Leucippe and Clitophon
Choose a text
id="mobileReaderAuthor" class="mobile-reader-author" href="/authors/achilles-tatius-2" aria-label="More works by Achilles Tatius (II)">
—
⋯
Original / primary: Textus receptus
2.1.1
̔́ Αμα δὲ ἑ αυτοὺ ς ἐ παινοῦ ντες ἐ πὶ τὸ δωμά τιον ἐ βαδί ζομεν τῆ ς κό ρης, ἀ κροασό μενοι δῆ θεν τῶ ν κιθαρισμά των: οὐ γὰ ρ ἠ δυνά μην ἐ μαυτοῦ κἂ ν ἐ π̓ ὀ λί γον κρατεῖ ν τὸ μὴ ὁ ρᾶ ν τὴ ν κό ρην.̔ Η δὲ πρῶ τον μὲ ν ᾖ σεν̔ Ομή ρου τὴ ν πρὸ ς τὸ ν λέ οντα τοῦ συὸ ς μά χην: ἔ πειτα δέ τι καὶ τῆ ς ἁ παλῆ ς μού σης ἐ λί γαινε: ῥ ό δον γὰ ρ ἐ πῄ νει τὸ ᾆ σμα.
2.1.2
Εἴ τις τὰ ς καμπὰ ς τῆ ς ᾠ δῆ ς περιελὼ ν ψιλὸ ν ἔ λεγεν ἁ ρμονί ας τὸ ν λό γον, οὕ τως ἂ ν εἶ χεν ὅ λό γος:“ εἰ τοῖ ς ἄ νθεσιν ἤ θελεν ὁ Ζεὺ ς ἐ πιθεῖ ναι βασιλέ α, τὸ ῥ ό δον ἂ ν τῶ ν ἀ νθέ ων ἐ βασί λευε. Γῆ ς ἐ στι κό σμος, φυτῶ ν ἀ γλά ισμα, ὀ φθαλμὸ ς ἀ νθέ ων, λειμῶ νος ἐ ρύ θημα.
2.1.3
̓́ Ερωτος πνεῖ,̓ Αφροδί την προξενεῖ, εὐ ώ δεσι φύ λλοις κομᾷ, εὐ κινή τοις πετά λοις τρυφᾷ, τὰ πέ ταλα τῷ Ζεφύ ρῳ γελᾷ.”̔ Η μὲ ν ταῦ τα ᾖ δεν: ἐ γὼ δὲ ἐ δό κουν τὸ ῥ ό δον ἐ πὶ τῶ ν χειλέ ων αὐ τῆ ς ἰ δεῖ ν, ὡ ς εἴ τις τῆ ς κά λυκος τὸ περιφερὲ ς εἰ ς τὴ ν τοῦ στό ματος ἔ κλεισε μορφή ν.
2.2.1
Καὶ ἄ ρτι πέ παυτο τῶ ν κιθαρισμά των καὶ πά λιν τοῦ δεί πνου καιρὸ ς ἦ ν.̓͂ Ην γὰ ρ ἑ ορτὴ προτρυγαί ου Διονύ σου τό τε. Τὸ ν γὰ ρ Διό νυσον Τύ ριοι νομί ζουσιν ἑ αυτῶ ν, ἐ πεὶ καὶ τὸ ν Κά δμου μῦ θον ᾅ δουσι:
2.2.2
καὶ τῆ ς ἑ ορτῆ ς διηγοῦ νται πατέ ρα μῦ θον, οἶ νον οὐ κ εἶ ναί ποτε παῤ ἀ νθρώ ποις, οὐ τὸ ν μέ λανα τὸ ν ἀ νθοσμί αν, οὐ τὸ ν τῆ ς Βιβλί νης ἀ μπέ λου, οὐ τὸ ν Μά ρωνος τὸ ν Θρᾴ κιον, οὐ τὸ ν Χῖ ον τὸ ν ἐ κ Λακαί νης, οὐ τὸ ν̓ Ικά ρου τὸ ν νησιώ την, ἀ λλὰ τού τους μὲ ν ἅ παντας ἀ ποί κους εἶ ναι Τυρί ων ἀ μπέ λων, τὴ ν δὲ πρώ την παῤ αὐ τοῖ ς φῦ ναι τῶ ν οἴ νων μητέ ρα.
2.2.3
Εἶ ναι γὰ ρ ἐ κεῖ φιλό ξενό ν τινα βουκό λον, οἷ ον τὸ ν̓ Ικά ριον̓ Αθηναῖ οι λέ γουσι, καὶ τοῦ τον ἐ νταῦ θα τοῦ μύ θου γενέ σθαι πατέ ρα.̓ Επὶ τοῦ τον ἧ κεν ὁ Διό νυσος τὸ ν βουκό λον, ὁ δὲ αὐ τῷ παρατί θησιν ὅ σα γῆ φέ ρει καὶ ἅ μαξα: βοῶ ν: ποτὸ ν δὲ ἦ ν παῤ αὐ τοῖ ς οἷ ον καὶ ὁ βοῦ ς ἔ πινεν:
2.2.4
οὔ πω γὰ ρ τὸ ἀ μπέ λινον ἦ ν.̔ Ο Διό νυσος ἐ παινεῖ τῆ ς φιλοφροσύ νης τὸ ν βουκό λον καὶ αὐ τῷ προπί νει κύ λικα φιλοτησί αν: τὸ δὲ ποτὸ ν οἶ νος ἦ ν.̔ Ο δὲ πιὼ ν ὑ φ̓ ἡ δονῆ ς βακχεύ εται καὶ λέ γει πρὸ ς τὸ ν θεὸ ν“ πό θεν, ὦ ξέ νε, σοὶ τὸ ὕ δωρ τοῦ το τὸ πορφυροῦ ν;
2.2.5
οὐ γά ρ ἐ στιν ἐ κεῖ νο τὸ χαμαὶ ῥ έ ον. Τὸ μὲ ν γὰ ρ εἰ ς τὰ στέ ρνα καταβαί νει καὶ λεπτὴ ν ἔ χει τὴ ν ἡ δονή ν: τοῦ το δὲ καὶ πρὸ τοῦ στό ματος τὰ ς ῥ ῖ νας εὐ φραί νει καὶ θιγό ντι μὲ ν ψυχρό ν ἐ στιν, εἰ ς τὴ ν γαστέ ρα δὲ καταθορὸ ν ἀ νά πτει κά τωθεν πῦ ρ ἡ δονῆ ς.” Καὶ ὁ Διό νυσος ἔ φη“ τοῦ τό ἐ στιν ὀ πώ ρας ὕ δωρ.”̓́ Αγει πρὸ ς τὴ ν ἄ μπελον ὁ θεὸ ς τὸ ν βουκό λον,
2.2.6
καὶ τῶ ν βοτρύ ων λαβὼ ν ἅ μα καὶ θλί βων καὶ δεικνὺ ς τὴ ν ἄ μπελον“ τοῦ το μέ ν ἐ στιν” ἔ φη“ τὸ ὕ δωρ, τοῦ το δὲ ἡ πηγή.”̔ Ο μὲ ν οὖ ν οἶ νος οὕ τως ἐ ς ἀ νθρώ πους παρῆ λθεν, ὡ ς ὁ Τυρί ων λό γος, ἑ ορτὴ ν δὲ ἄ γουσιν ἐ κεί νην τὴ ν ἡ μέ ραν ἐ κεί νῳ τῷ θεῷ.
2.3.1
Φιλοτιμού μενος οὖ ν ὁ πατὴ ρ τά τ̓ ἄ λλα παρασκευά σας ἐ ς τὸ δεῖ πνον ἔ τυχε πολυτελέ στατα καὶ κρατῆ ρα παρέ θηκε τὸ ν ἱ ερὸ ν τοῦ θεοῦ, μετὰ τὸ ν Γλαύ κου τοῦ Χί ου δεύ τερον.
2.3.2
̔ Υά λου μὲ ν τὸ πᾶ ν ἔ ργον ὀ ρωρυγμέ νης: κύ κλῳ δὲ αὐ τὸ ν ἄ μπελοι περιέ στεφον ἀ π̓ αὐ τοῦ τοῦ κρατῆ ρος πεφυτευμέ ναι: οἱ δὲ βό τρυες πά ντη περικρεμά μενοι: ὄ μφαξ μὲ ν αὐ τῶ ν ἕ καστος ὅ σον ἦ ν κενὸ ς ὁ κρατή ρ: ἐ ὰ ν δὲ ἐ γχέ ῃ ς οἶ νον, κατὰ μικρὸ ν ὁ βό τρυς ὑ ποπερκά ζεται καὶ σταφυλὴ ν τὴ ν ὄ μφακα ποιεῖ: Διό νυσό ς τε ἐ ντετύ πωται τῶ ν βοτρύ ων, ἵ να τὴ ν ἄ μπελον γεωργῇ.
2.3.3
Τοῦ δὲ πό του προϊ ό ντος ἤ δη καὶ ἀ ναισχύ ντως ἐ ς αὐ τὴ ν ἑ ώ ρων.̓́ Ερως δὲ καὶ Διό νυσος, δύ ο βί αιοι θεοί, ψυχὴ ν κατασχό ντες, ἐ κμαί νουσιν εἰ ς ἀ ναισχυντί αν, ὁ μὲ ν κά ων αὐ τὴ ν τῷ συνή θει πυρί, ὁ δὲ τὸ ν οἶ νον ὑ πέ κκαυμα φέ ρων: οἶ νος γὰ ρ ἔ ρωτος τροφή.̓́ Ηδη δὲ καὶ αὐ τὴ περιεργό τερον εἰ ς ἐ μὲ βλέ πειν ἐ θρασύ νετο. Καὶ ταῦ τα μὲ ν ἡ μῖ ν ἡ μερῶ ν ἐ πρά ττετο δέ κα: καὶ πλέ ον τῶ ν ὀ μμά των ἐ κερδαί νομεν ἢ ἐ τολμῶ μεν οὐ δέ ν.
2.4.1
Κοινοῦ μαι δὴ τῷ Σατύ ρῳ τὸ πᾶ ν καὶ συμπρά ττειν ἠ ξί ουν: ὁ δὲ ἔ λεγε καὶ αὐ τὸ ς μὲ ν ἐ γνωκέ ναι, πρὶ ν παῤ ἐ μοῦ μαθεῖ ν, ὀ κνεῖ ν δὲ ἐ λέ γχειν βουλό μενον λαθεῖ ν.̔ Ο γὰ ρ μετὰ κλοπῆ ς ἐ ρῶ ν ἂ ν ἐ λεγχθῇ πρό ς τινος, ὡ ς ὀ νειδί ζοντα τὸ ν ἐ λέ γξαντα μισεῖ.
2.4.2
“̓́ Ηδη δὲ” ἔ φη“ καὶ τὸ αὐ τό ματον ἡ μῶ ν προὐ νό ησεν.̔ Η γὰ ρ τὸ ν θά λαμον αὐ τῆ ς πεπιστευμέ νη Κλειὼ κεκοινώ νηκέ μοι καὶ ἔ χει πρό ς με ὡ ς ἐ ραστή ν. Ταύ την παρασκευά σω κατὰ μικρὸ ν πρὸ ς ἡ μᾶ ς οὕ τως ἔ χειν,
2.4.3
ὡ ς καὶ συναί ρεσθαι πρὸ ς τὸ ἔ ργον. Δεῖ δέ σε τὴ ν κό ρην μὴ μέ χρι τῶ ν ὀ μμά των μό νον πειρᾶ ν, ἀ λλὰ καὶ ῥ ῆ μα δριμύ τερον εἰ πεῖ ν. Τό τε δὲ πρό σαγε τὴ ν δευτέ ραν μηχανή ν.
2.4.4
Θί γε χειρό ς, θλῖ ψον δά κτυλον, θλί βων στέ ναξον.̓̀ Ην δὲ ταῦ τά σου ποιοῦ ντος καρτερῇ καὶ προσί ηται, σὸ ν ἔ ργον ἤ δη δέ σποινά ν τε καλεῖ ν καὶ φιλῆ σαι τρά χηλον.”“ Πιθανῶ ς μὲ ν” ἔ φην“ νὴ τὴ ν̓ Αθηνᾶ ν, ἐ ς τὸ ἔ ργον παιδοτριβεῖ ς: δέ δοικα δὲ μὴ ἄ τολμος καὶ δειλὸ ς ἔ ρωτος ἀ θλητὴ ς γέ νωμαι.”
2.4.5
“̓́ Ερως, ὦ γενναῖ ε” ἔ φη“ δειλί ας οὐ κ ἀ νέ χεται.̔ Ορᾷ ς αὐ τοῦ τὸ σχῆ μα ὥ ς ἐ στι στρατιωτικό ν; τό ξα καὶ φαρέ τρα καὶ βέ λη καὶ πῦ ρ, ἀ νδρεῖ α πά ντα καὶ τό λμης γέ μοντα. Τοιοῦ τον οὖ ν ἐ ν σεαυτῷ θεὸ ν ἔ χων δειλὸ ς εἶ καὶ φοβῇ;
2.4.6
̔́ Ορα μὴ καταψεύ σῃ τοῦ θεοῦ.̓ Αρχὴ ν δέ σοι ἐ γὼ παρέ ξω. Τὴ ν Κλειὼ γὰ ρ ἀ πά ξω μά λιστα ὅ ταν ἐ πιτή δειον ἴ δω καιρὸ ν τοῦ σε τῇ παρθέ νῳ δύ νασθαι συνεῖ ναι μό νῃ.”
2.5.1
Ταῦ τα εἰ πὼ ν ἐ χώ ρησεν ἔ ξω τῶ ν θυρῶ ν: ἐ γὼ δὲ κατ̓ ἐ μαυτὸ ν γενό μενος καὶ ὑ πὸ τοῦ Σατύ ρου παροξυνθεί ς, ἤ σκουν ἐ μαυτὸ ν εἰ ς εὐ τολμί αν πρὸ ς τὴ ν παρθέ νον.“ Μέ χρι τί νος, ἄ νανδρε, σιγᾷ ς; τί δὲ δειλὸ ς εἶ στρατιώ της ἀ νδρεί ου θεοῦ; τὴ ν κό ρην προσελθεῖ ν σοὶ περιμέ νεις;” Εἶ τα προσετί θην“ τί γά ρ,
2.5.2
ὦ κακό δαιμον, οὐ σωφρονεῖ ς; τί δὲ οὐ κ ἐ ρᾷ ς ὧ ν σε δεῖ; παρθέ νον ἔ νδον ἔ χεις ἄ λλην καλή ν: ταύ της ἔ ρα, ταύ την βλέ πε, ταύ την ἔ ξεστί σοι γαμεῖ ν.”̓ Εδό κουν πεπεῖ σθαι: κά τωθεν δὲ ὥ σπερ ἐ κ τῆ ς καρδί ας ὁ ἔ ρως ἀ ντεφθέ γγετο“ ναί, τολμηρέ, κατ̓ ἐ μοῦ στρατεύ ῃ καὶ ἀ ντιπαρατά ττῃ; ἵ πταμαι καὶ τοξεύ ω καὶ φλέ γω: πῶ ς δυνή σῃ με φυγεῖ ν;̓̀ Αν ψυλά ξῃ μου τὸ τό ξον, οὐ κ ἔ χεις φυλά ξασθαι τὸ πῦ ρ: ἂ ν δὲ κατασβέ σῃ ς σωφροσύ νῃ τὴ ν φλό γα, αὐ τῷ σε καταλή ψομαι τῷ πτερῷ.”
2.6.1
Ταῦ τα διαλεγό μενος ἔ λαθον ἐ πιστὰ ς ἀ προορά τως τῇ κό ρῃ καὶ ὠ χρί ασα ἰ δὼ ν ἐ ξαί φνης, εἶ τ̓ ἐ φοινί χθην: μό νη δ̓ ἦ ν καὶ οὐ δὲ ἡ Κλειὼ συμπαρῆ ν: ὅ μως δ̓ οὖ ν, ὡ ς ἂ ν τεθορυβημέ νος οὐ κ ἔ χων τί εἴ πω“ χαῖ ρε”
2.6.2
ἔ φην“ δέ σποινα.”̔ Η δὲ μειδιά σασα γλυκὺ καὶ ἐ μφανί σασα διὰ τοῦ γέ λωτος ὅ τι συνῆ κε πῶ ς εἶ πον τὸ“ χαῖ ρε δέ σποινα,” εἶ πεν“ ἐ γὼ σή; μὴ τοῦ τ̓ εἴ πῃ ς.”“ Καὶ μὴ ν πέ πρακέ μέ τί ς σοι θεῶ ν, ὥ σπερ καὶ τὸ ν̔ Ηρακλέ α τῇ̓ Ομφά λῃ.”“ Τὸ ν̔ Ερμῆ ν λέ γεις;
2.6.3
τού τῳ τὴ ν πρᾶ σιν ἐ κέ λευσεν ὁ Ζεύ ς,” καὶ ἅ μα ἐ γέ λασε.“ Ποῖ ον̔ Ερμῆ ν; τί ληρεῖ ς” εἶ πον“ εἰ δυῖ α σαφῶ ς ὃ λέ γω;”̔ Ως δὲ περιέ πλεκον λό γους ἐ κ λό γων, τὸ αὐ τό ματό ν μοι συνή ργησεν.
2.7.1
̓́ Ετυχε τῇ προτεραί ᾳ ταύ της ἡ μέ ρᾳ περὶ μεσημβρί αν ἡ παῖ ς ψά λλουσα κιθά ρᾳ, ἐ πιπαρῆ ν δὲ αὐ τῇ καὶ ἡ Κλειὼ καὶ παρεκά θητο, διεβά διζον δὲ ἐ γώ: καί τις ἐ ξαί φνης μέ λιττά ποθεν ἐ πιπτᾶ σα τῆ ς Κλειοῦ ς ἐ πά ταξε τὴ ν χεῖ ρα.
2.7.2
Καὶ ἡ μὲ ν ἀ νέ κραγεν, ἡ δὲ παῖ ς ἀ ναθοροῦ σα καὶ καταθεμέ νη τὴ ν κιθά ραν κατενό ει τὴ ν πληγὴ ν καὶ ἅ μα παρῄ νει λέ γουσα μηδὲ ν ἄ χθεσθαι: παύ σειν γὰ ρ αὐ τὴ ν τῆ ς ἀ λγηδό νος δύ ο ἐ πᾴ σασαν ῥ ή ματα: διδαχθῆ ναι γὰ ρ αὐ τὰ ὑ πό τινος Αἰ γυπτί ας εἰ ς πληγὰ ς σφηκῶ ν καὶ μελιττῶ ν.
2.7.3
Καὶ ἅ μα ἐ πῇ δε, καὶ ἔ λεγεν ἡ Κλειὼ μετὰ μικρὸ ν ῥ ᾴ ων γεγονέ ναι. Τό τε οὖ ν κατὰ τύ χην μέ λιττά τις ἢ σφὴ ξ περιβομβή σασα κύ κλῳ μου τὸ πρό σωπον παρέ πτη: κἀ γὼ τὸ ἐ νθύ μιον λαμβά νω καὶ τὴ ν χεῖ ρα ἐ πιβαλὼ ν τοῖ ς προσώ ποις προσεποιού μην πεπλῆ χθαι καὶ ἀ λγεῖ ν.
2.7.4
̔ Η δὲ παῖ ς προσελθοῦ σα εἷ λκε τὴ ν χεῖ ρα καὶ ἐ πυνθά νετο ποῦ ἐ πατά χθην: κἀ γὼ“ κατὰ τοῦ χεί λους” ἔ φην:“ ἀ λλὰ τί οὐ κ ἐ πᾴ δεις, φιλτά τη;”̔ Η δὲ προσῆ λθέ τε καὶ ἀ νέ θηκεν, ὡ ς ἐ πᾴ σουσα, τὸ στό μα, καί τι ἐ ψιθύ ριζεν,
2.7.5
ἐ πιπολῆ ς ψαύ ουσά μου τῶ ν χειλέ ων. Κἀ γὼ κατεφί λουν σιωπῇ, κλέ πτων τῶ ν φιλημά των τὸ ν ψό φον, ἡ δὲ ἀ νοί γουσα καὶ κλεί ουσα τῶ ν χειλέ ων τὴ ν συμβολή ν, τῷ τῆ ς ἐ πῳ δῆ ς ψιθυρί σματι φιλή ματα ἐ ποί ει τὴ ν ἐ πῳ δή ν. Κἀ γὼ τό τε δὴ περιβαλὼ ν φανερῶ ς κατεφί λουν, ἡ δὲ διασχοῦ σα“ τί ποιεῖ ς;” ἔ φη.“ καὶ σὺ κατεπᾴ δεις;”“ Τὴ ν ἐ πῳ δὸ ν” εἶ πον“ φιλῶ, ὅ τι
2.7.6
μου τὴ ν ὀ δύ νην ἰ ά σω.”̔ Ως δὲ συνῆ κεν ὃ λέ γω καὶ ἐ μειδί ασε, θαρρή σας εἶ πον“ οἴ μοι, φιλτά τη, πά λιν τέ τρωμαι χαλεπώ τερον: ἐ πὶ γὰ ρ τὴ ν καρδί αν κατέ ρρευσε τὸ τραῦ μα καὶ ζητεῖ σου τὴ ν ἐ πῳ δή ν.̓͂ Η που καὶ σὺ μέ λιτταν ἐ πὶ τοῦ στό ματος φέ ρεις: καὶ γὰ ρ μέ λιτος γέ μεις, καὶ τιτρώ σκει σου τὰ φιλή ματα.
2.7.7
̓ Αλλὰ δέ ομαι, κατέ πᾳ σον αὖ θις καὶ μὴ ταχὺ τὴ ν ἐ πῳ δὴ ν παραδρά μῃ ς, μὴ πά λιν ἀ γριά νῃ τὸ τραῦ μα.” Καὶ ἅ μα λέ γων τὴ ν χεῖ ρα βιαιό τερον περιέ βαλλον καὶ ἐ φί λουν ἐ λευθερώ τερον: ἡ δὲ ἠ νεί χετο, κωλύ ουσα δῆ θεν.
2.8.1
κἀ ν τού τῳ πό ρρωθεν ἰ δό ντες προσιοῦ σαν τὴ ν θερά παιναν διελύ θημεν, ἐ γὼ μὲ ν ἄ κων καὶ λυπού μενος, ἡ δ̓ οὐ κ οἶ δ̓ ὅ πως.̔ Ρᾴ ων οὖ ν ἐ γεγό νειν καὶ μεστὸ ς ἐ λπί δων, ᾐ σθό μην δὲ ἐ πικαθημέ νου μοι τοῦ φιλή ματος ὥ σπερ σώ ματος, καὶ ἐ φύ λαττον ἀ κριβῶ ς ὡ ς θησαυρὸ ν τὸ φί λημα τηρῶ ν ἡ δονῆ ς, ὃ πρῶ τό ν
2.8.2
ἐ στιν ἐ ραστῇ γλυκύ. Καὶ γὰ ρ ἀ πὸ τοῦ καλλί στου τῶ ν τοῦ σώ ματος ὀ ργά νων τί κτεται: στό μα γὰ ρ φωνῆ ς ὄ ργανον: φωνὴ δὲ ψυχῆ ς σκιά. Αἱ γὰ ρ τῶ ν στομά των συμβολαὶ κιρνά μεναι καταπέ μπουσι κατὰ τῶ ν στέ ρνων τὴ ν ἡ δονὴ ν καὶ ἕ λκουσι τὰ ς ψυχὰ ς πρὸ ς τὰ φιλή ματα.
2.8.3
Οὐ κ οἶ δα δὲ οὕ τω πρό τερον ἡ σθεὶ ς ἐ κ τῆ ς καρδί ας: καὶ τό τε πρῶ τον ἔ μαθον ὅ τι μηδὲ ν ἐ ρί ζει πρὸ ς ἡ δονὴ ν φιλή ματι ἐ ρωτικῷ.
2.9.1
̓ Επειδὴ δὲ τοῦ δεί πνου καιρὸ ς ἦ ν, πά λιν ὁ μοί ως συνεπί νομεν: ᾠ νοχό ει δὲ ὁ Σά τυρος ἡ μῖ ν καί τι ποιεῖ ἐ ρωτικό ν. Διαλλά σσει τὰ ἐ κπώ ματα καὶ τὸ μὲ ν ἐ μὸ ν τῇ κό ρῃ προστί θησι, τὸ δὲ ἐ κεί νης ἐ μοὶ καὶ ἐ γχέ ων ἀ μφοτέ ροις καὶ ἐ γκερασά μενος ὤ ρεγεν.
2.9.2
̓ Εγὼ δὲ ἐ πιτηρή σας τὸ μέ ρος τοῦ ἐ κπώ ματος, ἔ νθα τὸ χεῖ λος ἡ κό ρη πί νουσα προσέ θηκεν, ἐ ναρμοσά μενος ἔ πινον, ἐ πιστολιμαῖ ον τοῦ το φί λημα ποιῶ ν, καὶ ἅ μα κατεφί λουν τὸ ἔ κπωμα.
2.9.3
̔ Ως δὲ εἶ δεν ἡ παρθέ νος, συνῆ κεν ὅ τι τοῦ χεί λους αὐ τῆ ς καταφιλῶ καὶ τὴ ν σκιά ν.̓ Αλλ̓ ὅ γε Σά τυρος συμφρονή σας πά λιν τὰ ἐ κπώ ματα διή λλαξεν ἡ μῖ ν. Τό τε δὴ καὶ τὴ ν κό ρην εἶ δον τὰ ἐ μὰ μιμουμέ νην καὶ κατὰ ταὐ τὰ πί νουσαν καὶ ἔ χαιρον ἤ δη πλέ ον. Καὶ τρί τον ἐ γέ νετο τοῦ το καὶ τέ ταρτον καὶ τὸ λοιπὸ ν τῆ ς ἡ μέ ρας οὕ τως ἀ λλή λοις προὐ πί νομεν τὰ φιλή ματα.
2.10.1
Μετὰ δὲ τὸ δεῖ πνον ὁ Σά τυρό ς μοι προσελθὼ ν ἔ φη“ νῦ ν μὲ ν ἀ νδρί ζεσθαι καιρό ς.̔ Η γὰ ρ μή τηρ τῆ ς κό ρης, ὡ ς οἶ δας, μαλακί ζεται καὶ καθ̓ αὑ τὴ ν ἀ ναπαύ εται: μό νη δὲ ἡ παῖ ς βαδιεῖ ται κατὰ τὰ εἰ θισμέ να τῆ ς Κλειοῦ ς ἑ πομέ νης, πρὶ ν ἐ πὶ τὸ ν ὕ πνον τραπῆ ναι.
2.10.2
̓ Εγὼ δέ σοι ταύ την ἀ πά ξω διαλεγό μενος.” Ταῦ τα εἰ πὼ ν τῇ Κλειοῖ μὲ ν αὐ τό ς, ἐ γὼ δὲ τῇ παιδὶ διαλαχό ντες ἐ φηδρεύ ομεν. Καὶ οὕ τως ἐ γέ νετο.̓ Απεσπά σθη καὶ ἡ Κλειώ, ἡ δὲ παρθέ νος ἐ ν τῷ περιπά τῳ καταλέ λειπτο.
2.10.3
̓ Επιτηρή σας οὖ ν ὅ τε τὸ πολὺ τῆ ς αὐ γῆ ς ἐ μαραί νετο, πρό σειμι θρασύ τερος γενό μενος πρὸ ς αὐ τὴ ν ἐ κ τῆ ς πρώ της προσβολῆ ς, ὥ σπερ στρατιώ της ἤ δη νενικηκὼ ς καὶ τοῦ πολέ μου καταπεφρονηκώ ς: πολλὰ γὰ ρ ἦ ν τὰ τό τε ὁ πλί ζοντά με θαρρεῖ ν, οἶ νος, ἔ ρως, ἐ λπί ς, ἐ ρημί α: καὶ οὐ δὲ ν εἰ πώ ν, ἀ λλ̓ ὡ ς ἀ πὸ συγκειμέ νου λό γου, ὡ ς εἶ χον, περιχυθεὶ ς τὴ ν κό ρην κατεφί λουν.
2.10.4
̔ Ως δὲ καὶ ἐ πεχεί ρουν τι προὔ ργου ποιεῖ ν, ψό φος τις ἡ μῶ ν κατό πιν γί νεται: καὶ ταραχθέ ντες ἀ νεπηδή σαμεν. Καὶ ἡ μὲ ν ἐ πέ κεινα τρέ πεται τὴ ν ἐ πὶ τὸ δωμά τιον αὑ τῆ ς, ἐ γὼ δὲ ἐ πὶ θά τερα, σφό δρα ἀ νιώ μενος, ἔ ργον οὕ τω καλὸ ν ἀ πολέ σας,
2.10.5
καὶ τὸ ν ψό φον λοιδορῶ ν.̓ Εν τού τῳ δὲ ὁ Σά τυρος ὑ παντιά ζει μοι φαιδρῷ τῷ προσώ πῳ: καθορᾶ ν γά ρ μοι ἐ δό κει ὅ σα ἐ πρά ττομεν, ὑ πό τινι τῶ ν δέ νδρων λοχῶ ν μή τις ἡ μῖ ν ἐ πέ λθῃ: καὶ αὐ τὸ ς ἦ ν ὁ ποιή σας τὸ ν ψό φον, προσιό ντα θεασά μενό ς τινα.
2.11.1
̓ Ολί γων δὲ ἡ μερῶ ν διελθουσῶ ν, ὁ πατή ρ μοι τοὺ ς γά μους συνεκρό τει θᾶ ττον ἢ διεγνώ κει.̓ Ενύ πνια γὰ ρ αὐ τὸ ν διετά ραττε πολλά.̓́ Εδοξεν ἄ γειν ἡ μῶ ν τοὺ ς γά μους, ἤ δη δὲ ἅ ψαντος αὐ τοῦ τὰ ς δᾷ δας ἀ ποσβεσθῆ ναι τὸ πῦ ρ ᾗ καὶ μᾶ λλον ἠ πεί γετο συναγαγεῖ ν ἡ μᾶ ς.
2.11.2
Τοῦ το δὲ εἰ ς τὴ ν ὑ στεραί αν παρεσκευά ζετο.̓ Εώ νητο δὲ τῇ κό ρῃ πρὸ ς τὸ ν γά μον: περιδέ ραιον μὲ ν λί θων ποικί λων, ἐ σθῆ τα δὲ τὸ πᾶ ν μὲ ν πορφυρᾶ ν, ἔ νθα δὲ ταῖ ς ἄ λλαις ἐ σθῆ σιν ἡ χώ ρα τῆ ς πορφύ ρας, ἐ κεῖ χρυσὸ ς ἦ ν.̓́ Ηριζον δὲ πρὸ ς ἀ λλή λους οἱ λί θοι.
2.11.3
̔ Υά κινθος μὲ ν ῥ ό δον ἦ ν ἐ ν λί θῳ:̓ μέ θυστος δὲ ἐ πορφύ ρετο τοῦ χρυσοῦ πλησί ον: ἐ ν μέ σῳ δὲ τρεῖ ς ἦ σαν λί θοι, τὴ ν χρό αν ἐ πά λληλοι: συγκεί μενοι δὲ ἦ σαν οἱ τρεῖ ς: μέ λαινα μὲ ν ἡ κρηπὶ ς τοῦ λί θου, τὸ δὲ μέ σον σῶ μα λευκὸ ν τῷ μέ λανι συνεφαί νετο, ἑ ξῆ ς δὲ τῷ λευκῷ τὸ λοιπὸ ν ἐ πυρρί α κορυφού μενον: ὁ λί θος δὲ τῷ χρυσῷ στεφανού μενος,
2.11.4
ὀ φθαλμὸ ν ἐ μιμεῖ το χρυσοῦ ν. Τῆ ς δὲ ἐ σθῆ τος οὐ πά ρεργον εἶ χεν ἡ πορφύ ρα τὴ ν βαφή ν, ἀ λλ̓ οἵ αν μυθολογοῦ σι Τύ ριοι τοῦ ποιμέ νος εὑ ρεῖ ν τὸ ν κύ να, ᾗ καὶ μέ χρι τού του βά πτουσιν̓ Αφροδί της τὸ ν πέ πλον.̓͂ Ην γὰ ρ χρό νος ὅ τε τῆ ς πορφύ ρας ὁ κό σμος ἀ νθρώ ποις ἀ πό ρρητος ἦ ν: μικρὸ ς δὲ αὐ τὴ ν ἐ κά λυπτε κό χλος ἐ γκύ κλῳ μυχῷ.
2.11.5
̔ Αλιεὺ ς ἀ γρεύ ει τὴ ν ἄ γραν ταύ την: καὶ ὁ μὲ ν ἰ χθὺ ν προσεδό κησεν, ὡ ς δὲ εἶ δε τοῦ κό χλου τὴ ν τραχύ τητα, ἐ λοιδό ρει τὴ ν ἄ γραν καὶ ἔ ρριψεν ὡ ς θαλά σσης σκύ βαλον. Εὑ ρί σκει δὲ κύ ων τὸ ἕ ρμαιον καὶ καταθραύ ει τοῖ ς ὀ δοῦ σι, καὶ τῷ στό ματι τοῦ κυνὸ ς περιρρεῖ τοῦ ἄ νθους τὸ αἷ μα καὶ βά πτει τὸ αἷ μα τὴ ν γέ νυν καὶ ὑ φαί νει τοῖ ς χεί λεσι τὴ ν πορφύ ραν.
2.11.6
̔ Ο ποιμὴ ν ὁ ρᾷ τὰ χεί λη τοῦ κυνὸ ς ᾑ μαγμέ να καὶ τραῦ μα νομί σας τὴ ν βαφὴ ν πρό σεισι καὶ ἀ πέ πλυνε τῇ θαλά σσῃ, καὶ τὸ αἷ μα λαμπρό τερον ἐ πορφύ ρετο: ὡ ς δὲ καὶ ταῖ ς χερσὶ ν ἔ θιγε, τὴ ν πορφύ ραν εἶ χε καὶ ἡ χεί ρ.
2.11.7
Συνῆ κεν οὖ ν τοῦ κό χλου τὴ ν φύ σιν ὁ ποιμή ν, ὅ τι φά ρμακον ἔ χει κά λλους πεφυτευμέ νον: καὶ λαβὼ ν μαλλὸ ν ἐ ρί ου καθῆ κεν εἰ ς τὸ ν χηραμὸ ν αὐ τοῦ τὸ ἔ ριον, ζητῶ ν τοῦ κό χλου τὰ μυστή ρια: τὸ δὲ κατὰ τὴ ν γέ νυν τοῦ κυνὸ ς ᾑ μά σσετο: καὶ τό τε τὸ ν οἶ κον τῆ ς πορφύ ρας ἐ διδά σκετο.
2.11.8
Λαβὼ ν δή τινας λί θους περιθραύ ει τὸ τεῖ χος τοῦ φαρμά κου καὶ τὸ ἄ δυτον ἀ νοί γει τῆ ς πορφύ ρας, καὶ θησαυρὸ ν εὑ ρί σκει βαφῆ ς.
2.12.1
̓́ Εθυεν οὖ ν τό τε ὁ πατὴ ρ τὰ προτέ λεια τῶ ν γά μων.̔ Ως δὲ ἤ κουσα, ἀ πωλώ λειν καὶ ἐ ζή τουν μηχανή ν, δἰ ἧ ς ἂ ν ἀ ναβαλέ σθαι δυναί μην τὸ ν γά μον. Σκοποῦ ντος δέ μου θό ρυβος ἐ ξαί φνης γί νεται κατὰ τὸ ν ἀ νδρῶ να:
2.12.2
ἐ γεγό νει δέ τι τοιοῦ τον.̓ Επειδὴ θυσά μενος ὁ πατὴ ρ ἔ τυχε καὶ τὰ θύ ματα ἐ πέ κειτο τοῖ ς βωμοῖ ς, ἀ ετὸ ς ἄ νωθεν καταπτὰ ς ἁ ρπά ζει τὸ ἱ ερεῖ ον: σοβού ντων δὲ πλέ ον οὐ δὲ ν ἦ ν, ὁ γὰ ρ ὄ ρνις ᾤ χετο φέ ρων τὴ ν ἄ γραν.̓ Εδό κει τοί νυν οὐ κ ἀ γαθὸ ν εἶ ναι. Καὶ δὴ ἐ πέ σχον ἐ κεί νην τὴ ν ἡ μέ ραν τοὺ ς γά μους: καλεσά μενος δὲ μά ντεις ὁ πατὴ ρ καὶ τερατοσκό πους τὸ ν οἰ ωνὸ ν διηγεῖ ται.
2.12.3
Οἱ δὲ ἔ φασαν δεῖ ν καλλιερῆ σαι Ξενί ῳ Διὶ νυκτὸ ς μεσού σης ἐ πὶ θά λασσαν ἥ κοντας: ὁ γὰ ρ ὄ ρνις ἔ τυχεν ἱ πτά μενος ἐ κεῖ.̓ Εγὼ δὲ ταῦ τα ὡ ς ἐ γέ νετο τὸ ν ἀ ετὸ ν ὑ περεπῄ νουν καὶ δικαί ως ἔ λεγον ἁ πά ντων ὀ ρνί θων εἶ ναι βασιλέ α: οὐ κ εἰ ς μακρὰ ν δὲ ἀ πέ βη τοῦ τέ ρατος τὸ ἔ ργον.
2.13.1
Νεανί σκος ἦ ν Βυζά ντιος, ὄ νομα Καλλισθέ νης, ὀ ρφανὸ ς καὶ πλού σιος, ἄ σωτος δὲ καὶ πολυτελή ς. Οὗ τος ἀ κού ων τῷ Σωστρά τῳ θυγατέ ρα εἶ ναι καλή ν, ἰ δὼ ν δὲ οὐ δέ ποτε, ἤ θελεν αὑ τῷ ταύ την γενέ σθαι γυναῖ κα. Καὶ ἦ ν ἐ ξ ἀ κοῆ ς ἐ ραστή ς: τοσαύ τη γὰ ρ τοῖ ς ἀ κολά στοις ὕ βρις, ὡ ς καὶ τοῖ ς ὠ σὶ ν εἰ ς ἔ ρωτα τρυφᾶ ν καὶ ταὐ τὰ πά σχειν ὑ πὸ ῥ ημά των, ἃ τῇ ψυχῇ τρωθέ ντες διακονοῦ σιν ὀ φθαλμοί.
2.13.2
Προσελθὼ ν οὖ ν τῷ Σωστρά τῳ πρὶ ν τὸ ν πό λεμον τοῖ ς Βυζαντί οις ἐ πιπεσεῖ ν, ᾐ τεῖ το τὴ ν κό ρην: ὁ δὲ βδελυττό μενος αὐ τοῦ τοῦ βί ου τὴ ν ἀ κολασί αν ἠ ρνή σατο. Θυμὸ ς ἴ σχει τὸ ν Καλλισθέ νην καὶ ἠ τιμά σθαι νομί σαντα ὑ πὸ τοῦ Σωστρά του καὶ ἀ δό λως ἐ ρῶ ντα: ἀ ναπλά ττων γὰ ρ ἑ αυτῷ τῆ ς παιδὸ ς τὸ κά λλος καὶ φανταζό μενος τὰ ἀ ό ρατα ἔ λαθε σφό δρα κακῶ ς διακεί μενος.
2.13.3
̓ Επιβουλεύ ει δὴ καὶ τὸ ν Σώ στρατον ἀ μύ νασθαι τῆ ς ὕ βρεως καὶ αὑ τῷ τὴ ν ἐ πιθυμί αν τελέ σαι: νό μου γὰ ρ ὄ ντος Βυζαντί οις, εἴ τις ἁ ρπά σας παρθέ νον φθά σειεν ποιή σας γυναῖ κα, γά μον ἔ χειν ζημί αν, προσεῖ χε τού τῳ τῷ νό μῳ. Καὶ ὁ μὲ ν ἐ ζή τει καιρὸ ν πρὸ ς τὸ ἔ ργον.
2.14.1
̓ Εν τού τῳ δὲ τοῦ πολέ μου περιστά ντος καὶ τῆ ς παιδὸ ς εἰ ς ἡ μᾶ ς ὑ πεκκειμέ νης μεμαθή κει μὲ ν ἕ καστα τού των, οὐ δὲ ν δὲ ἧ ττον τῆ ς ἐ πιβουλῆ ς εἴ χετο: καὶ τοιοῦ τό τι αὐ τῷ συνή ργησε. Χρησμὸ ν ἴ σχουσιν οἱ Βυζά ντιοι τοιό νδε Νῆ σό ς τις πό λις ἐ στὶ φυτώ νυμον αἷ μα λαχοῦ σα, ἰ σθμὸ ν ὁ μοῦ καὶ πορθμὸ ν ἐ π̓ ἠ πεί ροιο φέ ρουσα. ἔ νθ̓̔́ Ηφαιστος ἔ χων χαί ρει γλαυκῶ πιν̓ Αθή νην κεῖ θι θυηπολί ην σε φέ ρειν κέ λομαἱ Ηρακλεῖ.
2.14.2
̓ Απορού ντων δὲ αὐ τῶ ν τί λέ γει τὸ μά ντευμα, Σώ στρατος“ τοῦ πολέ μου γά ρ, ὡ ς ἔ φην, στρατηγὸ ς ἦ ν οὗ τος.”“ ὥ ρα πέ μπειν ἡ μᾶ ς θυσί αν εἰ ς Τύ ρον” εἶ πεν“̔ Ηρακλεῖ: τὰ γὰ ρ τοῦ χρησμοῦ ἐ στι πά ντ̓ ἐ νταῦ θα. Φυτώ νυμον γὰ ρ ὁ θεὸ ς εἶ πεν αὐ τή ν, ἐ πεὶ Φοινί κων ἡ νῆ σος, ὁ δὲ φοί νιξ φυτό ν.̓ Ερί ζει δὲ περὶ ταύ της γῆ καὶ θά λασσα, καὶ ἕ λκει μὲ ν ἡ θά λασσα,
2.14.3
ἕ λκει δὲ ἡ γῆ, ἡ δὲ εἰ ς ἀ μφό τερα αὑ τὴ ν ἥ ρμοσε. Καὶ γὰ ρ ἐ ν θαλά σσῃ κά θηται καὶ οὐ κ ἀ φῆ κε τὴ ν γῆ ν: συνδεῖ γὰ ρ αὐ τὴ ν πρὸ ς τὴ ν ἤ πειρον στενὸ ς αὐ χή ν,
2.14.4
καὶ ἔ στιν ὥ σπερ τῆ ς νή σου τρά χηλος. Οὐ κ ἐ ρρί ζωται δὲ κατὰ τῆ ς θαλά σσης, ἀ λλὰ τὸ ὕ δωρ ὑ πορρεῖ κά τωθεν, ὑ πό κειται δὲ πορθμὸ ς τῷ ἰ σθμῷ: καὶ γί νεται τὸ θέ αμα καινό ν, πό λις ἐ ν θαλά σσῃ καὶ νῆ σος ἐ ν γῇ.̓ Αθηνᾶ ν δὲ̔́ Ηφαιστος ἔ χει: εἰ ς τὴ ν ἐ λαί αν ᾐ νί ξατο καὶ τὸ πῦ ρ, ἃ παῤ ἡ μῖ ν ἀ λλή λοις συνοικεῖ.
2.14.5
Τὸ δὲ χωρί ον ἱ ερὸ ν ἐ ν περιβό λῳ: ἐ λαί α μὲ ν ἀ ναθά λλει φαιδροῖ ς τοῖ ς κλά δοις, πεφύ τευται δὲ σὺ ν αὐ τῇ τὸ πῦ ρ καὶ ἀ νά πτει περὶ τοὺ ς πτό ρθους πολλὴ ν τὴ ν φλό γα: ἡ δὲ τοῦ πυρὸ ς αἰ θά λη τὸ φυτὸ ν γεωργεῖ.
2.14.6
Αὕ τη πυρὸ ς φιλί α καὶ φυτοῦ: οὕ τως οὐ φεύ γει τὸ ν̔́ Ηφαιστον̓ Αθηνᾶ.” Καὶ ὁ Χαιρεφῶ ν συστρά τηγος ὢ ν τοῦ Σωστρά του μεί ζων, ἐ πεὶ πατρό θεν ἦ ν Βυζά ντιος, ἐ κθειά ζων αὐ τὸ ν“ πά ντα μὲ ν τὸ ν χρησμὸ ν” εἶ πεν“ ἐ ξηγή σω καλῶ ς: μὴ μέ ντοι θαύ μαζε τὴ ν τοῦ πυρὸ ς μό νον, ἀ λλὰ καὶ τὴ ν τοῦ ὕ δατος φύ σιν.
2.14.7
̓ Εθεασά μην γὰ ρ ἐ γὼ τοιαῦ τα μυστή ρια. Τὸ γοῦ ν Σικελικῆ ς πηγῆ ς ὕ δωρ κεκερασμέ νον ἔ χει πῦ ρ: καὶ φλό γα μὲ ν ὄ ψει κά τωθεν ἀ π̓ αὐ τῆ ς ἁ λλομέ νην ἄ νω: θιγό ντι δέ σοι τὸ ὕ δωρ ψυχρό ν ἐ στιν οἷ ό νπερ χιώ ν, καὶ οὔ τε τὸ πῦ ρ ὑ πὸ τοῦ ὕ δατος κατασβέ ννυται οὔ τε τὸ ὕ δωρ ὑ πὸ τοῦ πυρὸ ς φλέ γεται, ἀ λλ̓ ὕ δατό ς εἰ σιν ἐ ν τῇ κρή νῃ καὶ πυρὸ ς σπονδαί.
2.14.8
̓ Επεὶ καὶ ποταμὸ ς̓ Ιβηρικό ς, εἰ μὲ ν ἴ δοις αὐ τὸ ν εὐ θύ ς, οὐ δενὸ ς ἄ λλου κρεί ττων ἐ στὶ ποταμοῦ: ἢ ν δὲ ἀ κοῦ σαι θέ λῃ ς τοῦ ὕ δατος λαλοῦ ντος, μικρὸ ν ἀ νά μεινον ἐ κπετά σας τὰ ὦ τα.̓ Εὰ ν γὰ ρ ὀ λί γος ἄ νεμος εἰ ς τὰ ς δί νας ἐ μπέ σῃ, τὸ μὲ ν ὕ δωρ ὡ ς χορδὴ κρού εται, τὸ δὲ πνεῦ μα τοῦ ὕ δατος πλῆ κτρον γί νεται,
2.14.9
τὸ ῥ εῦ μα δὲ ὡ ς κιθά ρα λαλεῖ.̓ Αλλὰ καὶ λί μνη Λιβυκὴ μιμεῖ ται γῆ ν̓ Ινδική ν, καὶ ἴ σασιν αὐ τῆ ς τὸ ἀ πό ρρητον αἱ Λιβύ ων παρθέ νοι, ὅ τι τὸ ὕ δωρ ἔ χει πλού σιον.̔ Ο δὲ πλοῦ τος αὐ τῇ κά τω τεταμί ευται τῇ τῶ ν ὑ δά των ἰ λύ ι δεδεμέ νος, καὶ ἔ στιν ἐ κεῖ χρυσοῦ πηγή. Κοντὸ ν οὖ ν εἰ ς τὸ ὕ δωρ βαπτί ζουσι πί σσῃ πεφαρμαγμέ νον, ἀ νοί γουσί τε τοῦ ποταμοῦ τὰ κλεῖ θρα.
2.14.10
̔ Ο δὲ κοντὸ ς πρὸ ς τὸ ν χρυσὸ ν οἷ ον πρὸ ς ἰ χθὺ ν ἄ γκιστρον γί νεται, ἀ γρεύ ει γὰ ρ αὐ τό ν: ἡ δὲ πί σσα δέ λεαρ γί νεται τῆ ς ἄ γρας: ὅ τι γὰ ρ ἂ ν εἰ ς αὐ τὴ ν ἐ μπέ σῃ τῆ ς τοῦ χρυσοῦ γονῆ ς, τὸ μὲ ν προσή ψατο μό νον, ἡ πί σσα δὲ εἰ ς τὴ ν ἤ πειρον ἥ ρπασε τὴ ν ἄ γραν. Οὕ τως ἐ κ ποταμοῦ Λιβυκοῦ χρυσὸ ς ἁ λιεύ εται.”
2.15.1
Ταῦ τα εἰ πὼ ν τὴ ν θυσί αν ἐ πὶ τὴ ν Τύ ρον ἔ πεμπε, καὶ τῇ πό λει συνδοκοῦ ν.̔ Ο οὖ ν Καλλισθέ νης διαπρά ττεται τῶ ν θεωρῶ ν εἶ ς γενέ σθαι: καὶ ταχὺ καταπλεύ σας εἰ ς τὴ ν Τύ ρον καὶ ἐ κμαθὼ ν τὴ ν τοῦ πατρὸ ς οἰ κί αν ἐ φή δρευε ταῖ ς γυναιξί ν: αἱ δὲ ὀ ψό μεναι τὴ ν θυσί αν ἐ ξῄ εσαν:
2.15.2
καὶ γὰ ρ ἦ ν πολυτελή ς. Πολλὴ μὲ ν ἡ τῶ ν θυμιαμά των πομπή, πολλὴ δὲ ἡ τῶ ν ἀ νθέ ων συμπλοκή. Τὰ θυμιά ματα κασί α καὶ λιβανωτὸ ς καὶ κρό κος: τὰ ἄ νθη νά ρκισσος καὶ ῥ ό δα καὶ μυρρί ναι: ἡ δὲ τῶ ν ἀ νθέ ων ἀ ναπνοὴ πρὸ ς τὴ ν τῶ ν θυμιαμά των ἤ ριζεν ὀ δμή ν: τὸ δὲ πνεῦ μα ἀ ναπεμπό μενον εἰ ς τὸ ν ἀ έ ρα τὴ ν ὀ δμὴ ν ἐ κερά ννυ, καὶ ἦ ν ἄ νεμος ἡ δονῆ ς.
2.15.3
Τὰ δὲ ἱ ερεῖ α πολλὰ μὲ ν ἦ ν καὶ ποικί λα, διέ πρεπον δὲ ἐ ν αὐ τοῖ ς οἱ τοῦ Νεί λου βό ες. Βοῦ ς γὰ ρ Αἰ γύ πτιος οὐ τὸ μέ γεθος μό νον ἀ λλὰ καὶ τὴ ν χρό αν εὐ τυχεῖ: τὸ μὲ ν γὰ ρ μέ γεθος πά νυ μέ γας, τὸ ν αὐ χέ να παχύ ς, τὸ νῶ τον πλατύ ς, τὴ ν γαστέ ρα πολύ ς, τὸ κέ ρας οὐ χ ὡ ς ὁ Σικελικὸ ς εὐ τελὴ ς οὐ δ̓ ὡ ς ὁ Κύ πριος δυσειδή ς, ἀ λλ̓ ἐ κ τῶ ν κροτά φων ὄ ρθιον ἀ ναβαῖ νον, κατὰ μικρὸ ν ἑ κατέ ρωθεν κυρτού μενον τὰ ς κορυφὰ ς συνά γει τοσοῦ τον, ὅ σον αἱ τῶ ν κερά των διεστᾶ σιν ἀ ρχαί: καὶ τὸ θέ αμα κυκλουμέ νης σελή νης ἐ στὶ ν εἰ κώ ν: ἡ χρό α δὲ οἵ αν̔́ Ομηρος ἐ ν τοῖ ς τοῦ Θρᾳ κὸ ς ἵ πποις ἐ παινεῖ.
2.15.4
Βαδί ζει δὲ ταῦ ρος ὑ ψαυχενῶ ν καὶ ὥ σπερ ἐ πιδεικνύ μενος ὅ τι τῶ ν ἄ λλων βοῶ ν ἐ στι βασιλεύ ς. Εἰ δὲ ὁ μῦ θος Εὐ ρώ πης ἀ ληθή ς, Αἰ γύ πτιον βοῦ ν ὁ Ζεὺ ς ἐ μιμή σατο.
2.16.1
̓́ Ετυχεν οὖ ν ἡ μὲ ν ἐ μὴ μή τηρ τό τε μαλακῶ ς ἔ χουσα: σκηψαμέ νη δὲ καὶ ἡ Λευκί ππη νοσεῖ ν, ἔ νδον ὑ πέ μεινε（ συνέ κειτο γὰ ρ ἡ μῖ ν ἐ ς ταὐ τὸ ν ἐ λθεῖ ν, ὡ ς ἄ ν τῶ ν πολλῶ ν ἐ ξιό ντων）, ὥ στε συνέ βη τὴ ν ἀ δελφὴ ν τὴ ν ἐ μὴ ν μετὰ τῆ ς Λευκί ππης μητρὸ ς προελθεῖ ν.
2.16.2
̔ Ο δὲ Καλλισθέ νης τὴ ν μὲ ν Λευκί ππην οὐ χ ἑ ωρακώ ς ποτε, τὴ ν δὲ Καλλιγό νην ἰ δὼ ν τὴ ν ἐ μὴ ν ἐ μὴ ν ἀ δελφή ν, νομί σας Λευκί ππην εἶ ναι（ ἐ γνώ ρισε γὰ ρ τοῦ Σωστρά του τὴ ν γυναῖ κα）, πυθό μενος οὐ δὲ ν（ ἦ ν γὰ ρ ἑ αλωκὼ ς ἐ κ τῆ ς θέ ας） δεί κνυσιν ἑ νὶ τῶ ν οἰ κετῶ ν τὴ ν κό ρην, ὃ ς ἦ ν αὐ τῷ πιστό τατος, καὶ κελεύ ει λῃ στὰ ς ἐ π̓ αὐ τὴ ν συγκροτῆ σαι, καταλέ ξας τὸ ν τρό πον τῆ ς ἁ ρπαγῆ ς. Πανή γυρις δὲ ἐ πέ κειτο, καθ̓ ἣ ν ἠ κηκό ει πά σας τὰ ς παρθέ νους ἀ παντᾶ ν ἐ πὶ θά λατταν.
2.17.1
̔ Ο μὲ ν οὖ ν ταῦ τα εἰ πὼ ν καὶ τὴ ν θεωρί αν ἀ φωσιωμέ νος ἀ πῆ λθε: ναῦ ν δὲ εἶ χεν ἰ δί αν, τοῦ το προκατασκευά σας οἴ κοθεν εἰ τύ χοι τῆ ς ἐ πιχειρή σεως. Οἱ μὲ ν δὴ ἄ λλοι θεωροὶ ἀ πέ πλευσαν, αὐ τὸ ς δὲ μικρὸ ν ἀ πεσά λευε τῆ ς γῆ ς, ἅ μα μὲ ν ὡ ς ἂ ν δοκοί η τοῖ ς πολί ταις ἕ πεσθαι, ἅ μα δὲ ἵ να μὴ πλησί ον τῆ ς Τύ ρου τοῦ σκά φους ὄ ντος, κατά φωρος γέ νοιτο μετὰ τὴ ν ἁ ρπαγή ν.
2.17.2
̓ Επεὶ δὲ ἐ γέ νετο κατὰ Σά ραπτα κώ μην Τυρί ων ἐ πὶ θαλά ττῃ κειμέ νην, ἐ νταῦ θα προσπορί ζεται λέ μβον, δί δωσι δὲ τῷ Ζή νωνι: τοῦ το γὰ ρ ἦ ν ὄ νομα τῷ οἰ κέ τῃ ὃ ν ἐ πὶ τὴ ν ἁ ρπαγὴ ν παρεσκευά κει.
2.17.3
̔ Ο δὲ（ ἦ ν γὰ ρ καὶ ἄ λλως εὔ ρωστος τὸ σῶ μα καὶ φύ σει πρακτικὸ ς） ταχὺ μὲ ν ἐ ξεῦ ρε λῃ στὰ ς ἁ λιεῖ ς ἀ πὸ τῆ ς κώ μης ἐ κεί νης καὶ δῆ τα ἀ πέ πλευσεν ἐ πὶ τὴ ν Τύ ρον.̓́ Εστι δὲ μικρὸ ν ἐ πί νειον Τυρί ων, νησί διον ἀ πέ χον ὀ λί γον τῆ ς Τύ ρου“̔ Ροδώ πιδος αὐ τὸ τά φον οἱ Τύ ριοι λέ γουσιν:” ἔ νθα ὁ λέ μβος ἐ φή δρευε.
2.18.1
Πρὸ δὲ τῆ ς πανηγύ ρεως, ἣ ν ὁ Καλλισθέ νης προσεδό κα, γί νεται δὴ τὰ τοῦ ἀ ετοῦ καὶ τῶ ν μά ντεων: καὶ εἰ ς τὴ ν ὑ στεραί αν παρεσκευαζό μεθα νύ κτωρ, ὡ ς θυσό μενοι τῷ θεῷ. Τού των δὲ τὸ ν Ζή νωνα ἐ λά νθανεν οὐ δέ ν: ἀ λλ̓ ἐ πειδὴ καιρὸ ς ἦ ν βαθεί ας ἑ σπέ ρας, ἡ μεῖ ς μὲ ν προή λθομεν, ὁ δὲ εἵ πετο.
2.18.2
̓́ Αρτι δὲ γενομέ νων ἡ μῶ ν ἐ πὶ τῷ χεί λει τῆ ς θαλά σσης, ὁ μὲ ν τὸ συγκεί μενον ἀ νέ τεινε σημεῖ ον, ὁ δὲ λέ μβος ἐ ξαί φνης προσέ πλει, καὶ ἐ πεὶ πλησί ον ἐ γέ νετο,
2.18.3
ἐ φά νησαν ἐ ν αὐ τῷ νεανί σκοι δέ κα.̓ Οκτὼ δὲ ἑ τέ ρους ἐ πὶ τῆ ς γῆ ς ἔ τυχε προλοχί σας, οἳ γυναικεί ας μὲ ν εἶ χον ἐ σθῆ τας καὶ τῶ ν γενεί ων ἐ ψί λωντο τὰ ς τρί χας, ἔ φερον δὲ ἕ καστος ὑ πὸ κό λπῳ ξί φος, ἐ κό μιζον δὲ καὶ αὐ τοὶ θυσί αν, ὡ ς ἂ ν ἥ κιστα ὑ ποπτευθεῖ εν: ἡ μεῖ ς δὲ ᾠ ό μεθα γυναῖ κας εἶ ναι.
2.18.4
̓ Επεὶ δὲ συνετί θεμεν τὴ ν πυρά ν, ἐ ξαί φνης βοῶ ντες συντρέ χουσι καὶ τὰ ς μὲ ν δᾷ δας ἡ μῶ ν ἀ ποσβεννύ ουσι, φευγό ντων δὲ ἀ τά κτως ὑ πὸ τῆ ς ἐ κπλή ξεως, τὰ ξί φη γυμνώ σαντες ἁ ρπά ζουσι τὴ ν ἀ δελφὴ ν τὴ ν ἐ μὴ ν καὶ ἐ νθέ μενοι τῷ σκά φει,
2.18.5
ἐ πεμβά ντες εὐ θὺ ς ὄ ρνιθος δί κην ἀ φί πτανται.̔ Ημῶ ν δὲ οἱ μὲ ν ἔ φευγον οὐ δὲ ν οὔ τ̓ εἰ δό τες οὔ τε ἑ ωρακό τες, οἱ δὲ ἅ μα τε εἶ δον καὶ ἐ βό ων“ λῃ σταὶ Καλλιγό νην ἄ γουσι:” τὸ δὲ πλοῖ ον ἤ δη μέ σην ἐ πέ ραινε τὴ ν θά λασσαν.̔ Ως δὲ τοῖ ς Σαρά πτοις προσέ σχον, πό ρρωθεν ὁ Καλλισθέ νης τὸ σημεῖ ον ἰ δὼ ν ὑ πηντί ασεν ἐ πιπλεύ σας καὶ δέ χεται μὲ ν τὴ ν κό ρην, πλεῖ δὲ εὐ θὺ ς πελά γιος.
2.18.6
̓ Εγὼ δὲ ἀ νέ πνευσα μὲ ν οὕ τω διαλυθέ ντων μοι τῶ ν γά μων παραδό ξως, ἠ χθό μην δ̓ ὅ μως ὑ πὲ ρ ἀ δελφῆ ς περιπεσού σης τοιαύ τῃ συμφορᾷ.
2.19.1
̓ Ολί γας δὲ ἡ μέ ρας διαλιπὼ ν πρὸ ς τὴ ν Λευκί ππην διελεγό μην“ μέ χρι τί νος ἐ πὶ τῶ ν φιλημά των ἱ στά μεθα, φιλτά τη; προσθῶ μεν ἤ δη τι καὶ ἐ ρωτικώ τερον. Φέ ρε ἀ νά γκην ἀ λλή λοις ἐ πιθῶ μεν πί στεως.̓̀ Αν γὰ ρ ἡ μᾶ ς̓ Αφροδί τη μυσταγωγή σῃ, οὐ μή τις ἄ λλος
2.19.2
κρεί ττων γέ νηται τῆ ς θεοῦ.” Ταῦ τα πολλά κις κατεπᾴ δων ἐ πεπεί κειν τὴ ν κό ρην ὑ ποδέ ξασθαί με νυκτὸ ς τῷ θαλά μῳ, τῆ ς Κλειοῦ ς συνεργού σης, ἥ τις ἦ ν αὐ τῇ θαλαμηπό λος. Εἶ χε δὲ ὁ θά λαμος αὐ τῆ ς οὕ τως.
2.19.3
Χωρί ον ἦ ν μέ γα τέ τταρα οἰ κή ματα ἔ χον, δύ ο μὲ ν ἐ πὶ δεξιά, δύ ο δ̓ ἐ πὶ θἄ τερα: μέ σος δὲ διεῖ ργε στενωπὸ ς τὰ οἰ κή ματα: θύ ρα δὲ ἐ ν ἀ ρχῇ τοῦ στενωποῦ μί α ἐ πέ κειτο.
2.19.4
Ταύ την εἶ χον τὴ ν καταγωγὴ ν αἱ γυναῖ κες: καὶ τὰ μὲ ν ἐ νδοτέ ρω τῶ ν οἰ κημά των ἥ τε παρθέ νος καὶ ἡ μή τηρ αὐ τῆ ς διειλή χεσαν, ἑ κά τερα τὰ ἀ ντικρύ, τὰ δὲ ἔ ξω δύ ο τὰ πρὸ ς τὴ ν εἴ σοδον τὸ μὲ ν ἡ Κλειὼ τὸ κατὰ τὴ ν παρθέ νον, τὸ δὲ ταμιεῖ ον ἦ ν.
2.19.5
Κατακοιμί ζουσα δὲ ἀ εὶ τὴ ν Λευκί ππην ἡ μή τηρ ἔ κλειεν ἔ νδοθεν τὴ ν ἐ πὶ τοῦ στενωποῦ θύ ραν: ἔ ξωθεν δέ τις ἕ τερος ἐ πέ κλειε καὶ τὰ ς κλεῖ ς ἔ βαλλε διὰ τῆ ς ὀ πῆ ς: ἡ δὲ λαβοῦ σα ἐ φύ λαττε καὶ περὶ τὴ ν ἕ ω καλέ σασα τὸ ν εἰ ς τοῦ το ἐ πιτεταγμέ νον διέ βαλλε πά λιν τὰ ς κλεῖ ς, ὅ πως ἀ νοί ξειε.
2.19.6
Ταύ ταις οὖ ν ἴ σας μηχανησά μενος ὁ Σά τυρος γενέ σθαι, τὴ ν ἄ νοιξιν πειρᾶ ται καὶ ὡ ς εὗ ρε δυνατή ν, τὴ ν Κλειὼ ἐ πεπεί κει τῆ ς κό ρης συνειδυί ας μηδὲ ν ἀ ντιπρᾶ ξαι τῇ τέ χνῃ. Ταῦ τα ἦ ν τὰ συγκεί μενα.
2.20.1
̓͂ Ην δέ τις αὐ τῶ ν οἰ κέ της πολυπρά γμων καὶ λά λος καὶ λί χνος καὶ πᾶ ν ὅ τι ἂ ν εἴ ποι τις, ὄ νομα Κώ νωψ. Οὗ τό ς μοι ἐ δό κει πό ρρωθεν ἐ πιτηρεῖ ν τὰ πραττό μενα ἡ μῖ ν: μά λιστα δ̓, ὅ περ ἦ ν, ὑ ποπτεύ σας μή τι νύ κτωρ ἡ μῖ ν πραχθῇ, διενυκτέ ρευε μέ χρι πό ρρω τῆ ς ἑ σπέ ρας, ἀ ναπετά σας τοῦ δωματί ου τὰ ς θύ ρας,
2.20.2
ὥ στε ἔ ργον ἦ ν αὐ τὸ ν λαθεῖ ν.̔ Ο οὖ ν Σά τυρος βουλό μενος αὐ τὸ ν εἰ ς φιλί αν ἀ γαγεῖ ν, προσέ παιζε πολλά κις καὶ κώ νωπα ἐ κά λει καὶ ἔ σκωπτε τοὔ νομα σὺ ν γέ λωτι. Καὶ οὗ τος εἰ δὼ ς τοῦ Σατύ ρου τὴ ν τέ χνην προσεποιεῖ το μὲ ν ἀ ντιπαί ζειν καὶ αὐ τό ς, ἐ νετί θει δὲ τῇ παιδιᾷ τῆ ς γνώ μης τὸ ἄ σπονδον.
2.20.3
Λέ γει δὴ πρὸ ς αὐ τὸ ν“ ἐ πειδὴ καταμωκᾷ μου καὶ τοὔ νομα, φέ ρε σοι μῦ θον ἀ πὸ κώ νωπος εἴ πω.”
2.21.1
“ ὁ λέ ων κατεμέ μφετο τὸ ν Προμηθέ α πολλά κις ὅ τι μέ γαν μὲ ν αὐ τὸ ν ἔ πλασε καὶ καλὸ ν καὶ τὴ ν μὲ ν γέ νυν ὥ πλισε τοῖ ς ὀ δοῦ σι, τοὺ ς δὲ πό δας ἐ κρά τυνε τοῖ ς ὄ νυξιν, ἐ ποί ησέ τε τῶ ν ἄ λλων θηρί ων δυνατώ τερον.“̔ Ο δὲ τοιοῦ τος” ἔ φασκε“ τὸ ν ἀ λεκτρυό να φοβοῦ μαι.”
2.21.2
Καὶ ὁ Προμηθεὺ ς ἐ πιστὰ ς ἔ φη“ τί με μά την αἰ τιᾷ; τὰ μὲ ν γὰ ρ ἐ μὰ πά ντα ἔ χεις, ὅ σα πλά ττειν ἠ δυνά μην, ἡ δὲ σὴ ψυχὴ πρὸ ς τοῦ το μό νον μαλακί ζεται.”̓́ Εκλαεν οὖ ν ἑ αυτὸ ν ὁ λέ ων καὶ τῆ ς δειλί ας κατεμέ μφετο καὶ τέ λος ἀ ποθανεῖ ν ἤ θελεν.
2.21.3
Οὕ τω δὲ γνώ μης ἔ χων ἐ λέ φαντι περιτυγχά νει καὶ προσαγορεύ σας εἱ στή κει διαλεγό μενος. Καὶ ὁ ρῶ ν διὰ παντὸ ς τὰ ὦ τα κινοῦ ντα“ τί πά σχεις;” ἔ φη,“ καὶ τί
2.21.4
δή ποτε οὐ δὲ μικρὸ ν ἀ τρεμεῖ σου τὸ οὖ ς;” Καὶ ὁ ἐ λέ φας κατὰ τύ χην παραπτά ντος αὐ τὸ ν κώ νωπος“ ὁ ρᾷ ς” ἔ φη“ τουτὶ τὸ βραχὺ τὸ βομβοῦ ν; ἢ ν εἰ σδύ ῃ με τῇ τῆ ς ἀ κοῆ ς ὁ δῷ, τέ θνηκα.” Καὶ ὁ λέ ων“ τί οὖ ν” ἔ φη“ ἔ τι ἀ ποθνή σκειν με δεῖ τοσοῦ τον ὄ ντα καὶ ἐ λέ φαντος εὐ τυχέ στερον, ὅ σον κρεί ττων κώ νωπος ἀ λεκτρυώ ν;”̔ Ορᾷ ς ὅ σον ἰ σχύ ος ὁ κώ νωψ ἔ χει, ὡ ς καὶ ἐ λέ φαντα φοβεῖ ν.”
2.21.5
συνεὶ ς οὖ ν ὁ Σά τυρος τὸ ὕ πουλον αὐ τοῦ τῶ ν λό γων, ἠ ρέ μα μειδιῶ ν“ ἄ κουσον κἀ μοῦ τινα λό γον” εἶ πεν“ ἀ πὸ κώ νωπος καὶ λέ οντος, ὃ ν ἀ κή κοά τινος τῶ ν φιλοσό φων: χαρί ζομαι δέ σοι τοῦ μύ θου τὸ ν ἐ λέ φαντα.”
2.22.1
“ λέ γει τοί νυν κώ νωψ ἀ λαζώ ν ποτε πρὸ ς τὸ ν λέ οντα“ εἶ τα κἀ μοῦ βασιλεύ ειν νομί ζεις ὡ ς τῶ ν ἄ λλων θηρί ων; ἀ λλ̓ οὔ τ̓ ἐ μοῦ καλλί ων οὔ τε ἀ λκιμώ τερος ἔ φυς οὔ τε μεί ζων.̓ Επεὶ τί ς σοι πρῶ τό ν ἐ στιν ἀ λκή;
2.22.2
ἀ μύ σσεις τοῖ ς ὄ νυξι καὶ δά κνεις τοῖ ς ὀ δοῦ σι. Ταῦ τα γὰ ρ οὐ ποιεῖ μαχομέ νη γυνή; ποῖ ον δὲ μέ γεθος ἢ κά λλος σε κοσμεῖ; στέ ρνον πλατύ, ὦ μοι παχεῖ ς καὶ πολλὴ περὶ τὸ ν αὐ χέ να κό μη. Τὴ ν κατό πιν οὖ ν αἰ σχύ νην οὐ χ ὁ ρᾷ ς;̓ Εμοὶ δὲ μέ γεθος μὲ ν ὁ ἀ ὴ ρ ὅ λος, ὅ σον μου καταλαμβά νει τὸ πτερό ν, κά λλος δὲ αἱ τῶ ν λειμώ νων κό μαι: αἱ μὲ ν γά ρ εἰ σιν ὥ σπερ ἐ σθῆ τες,
2.22.3
ἃ ς ὅ ταν θέ λω παῦ σαι τὴ ν πτῆ σιν ἐ νδύ ομαι. Τὴ ν δὲ ἀ νδρεί αν μου μὴ καὶ γελοῖ ον ᾖ καταλέ γειν: ὄ ργανον γὰ ρ ὅ λος εἰ μὶ πολέ μου. Μετὰ μὲ ν σά λπιγγος καὶ βέ λους παρατά ττομαι, σά λπιγξ δέ μοι καὶ βέ λος τὸ στό μα, ὥ στε εἰ μὶ καὶ αὐ λητὴ ς καὶ τοξό της: ἐ μαυτοῦ δὲ οἰ στὸ ς καὶ τό ξον γί νομαι: τοξεύ ει γά ρ με διαέ ριον τὸ πτερό ν, ἐ μπεσὼ ν δὲ ὡ ς ἀ πὸ βέ λους ποιῶ τὸ τραῦ μα, ὁ δὲ παταχθεὶ ς ἐ ξαί φνης βοᾷ καὶ τὸ ν τετρωκό τα ζητεῖ: ἐ γὼ δὲ παρὼ ν οὐ πά ρειμι, ὁ μοῦ δὲ καὶ φεύ γω καὶ μέ νω καὶ περιιππεύ ω τὸ ν ἄ νθρωπον τῷ πτερῷ, γελῶ δὲ αὐ τὸ ν βλέ πων περὶ τοῖ ς τραύ μασιν ὀ ρχού μενον.
2.22.4
̓ Αλλὰ τί δεῖ λό γων; ἀ ρχώ μεθα μά χης.” Καὶ ἅ μα λέ γων ἐ μπί πτει τῷ λέ οντι καὶ εἰ ς τοὺ ς ὀ φθαλμοὺ ς ἐ μπηδᾷ καὶ εἴ τι ἄ λλο ἄ τριχον τῶ ν προσώ πων, περιιπτά μενος ἅ μα καὶ τῷ βό μβῳ καταυλῶ ν.̔ Ο δὲ λέ ων ἠ γρί αινέ τε καὶ μετεστρέ φετο πά ντη καὶ τὸ ν ἀ έ ρα περιέ χασκεν, ὁ δὲ κώ νωψ ταύ τῃ πλέ ον τὴ ν ὀ ργὴ ν ἐ τί θετο παιδιὰ ν καὶ ἐ π̓ αὐ τοῖ ς ἐ τί τρωσκε τοῖ ς χεί λεσιν.
2.22.5
Καὶ ὁ μὲ ν ἔ κλινεν εἰ ς τὸ λυποῦ ν μέ ρος, ἀ νακά μπτων ἔ νθα τοῦ τραύ ματος ἡ πληγή, ὁ δὲ ὥ σπερ παλαιστὴ ς τὸ σῶ μα σκευά ζων εἰ ς τὴ ν συμπλοκὴ ν ἀ πέ ρρει τῶ ν τοῦ λέ οντος ὀ δό ντων, αὐ τὴ ν μέ σην διαπτὰ ς κλειομέ νην τὴ ν γέ νυν.
2.22.6
Οἱ δὲ ὀ δό ντες κενοὶ τῆ ς θή ρας περὶ ἑ αυτοὺ ς ἐ κροτά λιζον.̓́ Ηδη τοί νυν ὁ λέ ων ἐ κεκμή κει σκιαμαχῶ ν πρὸ ς τὸ ν ἀ έ ρα τοῖ ς ὀ δοῦ σι καὶ εἱ στή κει παρειμέ νος ὀ ργῇ: ὁ δὲ κώ νωψ περιιπτά μενος αὐ τοῦ τὴ ν κό μην ἐ πηύ λει μέ λος ἐ πινί κιον.
2.22.7
Μακρό τερον δὲ ποιού μενος τῆ ς πτή σεως τὸ ν κύ κλον ὑ πὸ περιττῆ ς ἀ πειροκαλί ας ἀ ρά χνου λανθά νει νή μασιν ἐ μπλακεί ς, καὶ τὸ ν ἀ ρά χνην οὐ κ ἔ λαθεν ἐ μπεσώ ν.̔ Ως δ̓ οὐ κέ τι εἶ χε φυγεῖ ν, ἀ δημονῶ ν εἶ πεν“ ὢ τῆ ς ἀ νοί ας: προὐ καλού μην γὰ ρ ἐ γὼ λέ οντα, ὀ λί γος δέ με ἤ γρευσεν ἀ ρά χνου χιτώ ν.”” ταῦ τα εἰ πὼ ν“ ὥ ρα τοί νυν” ἔ φη“ καὶ σοὶ τοὺ ς ἀ ρά χνας φοβεῖ σθαι,” καὶ ἅ μα ἐ γέ λασε.
2.23.1
καὶ ὀ λί γας διαλιπὼ ν ἡ μέ ρας, εἰ δὼ ς αὐ τὸ ν γαστρὸ ς ἡ ττώ μενον, φά ρμακον πριά μενος ὕ πνου βαθέ ος ἐ φ̓ ἑ στί ασιν αὐ τὸ ν ἐ κά λεσεν.̔ Ο δὲ ὑ πώ πτευε μέ ν τινα μηχανὴ ν καὶ ὤ κνει τὸ πρῶ τον: ὡ ς δὲ ἡ βελτί στη γαστὴ ρ κατηνά γκασε, πεί θεται.
2.23.2
̓ Επεὶ δὲ ἧ κε πρὸ ς τὸ ν Σά τυρον εἶ τα δειπνή σας ἔ μελλεν ἀ πιέ ναι, ἐ γχεῖ τοῦ φαρμά κου κατὰ τῆ ς τελευταί ας κύ λικος ὁ Σά τυρος αὐ τῷ: καὶ ὁ μὲ ν ἔ πιε καὶ μικρὸ ν διαλιπώ ν, ὅ σον εἰ ς τὸ δωμά τιον αὑ τοῦ φθά σαι, καταπεσὼ ν ἔ κειτο, τὸ ν ὕ πνον καθεύ δων τοῦ φαρμά κου.
2.23.3
̔ Ο δὲ Σά τυρος εἰ στρέ χει πρό ς με καὶ λέ γει“ κεῖ ταί σοι καθεύ δων ὁ Κύ κλωψ: σὺ δὲ ὅ πως̓ Οδυσσεὺ ς ἀ γαθὸ ς γέ νῃ.” Καὶ ἅ μα ἔ λεγε καὶ ἥ κομεν ἐ πὶ τὰ ς θύ ρας τῆ ς ἐ ρωμέ νης, καὶ ὁ μὲ ν ὑ πελεί πετο, ἐ γὼ δὲ εἰ σῄ ειν, ὑ ποδεχομέ νης με τῆ ς Κλειοῦ ς ἀ ψοφητί, τρέ μων τρό μον διπλοῦ ν, χαρᾶ ς ἅ μα καὶ φό βου.
2.23.4
̔ Ο μὲ ν γὰ ρ τοῦ κινδύ νου φό βος ἐ θορύ βει τὰ ς τῆ ς ψυχῆ ς ἐ λπί δας, ἡ δὲ ἐ λπὶ ς τοῦ τυχεῖ ν ἐ πεκά λυπτεν ἡ δονῇ τὸ ν φό βον: οὕ τω καὶ τὸ ἐ λπί ζον ἐ φοβεῖ τό μου καὶ ἔ χαιρε τὸ λυπού μενον.̓́ Αρτι δέ μου παρελθό ντος εἴ σω τοῦ θαλά μου τῆ ς παιδό ς, γί νεταί τι τοιοῦ το περὶ τὴ ν τῆ ς κό ρης μητέ ρα: ἔ τυχε γὰ ρ ὄ νειρος αὐ τὴ ν ταρά ξας.
2.23.5
̓ Εδό κει τινὰ λῃ στὴ ν μά χαιραν ἔ χοντα γυμνὴ ν ἄ γειν ἁ ρπασά μενον αὐ τῆ ς τὴ ν θυγατέ ρα καὶ καταθέ μενον ὑ πτί αν, μέ σην ἀ νατέ μνειν τῇ μαχαί ρᾳ τὴ ν γαστέ ρα κά τωθεν ἀ ρξά μενον ἀ πὸ τῆ ς αἰ δοῦ ς. Ταραχθεῖ σα οὖ ν ὑ πὸ δεί ματος ὡ ς εἶ χεν ἀ ναπηδᾷ καὶ ἐ πὶ τὸ ν τῆ ς θυγατρὸ ς θά λαμον τρέ χει（ ἐ γγὺ ς γὰ ρ ἦ ν） ἄ ρτι μου κατακλιθέ ντος.
2.23.6
̓ Εγὼ μὲ ν δὴ τὸ ν ψό φον ἀ κού σας ἀ νοιγομέ νων τῶ ν θυρῶ ν εὐ θὺ ς ἀ νεπή δησα, ἡ δὲ ἐ πὶ τὴ ν κλί νην παρῆ ν. Συνεὶ ς οὖ ν τὸ κακὸ ν ἐ ξά λλομαι καὶ διὰ τῶ ν θυρῶ ν ἵ εμαι δρό μῳ, καὶ ὁ Σά τυρος ὑ ποδέ χεται τρέ μοντα καὶ τεταραγμέ νον: εἶ τα ἐ φεύ γομεν διὰ τοῦ σκό τους καὶ ἐ πὶ τὸ δωμά τιον ἑ αυτῶ ν ἤ λθομεν.
2.24.1
̔ Η δὲ πρῶ τον μὲ ν ὑ πὸ ἰ λί γγου κατέ πεσεν, εἶ τα ἀ νενεγκοῦ σα τὴ ν Κλειὼ κατὰ κό ρρης ὡ ς εἶ χε ῥ απί ζει, καὶ ἐ πιλαβομέ νη τῶ ν τριχῶ ν ἅ μα πρὸ ς τὴ ν θυγατέ ρα ἀ νῴ μωξεν“ ἀ πώ λεσά ς μου” λέ γουσα“ Λευκί ππη,
2.24.2
τὰ ς ἐ λπί δας. Οἴ μοι, Σώ στρατε. Σὺ μὲ ν ἐ ν Βυζαντί ῳ πολεμεῖ ς ὑ πὲ ρ ἀ λλοτρί ων γά μων, ἐ ν Τύ ρῳ δὲ καταπεπολέ μησαι, καὶ τῆ ς θυγατρό ς σού τις τοὺ ς γά μους σεσύ ληκεν. Οἴ μοι δειλαί α, τοιού τους σου γά μους ὄ ψεσθαι οὐ προσεδό κων.
2.24.3
̓́ Οφελον ἔ μεινας ἐ ν Βυζαντί ῳ, ὄ φελον ἔ παθες πολέ μου νό μῳ τὴ ν ὕ βριν, ὄ φελό ν σε κἂ ν Θρᾲ ξ νική σας ὕ βρισεν: οὐ κ εἶ χεν ἡ συμφορὰ διὰ τὴ ν ἀ νά γκην ὄ νειδος: νῦ ν δέ,
2.24.4
κακό δαιμον, ἀ δοξεῖ ς ἐ ν οἷ ς δυστυχεῖ ς.̓ Επλά να δέ με καὶ τὰ τῶ ν ἐ νυπνί ων φαντά σματα, τὸ ν δὲ ἀ ληθέ στερον ὄ νειρον οὐ κ ἐ θεασά μην: νῦ ν δ̓ ἀ θλιώ τερον ἀ νετμή θης τὴ ν γαστέ ρα: αὕ τη δυστυχεστέ ρα τῆ ς μαχαί ρας τομή, οὐ δὲ εἶ δον τὸ ν ὑ βρί σαντά σε, οὐ δὲ οἶ δά μου τῆ ς συμφορᾶ ς τὴ ν τύ χην. Οἴ μοι τῶ ν κακῶ ν. Μὴ καὶ δοῦ λος ἦ ν;”
2.25.1
̓ Εθά ρρησεν οὖ ν ἡ παρθέ νος, ὡ ς ἂ ν ἐ μοῦ διαπεφευγό τος, καὶ λέ γει“ μὴ λοιδό ρει μου, μῆ τερ, τὴ ν παρθενί αν: οὐ δὲ ν ἔ ργον μοι πέ πρακται τοιού των ῥ ημά των ἄ ξιον, οὐ δὲ οἶ δα τοῦ τον ὅ στις ἦ ν, εἴ τε δαί μων εἴ τε ἥ ρως εἴ τε λῃ στή ς.
2.25.2
̓ Εκεί μην δὲ πεφοβημέ νη, μηδ̓ ἀ νακραγεῖ ν διὰ τὸ ν φό βον δυναμέ νη: φό βος γὰ ρ γλώ ττης ἐ στὶ δεσμό ς.̔̀ Εν οἶ δα μό νον, οὐ δεί ς
2.25.3
μου τὴ ν παρθενί αν κατῄ σχυνε.” Καταπεσοῦ σα οὖ ν ἡ Πά νθεια πά λιν ἔ στενεν, ἡ μεῖ ς δὲ ἐ σκοποῦ μεν καθ̓ ἑ αυτοὺ ς γενό μενοι τί ποιητέ ον εἴ η, καὶ ἐ δό κει κρά τιστον εἶ ναι φεύ γειν, πρὶ ν ἕ ως γέ νηται καὶ τὸ πᾶ ν ἡ Κλειὼ βασανιζομέ νη κατεί πῃ.
2.26.1
Δό ξαν οὖ ν οὕ τως εἰ χό μεθα ἔ ργου, σκηψά μενοι πρὸ ς τὸ ν θυρωρὸ ν ἀ πιέ ναι πρὸ ς ἐ ρωμέ νην, καὶ ἐ πὶ τὴ ν οἰ κί αν ἐ ρχό μεθα τὴ ν Κλεινί ου.̓͂ Ησαν δὲ λοιπὸ ν μέ σαι νύ κτες, ὥ στε μό λις ὁ θυρωρὸ ς ἀ νέ ῳ ξεν ἡ μῖ ν. Καὶ ὁ Κλεινί ας（ ἐ ν ὑ περῴ ῳ γὰ ρ τὸ ν θά λαμον εἶ χε） διαλεγομέ νων ἡ μῶ ν ἀ κού σας κατατρέ χει τεταραγμέ νος.
2.26.2
Καὶ ἐ ν τού τῳ τὴ ν Κλειὼ κατό πιν ὁ ρῶ μεν σπουδῇ θέ ουσαν: ἦ ν γὰ ρ δρασμὸ ν βεβουλευμέ νη.̔́ Αμα τε οὖ ν ὁ Κλεινί ας ἤ κουσεν ἡ μῶ ν ἃ πεπό νθαμεν̓ καὶ τῆ ς Κλειοῦ ς ἡ μεῖ ς ὅ πως φύ γοι, καὶ πά λιν ἡ μῶ ν ἡ Κλειὼ τί ποιεῖ ν μέ λλομεν.
2.26.3
Παρελθό ντες οὖ ν εἴ σω τῶ ν θυρῶ ν τῷ Κλεινί ᾳ διηγού μεθα τὰ γεγονό τα καὶ ὅ τι φεύ γειν διεγνώ καμεν. Λέ γει ἡ Κλειὼ“ κἀ γὼ σὺ ν ὑ μῖ ν: ἢ ν γὰ ρ περιμεί νω τὴ ν ἕ ω, θά νατό ς μοι πρό κειται τῶ ν βασά νων γλυκύ τερος.”
2.27.1
̔ Ο οὖ ν Κλεινί ας τῆ ς χειρό ς μου λαβό μενος ἄ γει τῆ ς Κλειοῦ ς μακρὰ ν καὶ λέ γει“ δοκῶ μοι καλλί στην γνώ μην εὑ ρηκέ ναι, ταύ την μὲ ν ὑ πεξαγαγεῖ ν, ἡ μᾶ ς δὲ ὀ λί γας ἡ μέ ρας ἐ πισχεῖ ν, κἂ ν οὕ τω δοκῇ, συσκευασαμέ νους ἀ πελθεῖ ν.
2.27.2
Οὔ τε γὰ ρ νῦ ν οἶ δε τῆ ς κό ρης ἡ μή τηρ τί να κατέ λαβεν, ὡ ς ὑ μεῖ ς φατε, ὅ τε καταμηνύ σων οὐ κ ἔ σται τῆ ς Κλειοῦ ς ἐ κ μέ σου γενομέ νης: τά χα δὲ καὶ τὴ ν κό ρην συμφυγεῖ ν πεί σετε.”̓́ Ελεγε δὲ καὶ αὐ τὸ ς ὅ τι κοινωνὸ ς γενή σεται τῆ ς ἀ ποδημί ας.
2.27.3
Ταῦ τα ἔ δοξε: καὶ τὴ ν μὲ ν Κλειὼ τῶ ν οἰ κετῶ ν αὑ τοῦ τινι παραδί δωσι, κελεύ σας ἐ μβά λλεσθαι σκά φει, ἡ μεῖ ς δὲ αὐ τοῦ καταμεί ναντες ἐ φροντί ζομεν περὶ τῶ ν ἐ σομέ νων, καὶ τέ λος ἔ δοξεν ἀ ποπειραθῆ ναι τῆ ς κό ρης καὶ εἰ μὲ ν θελή σει συμφυγεῖ ν, οὕ τω πρά ττειν: εἰ δὲ μή, μέ νειν αὐ τοῦ, παραδό ντας ἑ αυτοὺ ς τῇ τύ χῃ. Κοιμηθέ ντες οὖ ν ὀ λί γον τῆ ς νυκτὸ ς ὅ σον τὸ λοιπὸ ν περὶ τὴ ν ἕ ω πά λιν ἐ πὶ τὴ ν οἰ κί αν ἐ πανή λθομεν.
2.28.1
̔ Η οὖ ν Πά νθεια ἀ ναστᾶ σα περὶ τὰ ς βασά νους τῆ ς Κλειοῦ ς ηὐ τρεπί ζετο καὶ καλεῖ ν αὐ τὴ ν ἐ κέ λευσεν.̔ Ως δ̓ ἦ ν ἀ φανή ς, πά λιν ἐ πὶ τὴ ν θυγατέ ρα ἵ εται καὶ“ οὐ κ ἐ ρεῖ ς” ἔ φη“ τὴ ν συσκευὴ ν τοῦ δρά ματος; ἰ δοὺ
2.28.2
καὶ ἡ Κλειὼ πέ φευγεν.”̔ Η δὲ ἔ τι μᾶ λλον ἐ θά ρρησε καὶ λέ γει“ τί πλέ ον εἴ πω σοι, τί να δ̓ ἄ λλην προσαγά γω πί στιν τῆ ς ἀ ληθεί ας μεί ζονα; Εἰ παρθενί ας ἐ στί τις δοκιμασί α,
2.28.3
δοκί μασον.”“̓́ Ετι καὶ τοῦ το” ἔ φη ἡ Πά νθεια“ λεί πεται, ἵ να καὶ μετὰ μαρτύ ρων δυστυχῶ μεν.” Ταῦ τα ἅ μα λέ γουσα, ἐ πή δησεν ἔ ξω.
2.29.1
̔ Η δὲ Λευκί ππη καθ̓ ἑ αυτὴ ν γενομέ νη καὶ τῶ ν τῆ ς μητρὸ ς γεμισθεῖ σα ῥ ημά των παντοδαπή τις ἦ ν.̓́ Ηχθετο, ᾐ σχύ νετο, ὠ ργί ζετο: ἤ χθετο μὲ ν πεφωραμέ νη, ᾐ σχύ νετο δὲ ὀ νειδιζομέ νη, ὠ ργί ζετο δὲ ἀ πιστουμέ νη. Αἰ δὼ ς δὲ καὶ λύ πη καὶ ὀ ργὴ τρί α τῆ ς ψυχῆ ς κύ ματα.
2.29.2
̔ Η μὲ ν γὰ ρ αἰ δὼ ς διὰ τῶ ν ὀ μμά των εἰ σρέ ουσα τὴ ν τῶ ν ὀ φθαλμῶ ν ἐ λευθερί αν καθαιρεῖ: ἡ δὲ λύ πη περὶ τὰ στέ ρνα διανεμομέ νη κατατή κει τῆ ς ψυχῆ ς τὸ ζωπυροῦ ν: ἡ δὲ ὀ ργὴ περιυλακτοῦ σα τὴ ν καρδί αν ἐ πικλύ ζει τὸ ν λογισμὸ ν τῷ τῆ ς μανί ας ἀ φρῷ.
2.29.3
Λό γος δὲ τού των ἁ πά ντων πατή ρ, καὶ ἔ οικεν ἐ πὶ σκοπῷ τό ξον βά λλειν καὶ ἐ πιτυγχά νειν καὶ ἐ πὶ τὴ ν ψυχὴ ν πέ μπειν τὰ βλή ματα καὶ ποικί λα τοξεύ ματα. Τὸ μέ ν ἐ στιν αὐ τῷ λοιδορί ας βέ λος, καὶ γί νεται τὸ ἕ λκος ὀ ργή: τὸ δέ ἐ στιν ἔ λεγχος ἀ τυχημά των: ἐ κ τού του τοῦ βέ λους λύ πη γί νεται: τὸ δὲ ὄ νειδος ἁ μαρτημά των,
2.29.4
καὶ καλοῦ σιν αἰ δῶ τὸ τραῦ μα.̓́ Ιδιον δὲ τού των ἁ πά ντων τῶ ν βελῶ ν βαθέ α μὲ ν τὰ βλή ματα, ἄ ναιμα δὲ τὰ τοξεύ ματα.̔̀ Εν δὲ τού των ἁ πά ντων φά ρμακον, ἀ μύ νεσθαι τὸ ν βά λλοντα τοῖ ς αὐ τοῖ ς βλή μασι: λό γος γὰ ρ γλώ σσης βέ λος ἄ λλης γλώ σσης βέ λει θεραπεύ εται: καὶ γὰ ρ τῆ ς καρδί ας ἔ παυσε τὸ θυμού μενον καὶ τῆ ς ψυχῆ ς ἐ μά ρανε τὸ λυπού μενον.
2.29.5
̓̀ Αν δέ τις ἀ νά γκῃ τοῦ κρεί ττονος σιγά σῃ τὴ ν ἄ μυναν, ἀ λγεινό τερα γί νεται τὰ ἕ λκη τῇ σιωπῇ: αἱ γὰ ρ ὠ δῖ νες τῶ ν ἐ κ τοῦ λό γου κυμά των οὐ κ ἀ ποπτύ σασαι τὸ ν ἀ φρὸ ν οἰ δοῦ σι περὶ ἑ αυτὰ ς πεφυσημέ ναι.
2.30.1
̓ Εν τού τῳ δὲ ἔ τυχον πέ μψας τὸ ν Σά τυρον πρὸ ς τὴ ν κό ρην ἀ ποπειρασό μενον τῆ ς φυγῆ ς.̔ Η δὲ πρὶ ν ἀ κοῦ σαι πρὸ ς τὸ ν Σά τυρον“ δέ ομαι” ἔ φη“ πρὸ ς θεῶ ν ξέ νων καὶ ἐ γχωρί ων, ἐ ξαρπά σατέ με τῶ ν τῆ ς μητρὸ ς ὀ φθαλμῶ ν, ὅ πη βού λεσθε:
2.30.2
εἰ δέ με ἀ πελθό ντες καταλί ποιτε, βρό χον πλεξαμέ νη τὴ ν ψυχή ν μου οὕ τως ἀ φή σω.”̓ Εγὼ δὲ ὡ ς ταῦ τα ἤ κουσα, τὸ πολὺ τῆ ς φροντί δος ἀ περριψά μην. Δύ ο δὲ ἡ μέ ρας διαλιπό ντες, ὅ τε καὶ ἀ ποδημῶ ν ἔ τυχεν ὁ πατή ρ, παρεσκευαζό μεθα πρὸ ς τὴ ν φυγή ν.
2.31.1
Εἶ χε δ̓ ὁ Σά τυρος τοῦ φαρμά κου λεί ψανον, ᾧ τὸ ν Κώ νωπα ἦ ν κατακοιμί σας: τού του διακονού μενος ἡ μῖ ν ἐ γχεῖ λαθὼ ν κατὰ τῆ ς κύ λικος τῆ ς τελευταί ας, ἣ ν τῇ Πανθεί ᾳ προσέ φερεν: ἡ δὲ ἀ ναστᾶ σα ᾤ χετο εἰ ς τὸ ν θά λαμον ἑ αυτῆ ς καὶ εὐ θὺ ς ἐ κά θευδεν.
2.31.2
Εἶ χε δὲ ἑ τέ ραν ἡ Λευκί ππη θαλαμηπό λον, ἣ ν τῷ αὐ τῷ φαρμά κῳ καταβαπτί σας ὁ Σά τυρος（ προσεπεποί ητο γὰ ρ καὶ αὐ τῆ ς, ἐ ξ οὗ τῷ θαλά μῳ προσεληλύ θει, ἐ ρᾶ ν） ἐ πὶ τὴ ν τρί την θή ραν ἔ ρχεται τὸ ν θυρωρό ν: κἀ κεῖ νον βεβλή κει τῷ αὐ τῷ πώ ματι.
2.31.3
̓́ Οχημα δὲ εὐ τρεπὲ ς ἡ μᾶ ς πρὸ τῶ ν πυλῶ ν ἐ ξεδέ χετο, ὅ περ ὁ Κλεινί ας παρεσκεύ ασε, καὶ ἔ φθασεν ἡ μᾶ ς ἐ π̓ αὐ τοῦ περιμέ νων αὐ τό ς.̓ Επεὶ δὲ πά ντες ἐ κά θευδον, περὶ πρώ τας νυκτὸ ς φυλακὰ ς προῇ μεν ἀ ψοφητί, Λευκί ππην τοῦ Σατύ ρου χειραγωγοῦ ντος.
2.31.4
Καὶ γὰ ρ ὁ Κώ νωψ, ὅ σπερ ἡ μῖ ν ἐ φή δρευε, κατὰ τύ χην ἐ κεί νην ἀ πεδή μει τὴ ν ἡ μέ ραν τῇ δεσποί νῃ διακονησό μενος.̓ Ανοί γει δὴ τὰ ς θύ ρας ὁ Σά τυρος καὶ προή λθομεν: ὡ ς δὲ παρῇ μεν ἐ πὶ τὰ ς πύ λας, ἐ πέ βημεν τοῦ ὀ χή ματος.
2.31.5
̓͂ Ημεν δὲ οἱ πά ντες ἕ ξ, ἡ μεῖ ς καὶ ὁ Κλεινί ας καὶ δύ ο θερά ποντες αὐ τοῦ.̓ Ελαύ νομεν οὖ ν τὴ ν ἐ πὶ Σιδῶ νος καὶ περὶ μοί ρας τῆ ς νυκτὸ ς δύ ο παρῇ μεν ἐ πὶ τὴ ν πό λιν καὶ εὐ θὺ ς ἐ πὶ Βηρυτοῦ τὸ ν δρό μον ἐ ποιού μεθα, νομί ζοντες εὑ ρή σειν ἐ κεῖ ναῦ ν ἐ φορμοῦ σαν.
2.31.6
Καὶ οὐ κ ἠ τυχή σαμεν: ὡ ς γὰ ρ ἐ πὶ τοῦ Βηρυτί ων λιμέ νος ἤ λθομεν, ἀ ναγό μενον σκά φος εὕ ρομεν, ἄ ρτι τὰ πρυμνή σια μέ λλον ἀ πολύ ειν. Μηδὲ ν οὖ ν ἐ ρωτή σαντες ποῖ πλεῖ, μετεσκευαζό μεθα ἐ πὶ τὴ ν θά λατταν ἐ κ τῆ ς γῆ ς, καὶ ἦ ν ὁ καιρὸ ς μικρὸ ν ἄ νω τῆ ς ἕ ω.̓́ Επλει δὲ τὸ πλοῖ ον εἰ ς̓ Αλεξά νδρειαν, τὴ ν μεγά λην τοῦ Νεί λου πό λιν.
2.32.1
̓́ Εχαιρό ν τὸ πρῶ τον ὁ ρῶ ν τὴ ν θά λατταν οὔ πω πελαγί ζοντος τοῦ σκά φους, ἀ λλ̓ ἔ τι τοῖ ς λιμέ σιν ἐ ποχουμέ νου.̔ Ως δὲ ἔ δοξεν οὔ ριον εἶ ναι πρὸ ς ἀ ναγωγὴ ν τὸ πνεῦ μα, θό ρυβος ἦ ν πολὺ ς κατὰ τὸ σκά φος, τῶ ν ναυτῶ ν διαθεό ντων, τοῦ κυβερνή του κελεύ οντος,
2.32.2
ἑ λκομέ νων τῶ ν κά λων: ἡ κεραί α περιή γετο, τὸ ἱ στί ον καθί ετο, ἡ ναῦ ς ἀ πεσαλεύ ετο, τὰ ς ἀ γκύ ρας ἀ νέ σπων, ὁ λιμὴ ν κατελεί πετο: τὴ ν γῆ ν ἑ ωρῶ μεν ἀ πὸ τῆ ς νεὼ ς κατὰ μικρὸ ν ἀ ναχωροῦ σαν, ὡ ς αὐ τὴ ν πλέ ουσαν: παιανισμὸ ς ἦ ν καὶ πολλή τις εὐ χή, θεοὺ ς σωτῆ ρας καλού ντων καὶ εὐ φημού ντων αἴ σιον τὸ ν πλοῦ ν γενέ σθαι: τὸ πνεῦ μα ᾔ ρετο σφοδρό τερον, τὸ ἱ στί ον ἐ κυρτοῦ το καὶ εἷ λκε τὴ ν ναῦ ν.
2.33.1
̓́ Ετυχε δέ τις ἡ μῖ ν νεανί σκος παρασκηνῶ ν, ὃ ς ἐ πεὶ καιρὸ ς ἦ ν ἀ ρί στου, φιλοφρονού μενος ἡ μᾶ ς συναριστᾶ ν ἠ ξί ου. Καὶ ἡ μῖ ν δ̓ ὁ Σά τυρος παρέ φερεν: ὥ στε εἰ ς μέ σον καταθέ μενοι ἃ εἴ χομεν, τὸ ἄ ριστον ἐ κοινοῦ μεν, ἤ δη δὲ καὶ λό γον.
2.33.2
Λέ γω δὴ πρῶ τος“ πό θεν, ὦ νεανί σκε, καὶ τί να σε δεῖ καλεῖ ν;”“̓ Εγὼ Μενέ λαος” εἶ πεν,“ τὸ δὲ γέ νος Αἰ γύ πτιος. Τὰ δὲ ὑ μέ τερα τί να;”“̓ Εγὼ Κλειτοφῶ ν,
2.33.3
οὗ τος Κλεινί ας, Φοί νικες ἄ μφω.”“ Τί ς οὖ ν ἡ πρό φασις ὑ μῖ ν τῆ ς ἀ ποδημί ας;”“̓̀ Ην σὺ πρῶ τος ἡ μῖ ν φρά σῃ ς, καὶ τὰ παῤ ἡ μῶ ν ἀ κού σῃ.”
2.34.1
Λέ γει οὖ ν ὁ Μενέ λαος“ τὸ μὲ ν κεφά λαιον τῆ ς ἐ μῆ ς ἀ ποδημί ας ἔ ρως βά σκανος καὶ θή ρα δυστυχή ς.̓́ Ηρων μειρακί ου καλοῦ, τὸ δὲ μειρά κιον φιλό θηρον ἦ ν.̓ Επεῖ χον τὰ πολλά, κρατεῖ ν οὐ κ ἠ δυνά μην: ὡ ς δ̓ οὐ κ ἔ πειθον, εἱ πό μην ἐ πὶ τὰ ς ἄ γρας κἀ γώ.
2.34.2
̓ Εθηρῶ μεν οὖ ν ἱ ππεύ οντες ἄ μφω καὶ τὰ πρῶ τα εὐ τυχοῦ μεν,
2.34.3
τὰ λεπτὰ διώ κοντες τῶ ν θηρί ων.̓ Εξαί φνης δὲ σῦ ς τῆ ς ὕ λης προπηδᾷ, καὶ τὸ μειρά κιον ἐ δί ωκε: καὶ ὁ σῦ ς ἐ πιστρέ φει τὴ ν γέ νυν καὶ ἀ ντιπρό σωπος ἐ χώ ρει δρό μῳ, καὶ τὸ μειρά κιον οὐ κ ἐ ξετρέ πετο, βοῶ ντος ἐ μοῦ καὶ κεκραγό τος“ ἕ λκε τὸ ν ἵ ππον, μετέ νεγκε τὰ ς ἡ νί ας, πονηρὸ ν τὸ θηρί ον:” ᾅ ξας δὲ ὁ σῦ ς σπουδῇ ἔ τρεχεν ὡ ς ἐ π̓ αὐ τό.
2.34.4
Καὶ οἱ μὲ ν συνέ πιπτον ἀ λλή λοις, ἐ μὲ δὲ τρό μος, ὡ ς εἶ δον, λαμβά νει καὶ φοβού μενος μὴ φθά σῃ τὸ θηρί ον καὶ πατά ξῃ τὸ ν ἵ ππον, ἐ ναγκυλησά μενος τὸ ἀ κό ντιον, πρὶ ν ἀ κριβῶ ς καταστοχά σασθαι τοῦ σκοποῦ, πέ μπω τὸ βέ λος, τὸ δὲ μειρά κιον παραθέ ον ἁ ρπά ζει τὴ ν βολή ν.
2.34.5
Τί να οἴ ει με τό τε ψυχὴ ν ἔ χειν, εἰ καὶ ψυχὴ ν εἶ χον ὅ λως; Τὸ δὲ οἰ κτρό τερον, τὰ ς χεῖ ρας ὤ ρεγέ μοι μικρὸ ν ἔ τι ἐ μπνέ ων καὶ περιέ βαλλε καὶ ἀ ποθνή σκων οὐ κ ἐ μί σει με τὸ ν πονηρὸ ν ὁ ὑ π̓ ἐ μοῦ πεφονευμέ νος, ἀ λλὰ τὴ ν ψυχὴ ν ἀ φῆ κε τῇ φονευσά σῃ περιπλεκό μενος δεξιᾷ.
2.34.6
̓́ Αγουσιν οὖ ν με ἐ πὶ τὸ δικαστή ριον οἱ τοῦ μειρακί ου γονεῖ ς οὐ κ ἄ κοντα: καὶ γὰ ρ παρελθὼ ν ἀ πελογού μην οὐ δέ ν, θανά του δὲ ἐ τιμώ μην ἐ μαυτῷ.̓ Ελεή σαντες οὖ ν οἱ δικασταὶ προσετί μησά ν μοι τριετῆ φυγή ν: ἧ ς νῦ ν τέ λος ἐ χού σης, αὖ θις ἐ πὶ τὴ ν ἐ μαυτοῦ καταί ρω.”
2.34.7
̓ Επεδά κρυσεν ὁ Κλεινί ας αὐ τοῦ λέ γοντος Πά τροκλον πρό φασιν, ἀ ναμνησθεὶ ς Χαρικλέ ους: καὶ ὁ Μενέ λαος“ τἀ μὰ δακρύ εις” ἔ φη“ ἢ καὶ σέ τι τοιοῦ τον ἐ ξή γαγε;” Στενά ξας οὖ ν ὁ Κλεινί ας καταλέ γει τὸ ν Χαρικλέ α καὶ τὸ ν ἵ ππον, κἀ γὼ τἀ μαυτοῦ.
2.35.1
̔ Ορῶ ν οὖ ν ἐ γὼ τὸ ν Μενέ λαον κατηφῆ πά νυ τῶ ν ἑ αυτοῦ μεμνημέ νον, τὸ ν δὲ Κλεινί αν ὑ ποδακρύ οντα μνή μῃ Χαρικλέ ους, βουλό μενος αὐ τοὺ ς τῆ ς λύ πης ἀ παγαγεῖ ν, ἐ μβά λλω λό γον ἐ ρωτικῆ ς ἐ χό μενον ψυχαγωγί ας: καὶ γὰ ρ οὐ δὲ ἡ Λευκί ππη παρῆ ν, ἀ λλ̓ ἐ ν μυχῷ ἐ κά θευδε τῆ ς νεώ ς.
2.35.2
Λέ γω δὴ πρὸ ς αὐ τοὺ ς ὑ πομειδιῶ ν“ ὡ ς παρὰ πολὺ κρατεῖ μου Κλεινί ας: ἐ βού λετο γὰ ρ λέ γειν κατὰ γυναικῶ ν, ὥ σπερ εἰ ώ θει.̔ Ρᾷ ον δ̓ ἂ ν εἴ ποι νῦ ν ἤ τοι ὡ ς κοινωνὸ ν ἔ ρωτος εὑ ρώ ν.
2.35.3
Οὐ κ οἶ δα γὰ ρ πῶ ς ἐ πιχωριά ζει νῦ ν ὁ εἰ ς τοὺ ς ἄ ρρενας ἔ ρως.”（ Οὐ γὰ ρ πολὺ ἄ μεινον） ὁ Μενέ λαος ἔ φη“ τοῦ το ἐ κεί νου; καὶ γὰ ρ ἁ πλού στεροι παῖ δες γυναικῶ ν, καὶ τὸ κά λλος αὐ τοῖ ς δριμύ τερον εἰ ς ἡ δονή ν.”
2.35.4
“ Πῶ ς δριμύ τερον” ἔ φην“ εἴ γε παρακῦ ψαν μό νον οἴ χεται καὶ οὐ κ ἀ πολαῦ σαι δί δωσι τῷ φιλοῦ ντι, ἀ λλ̓ ἔ οικε τῷ τοῦ Ταντά λου πώ ματι;
2.35.5
πολλά κις γὰ ρ ἐ ν ᾧ πί νεται πέ φευγε, καὶ ἀ πῆ λθεν ὁ ἐ ραστὴ ς οὐ χ εὑ ρὼ ν πιεῖ ν: τὸ δὲ ἔ τι πινό μενον ἁ ρπά ζεται πρὶ ν ἂ ν ὁ πί νων κορεσθῇ, καὶ οὐ κ ἔ στιν ἀ πὸ παιδὸ ς ἀ πελθεῖ ν ἐ ραστὴ ν ἄ λυπον ἔ χοντα τὴ ν ἡ δονή ν: καταλεί πει γὰ ρ ἔ τι διψῶ ντα.”
2.36.1
Καὶ ὁ Μενέ λαος“ ἀ γνοεῖ ς, ὦ Κλειτοφῶ ν” ἔ φη“ τὸ κεφά λαιον τῆ ς ἡ δονῆ ς. Ποθεινὸ ν γὰ ρ ἀ εὶ τὸ ἀ κό ρεστον. Τὸ μὲ ν γὰ ρ εἰ ς χρῆ σιν χρονιώ τερον τῷ κό ρῳ μαραί νει τὸ τερπνό ν, τὸ δὲ ἁ ρπαζό μενον καινό ν ἐ στιν ἀ εὶ καὶ μᾶ λλον ἀ νθεῖ: οὐ γὰ ρ γεγηρακυῖ αν ἔ χει τὴ ν ἡ δονή ν, καὶ ὅ σον ἐ λαττοῦ ται τῷ χρό νῳ,
2.36.2
τοσοῦ τον εἰ ς μέ γεθος ἐ κτεί νεται πό θῳ. Καὶ τὸ ῥ ό δον διὰ τοῦ το τῶ ν ἄ λλων εὐ μορφό τερό ν ἐ στι φυτῶ ν, ὅ τι τὸ κά λλος αὐ τοῦ φεύ γει ταχύ. Δύ ο γὰ ρ ἐ γὼ νομί ζω κατ̓ ἀ νθρώ πους κά λλη πλανᾶ σθαι, τὸ μὲ ν οὐ ρά νιον, τὸ δὲ πά νδημον.
2.36.3
̓ Αλλὰ τὸ μὲ ν οὐ ρά νιον ἄ χθεται θνητῷ σκή νει δεδεμέ νον καὶ ζητεῖ πρὸ ς οὐ ρανὸ ν ταχὺ φεύ γειν: τὸ δὲ πά νδημον ἔ ρριπται κά τω καὶ ἐ γχρονί ζει περὶ τοῖ ς σώ μασιν. Εἰ δὲ καὶ ποιητὴ ν δεῖ λαβεῖ ν μά ρτυρα τῆ ς οὐ ρανί ας τοῦ κά λλους ἀ νό δου, ἄ κουσον̔ Ομή ρου λέ γοντος τὸ ν καὶ ἀ νηρεί ψαντο θεοὶ Διὶ οἰ νοχοεύ ειν κά λλεος εἵ νεκα οἷ ο, ἵ ν̓ ἀ θανά τοισι μετεί η.
2.36.4
Οὐ δεμί α δὲ ἀ νέ βη ποτὲ εἰ ς οὐ ρανὸ ν διὰ κά λλος γυνή. Καὶ γὰ ρ γυναιξὶ κεκοινώ νηκεν ὁ Ζεύ ς.̓ Αλλ̓̓ Αλκμή νην μὲ ν ἔ χει πέ νθος καὶ φυγή, Δανά ην δὲ λά ρναξ καὶ θά λασσα, Σεμέ λη δὲ πυρὸ ς γέ γονε τροφή: ἂ ν δὲ μειρακί ου Φρυγὸ ς ἐ ρασθῇ, τὸ ν οὐ ρανὸ ν αὐ τῷ δί δωσιν, ἵ να καὶ συνοικῇ καὶ οἰ νοχό ον ἔ χῃ τοῦ νέ κταρος: ἡ δὲ πρό τερον διά κονος τῆ ς τιμῆ ς ἐ ξέ ωσται: ἦ ν γά ρ, οἶ μαι, γυνή.”
2.37.1
̔ Υπολαβὼ ν οὖ ν ἐ γὼ“ καὶ μὴ ν οὐ ρά νιον” ἔ φην“ ἔ οικε μᾶ λλον εἶ ναι τὸ τῶ ν γυναικῶ ν κά λλος, ὅ σον μὴ ταχὺ φθεί ρεται.̓ Εγγὺ ς γὰ ρ τοῦ θεί ου τὸ ἄ φθαρτον, τὸ δὲ κινού μενον ἐ ν φθορᾷ θνητὴ ν φύ σιν μιμού μενον οὐ κ οὐ ρά νιό ν ἐ στιν ἀ λλὰ πά νδημον.
2.37.2
̓ Ηρά σθη μειρακί ου Φρυγό ς, ἀ νή γαγεν εἰ ς οὐ ρανὸ ν τὸ ν Φρύ γα: τὸ δὲ κά λλος τῶ ν γυναικῶ ν αὐ τὸ ν τὸ ν Δί α κατή γαγεν ἐ ξ οὐ ρανοῦ. Διὰ γυναῖ κά ποτε Ζεὺ ς ἐ μυκή σατο, διὰ γυναῖ κά ποτε Σά τυρον ὠ ρχή σατο, καὶ χρυσὸ ν πεποί ηκεν ἑ αυτὸ ν ἄ λλῃ γυναικί.
2.37.3
Οἰ νοχοεί τω μὲ ν Γανυμή δης, μετὰ δὲ τῶ ν θεῶ ν̔́ Ηβη πινέ τω, ἵ να ἔ χῃ μειρά κιον διά κονον γυνή.̓ Ελεῶ δὲ αὐ τοῦ τὴ ν ἁ ρπαγή ν.̓́ Ορνις ἐ π̓ αὐ τὸ ν κατέ βη ὠ μηστή ς, ὁ δὲ ἀ νά ρπαστος γενό μενος ὑ βρί ζεται καὶ ἔ οικεν ἐ σταυρουμέ νῳ: καὶ τὸ θέ αμά ἐ στιν αἴ σχιστον, μειρά κιον ἐ ξ ὀ νύ χων κρεμά μενον.
2.37.4
Σεμέ λην δὲ εἰ ς οὐ ρανὸ ν ἀ νή γαγεν οὐ κ ὄ ρνις ὠ μηστή ς, ἀ λλὰ πῦ ρ: καὶ μὴ θαυμά σῃ ς εἰ διὰ πυρό ς τις ἀ ναβαί νει εἰ ς οὐ ρανό ν: οὕ τως ἀ νέ βἡ Ηρακλῆ ς. Εἰ δὲ Δανά ης τὴ ν λά ρνακα γελᾷ ς, πῶ ς τὸ ν Περσέ α σιωπᾷ ς;̓ Αλκμή νῃ δὲ τοῦ το μό νον δῶ ρον ἀ ρκεῖ, ὅ τι δἰ αὐ τὴ ν ἔ κλεψεν ὁ Ζεὺ ς τρεῖ ς ὅ λους ἡ λί ους.
2.37.5
Εἰ δὲ δεῖ μεθέ ντα τὰ ς μυθολογί ας αὐ τὴ ν εἰ πεῖ ν τὴ ν ἐ ν τοῖ ς ἔ ργοις ἡ δονή ν, ἐ γὼ μὲ ν πρωτό πειρος ὢ ν εἰ ς γυναῖ κας, ὅ σον ὁ μιλῆ σαι ταῖ ς εἰ ς̓ Αφροδί την πωλουμέ ναις: ἄ λλος γὰ ρ ἂ ν ἴ σως εἰ πεῖ ν τι καὶ πλέ ον ἔ χοι μεμυημέ νος: εἰ ρή σεται δέ μοι, κἂ ν μετρί ως ἔ χω πεί ρας.
2.37.6
Γυναικὶ μὲ ν οὖ ν ὑ γρὸ ν μὲ ν τὸ σῶ μα ἐ ν ταῖ ς συμπλοκαῖ ς, μαλθακὰ δὲ τὰ χεί λη πρὸ ς τὰ φιλή ματα. Καὶ διὰ τοῦ το μὲ ν ἔ χει τὸ σῶ μα ἐ ν τοῖ ς ἀ γκαλί σμασιν, ἐ ν δὲ ταῖ ς σαρξὶ ν ὅ λως ἐ νηρμοσμέ νον, καί πως ἐ γκεί μενον περιβά λλει τὴ ν ἡ δονή ν.
2.37.7
̓ Ενστί ζει δὲ τοῖ ς χεί λεσιν ὥ σπερ σφραγῖ δας τὰ φιλή ματα, φιλεῖ δὲ τέ χνῃ καὶ σκευά ζει τὸ φί λημα γλυκύ τερον. Οὐ γὰ ρ μό νον ἐ θέ λει φιλεῖ ν τοῖ ς χεί λεσιν, ἀ λλὰ καὶ τοῖ ς ὀ δοῦ σι συμβά λλεται καὶ περὶ τὸ τοῦ φιλοῦ ντος στό μα βό σκεται καὶ δά κνει τὰ φιλή ματα.
2.37.8
̓ Εν δὲ τῇ τῆ ς̓ Αφροδί της ἀ κμῇ οἰ στρεῖ μὲ ν ὑ φ̓ ἡ δονῆ ς, περικέ χηνε δὲ φιλοῦ σα καὶ μαί νεται: αἱ δὲ γλῶ τται τοῦ τον τὸ ν χρό νον φοιτῶ σιν ἀ λλή λαις εἰ ς ὁ μιλί αν καὶ ὡ ς δύ νανται βιά ζονται κἀ κεῖ ναι φιλεῖ ν: σὺ δὲ μεί ζονα ποιεῖ ς τὴ ν ἡ δονὴ ν ἀ νοί γων τὰ φιλή ματα.
2.37.9
Πρὸ ς δὲ τὸ τέ ρμα τῆ ς̓ Αφροδί της ἡ γυνὴ γινομέ νη πέ φυκεν ἀ σθμαί νειν ὑ πὸ καυματώ δους ἡ δονῆ ς, τὸ δὲ ἄ σθμα σὺ ν πνεύ ματι ἐ ρωτικῷ μέ χρι τῶ ν τοῦ στό ματος χειλέ ων ἀ ναθορὸ ν συντυγχά νει πλανωμέ νῳ τῷ φιλή ματι καὶ ζητοῦ ντι καταβῆ ναι κά τω:
2.37.10
ἀ ναστρέ φον δὲ σὺ ν τῷ ἄ σθματι τὸ φί λημα καὶ μιχθὲ ν ἕ πεται καὶ βά λλει τὴ ν καρδί αν: ἡ δὲ ταραχθεῖ σα τῷ φιλή ματι πά λλεται. Εἰ δὲ μὴ τοῖ ς σπλά γχνοις ἦ ν δεδεμέ νη, ἠ κολού θησεν ἂ ν ἑ λκυσθεῖ σα ἄ νω τοῖ ς φιλή μασι. Παί δων δὲ φιλή ματα μὲ ν ἀ παί δευτα, περιπλοκαὶ δ̓ ἀ μαθεῖ ς,̓ Αφροδί τη δὲ ἀ ργή, ἡ δονῆ ς δ̓ οὐ δέ ν.”
2.38.1
Καὶ ὁ Μενέ λαος“ ἀ λλὰ σύ μοι δοκεῖ ς” ἔ φη“ μὴ πρωτό πειρος ἀ λλὰ γέ ρων εἰ ς̓ Αφροδί την τυγχά νειν: τοσαύ τας ἡ μῶ ν κατέ χεας γυναικῶ ν περιεργί ας.̓ Εν μέ ρει δὲ καὶ τὰ τῶ ν παί δων ἀ ντά κουσον.
2.38.2
Γυναικὶ μὲ ν γὰ ρ πά ντα ἐ πί πλαστα καὶ τὰ ῥ ή ματα καὶ τὰ σχή ματα: κἂ ν εἶ ναι δό ξῃ καλή, τῶ ν ἀ λειμμά των ἡ πολυπρά γμων μηχανή: καί ἐ στιν αὐ τῆ ς τὸ κά λλος ἢ μύ ρων ἢ τριχῶ ν βαφῆ ς ἢ καὶ φιλημά των: ἂ ν δὲ τῶ ν πολλῶ ν τού των γυμνώ σῃ ς δό λων, ἔ οικε κολοιῷ γεγυμνωμέ νῳ τῶ ν τοῦ μύ θου πτερῶ ν.
2.38.3
Τὸ δὲ κά λλος τὸ παιδικὸ ν οὐ κ ἀ ρδεύ εται μύ ρων ὄ σφραις οὐ δὲ δολεραῖ ς καὶ ἀ λλοτρί αις ὀ σμαῖ ς, πά σης δὲ γυναικῶ ν μυραλοιφί ας ἥ διον ὄ δωδεν ὁ τῶ ν παί δων ἱ δρώ ς.
2.38.4
̓́ Εξεστι δὲ αὐ τοῖ ς καὶ πρὸ τῆ ς ἐ ν̓ Αφροδί τῃ συμπλοκῆ ς ἐ ν παλαί στρᾳ συμπεσεῖ ν καὶ φανερῶ ς περιχυθῆ ναι, καὶ οὐ κ ἔ χουσιν αἰ σχύ νην αἱ περιπλοκαί, καὶ οὐ μαλθά σσει τὰ ς ἐ ν̓ Αφροδί τῃ περιπλοκὰ ς ὑ γρό της σαρκῶ ν, ἀ λλ̓ ἀ ντιτυπεῖ πρὸ ς ἄ λληλα τὰ σώ ματα καὶ περὶ τῆ ς ἡ δονῆ ς ἀ θλεῖ.
2.38.5
Τὰ δὲ φιλή ματα σοφί αν μὲ ν οὐ κ ἔ χει γυναικεί αν οὐ δὲ μαγγανεύ ει τοῖ ς χεί λεσιν σινά μωρον ἀ πά την, ὡ ς δὲ οἶ δε φιλεῖ, καὶ οὐ κ ἔ στι τέ χνης ἀ λλὰ τῆ ς φύ σεως τὰ φιλή ματα. Αὕ τη δὲ παιδὸ ς φιλή ματος εἰ κώ ν: εἰ νέ κταρ ἐ πή γνυτο καὶ χεῖ λος ἐ γί νετο, τοιαῦ τα ἂ ν ἔ σχες τὰ φιλή ματα. Φιλῶ ν δὲ οὐ κ ἂ ν ἔ χοις κό ρον, ἀ λλ̓ ὅ σον ἐ μφορῇ, διψῇ ς ἔ τι φιλεῖ ν, καὶ οὐ κ ἂ ν ἀ ποσπά σειας τὸ στό μα, μέ χρις ἂ ν ὑ φ̓ ἡ δονῆ ς ἐ κφύ γῃ ς τὰ φιλή ματα.”