σων ἐ νέ πλησαν μύ θων γυναῖ κες τὴ ν σκηνή ν.̔́ Ορμος̓ Εριφύ λης, Φιλομή λας ἡ τρά πεζα, Σθενεβοί ας ἡ διαβολή,̓ Αερό πης ἡ κλοπή, Πρό κνης ἡ σφαγή.
1.8.5
̓̀ Αν τὸ Χρυσηί δος κά λλος̓ Αγαμέ μνων ποθῇ, λοιμὸ ν τοῖ ς̔́ Ελλησι ποιεῖ: ἂ ν τὸ Βρισηί δος κά λλος̓ Αχιλλεὺ ς ποθῇ, πέ νθος αὑ τῷ προξενεῖ: ἐ ὰ ν ἔ χῃ γυναῖ κα Κανδαύ λης καλή ν, φονεύ ει Κανδαύ λην ἡ γυνή.
1.8.6
Τὸ μὲ ν γὰ ῥ Ελέ νης τῶ ν γά μων πῦ ρ ἀ νῆ ψε κατὰ τῆ ς Τροί ας ἄ λλο πῦ ρ, ὁ δὲ Πηνελό πης γά μος τῆ ς σώ φρονος πό σους νυμφί ους ἀ πώ λεσεν;̓ Απέ κτεινεν̔ Ιππό λυτον φιλοῦ σα Φαί δρα,
1.8.7
Κλυταιμνή στρα δὲ̓ Αγαμέ μνονα μὴ φιλοῦ σα.̓͂ Ω πά ντα τολμῶ σαι γυναῖ κες: κἂ ν φιλῶ σι, φονεύ ουσι: κἂ ν μὴ φιλῶ σι, φονεύ ουσιν.̓ Αγαμέ μνονα ἔ δει φονευθῆ ναι τὸ ν καλό ν, οὗ κά λλος οὐ ρά νιον ἦ ν, ὄ μματα καὶ κεφαλὴ ν ἴ κελος Διὶ τερπικεραύ νῳ: καὶ ταύ την ἀ πέ κοψεν, ὦ Ζεῦ, τὴ ν κεφαλὴ ν γυνή.
1.8.8
Καὶ ταῦ τα μὲ ν περὶ τῶ ν εὐ μό ρφων ἂ ν εἴ ποι τις γυναικῶ ν, ἔ νθα καὶ μέ τριον τὸ ἀ τύ χημα: τὸ γὰ ρ κά λλος ἔ χει παρηγορί αν τῶ ν κακῶ ν, καὶ τοῦ τ̓ ἔ στιν ἐ ν ἀ τυχή μασιν εὐ τύ χημα: εἰ δὲ μηδὲ εὔ μορφος, ὡ ς φῄ ς, ἡ συμφορὰ διπλῆ. Καὶ πῶ ς ἄ ν τις ἀ νά σχοιτο, καὶ ταῦ τα μειρά κιον οὕ τω καλό ν;
1.8.9
Μή, πρὸ ς θεῶ ν, Χαρί κλεις, μή πω μοι δοῦ λος γέ νῃ, μηδὲ τὸ ἄ νθος πρὸ καιροῦ τῆ ς ἥ βης ἀ πολέ σῃ ς. Πρὸ ς γὰ ρ τοῖ ς ἄ λλοις καὶ τοῦ τ̓ ἔ στι τοῦ γά μου τὸ ἀ τύ χημα: μαραί νει τὴ ν ἀ κμή ν. Μή, δέ ομαι, Χαρί κλεις, μή πω μοι μαρανθῇ ς: μὴ παραδῷ ς εὔ μορφον τρυγῆ σαι ῥ ό δον ἀ μό ρφῳ
1.8.10
γεωργῷ.” Καὶ ὁ Χαρικλῆ ς“ ταῦ τα μὲ ν” ἔ φη“ θεοῖ ς κἀ μοὶ μελή σει: καὶ γὰ ρ εἰ ς τὴ ν προθεσμί αν τῶ ν γά μων χρό νος ἐ στὶ ν ἡ μερῶ ν, πολλὰ δ̓ ἂ ν γέ νοιτο κἀ ν νυκτὶ μιᾷ.
1.8.11
Τὸ δὲ νῦ ν ἔ χον ἐ φ̓ ἱ ππασί αν ἄ πειμι.̓ Εξὅ του γά ρ μοι τὸ ν ἵ ππον ἐ χαρί σω τὸ ν καλό ν, οὔ πω σου τῶ ν δώ ρων ἀ πέ λαυσα.̓ Επικουφιεῖ δέ μοι τὸ γυμνά σιον τῆ ς ψυχῆ ς τὸ λυπού μενον.”̔ Ο μὲ ν οὖ ν ἀ πῄ ει τὴ ν τελευταί αν ὁ δό ν, ὕ στατα καὶ πρῶ τα μελλή σων ἱ ππά ζεσθαι.
1.9.1
̓ Εγὼ δὲ πρὸ ς τὸ ν Κλεινί αν καταλέ γω μου τὸ δρᾶ μα πῶ ς ἐ γέ νετο: πῶ ς ἴ δοιμι, πῶ ς πά θοιμι, τὴ ν καταγωγή ν, τὸ δεῖ πνον, τὸ κά λλος τῆ ς κό ρης. Τελευτῶ ν δὲ τῷ λό γῳ συνί ειν ἀ σχημονῶ ν“ οὐ φέ ρω” λέ γων“ Κλεινί α, τὴ ν ἀ νί αν: ὅ λος γά ρ μοι προσέ πεσεν ὁ ἔ ρως, καὶ αὐ τό ν μου διώ κει τὸ ν ὕ πνον τῶ ν ὀ μμά των:
1.9.2
πά ντοτε Λευκί ππην φαντά ζομαι. Οὐ γέ γονεν ἄ λλῳ τινὶ τοιοῦ τον ἀ τύ χημα: τὸ γὰ ρ κακό ν μοι καὶ συνοικεῖ.” Καὶ ὁ Κλεινί ας“ ληρεῖ ς” εἶ πεν“ οὕ τως εἰ ς ἔ ρωτα εὐ τυχῶ ν. Οὐ γὰ ρ ἐ π̓ ἀ λλοτρί ας θύ ρας ἐ λθεῖ ν σε δεῖ οὐ δὲ διά κονον παρακαλεῖ ν: αὐ τή ν σοι δέ δωκε τὴ ν ἐ ρωμέ νην ἡ τύ χη καὶ φέ ρουσα ἔ νδον ἵ δρυσεν.
1.9.3
̓́ Αλλῳ μὲ ν γὰ ρ ἐ ραστῇ καὶ τὸ βλέ μμα μό νον ἤ ρκεσε τῆ ς ἐ ρωμέ νης παρθέ νου, καὶ μέ γιστον τοῦ το ἀ γαθὸ ν νενό μικεν ἐ ραστὴ ς ἐ ὰ ν καὶ μέ χρι τῶ ν ὀ μμά των εὐ τυχῇ, οἱ δὲ εὐ δαιμονέ στεροι τῶ ν ἐ ραστῶ ν ἂ ν τύ χωσι κἂ ν ῥ ή ματος μό νον: σὺ δὲ καὶ βλέ πεις ἀ εὶ καὶ ἀ κού εις ἀ εὶ καὶ συνδειπνεῖ ς καὶ συμπί νεις.
1.9.4
Καὶ ταῦ τα εὐ τυχῶ ν ἐ γκαλεῖ ς; ἀ χά ριστος εἶ πρὸ ς ἔ ρωτος δωρεά ν. Οὐ κ οἶ δας οἷ ό ν ἐ στιν ἐ ρωμέ νη βλεπομέ νη: μεί ζονα τῶ ν ἔ ργων ἔ χει τὴ ν ἡ δονή ν.̓ Οφθαλμοὶ γὰ ρ ἀ λλή λοις ἀ ντανακλώ μενοι ἀ πομά ττουσιν ὡ ς ἐ ν κατό πτρῳ τῶ ν σωμά των τὰ εἴ δωλα, ἡ δὲ τοῦ κά λλους ἀ πορροὴ δἰ αὐ τῶ ν εἰ ς τὴ ν ψυχὴ ν καταρρέ ουσα ἔ χει τινὰ μί ξιν ἐ ν ἀ ποστά σει:
1.9.5
καὶ γλυκί ων ἐ στὶ τῆ ς τῶ ν σωμά των μί ξεως: καινὴ γά ρ ἐ στι σωμά των συμπλοκή.̓ Εγὼ δέ σοι καὶ τὸ ἔ ργον ἔ σεσθαι ταχὺ μαντεύ ομαι: μέ γιστον γά ρ ἐ στιν ἐ φό διον εἰ ς πειθὼ συνεχὴ ς πρὸ ς ἐ ρωμέ νην ὁ μιλί α.̓ Οφθαλμὸ ς γὰ ρ φιλί ας πρό ξενος καὶ τὸ σύ νηθες τῆ ς κοινωνί ας εἰ ς χά ριν ἀ νυσιμώ τερον.
1.9.6
Εἰ γὰ ρ τὰ ἄ γρια τῶ ν θηρί ων συνηθεί ᾳ τιθασεύ εται, πολὺ μᾶ λλον ταύ τῃ μαλαχθεί η καὶ γυνή.̓́ Εχει δέ τι πρὸ ς παρθέ νον ἐ παγωγὸ ν ἡ λικιώ της ἐ ρῶ ν: τὸ δὲ ἐ ν ὥ ρᾳ τῆ ς ἀ κμῆ ς ἐ πεῖ γον εἰ ς τὴ ν φύ σιν καὶ τὸ συνειδὸ ς τοῦ φιλεῖ σθαι τί κτει πολλά κις ἀ ντέ ρωτα. Θέ λει γὰ ρ ἑ κά στη τῶ ν παρθέ νων εἶ ναι καλὴ καὶ φιλουμέ νη χαί ρει καὶ ἐ παινεῖ τῆ ς μαρτυρί ας τὸ ν φιλοῦ ντα: κἂ ν μὴ φιλή σῃ τις αὐ τή ν,
1.9.7
οὔ πω πεπί στευκεν εἶ ναι καλή.̔̀ Εν οὖ ν σοι παραινῶ μό νον, ἐ ρᾶ σθαι πιστευσά τω, καὶ ταχέ ως σε μιμή σεται.”“ Πῶ ς ἂ ν οὖ ν” εἶ πον“ γέ νοιτο τοῦ το τὸ μά ντευμα; δό ς μοι τὰ ς ἀ φορμά ς: σὺ γὰ ρ ἀ ρχαιό τερος μύ στης ἐ μοῦ καὶ συνηθέ στερος ἤ δη τῇ τελετῇ τοῦ θεοῦ. Τί λέ γω; τί ποιῶ; πῶ ς ἂ ν τύ χοιμι τῆ ς ἐ ρωμέ νης; Οὐ κ οἶ δα γὰ ρ τὰ ς ὁ δού ς.”
1.10.1
“ Μηδὲ ν” εἶ πεν ὁ Κλεινί ας“ πρὸ ς ταῦ τα ζή τει παῤ ἄ λλου μαθεῖ ν: αὐ τοδί δακτος γά ρ ἐ στιν ὁ θεὸ ς σοφιστή ς.̔́ Ωσπερ γὰ ρ τὰ ἀ ρτί τοκα τῶ ν βρεφῶ ν οὐ δεὶ ς διδά σκει τὴ ν τροφή ν（ αὐ τό ματα γὰ ρ ἐ κμανθά νει καὶ οἶ δεν ἐ ν τοῖ ς μαζοῖ ς οὖ σαν αὐ τοῖ ς τὴ ν τρά πεζαν）, οὕ τω καὶ νεανί σκος ἔ ρωτος πρωτοκύ μων οὐ δεῖ ται διδασκαλί ας πρὸ ς τὸ ν τοκετό ν.
1.10.2
̓ Εὰ ν γὰ ρ ἡ ὠ δὶ ς παραγέ νηται καὶ ἐ νστῇ τῆ ς ἀ νά γκης ἡ προθεσμί α, μηδὲ ν πλανηθεί ς, κἂ ν πρωτοκύ μων ᾖ ς, εὑ ρή σεις τεκεῖ ν ὑ π̓ αὐ τοῦ μαιωθεὶ ς τοῦ θεοῦ.̔́ Οσα δ̓ ἐ στὶ κοινὰ καὶ μὴ τῆ ς εὐ καί ρου τύ χης δεό μενα, ταῦ τα ἀ κού σας μά θε. Μηδὲ ν μὲ ν εἴ πῃ ς πρὸ ς τὴ ν παρθέ νον ἀ φροδί σιον,
1.10.3
τὸ δὲ ἔ ργον ζή τει πῶ ς γέ νηται σιωπῇ. Παῖ ς γὰ ρ καὶ παρθέ νος ὅ μοιοι μὲ ν εἰ ς αἰ δῶ: πρὸ ς δὲ τὴ ν τῆ ς̓ Αφροδί της χά ριν κἂ ν τὴ ν γνώ μην ἔ χωσιν, ἃ πά σχουσιν ἀ κού ειν οὐ θέ λουσι: τὴ ν γὰ ρ αἰ σχύ νην κεῖ σθαι νομί ζουσιν ἐ ν τοῖ ς ῥ ή μασι.
1.10.4
Γυναῖ κας μὲ ν γὰ ρ εὐ φραί νει καὶ τὰ ῥ ή ματα: παρθέ νος δὲ τοὺ ς μὲ ν ἔ ξωθεν ἀ κροβολισμοὺ ς τῶ ν ἐ ραστῶ ν εἰ ς πεῖ ραν φέ ρει καὶ ἄ φνω συντί θεται τοῖ ς νεύ μασιν: ἐ ὰ ν δὲ αἰ τή σῃ ς τὸ ἔ ργον προσελθώ ν, ἐ κπλή ξεις αὐ τῆ ς τὰ ὦ τα τῇ φωνῇ, καὶ ἐ ρυθριᾷ καὶ μισεῖ τὸ ῥ ῆ μα καὶ λοιδορεῖ σθαι δοκεῖ κἂ ν ὑ ποσχέ σθαι θέ λῃ τὴ ν χά ριν, αἰ σχύ νεται: τό τε γὰ ρ πά σχειν νομί ζει τὸ ἔ ργον, ὅ τε μᾶ λλον τὴ ν πεῖ ραν ἐ κ τῆ ς τῶ ν λό γων ἡ δονῆ ς ἀ κού ει.
1.10.5
̓ Εὰ ν δὲ τὴ ν πεῖ ραν προσαγαγὼ ν τὴ ν ἄ λλην καὶ εὐ ά γωγον αὐ τὴ ν παρασκευά σας ἡ δέ ως ἤ δη προσέ ρχῃ, σιώ πα μὲ ν οὖ ν τὰ πολλὰ ὡ ς ἐ ν μυστηρί ῳ, φί λησον δὲ προσελθὼ ν ἠ ρέ μα: τὸ γὰ ρ ἐ ραστοῦ φί λημα πρὸ ς ἐ ρωμέ νην θέ λουσαν μὲ ν παρέ χειν αἴ τησί ς ἐ στι, πρὸ ς ἀ πειθοῦ σαν δὲ ἱ κετηρί α.
1.10.6
Κἂ ν μὲ ν προσῇ τις συνθή κη τῆ ς πρά ξεως πολλά κις δὲ καὶ ἑ κοῦ σαι πρὸ ς τὸ ἔ ργον ἐ ρχό μεναι θέ λουσι βιά ζεσθαι δοκεῖ ν, ἵ να τῇ δό ξῃ τῆ ς ἀ νά γκης ἀ ποτρέ πωνται τῆ ς αἰ σχύ νης τὸ ἑ κού σιον. Μὴ τοί νυν ὀ κνή σῃ ς, ἐ ὰ ν ἀ νθισταμέ νην ἴ δῃ ς, ἀ λλ̓ ἐ πιτή ρει πῶ ς ἀ νθί σταται: σοφί ας γὰ ρ κἀ νταῦ θα δεῖ.
1.10.7
Κἂ ν μὲ ν προσκαρτερῇ, ἐ πί σχες τὴ ν βί αν: οὔ πω γὰ ρ πεί θεται: ἐ ὰ ν δὲ μαλθακώ τερον ἤ δη θέ λῃ ς, χορή γησον τὴ ν ὑ πό κρισιν, μὴ ἀ πολέ σῃ ς σου τὸ δρᾶ μα.”
1.11.1
Κἀ γὼ“ μεγά λα μὲ ν” ἔ φην“ ἐ φό διά μοι δέ δωκας καὶ εὔ χομαι τυχεῖ ν, Κλεινί α: φοβοῦ μαι δ̓ ὅ μως μὴ κακῶ ν μοι γέ νηται τὸ εὐ τύ χημα μειζό νων ἀ ρχὴ καὶ ἐ πιτρί ψῃ με πρὸ ς ἔ ρωτα πλεί ονα.̓̀ Αν οὖ ν αὐ ξηθῇ μοι τὸ δεινό ν, τί δρά σω;
1.11.2
γαμεῖ ν μὲ ν οὐ κ ἂ ν δυναί μην: ἄ λλῃ γὰ ρ δέ δομαι παρθέ νῳ: ἐ πί κειται δέ μοι πρὸ ς τοῦ τον τὸ ν γά μον ὁ πατὴ ρ δί καια αἰ τῶ ν, οὐ ξέ νην, οὐ δὲ αἰ σχρὰ ν γῆ μαι κό ρην, οὐ δ̓ ὡ ς Χαρικλέ α πλού τῳ με πωλεῖ, ἀ λλ̓ αὑ τοῦ μοι δί δωσι θυγατέ ρα, καλὴ ν μέ ν, ὦ θεοί, πρὶ ν Λευκί ππην ἰ δεῖ ν, νῦ ν δὲ πρὸ ς τὸ κά λλος αὐ τῆ ς τυφλώ ττω καὶ πρὸ ς Λευκί ππην μό νην τοὺ ς ὀ φθαλμοὺ ς ἔ χω.
1.11.3
̓ Εν μεθορί ῳ κεῖ μαι δύ ο ἐ ναντί ων:̓́ Ερως ἀ νταγωνί ζεται καὶ πατή ρ.̔ Ο μὲ ν ἕ στηκεν αἰ δοῖ κρατῶ ν, ὁ δὲ κά θηται πυρπολῶ ν. Πῶ ς κρί νω τὴ ν δί κην; ἀ νά γκη μά χεται καὶ φύ σις, καὶ θέ λω μὲ ν σοὶ δικά σαι, πά τερ, ἀ λλ̓ ἀ ντί δικον ἔ χω χαλεπώ τερον. Βασανί ζει τὸ ν δικαστή ν, ἕ στηκε: μετὰ βελῶ ν, κρί νει μετὰ πυρό ς.̓̀ Αν ἀ πειθή σω, πά τερ, αὐ τῷ, κά ομαι τῷ πυρί.”
1.12.1
̔ Ημεῖ ς μὲ ν οὖ ν ταῦ τα ἐ φιλοσοφοῦ μεν περὶ τοῦ θεοῦ: ἐ ξαί φνης δέ τις εἰ στρέ χει τῶ ν τοῦ Χαρικλέ ους οἰ κετῶ ν, ἔ χων ἐ πὶ τοῦ προσώ που τὴ ν ἀ γγελί αν τοῦ κακοῦ, ὡ ς τὸ ν Κλεινί αν εὐ θὺ ς ἀ νακραγεῖ ν θεασά μενον“ κακό ν τι γέ γονε Χαρικλεῖ.”̔́ Αμα δὲ αὐ τοῦ λέ γοντος συνεξεφώ νησεν ὁ οἰ κέ της“ τέ θνηκε
1.12.2
Χαρικλῆ ς.” Τὸ ν μὲ ν δὴ Κλεινί αν πρὸ ς τὴ ν ἀ γγελί αν ἀ φῆ κεν ἡ φωνὴ καὶ ἔ μεινεν ἀ κί νητος, ὥ σπερ τυφῶ νι βεβλημέ νος τῷ λό γῳ: ὁ δὲ οἰ κέ της διηγεῖ ται“ ἐ πὶ τὸ ν ἵ ππον τὸ ν σὸ ν ἐ κά θισεν, ὦ Κλεινί α, ὃ ς τὰ μὲ ν πρῶ τα ἤ λαυνεν ἠ ρέ μα: δύ ο δὲ ἢ τρεῖ ς δρό μους περιελθὼ ν τὴ ν ἱ ππασί αν ἐ πέ σχε καὶ τὸ ν ἵ ππον ἱ δροῦ ντα κατέ ψα καθή μενος, τοῦ ῥ υτῆ ρος ἀ μελή σας.
1.12.3
̓ Απομά ττοντος δὲ τῆ ς ἕ δρας τοὺ ς ἱ δρῶ τας ψό φος κατό πιν γί νεται, καὶ ὁ ἵ ππος ἐ κταραχθεὶ ς πηδᾷ ὄ ρθιος ἀ ρθεὶ ς καὶ ἀ λογί στως ἐ φέ ρετο. Τὸ ν γὰ ρ χαλινὸ ν ἐ νδακὼ ν καὶ τὸ ν αὐ χέ να γυρώ σας φρί ξας τε τὴ ν κό μην, οἰ στρηθεὶ ς τῷ φό βῳ διαέ ριος ἵ πτατο. Τῶ ν δὲ ποδῶ ν οἱ μὲ ν ἔ μπροσθεν ἥ λλοντο, οἱ δὲ ὄ πισθεν τοὺ ς ἔ μπροσθεν ἐ πειγό μενοι φθά σαι τὸ ν δρό μον ἐ πέ σπευδον,
1.12.4
διώ κοντες τὸ ν ἵ ππον.̔ Ο δὲ ἵ ππος τῇ τῶ ν ποδῶ ν κυρτού μενος ἁ μί λλῃ, ἄ νω τε καὶ κά τω πηδῶ ν πρὸ ς τὴ ν ἑ κατέ ρων σπουδὴ ν δί κην νεὼ ς χειμαζομέ νης τοῖ ς νώ τοις ἐ κυμαί νετο.̔ Ο δὲ κακοδαί μων Χαρικλῆ ς ὑ πὸ τοῦ τῆ ς ἱ ππεί ας ταλαντευό μενος κύ ματος ἐ κ τῆ ς ἕ δρας ἐ σφαιρί ζετο, ποτὲ μὲ ν ἐ π̓ οὐ ρὰ ν κατολισθά νων, ποτὲ δὲ ἐ πὶ τρά χηλον κυβιστῶ ν: ὁ δὲ τοῦ κλύ δωνος ἐ πί εζεν αὐ τὸ ν χειμώ ν.
1.12.5
Τῶ ν δὲ ῥ υτή ρων οὐ κέ τι κρατεῖ ν δυνά μενος, δοὺ ς δὲ ἑ αυτὸ ν τῷ τοῦ δρό μου πνεύ ματι, τῆ ς τύ χης ἦ ν.̔ Ο δὲ ἵ ππος ῥ ύ μῃ θέ ων ἐ κτρέ πεται τῆ ς λεωφό ρου καὶ ἐ ς ὕ λην ἐ πή δησε καὶ εὐ θὺ ς τὸ ν ἄ θλιον Χαρικλέ α περιρρή γνυσι δέ νδρῳ.̔ Ο δὲ ὡ ς ἀ πὸ μηχανῆ ς προσαραχθεὶ ς ἐ κκρού εται μὲ ν τῆ ς ἕ δρας, ὑ πὸ δὲ τῶ ν τοῦ δέ νδρου κλά δων τὸ πρό σωπον αἰ σχύ νεται καὶ τοσού τοις περιδρύ πτεται τραύ μασιν, ὅ σαι τῶ ν κλά δων ἦ σαν αἱ αἰ χμαί.
1.12.6
Οἱ δὲ ῥ υτῆ ρες αὐ τῷ περιδεθέ ντες οὐ κ ἤ θελον ἀ φεῖ ναι τὸ σῶ μα, ἀ λλ̓ ἀ νθεῖ λκον αὐ τὸ περισύ ροντες θανά του τρί βον.̔ Ο δὲ ἵ ππος ἔ τι μᾶ λλον ἐ κταραχθεὶ ς τῷ πτώ ματι καὶ ἐ μποδιζό μενος εἰ ς τὸ ν δρό μον τῷ σώ ματι κατεπά τει τὸ ν ἄ θλιον, ἐ κλακτί ζων τὸ ν δεσμὸ ν τῆ ς φυγῆ ς: ὥ στε οὐ κ ἂ ν αὐ τό ν τις ἰ δὼ ν γνωρί σειε.”
1.13.1
Ταῦ τα μὲ ν οὖ ν ἀ κού ων ὁ Κλεινί ας ἐ σί γα τινὰ χρό νον ὑ π̓ ἐ κπλή ξεως, μεταξὺ δὲ νή ψας ἐ κ τοῦ κακοῦ διωλύ γιον ἐ κώ κυσε καὶ ἐ κδραμεῖ ν ἐ πὶ τὸ σῶ μα ἠ πεί γετο: ἐ πηκολού θουν δὲ κἀ γώ, παρηγορῶ ν ὡ ς ἠ δυνά μην.
1.13.2
Καὶ ἐ ν τού τῳ φορά δην Χαρικλῆ ς ἐ κομί ζετο, θέ αμα οἴ κτιστον καὶ ἐ λεεινό ν: ὅ λος γὰ ρ τραῦ μα ἦ ν, ὥ στε μηδέ να τῶ ν παρό ντων κατασχεῖ ν τὰ δά κρυα.̓ Εξῆ ρχε δὲ τοῦ θρή νου ὁ πατὴ ρ πολυτά ρακτον βοῶ ν“ οἷ ος ἀ π̓ ἐ μοῦ προελθὼ ν οἷ ος ἐ πανέ ρχῃ μοι, τέ κνον; ὢ πονηρῶ ν ἱ ππασμά των. Οὐ δὲ κοινῷ μοι θανά τῳ τέ θνηκας: οὐ δ̓ εὐ σχή μων φαί νῃ νεκρό ς.
1.13.3
Τοῖ ς μὲ ν γὰ ρ ἄ λλοις τῶ ν ἀ ποθανό ντων κἂ ν ἴ χνος τῶ ν γνωρισμά των διασώ ζεται: κἂ ν τὸ ἄ νθος τις τῶ ν προσώ πων ἀ πολέ σῃ, τηρεῖ τὸ εἴ δωλον καὶ παρηγορεῖ τὸ λυπού μενον καθεύ δοντα μιμού μενος: τὴ ν μὲ ν γὰ ρ ψυχὴ ν ἐ ξεῖ λεν ὁ θά νατος, ἐ ν δὲ τῷ σώ ματι τηρεῖ τὸ ν ἄ νθρωπον.
1.13.4
Σοῦ δὲ ὁ μοῦ καὶ ταῦ τα διέ φθειρεν ἡ τύ χη, καί μοι τέ θνηκας θά νατον διπλοῦ ν, ψυχῆ ς καὶ σώ ματος.̓́ Οντως σου τέ θνηκε καὶ τῆ ς εἰ κό νος ἡ σκιά: ἡ μὲ ν γὰ ρ ψυχή σου πέ φευγεν, οὐ χ εὑ ρί σκω δέ σε οὐ δὲ ἐ ν τῷ σώ ματι.
1.13.5
Πό τε μοι, τέ κνον, γαμεῖ ς; πό τε σου θύ σω τοὺ ς γά μους, ἱ ππεῦ καὶ νυμφί ε: νυμφί ε μὲ ν ἀ τελή ς, ἱ ππεῦ δὲ δυστυχή ς. Τά φος μέ ν σοι, τέ κνον, ὁ θά λαμος, γά μος δὲ ὁ θά νατος, θρῆ νος δὲ ὁ ὑ μέ ναιος: ὁ δὲ κωκυτὸ ς οὗ τος τῶ ν γά μων ᾠ δαί.
1.13.6
̓́ Αλλο σοι, τέ κνον, προσεδό κων πῦ ρ ἀ νά ψειν: ἀ λλὰ τοῦ το μὲ ν ἔ σβεσεν ἡ φθονερὰ τύ χη μετὰ σοῦ: ἀ νά πτει δέ σοι δᾷ δας κακῶ ν.̓̀ Ω πονηρᾶ ς ταύ της δᾳ δουχί ας.̔ Η νυμφική σοι δᾳ δουχί α ταφὴ γί νεται.”
1.14.1
Ταῦ τα μὲ ν οὖ ν οὕ τως ἐ κώ κυεν ὁ πατή ρ: ἑ τέ ρωθεν δὲ καθ̓ αὑ τὸ ν ὁ Κλεινί ας: καὶ ἦ ν θρή νων ἅ μιλλα, ἐ ραστοῦ καὶ πατρό ς.“̓ Εγώ μου τὸ ν δεσπό την ἀ πολώ λεκα. Τί γὰ ρ αὐ τῷ τοιοῦ τον δῶ ρον ἐ χαριζό μην; φιά λη γὰ ρ οὐ κ ἦ ν χρυσῆ, ἵ ν̓ ἐ σπέ νδετο πί νων καὶ ἐ χρῆ τό μου τῷ δώ ρῳ τρυφῶ ν;
1.14.2
̓ Εγὼ δὲ ὁ κακοδαί μων ἐ χαριζό μην θηρί ον μειρακί ῳ καλῷ, ἐ καλλώ πιζον δὲ καὶ τὸ πονηρὸ ν θηρί ον προστερνιδί οις, προμετωπιδί οις, φαλά ροις ἀ ργυροῖ ς, χρυσαῖ ς ἡ νί αις. Οἴ μοι Χαρί κλεις: ἐ κό σμησά σου τὸ ν φονέ α χρυσῷ.̔́ Ιππε πά ντων θηρί ων ἀ γριώ τατε, πονηρὲ καὶ ἀ χά ριστε καὶ ἀ ναί σθητε κά λλους.
1.14.3
̔ Ο μὲ ν κατέ ψα σου τοὺ ς ἱ δρῶ τας καὶ τροφὰ ς ἐ πηγγέ λλετο πλεί ονας καὶ ἐ πῄ νει τὸ ν δρό μον, σὺ δὲ ἀ πέ κτεινας ἐ παινού μενος. Οὐ χ ἥ δου προσαπτομέ νου σου τοιού του σώ ματος, οὐ κ ἦ ν σοι τοιοῦ τος ἱ ππεὺ ς τρυφή, ἀ λλ̓ ἔ ρριψας, ἄ στοργε, τὸ κά λλος χαμαί. Οἴ μοι δυστυχή ς: ἐ γώ σοι τὸ ν φονέ α, τὸ ν ἀ νδροφό νον ἐ ωνησά μην.”
1.15.1
Μετὰ δὲ τὴ ν ταφὴ ν εὐ θὺ ς ἔ σπευδον ἐ πὶ τὴ ν κό ρην: ἡ δὲ ἦ ν ἐ ν τῷ παραδεί σῳ τῆ ς οἰ κί ας.̔ Ο δὲ παρά δεισος ἄ λσος ἦ ν, μέ γα τι χρῆ μα πρὸ ς ὀ φθαλμῶ ν ἡ δονή ν: καὶ περὶ τὸ ἄ λσος τειχί ον ἦ ν αὔ ταρκες εἰ ς ὕ ψος καὶ ἑ κά στη πλευρὰ τοῦ τειχί ου“ τέ σσαρες δὲ ἦ σαν πλευραὶ” κατά στεγος ὑ πὸ χορῷ κιό νων: ὑ πὸ δὲ τοῖ ς κί οσιν ἔ νδον ἦ ν ἡ τῶ ν δέ νδρων πανή γυρις.
1.15.2
̓́ Εθαλλον οἱ κλά δοι, συνέ πιπτον ἀ λλή λοις ἄ λλος ἐ π̓ ἄ λλον, ἐ γί νοντο τῶ ν πετά λων περιπλοκαί, τῶ ν φύ λλων περιβολαί, τῶ ν καρπῶ ν συμπλοκαί: τοιαύ τη τις ἦ ν ὁ μιλί α τῶ ν φυτῶ ν.
1.15.3
̓ Ενί οις δὲ τῶ ν δέ νδρων τῶ ν ἁ δροτέ ρων κιττὸ ς καὶ σμῖ λαξ περιεπεφύ κει, ἡ μὲ ν ἐ ξηρτημέ νη πλατά νου καὶ περιπυκά ζουσα ῥ αδινῇ τῇ κό μῃ: ὁ δὲ κιττὸ ς περὶ πεύ κην ἑ λιχθεὶ ς ᾠ κειοῦ το τὸ δέ νδρον ταῖ ς περιπλοκαῖ ς, καὶ ἐ γί νετο τῷ κιττῷ ὄ χημα τὸ φυτό ν, στέ φανος δὲ ὁ κιττὸ ς τοῦ φυτοῦ.
1.15.4
̓́ Αμπελοι δὲ ἑ κατέ ρωθεν τοῦ δέ νδρου καλά μοις ἐ ποχού μεναι τοῖ ς φύ λλοις ἔ θαλλον, καὶ ὁ καρπὸ ς ὡ ραί αν εἶ χε τὴ ν ἄ νθην καὶ διὰ τῆ ς ὀ πῆ ς τῶ ν καλά μων ἐ ξεκρέ ματο καὶ ἦ ν βό στρυχος τοῦ φυτοῦ: τῶ ν δὲ φύ λλων ἄ νωθεν αἰ ωρουμέ νων ὑ φ̓ ἡ λί ῳ πρὸ ς ἄ νεμον συμμιγεῖ ὠ χρὰ ν ἐ μά ρμαιρεν ἡ γῆ τὴ ν σκιά ν.
1.15.5
Τὰ δὲ ἄ νθη ποικί λην ἔ χοντα τὴ ν χρό αν ἐ ν μέ ρει συνεξέ φαινε τὸ κά λλος, καὶ ἦ ν τοῦ το τῆ ς γῆ ς πορφύ ρα καὶ νά ρκισσος καὶ ῥ ό δον. Μί α μὲ ν τῷ ῥ ό δῳ καὶ τῷ ναρκί σσῳ ἡ κά λυξ ὅ σον εἰ ς περιγραφή ν, καὶ ἦ ν φιά λη τοῦ φυτοῦ: ἡ χρό α δὲ τῶ ν περὶ τὴ ν κά λυκα φύ λλων ἐ σχισμέ νων τῷ ῥ ό δῳ μὲ ν αἵ ματος ὁ μοῦ καὶ γά λακτος, τὸ κά τω τοῦ φύ λλου, καὶ ὁ νά ρκισσος ἦ ν τὸ πᾶ ν ὅ μοιος τῷ κά τω τοῦ ῥ ό δου.
1.15.6
Τῷ δὲ ἴ ῳ κά λυξ μὲ ν οὐ δαμοῦ, χρό α δὲ οἵ αν ἡ τῆ ς θαλά σσης ἀ στρά πτει γαλή νη.̓ Εν μέ σοις δὲ τοῖ ς ἄ νθεσι πηγὴ ἀ νέ βλυζε καὶ περιεγέ γραπτο τετρά γωνος χαρά δρα χειροποί ητος τῷ ῥ εύ ματι. Τὸ δὲ ὕ δωρ τῶ ν ἀ νθέ ων ἦ ν κά τοπτρον, ὡ ς δοκεῖ ν τὸ ἄ λσος εἶ ναι διπλοῦ ν, τὸ μὲ ν τῆ ς ἀ ληθεί ας, τὸ δὲ τῆ ς σκιᾶ ς.
1.15.7
̓́ Ορνιθες δὲ οἱ μὲ ν χειροή θεις περὶ τὸ ἄ λσος ἐ νέ μοντο καὶ οὓ ς ἐ κολά κευον αἱ τῶ ν ἀ νθρώ πων τροφαί: οἱ δὲ ἐ λεύ θερον ἔ χοντες τὸ πτερὸ ν περὶ τὰ ς τῶ ν δέ νδρων κορυφὰ ς ἔ παιζον: οἱ μὲ ν ᾅ δοντες τὰ ὀ ρνί θων ᾅ σματα, οἱ δὲ τῇ τῶ ν πτερῶ ν ἀ γλαϊ ζό μενοι στολῇ.
1.15.8
Οἱ ᾠ δοὶ δὲ τέ ττιγες καὶ χελιδό νες: οἱ μὲ ν τὴ ν̓ Ηοῦ ς ᾅ δοντες εὐ νή ν, αἱ δὲ τὴ ν Τηρέ ως τρά πεζαν: οἱ δὲ χειροή θεις ταῶ ς καὶ κύ κνος καὶ ψιττακό ς: ὁ κύ κνος περὶ τὰ ς τῶ ν ὑ δά των πί δακας νεμό μενος, ὁ ψιττακὸ ς ἐ ν οἰ κί σκῳ περὶ δέ νδρον κρεμά μενος, ὁ ταῶ ς τοῖ ς ἄ νθεσιν ἐ πισύ ρων τὸ πτερό ν.̓ Αντέ λαμπε δὲ ἡ τῶ ν ἀ νθέ ων θέ α τῇ τῶ ν ὀ ρνί θων χρό ᾳ καὶ ἦ ν ἄ νθη πτερῶ ν.
1.16.1
Βουλό μενος οὖ ν εὐ ά γωγον τὴ ν κό ρην εἰ ς ἔ ρωτα παρασκευά σαι, λό γων πρὸ ς τὸ ν Σά τυρον ἠ ρχό μην, ἀ πὸ τοῦ ὄ ρνιθος λαβὼ ν τὴ ν εὐ καιρί αν. Διαβαδί ζουσα γὰ ρ ἔ τυχεν ἅ μα τῇ Κλειοῖ καὶ ἐ πιστᾶ σα τῷ ταῷ.
1.16.2
̓́ Ετυχε γὰ ρ τύ χῃ τινὶ συμβὰ ν τό τε τὸ ν ὄ ρνιν ἀ ναπτερῶ σαι τὸ κά λλος καὶ τὸ θέ ατρον ἐ πιδεικνύ ναι τῶ ν πτερῶ ν.“ Τοῦ το μέ ντοι οὐ κ ἄ νευ τέ χνης ὁ ὄ ρνις” ἔ φην“ ποιεῖ: ἀ λλ̓ ἔ στι γὰ ρ ἐ ρωτικό ς.̔́ Οταν γὰ ρ ἐ παγαγέ σθαι θέ λῃ τὴ ν ἐ ρωμέ νην, τό τε οὕ τως καλλωπί ζεται.
1.16.3
̔ Ορᾷ ς ἐ κεί νην τὴ ν τῆ ς πλατά νου πλησί ον;” δεί ξας θή λειαν ταῶ ν“ ταύ τῃ νῦ ν οὗ τος τὸ κά λλος ἐ πιδεί κνυται λειμῶ να πτερῶ ν.̔ Ο δὲ τοῦ ταῶ λειμὼ ν εὐ ανθέ στερος: πεφύ τευται γὰ ρ αὐ τῷ καὶ χρυσὸ ς ἐ ν τοῖ ς πτεροῖ ς, κύ κλῳ δὲ τὸ ἁ λουργὲ ς τὸ ν χρυσὸ ν περιθεῖ τὸ ν ἴ σον κύ κλον, καὶ ἔ στιν ὀ φθαλμὸ ς ἐ ν τῷ πτερῷ.”
1.17.1
Καὶ ὁ Σά τυρος συνεὶ ς τοῦ λό γου μου τὴ ν ὑ πό θεσιν, ἵ να μοι μᾶ λλον εἴ η περὶ τού του λέ γειν,（ ἦ γὰ ρ ὁ ἔ ρως） ἔ φη“ τοσαύ την ἔ χει τὴ ν ἰ σχύ ν, ὡ ς καὶ μέ χρις ὀ ρνί θων πέ μπειν τὸ πῦ ρ;”“ οὐ μέ χρις ὀ ρνί θων” ἔ φην, τοῦ το γὰ ρ οὐ θαυμαστό ν, ἐ πεὶ καὶ αὐ τὸ ς ἔ χει πτερό ν, ἀ λλὰ καὶ ἑ ρπετῶ ν καὶ φυτῶ ν, ἐ γὼ δὲ δοκῶ μοι, καὶ λί θων.
1.17.2
̓ Ερᾷ γοῦ ν ἡ Μαγνησί α λί θος τοῦ σιδή ρου: κἂ ν μό νον ἴ δῃ, πρὸ ς αὑ τὴ ν εἵ λκυσεν, ὥ σπερ ἐ ρωτικό ν τι ἔ νδον ἔ χουσα. Καὶ μή τι τοῦ τό ἐ στιν ἐ ρώ σης λί θου καὶ ἐ ρωμέ νου σιδή ρου φί λημα;
1.17.3
περὶ δὲ τῶ ν φυτῶ ν λέ γουσι παῖ δες σοφῶ ν: καὶ μῦ θον ἔ λεγον ἂ ν τὸ ν λό γον εἶ ναι, εἰ μὴ καὶ παῖ δες ἔ λεγον γεωργῶ ν.̔ Ο δὲ λό γος: ἄ λλο μὲ ν ἄ λλου φυτὸ ν ἐ ρᾷ ν, τῷ δὲ φοί νικι τὸ ν ἔ ρωτα μᾶ λλον ἐ νοχλεῖ ν: λέ γουσι δὲ τὸ ν μὲ ν ἄ ρρενα τῶ ν φοινί κων, τὸ ν δὲ θῆ λυν.
1.17.4
̔ Ο ἄ ρρην οὖ ν τοῦ θή λεος ἐ ρᾷ: κἂ ν ὁ θῆ λυς ἀ πῳ κισμέ νος ᾖ τῇ τῆ ς φυτεί ας στά σει, ὁ ἐ ραστὴ ς αὐ αί νεται. Συνί ησιν οὖ ν ὁ γεωργὸ ς τὴ ν λύ πην τοῦ φυτοῦ, καὶ εἰ ς τὴ ν τοῦ χωρί ου περιωπὴ ν ἀ νελθὼ ν ἐ φορᾷ ποῖ νέ νευκε: κλί νεται γὰ ρ εἰ ς τὸ ἐ ρώ μενον:
1.17.5
καὶ μαθὼ ν θεραπεύ ει τοῦ φυτοῦ τὴ ν νό σον: πτό ρθον γὰ ρ τοῦ θή λεος φοί νικος λαβὼ ν εἰ ς τὴ ν τοῦ ἄ ρρενος καρδί αν ἐ ντί θησι. Καὶ ἀ νέ ψυξε μὲ ν τὴ ν ψυχὴ ν τοῦ φυτοῦ, τὸ δὲ σῶ μα ἀ ποθνῆ σκον πά λιν ἀ νεζωπύ ρησε καὶ ἐ ξανέ στη, χαῖ ρον ἐ πὶ τῇ τῆ ς ἐ ρωμέ νης συμπλοκῇ. Καὶ τοῦ τό ἐ στὶ γά μος φυτῶ ν.
1.18.1
γί νεται δὲ καὶ γά μος ἄ λλος ὑ δά των διαπό ντιος, καὶ ἔ στιν ὁ μὲ ν ἐ ραστὴ ς ποταμὸ ς̓ Ηλεῖ ος, ἡ δὲ ἐ ρωμέ νη κρή νη Σικελική. Διὰ γὰ ρ τῆ ς θαλά ττης ὁ ποταμὸ ς ὡ ς διὰ πεδί ου τρέ χει.
1.18.2
̔ Η δὲ οὐ κ ἀ φανί ζει τὸ ν γλυκὺ ν ἐ ραστὴ ν ἁ λμυρῷ κύ ματι, σχί ζεται δὲ αὐ τῷ ῥ έ οντι, καὶ τὸ σχί σμα τῆ ς θαλά ττης χαρά δρα τῷ ποταμῷ γί νεται: καὶ ἐ πὶ τὴ ν̓ Αρέ θουσαν οὕ τω τὸ ν̓ Αλφειὸ ν νυμφοστολεῖ.̔́ Οταν οὖ ν ᾖ ἡ τῶ ν̓ Ολυμπί ων ἑ ορτή, πολλοὶ μὲ ν εἰ ς τὰ ς δί νας τοῦ ποταμοῦ καθιᾶ σιν ἄ λλος ἄ λλα δῶ ρα: ὁ δὲ εὐ θὺ ς πρὸ ς τὴ ν ἐ ρωμέ νην κομί ζει καὶ ταῦ τά ἐ στιν ἕ δνα ποταμοῦ.
1.18.3
Γί νεται δὲ καὶ ἐ ν τοῖ ς ἑ ρπετοῖ ς ἄ λλο ἔ ρωτος μυστή ριον, οὐ τοῖ ς ὁ μογενέ σι μό νον πρὸ ς ἄ λληλα, ἀ λλὰ καὶ τοῖ ς ἀ λλοφύ λοις.̔ Ο ἔ χις ὁ τῆ ς γῆ ς ὄ φις εἰ ς τὴ ν σμύ ραιναν οἰ στρεῖ: ἡ δὲ σμύ ραινά ἐ στιν ἄ λλος ὄ φις θαλά σσιος, εἰ ς μὲ ν τὴ ν μορφὴ ν ὄ φις, εἰ ς δὲ τὴ ν χρῆ σιν ἰ χθύ ς.
1.18.4
̔́ Οταν οὖ ν εἰ ς γά μον ἐ θέ λωσιν ἀ λλή λοις συνελθεῖ ν, ὁ μὲ ν εἰ ς τὸ ν αἰ γιαλὸ ν ἐ λθὼ ν συρί ζει πρὸ ς τὴ ν θά λασσαν τῇ σμυραί νῃ σύ μβολον, ἡ δὲ γνωρί ζει τὸ σύ νθημα καὶ ἐ κ τῶ ν κυμά των ἀ ναδύ εται.̓ Αλλ̓ οὐ κ εὐ θέ ως πρὸ ς τὸ ν νυμφί ον ἐ ξέ ρχεται（ οἶ δε γὰ ρ ὅ τι θά νατον ἐ ν τοῖ ς ὀ δοῦ σι φέ ρει）, ἀ λλ̓ ἄ νεισιν εἰ ς πέ τραν καὶ περιμέ νει τὸ ν νυμφί ον καθῆ ραι τὸ στό μα.
1.18.5
̔ Εστᾶ σιν οὖ ν ἀ μφό τεροι πρὸ ς ἀ λλή λους βλέ ποντες, ὁ μὲ ν ἐ ραστὴ ς ἠ πειρώ της, ἡ δ̓ ἐ ρωμέ νη νησιῶ τις.̔́ Οταν οὖ ν ὁ ἐ ραστὴ ς ἐ ξεμέ σῃ τῆ ς νύ μφης τὸ ν φό βον, ἡ δὲ ἐ ρριμμέ νον ἴ δῃ τὸ ν θά νατον χαμαί, τό τε καταβαί νει τῆ ς πέ τρας καὶ εἰ ς τὴ ν ἤ πειρον ἐ ξέ ρχεται καὶ τὸ ν ἐ ραστὴ ν περιπτύ σσεται καὶ οὐ κέ τι φοβεῖ ται τὰ φιλή ματα.
1.19.1
Ταῦ τα ἅ μα λέ γων ἐ νέ βλεπον τῇ κό ρῃ πῶ ς ἔ χει πρὸ ς τὴ ν ἀ κρό ασιν τὴ ν ἐ ρωτική ν: ἡ δὲ ὑ πεσή μαινεν οὐ κ ἀ ηδῶ ς ἀ κού ειν. Τὸ δὲ κά λλος ἀ στρά πτον τοῦ ταῶ ἧ ττον ἐ δό κει μοι τοῦ τῆ ς Λευκί ππης εἶ ναι προσώ που. Τὸ γὰ ρ τοῦ σώ ματος κά λλος αὐ τῆ ς πρὸ ς τὰ τοῦ λειμῶ νος ἤ ριζεν ἄ νθη: ναρκί σσου μὲ ν τὸ πρό σωπον ἔ στιλβε χρό αν, ῥ ό δον δὲ ἀ νέ τελλεν ἐ κ τῆ ς παρειᾶ ς, ἴ ον δὲ ἡ τῶ ν ὀ φθαλμῶ ν ἐ μά ρμαιρεν αὐ γή, αἱ δὲ κό μαι βοστρυχού μεναι μᾶ λλον εἱ λί ττοντο κιττοῦ.
1.19.2
Τοιοῦ τος ἦ ν Λευκί ππης ἐ πὶ τῶ ν προσώ πων ὁ λειμώ ν.̔ Η μὲ ν οὖ ν μετὰ μικρὸ ν ἀ πιοῦ σα ᾤ χετο: τῆ ς γὰ ρ κιθά ρας αὐ τὴ ν ὁ καιρὸ ς ἐ κά λει: ἐ μοὶ δὲ ἐ δό κει παρεῖ ναι, ἀ πελθοῦ σα γὰ ρ τὴ ν μορφὴ ν ἐ παφῆ κέ μου τοῖ ς ὀ φθαλμοῖ ς.
1.19.3
̔ Εαυτοὺ ς οὖ ν ἐ πῃ νοῦ μεν ἐ γώ τε καὶ ὁ Σά τυρος: ἐ γὼ μὲ ν ἐ μαυτὸ ν τῆ ς μυθολογί ας, ὁ δὲ ὅ τι μοι τὰ ς ἀ φορμὰ ς παρέ σχεν.