Leucippe and Clitophon
Choose a text
id="mobileReaderAuthor" class="mobile-reader-author" href="/authors/achilles-tatius-2" aria-label="More works by Achilles Tatius (II)">
—
⋯
Original / primary: Textus receptus
6.1.1
̓ Επεὶ οὖ ν τὴ ν Μελί την ἰ ασά μην, λέ γω πρὸ ς αὐ τὴ ν“ ἀ λλ̓ ὅ πως μοι τῆ ς φυγῆ ς παρά σχῃ ς τὴ ν ἀ σφά λειαν καὶ τἆ λλα ὅ σα ὑ πέ σχου περὶ Λευκί ππης.”“ Μὴ φροντί σῃ ς” εἶ πε“ τοῦ γε κατ̓ ἐ κεί νην μέ ρους, ἀ λλ̓ ἤ δη νό μιζε Λευκί ππην ἔ χειν: σὺ δὲ ἔ νδυθι τὴ ν ἐ σθῆ τα τὴ ν ἐ μὴ ν καὶ κλέ πτε τὸ πρό σωπον τῷ πέ πλῳ.
6.1.2
̔ Ηγή σεται δέ σοι τῆ ς ἐ πὶ τὰ ς θύ ρας ὁ δοῦ Μελανθώ, περιμέ νει δέ σε καὶ νεανί σκος ἐ π̓ αὐ ταῖ ς ταῖ ς θύ ραις, ᾧ προστεταγμέ νον ἐ στὶ ν ἐ ξ ἐ μοῦ κομί σαι σε εἰ ς τὴ ν οἰ κί αν, οὗ καὶ Κλεινί αν καὶ Σά τυρον εὑ ρή σεις καὶ
6.1.3
Λευκί ππη σοι παρέ σται.” Ταῦ τα ἅ μα λέ γουσα ἐ σκεύ ασέ με ὡ ς ἑ αυτὴ ν καὶ καταφιλοῦ σα“ ὡ ς εὐ μορφό τερος” ἔ φη“ παρὰ πολὺ γέ γονας τῇ στολῇ. Τοιοῦ τον̓ Αχιλλέ α ποτε ἐ θεασά μην ἐ ν γραφῇ.̓ Αλλά μοι, φί λτατε, σώ ζοιο, καὶ τὴ ν ἐ σθῆ τα ταύ την φύ λαττε μνή μην: ἐ μοὶ δὲ τὴ ν σὴ ν κατά λιπε, ὡ ς ἂ ν ἔ χοιμι ἐ νδυομέ νη
6.1.4
σοι περικεχύ σθαι.” Δί δωσι δέ μοι καὶ χρυσοῦ ς ἑ κατὸ ν καὶ καλεῖ τὴ ν Μελανθώ: θερά παινα δὲ ἦ ν αὕ τη τῶ ν πιστῶ ν καὶ ἐ φή δρευε ταῖ ς θύ ραις.̔ Ως δὲ εἰ σῆ λθε, λέ γει περὶ ἐ μοῦ τὰ συγκεί μενα καὶ κελεύ ει πά λιν ἀ ναστρέ φειν πρὸ ς αὐ τή ν, ἐ πειδὰ ν ἔ ξω γέ νωμαι τῶ ν θυρῶ ν.
6.2.1
̓ Εγὼ μὲ ν δὴ τοῦ τον τὸ ν τρό πον ὑ πεκδύ ομαι, καὶ ὁ φύ λαξ τοῦ οἰ κή ματος ἀ νεχώ ρησε νομί σας τὴ ν δέ σποιναν εἶ ναι, νευσά σης αὐ τῷ τῆ ς Μελανθοῦ ς: καὶ διὰ τῶ ν ἐ ρή μων τῆ ς οἰ κί ας ἐ πί τινα θύ ραν οὐ κ ἐ ν ὁ δῷ κειμέ νην ἔ ρχομαι, καί με ὁ πρὸ ς τῆ ς Μελί της ταύ τῃ προστεταγμέ νος ἀ πολαμβά νει.
6.2.2
̓ Απελεύ θερος δὲ οὗ τος τῶ ν συμπεπλευκό των ἦ ν ἡ μῖ ν καὶ ἄ λλως ἐ μοὶ κεχαρισμέ νος.̔ Ως δὲ ἀ νέ στρεψεν ἡ Μελανθώ, καταλαμβά νει τὸ ν φρουρὸ ν ἄ ρτι ἐ πικλεί σαντα τὸ οἴ κημα, καὶ ἀ νοί γειν ἐ κέ λευσεν αὖ θις.
6.2.3
̔ Ως δὲ ἀ νέ ῳ ξε, καὶ παρελθοῦ σα ἐ μή νυσε τῇ Μελί τῃ τὴ ν ἔ ξοδον τὴ ν ἐ μή ν, καλεῖ τὸ ν φύ λακα: κἀ κεῖ νος, ὡ ς τὸ εἰ κό ς, θέ αμα ἰ δὼ ν παραδοξό τατον ἐ ξεπλά γη καὶ ἔ στη σιωπῇ.
6.2.4
Λέ γει οὖ ν πρὸ ς αὐ τὸ ν“ οὐ κ ἀ πιστοῦ σά σοι μὴ οὐ κ ἐ θελή σῃ ς ἀ φεῖ ναι Κλειτοφῶ ντα, ταύ της ἐ δεή θην τῆ ς κλοπῆ ς, ἀ λλ̓ ἵ να σοι πρὸ ς Θέ ρσανδρον ἡ τῆ ς αἰ τί ας ἀ πό λυσις ᾖ ὡ ς οὐ συνεγνωκό τι.
6.2.5
Χρυσοῖ δέ σοι οὗ τοι δῶ ρον δέ κα, δῶ ρον μέ ν, ἂ ν ἐ νταῦ θα μεί νῃ ς, παρὰ Κλειτοφῶ ντος: ἐ ὰ ν δὲ νομί σῃ ς φυγεῖ ν βέ λτιον, ἐ φό διον.” Καὶ ὁ Πασί ων（ τοῦ το γὰ ρ ἦ ν ὄ νομα τῷ φύ λακι）“ πά νυ” ἔ φη“ δέ σποινα, τὸ σοὶ δοκοῦ ν
6.2.6
κἀ μοὶ δοκεῖ καλῶ ς ἔ χειν.”̓́ Εδοξεν οὖ ν τῇ Μελί τῃ τὸ νῦ ν ἀ ναχωρεῖ ν: ὅ ταν δ̓ ἐ ν καλῷ θῆ ται τὰ πρὸ ς τὸ ν ἄ νδρα καὶ γέ νηται τὰ τῆ ς ὀ ργῆ ς ἐ ν γαλή νῃ, τό τε μετιέ ναι.
6.3.1
Καὶ ὁ μὲ ν οὕ τως ἔ πραξεν: ἐ μοὶ δὲ ἡ συνή θης τύ χη πά λιν ἐ πιτί θεται καὶ συντί θεται κατ̓ ἐ μοῦ δρᾶ μα καινό ν: ἐ πά γει γά ρ μοι τὸ ν Θέ ρσανδρον αὖ θις ἐ πανελθό ντα. Μεταπεισθεὶ ς γὰ ρ ὑ πὸ τοῦ φί λου, πρὸ ς ὃ ν ᾤ χετο, μὴ ἀ πό κοιτος γενέ σθαι, δειπνή σας πά λιν ἀ νέ στρεφεν ἐ πὶ τὴ ν οἰ κί αν.
6.3.2
̓͂ Ην δὲ τῆ ς̓ Αρτέ μιδος ἱ ερομηνί α, καὶ μεθυό ντων πά ντα μεστά, ὥ στε καὶ δἰ ὅ λης τῆ ς νυκτὸ ς τὴ ν ἀ γορὰ ν ἅ πασαν κατεῖ χε πλῆ θος ἀ νθρώ πων. Κἀ γὼ μὲ ν ἐ δό κουν τοῦ το μό νον εἶ ναι δεινό ν: ἐ λελή θει δὲ καὶ ἄ λλο τεχθέ ν μοι χαλεπώ τερον.
6.3.3
̔ Ο γὰ ρ Σωσθέ νης ὁ τὴ ν Λευκί ππην ὠ νησά μενος, ὃ ν ἡ Μελί τη τῆ ς τῶ ν ἀ γρῶ ν ἐ κέ λευσεν ἀ ποστῆ ναι διοική σεως, μαθὼ ν παρεῖ ναι τὸ ν δεσπό την τού ς τε ἀ γροὺ ς οὐ κέ τι ἀ φῆ κε τή ν τε Μελί την ἤ θελεν ἀ μύ νασθαι.
6.3.4
Καὶ πρῶ τον μὲ ν φθά σας καταμηνύ ει μου πρὸ ς τὸ ν Θέ ρσανδρον: ὁ γὰ ρ διαβαλὼ ν αὐ τὸ ς ἦ ν: ἔ πειτα καὶ περὶ Λευκί ππης λέ γει τι πά νυ πιθανῶ ς πλασά μενος.̓ Επεὶ γὰ ρ αὐ τὸ ς αὐ τῆ ς ἀ πεγνώ κει τυχεῖ ν, μαστροπεύ ει πρὸ ς τὸ ν δεσπό την, ὡ ς ἂ ν αὐ τὸ ν τῆ ς Μελί της ἀ παγά γοι,“ κό ρην ἐ ωνησά μην,
6.3.5
ὦ δέ σποτα, χρῆ μά τι κά λλους ἄ πιστον. Οὕ τως αὐ τὴ ν πιστεύ σειας ἀ κού ων, ὡ ς ἰ δώ ν. Ταύ την ἐ φύ λαττό ν σοι: καὶ γὰ ρ ἠ κηκό ειν ζῶ ντά σε, καὶ ἐ πί στευον, διό περ ἤ θελον: ἀ λλ̓ οὐ κ ἐ ξέ φαινον, ἵ να τὴ ν δέ σποιναν ἐ π̓ αὐ τοφώ ρῳ καταλά βοις, καὶ μή σου καταγελῴ η μοιχὸ ς ἄ τιμος καὶ ξέ νος.
6.3.6
̓ Αφῄ ρηται δὲ ταύ την χθὲ ς ἡ δέ σποινα καὶ ἔ μελλεν ἀ ποπέ μψειν: ἡ τύ χη δὲ ἐ τή ρησέ σοι, ὥ στε τοσοῦ τον κά λλος λαβεῖ ν.̓́ Εστι δὲ νῦ ν ἐ ν τοῖ ς ἀ γροῖ ς, οὐ κ οἶ δ̓ ὅ πως πρὸ ς αὐ τῆ ς ἀ πεσταλμέ νη. Πρὶ ν οὖ ν αὖ θις ἐ πανελθεῖ ν, εἰ θέ λεις, κατακλεί σας αὐ τὴ ν φυλά ξω σοι, ὡ ς ὑ πὸ σοὶ γέ νοιτο.”
6.4.1
̓ Επῄ νεσεν ὁ Θέ ρσανδρος καὶ ἐ κέ λευσε τοῦ το ποιεῖ ν.̓́ Ερχεται δὴ σπουδῇ μά λα ὁ Σωσθέ νης εἰ ς τοὺ ς ἀ γρού ς, καὶ τὴ ν καλύ βην ἑ ωρακώ ς, ἔ νθα ἡ Λευκί ππη διανυκτερεύ ειν ἔ μελλε, δύ ο τῶ ν ἐ ργατῶ ν παραλαβώ ν, τοὺ ς μὲ ν κελεύ ει τὰ ς θεραπαινί δας, αἵ περ ἦ σαν ἅ μα τῇ Λευκί ππῃ παροῦ σαι, περιελθεῖ ν δό λῳ καὶ καλεσαμέ νους ὅ τι πορρωτά τω διατρί βειν ἔ χοντας ἐ φ̓ ὁ μιλί ᾳ:
6.4.2
δύ ο δὲ ἄ λλους ἐ παγαγώ ν, ὡ ς εἶ δε τὴ ν Λευκί ππην μό νην, εἰ σπηδή σας καὶ τὸ στό μα ἐ πισχὼ ν συναρπά ζει καὶ κατὰ θά τερα τῆ ς τῶ ν θεραπαινί δων ἐ κτροπῆ ς χωρεῖ, φέ ρων εἴ ς τι δωμά τιον ἀ πό ρρητον, καὶ καταθέ μενος λέ γει πρὸ ς αὐ τή ν“ ἥ κω σοι φέ ρων σωρὸ ν ἀ γαθῶ ν, ἀ λλ̓ ὅ πως εὐ τυχή σασα μὴ ἐ πιλή σῃ μου.
6.4.3
Μὴ γὰ ρ φοβηθῇ ς ταύ την τὴ ν ἁ ρπαγή ν, μηδὲ ἐ πὶ κακῷ τῷ σῷ γεγονέ ναι δό ξῃ ς: αὕ τη γὰ ρ τὸ ν δεσπό την τὸ ν ἐ μὸ ν ἐ ραστή ν σοι προξενεῖ.”̔ Η μὲ ν δὴ τῷ παραλό γῳ τῆ ς συμφορᾶ ς ἐ κπλαγεῖ σα ἐ σιώ πησεν, ὁ δὲ ἐ πὶ τὸ ν Θέ ρσανδρον ἔ ρχεται καὶ λέ γει τὰ πεπραγμέ να: ἔ τυχε δὲ ὁ Θέ ρσανδρος ἐ πανιὼ ν εἰ ς τὴ ν οἰ κί αν.
6.4.4
Τοῦ δὲ Σωσθέ νους αὐ τῷ μηνύ σαντος τὰ περὶ τῆ ς Λευκί ππης καὶ κατατραγῳ δοῦ ντος αὐ τῆ ς τὸ κά λλος, μεστὸ ς γενό μενος ἐ κ τῶ ν εἰ ρημέ νων ὡ σεὶ κά λλους φαντά σματος, φύ σει καλοῦ, παννυχί δος οὔ σης καὶ ὄ ντων μεταξὺ τεττά ρων σταδί ων ἐ πὶ τοὺ ς ἀ γρού ς, ἡ γεῖ σθαι κελεύ σας ἐ π̓ αὐ τὴ ν χωρεῖ ν ἔ μελλεν.
6.5.0
̓ Εν τού τῳ δὲ ἐ γὼ τὴ ν ἐ σθῆ τα τῆ ς Μελί της εἶ χον ἠ μφιεσμέ νος καὶ ἀ περισκέ πτως ἐ μπί πτω κατὰ πρό σωπον αὐ τοῖ ς, καί με ὁ Σωσθέ νης πρῶ τος γνωρί σας“ ἀ λλ̓ ἰ δοὺ” φησὶ ν“ οὗ τος ὁ μοιχὸ ς βακχεύ ων ἡ μῖ ν
6.5.2
ἔ πεισι καὶ τῆ ς σῆ ς γυναικὸ ς ἔ χων λά φυρα.”̔ Ο μὲ ν οὖ ν νεανί σκος ἔ τυχε προηγού μενος καὶ προϊ δὼ ν ἀ ποφεύ γει, μὴ λαβὼ ν καιρὸ ν ὑ πὸ δέ ους κἀ μοὶ προμηνῦ σαι: ἐ μὲ δὲ ἰ δό ντες συλλαμβά νουσι, καὶ ὁ Θέ ρσανδρος βοᾷ, καὶ πλῆ θος τῶ ν παννυχιζό ντων συνέ ρρει.
6.5.3
̓́ Ετι μᾶ λλον οὖ ν ὁ Θέ ρσανδρος ἐ δεινοπά θει, ῥ ητὰ μὲ ν καὶ ἄ ρρητα βοῶ ν, τὸ ν μοιχό ν, τὸ ν λωποδύ την: ἄ γει δέ με εἰ ς τὸ δεσμωτή ριον καὶ παραδί δωσιν ἔ γκλημα μοιχεί ας ἐ πιφέ ρων.
6.5.4
̓ Εμὲ δὲ ἐ λύ πει τού των μὲ ν οὐ δέ ν, οὔ θ̓ ἡ τῶ ν δεσμῶ ν ὕ βρις οὔ θ̓ ἡ τῶ ν λό γων αἰ κί α: καὶ γὰ ρ ἐ θά ρρουν τῷ λό γῳ περιέ σεσθαι μὴ μοιχὸ ς εἶ ναι, γῆ μαι δὲ ἐ μφανῶ ς: δέ ος δέ με περὶ τῆ ς Λευκί ππης εἶ χεν οὔ πω σαφῶ ς αὐ τὴ ν ἀ πολαβό ντα.
6.5.5
Ψυχαὶ δὲ πεφύ κασι μά ντεις τῶ ν κακῶ ν, ἐ πεὶ τῶ ν γε ἀ γαθῶ ν ἥ κιστα ἐ κ μαντεί ας εὐ στοχοῦ μεν. Οὐ δὲ ν οὖ ν ὑ γιὲ ς ἐ νενό ουν περὶ τῆ ς Λευκί ππης, ἀ λλ̓ ἦ ν ὕ ποπτά μοι πά ντα καὶ μεστὰ δεί ματος.
6.6.1
̓ Εγὼ μὲ ν οὖ ν οὕ τως εἶ χον τὴ ν ψυχὴ ν κακῶ ς: ὁ δὲ Θέ ρσανδρος ἐ μβαλώ ν με εἰ ς τὸ δεσμωτή ριον, ὡ ς εἶ χεν ὁ ρμῆ ς ἐ πὶ τὴ ν Λευκί ππην ἵ εται.̔ Ως δὲ παρῆ σαν ἐ πὶ τὸ δωμά τιον, καταλαμβά νουσιν αὐ τὴ ν χαμαὶ κειμέ νην, ἐ ν νῷ καθεστηκυῖ αν ὧ ν ἔ τυχεν ὁ Σωσθέ νης εἰ πώ ν, ἐ μφαί νουσαν τοῖ ς προσώ ποις λύ πην ὁ μοῦ καὶ δέ ος.
6.6.2
̔ Ο γὰ ρ νοῦ ς οὔ μοι δοκεῖ λελέ χθαι καλῶ ς ἀ ό ρατος εἶ ναι τὸ παρά παν: φαί νεται γὰ ρ ἀ κριβῶ ς ὡ ς ἐ ν κατό πτρῳ τῷ προσώ πῳ: ἡ σθεί ς τε γὰ ρ ἐ ξέ λαμψε τοῖ ς ὀ φθαλμοῖ ς εἰ κό να χαρᾶ ς, καὶ ἀ νιαθεὶ ς συνέ στειλε τὸ πρό σωπον εἰ ς τὴ ν ὄ ψιν τῆ ς συμφορᾶ ς.
6.6.3
̔ Ως οὖ ν ἤ κουσεν ἡ Λευκί ππη ἀ νοιγομέ νων τῶ ν θυρῶ ν“ ἦ ν δ̓ ἔ νδον λύ χνος”, ἀ νανεύ σασα μικρὸ ν αὖ θις τοὺ ς ὀ φθαλμοὺ ς κατέ βαλεν.̓ Ιδὼ ν δὲ ὁ Θέ ρσανδρος τὸ κά λλος ἐ κ παραδρομῆ ς, ὡ ς ἁ ρπαζομέ νης ἀ στραπῆ ς（ μά λιστα γὰ ρ ἐ ν τοῖ ς ὀ φθαλμοῖ ς κά θηται τὸ κά λλος）, ἀ φῆ κε τὴ ν ψυχὴ ν ἐ π̓ αὐ τὴ ν καὶ εἱ στή κει τῇ θέ ᾳ δεδεμέ νος, ἐ πιτηρῶ ν πό τε αὖ θις ἀ ναβλέ ψει πρὸ ς αὐ τό ν.
6.6.4
̔ Ως δὲ ἔ νευσεν εἰ ς τὴ ν γῆ ν, λέ γει“ τί κά τω βλέ πεις, γύ ναι; τί δέ σου τὸ κά λλος τῶ ν ὀ φθαλμῶ ν εἰ ς τὴ ν γῆ ν καταρρεῖ; ἐ πὶ τοὺ ς ὀ φθαλμοὺ ς μᾶ λλον ῥ εέ τω τοὺ ς ἐ μού ς.”
6.7.1
̔ Η δὲ ὡ ς ἤ κουσεν, ἐ νεπλή σθη δακρύ ων, καὶ εἶ χεν αὐ τῆ ς ἴ διον κά λλος καὶ τὰ δά κρυα. Δά κρυον γὰ ρ ὀ φθαλμὸ ν ἀ νί στησι καὶ ποιεῖ προπετέ στερον: κἂ ν μὲ ν ἄ μορφος ᾖ καὶ ἄ γροικος, προστί θησιν εἰ ς δυσμορφί αν: ἐ ὰ ν δὲ ἡ δὺ ς καὶ τοῦ μέ λανος ἔ χων τὴ ν βαφὴ ν ἠ ρέ μα τῷ λευκῷ στεφανού μενος, ὅ ταν τοῖ ς δά κρυσιν ὑ γρανθῇ, ἔ οικε πηγῆ ς ἐ γκύ μονι μαζῷ.
6.7.2
Χεομέ νης δὲ τῆ ς τῶ ν δακρύ ων ἅ λμης περὶ τὸ ν κύ κλον, τὸ μὲ ν λευκὸ ν πιαί νεται, τὸ δὲ μέ λαν πορφύ ρεται, καὶ ἔ στιν ὅ μοιον τὸ μὲ ν ἴ ῳ, τὸ δὲ ναρκί σσῳ: τὰ δὲ δά κρυα τῶ ν ὀ φθαλμῶ ν ἔ νδον εἱ λού μενα γελᾷ.
6.7.3
Τοιαῦ τα Λευκί ππης ἦ ν τὰ δά κρυα, αὐ τὴ ν τὴ ν λύ πην εἰ ς κά λλος νενικηκό τα: εἰ δὲ ἠ δύ νατο παγῆ ναι πεσό ντα, καινὸ ν ἂ ν εἶ χεν ἤ λεκτρον ἡ γῆ.̔ Ο δὲ Θέ ρσανδρος ἰ δὼ ν πρὸ ς μὲ ν τὸ κά λλος ἐ κεχή νει, πρὸ ς δὲ τὴ ν λύ πην ἐ ξεμεμή νει καὶ τοὺ ς ὀ φθαλμοὺ ς δακρύ ων ἐ γκύ ους εἶ χεν.
6.7.4
̓́ Εστι μὲ ν γὰ ρ φύ σει δά κρυον ἐ παγωγό τατον ἐ λέ ου τοῖ ς ὁ ρῶ σι, τὸ δὲ τῶ ν γυναικῶ ν μᾶ λλον: ὅ σῳ γὰ ρ θαλερώ τερον, τοσού τῳ καὶ γοητό τερον.̓ Εὰ ν δὲ ἡ δακρύ ουσα ᾖ καὶ καλὴ καὶ ὁ θεατὴ ς ἐ ραστή ς, οὐ δ̓ ὀ φθαλμὸ ς ἀ τρεμεῖ, ἀ λλὰ τὸ δακρύ ον ἐ μιμή σατο.
6.7.5
̓ Επειδὴ γὰ ρ εἰ ς τὰ ὄ μματα τῶ ν καλῶ ν τὸ κά λλος κά θηται, ῥ έ ον ἐ κεῖ θεν ἐ πὶ τοὺ ς ὀ φθαλμοὺ ς τῶ ν ὁ ρώ ντων ἵ σταται καὶ τῶ ν δακρύ ων τὴ ν πηγὴ ν συνεφέ λκεται.̔ Ο δὲ ἐ ραστὴ ς δεξά μενος ἄ μφω τὸ μὲ ν κά λλος εἰ ς τὴ ν ψυχὴ ν ἥ ρπασε, τὸ δὲ δά κρυον εἰ ς τοὺ ς ὀ φθαλμοὺ ς ἐ τή ρησεν, ὁ ραθῆ ναι δὲ εὔ χεται, καὶ ἀ ποψή σασθαι δυνά μενος οὐ κ ἐ θέ λει, ἀ λλὰ τὸ δά κρυον, ὡ ς δύ ναται, κατέ χει καὶ φοβεῖ ται μὴ πρὸ καιροῦ φύ γῃ.
6.7.6
̔ Ο δὲ καὶ τῶ ν ὀ φθαλμῶ ν τὴ ν κί νησιν ἐ πέ χει, μὴ πρὶ ν τὸ ν ἐ ρώ μενον ἰ δεῖ ν ταχὺ θελή σῃ πεσεῖ ν: μαρτυρί αν γὰ ρ ταύ την νενό μικεν ὅ τι καὶ φιλεῖ.
6.7.7
Τοιοῦ τό τι τῷ Θερσά νδρῳ συμβεβή κει: ἐ δά κρυε γὰ ρ πρὸ ς ἐ πί δειξιν, παθὼ ν μέ ν τι, κατὰ τὸ εἰ κό ς, ἀ νθρώ πινον, καλλωπιζό μενος δὲ πρὸ ς τὴ ν Λευκί ππην, ὡ ς διὰ τοῦ το δεδακρυμέ νος, ὅ τι κἀ κεί νη δακρύ ει.
6.7.8
Λέ γει οὖ ν πρὸ ς τὸ ν Σωσθέ νην προσκύ ψας“ νῦ ν μὲ ν αὐ τὴ ν θερά πευσον, ὁ ρᾷ ς γὰ ρ ὡ ς ἔ χει λύ πης: ὥ στε ὑ πεκστή σομαι καὶ μά λα ἄ κων, ὡ ς ἂ ν μὴ ὀ χληρὸ ς εἴ ην: ὅ ταν δ̓ ἡ μερώ τερον διατεθῇ, τό τε αὐ τῇ διαλεχθή σομαι.
6.7.9
Σὺ δέ, ὦ γύ ναι, θά ρρει: ταχὺ γὰ ρ σου ταῦ τα τὰ δά κρυα ἰ ά σομαι.” Εἶ τα πρὸ ς τὸ ν Σωσθέ νην πά λιν ἐ ξιὼ ν“ ὅ πως εἴ πῃ ς τὰ εἰ κό τα περὶ ἐ μοῦ: ἕ ωθεν δὲ ἧ κε πρό ς με κατορθώ σας” ἔ φη.̓ Επὶ τού τοις ἀ πηλλά ττετο.
6.8.1
̓ Εν ᾧ δὲ ταῦ τα ἐ πρά ττετο, ἔ τυχεν ἐ πὶ τὴ ν Λευκί ππην μετὰ τὴ ν πρό ς με ὁ μιλί αν εὐ θὺ ς εἰ ς τοὺ ς ἀ γροὺ ς ἡ Μελί τη νεανί σκον ἀ ποστεί λασα, ἐ πεί γειν αὐ τὴ ν εἰ ς τὴ ν ἐ πά νοδον, μηδὲ ν ἔ τι δεομέ νη φαρμά κων.
6.8.2
̔ Ως οὖ ν ἧ κεν οὗ τος εἰ ς τοὺ ς ἀ γρού ς, καταλαμβά νει τὰ ς θεραπαινί δας ζητού σας τὴ ν Λευκί ππην καὶ πά νυ τεταραγμέ νας: ὡ ς δὲ ἦ ν οὐ δαμοῦ, δρό μῳ φθά σας ἀ πή γγειλε τὸ συμβά ν.
6.8.3
̔ Η δὲ ὡ ς ἤ κουσε τὰ περὶ ἐ μοῦ, ὡ ς εἴ ην εἰ ς τὸ δεσμωτή ριον ἐ μβληθεί ς, εἶ τα περὶ τῆ ς Λευκί ππης, ὡ ς ἀ φανὴ ς ἐ γέ νετο, νέ φος αὐ τῆ ς κατεχύ θη λύ πης.
6.8.4
Καὶ τὸ μὲ ν ἀ ληθὲ ς οὐ κ εἶ χεν εὑ ρεῖ ν, ὑ πενό ει δὲ τὸ ν Σωσθέ νην: βουλομέ νη δὲ φανερὰ ν αὐ τῆ ς τὴ ν ζή τησιν ποιή σασθαι διὰ τοῦ Θερσά νδρου, τέ χνην λό γων ἐ πενό ησεν, ἥ τις μεμιγμέ νην εἶ χε τῷ σοφί σματι τὴ ν ἀ λή θειαν.
6.9.1
̓ Επεὶ γὰ ρ ὁ Θέ ρσανδρος εἰ σελθὼ ν εἰ ς τὴ ν οἰ κί αν ἐ βό α πά λιν“ σὺ τὸ ν μοιχὸ ν ἐ ξέ κλεψας: σὺ τῶ ν δεσμῶ ν ἐ ξέ λυσας καὶ τῆ ς οἰ κί ας ἐ ξαπέ στειλας: σὸ ν τὸ ἔ ργον: τί οὖ ν οὐ κ ἠ κολού θεις αὐ τῷ; τί δὲ ἐ νταῦ θα μέ νεις, ἀ λλ̓ οὐ κ ἄ πει πρὸ ς τὸ ν ἐ ρώ μενον, ἵ να αὐ τὸ ν ἴ δῃ ς στερροτέ ροις δεσμοῖ ς δεδεμέ νον;” ἡ Μελί τη“ ποῖ ον μοιχό ν;” ἔ φη:“ τί πά σχεις; εἰ γὰ ρ θέ λεις τὴ ν μανί αν ἀ φεὶ ς ἀ κοῦ σαι τὸ πᾶ ν, μαθή σῃ ῥ ᾳ δί ως τὴ ν ἀ λή θειαν.
6.9.2
̔̀ Εν οὖ ν σου δέ ομαι, γενοῦ μοι δικαστὴ ς ἴ σος, καὶ καθή ρας μέ ν σου τὰ ὦ τα τῆ ς διαβολῆ ς, ἐ κβαλὼ ν δὲ τῆ ς καρδί ας τὴ ν ὀ ργή ν, τὸ ν δὲ λογισμὸ ν ἐ πιστή σας κριτὴ ν ἀ κέ ραιον ἄ κουσον.̔ Ο νεανί σκος οὗ τος οὔ τε μοιχὸ ς ἦ ν ἐ μὸ ς οὔ τ̓ ἀ νή ρ, ἀ λλὰ τὸ μὲ ν γέ νος ἀ πὸ Φοινί κης, Τυρί ων οὐ δενὸ ς δεύ τερος: ἔ πλευσε δὲ καὶ αὐ τὸ ς οὐ κ εὐ τυχῶ ς, ἀ λλὰ πᾶ ς ὁ φό ρτος αὐ τοῦ γέ γονε τῆ ς θαλά σσης.
6.9.3
̓ Ακού σασα τὴ ν τύ χην ἠ λέ ησα καὶ ἀ νεμνή σθην σου, καὶ παρέ σχον ἑ στί αν“ τά χα” λέ γουσα“ καὶ Θέ ρσανδρος οὕ τω που πλανᾶ ται: τά χα” λέ γουσα“ τὶ ς κἀ κεῖ νον ἐ λεή σει γυνή. Εἰ δὲ τῷ ὄ ντι τέ θνηκε κατὰ τὴ ν θά λασσαν, ὡ ς ἡ φή μη λέ γει,
6.9.4
φέ ρε πά ντα τιμή σωμεν τὰ ναυά για.” Πό σους καὶ ἄ λλους ἔ θρεψα νεναυαγηκό τας; πό σους ἔ θαψα τῆ ς θαλά σσης νεκρού ς; Εἰ ξύ λον ἐ κ ναυαγί ας τῇ γῇ προσπεσὸ ν ἐ λά μβανον,“ τά χα” ἔ λεγον“ ἐ πὶ ταύ της τῆ ς νεὼ ς
6.9.5
Θέ ρσανδρος ἔ πλει.” Εἷ ς δὴ καὶ οὗ τος ἦ ν τῶ ν ἐ κ τῆ ς θαλά σσης σωζομέ νων: ἐ χαριζό μην σοὶ τιμῶ σα τοῦ τον.̓́ Επλευσεν ὥ σπερ σύ: ἐ τί μων φί λτατε, τῆ ς σῆ ς συμφορᾶ ς τὴ ν εἰ κό να. Πῶ ς οὖ ν ἐ νταῦ θα συνεπηγό μην;
6.9.6
ὁ λό γος ἀ ληθή ς.̓́ Ετυχε μὲ ν πενθῶ ν γυναῖ κα, ἡ δ̓ ἄ ρα ἐ λά νθανεν οὐ κ ἀ ποθανοῦ σα: τοῦ τό τις αὐ τῷ καταγορεύ ει καὶ ὡ ς ἐ νταῦ θα εἴ η παρά τινι τῶ ν ἡ μετέ ρων ἐ πιτρό πων: Σωσθέ νην δὲ ἔ λεγε. Καὶ οὕ τως εἶ χε:
6.9.7
τὴ ν γὰ ρ ἄ νθρωπον ἥ κοντες εὕ ρομεν. Διὰ τοῦ το ἠ κολού θησέ μοι.̓́ Εχεις τὸ ν Σωσθέ νην, πά ρεστιν ἡ γυνὴ κατὰ τοὺ ς ἀ γρού ς.̓ Εξέ τασον τῶ ν λεχθέ ντων ἕ καστον. Εἴ τι ἐ ψευσά μην, μεμοί χευμαι.”
6.10.1
Ταῦ τα δὲ ἔ λεγε προσποιησαμέ νη τὸ ν ἀ φανισμὸ ν τῆ ς Λευκί ππης μὴ ἐ γνωκέ ναι: ταμιευσαμέ νη αὖ θις, εἰ ζητή σει ὁ Θέ ρσανδρος εὑ ρεῖ ν τὴ ν ἀ λή θειαν, τὰ ς θεραπαινί δας ἀ γαγεῖ ν, αἷ ς συναπελθοῦ σα ἔ τυχεν, ἂ ν μὴ παραγέ νηται περὶ τὴ ν ἕ ω, λεγού σας, ὅ περ ἦ ν, οὐ δαμοῦ φαί νεσθαι τὴ ν κό ρην.
6.10.2
Οὕ τω γὰ ρ αὐ τὴ ν ἐ γκεῖ σθαι πρὸ ς τὴ ν ζή τησιν φανερῶ ς, ὡ ς καὶ τὸ ν Θέ ρσανδρον ἐ παναγκά σαι. Ταῦ τα οὖ ν ὑ ποκριναμέ νη πιθανῶ ς κἀ κεῖ να προσετί θει“ πί στευσον, ἄ νερ: οὐ δέ ν μου, φί λτατε, παρὰ τὸ ν τῆ ς συμβιώ σεως κατέ γνωκας χρό νον:
6.10.3
μηδὲ νῦ ν τοιοῦ τον ὑ πολά βῃ ς.̔ Η δὲ φή μη διαπεφοί τηκεν ἐ κ τῆ ς εἰ ς τὸ ν νεανί σκον τιμῆ ς, οὐ κ εἰ δό των τῶ ν πολλῶ ν τὴ ν αἰ τί αν τῆ ς κοινωνί ας.
6.10.4
Καὶ γὰ ρ σὺ φή μῃ τέ θνηκας. Φή μη δὲ καὶ Διαβολὴ δύ ο συγγενῆ κακά: θυγά τηρ ἡ Φή μη τῆ ς Διαβολῆ ς. Καὶ ἔ στι μὲ ν ἡ Διαβολὴ μαχαί ρας ὀ ξυτέ ρα, πυρὸ ς σφοδροτέ ρα, Σειρή νων πιθανωτέ ρα: ἡ δὲ Φή μη ὕ δατος ὑ γροτέ ρα, πνεύ ματος δρομικωτέ ρα, πτερῶ ν ταχυτέ ρα.
6.10.5
̔́ Οταν οὖ ν ἡ Διαβολὴ τοξεύ σῃ τὸ ν λό γον, ὁ μὲ ν δί κην βέ λους ἐ ξί πταται καὶ τιτρώ σκει μὴ παρό ντα καθ̓ οὗ πέ μπεται, ὁ δὲ ἀ κού ων ταχὺ πεί θεται καὶ ὀ ργῆ ς αὐ τῷ πῦ ρ ἐ ξά πτεται καὶ ἐ πὶ τὸ ν βληθέ ντα μαί νεται: τεχθεῖ σα δὲ ἡ Φή μη τῷ τοξεύ ματι ῥ εῖ μὲ ν εὐ θὺ ς πολλὴ καὶ ἐ πικλύ ζει τὰ ὦ τα τῶ ν ἐ ντυχό ντων, διά ττει δὲ ἐ πὶ πλεῖ στον καταιγί ζουσα τῷ τοῦ λό γου πνεύ ματι καὶ ἐ ξί πταται κουφιζομέ νη τῷ τῆ ς γλώ ττης πτερῷ.
6.10.6
Ταῦ τά με τὰ δύ ο πολεμεῖ: ταῦ τά σου τὴ ν ψυχὴ ν κατέ λαβε καὶ ἀ πέ κλεισέ μου τοῖ ς λό γοις τῶ ν ὤ των σου τὰ ς θύ ρας.”
6.11.1
Καὶ ἅ μα λέ γουσα χειρό ς τε ἔ θιγε καὶ καταφιλεῖ ν ἤ θελεν.̓ Εγεγό νει δὲ ἡ μερώ τερος, καὶ αὐ τὸ ν ἔ σαινε τῶ ν λεγομέ νων τὸ πιθανό ν, καὶ τὸ τῆ ς Λευκί ππης σύ μφωνον τῷ λό γῳ τοῦ Σωσθέ νους μέ ρος τῆ ς ὑ πονοί ας μετέ φερεν: οὐ μέ ντοι τέ λεον ἐ πί στευσε: ζηλοτυπί α γὰ ρ ἅ παξ ἐ μπεσοῦ σα ψυχῇ δυσέ κνιπτό ν ἐ στιν.
6.11.2
̓ Εθορυβή θη οὖ ν ὅ τι τὴ ν κό ρην ἤ κουσεν εἶ ναί μου γυναῖ κα, ὥ στε ἐ μί σει με μᾶ λλον. Τό τε μὲ ν οὖ ν εἰ πὼ ν ἐ ξετά σειν περὶ τῶ ν εἰ ρημέ νων, κοιμησό μενος ᾤ χετο καθ̓ αὑ τό ν: ἡ δὲ Μελί τη κακῶ ς εἶ χε τὴ ν ψυχή ν, ὡ ς ἐ κπεσοῦ σα πρό ς με τῆ ς ὑ ποσχέ σεως.
6.11.3
̔ Ο δὲ Σωσθέ νης προπέ μψας μέ χρι τινὸ ς τὸ ν Θέ ρσανδρον καὶ καθυποσχό μενος περὶ τῆ ς Λευκί ππης αὖ θις ἀ ναστρέ φει πρὸ ς αὐ τὴ ν καὶ σχηματί σας τὸ πρό σωπον εἰ ς ἡ δονὴ ν“ κατωρθώ σαμεν” εἶ πεν“ ὦ Λά καινα: Θέ ρσανδρος ἐ ρᾷ σου καὶ μαί νεται, ὥ στε τά χα καὶ γυναῖ κα ποιή σεταί σε: τὸ δὲ κατό ρθωμα τοῦ το ἐ μό ν.
6.11.4
̓ Εγὼ γά ρ σου πρὸ ς αὐ τὸ ν περὶ τοῦ κά λλους πολλὰ ἐ τερατευσά μην καὶ τὴ ν ψυχὴ ν αὐ τοῦ φαντασί ας ἐ γέ μισα. Τί κλά εις; ἀ νά στηθι καὶ θῦ ε ἐ πὶ τοῖ ς εὐ τυχή μασιν̓ Αφροδί τῃ: μνημό νευε δὲ κἀ μοῦ.”
6.12.1
Καὶ ἡ Λευκί ππη“ τοιαῦ τα σοὶ” ἔ φη“ γέ νοιτο εὐ τυχή ματα, οἷ α ἐ μοὶ κομί ζων πά ρει.”̔ Ο δὲ Σωσθέ νης τὴ ν εἰ ρωνεί αν οὐ συνεί ς, ἀ λλὰ νομί ζων αὐ τὴ ν τὰ ὄ ντα λέ γειν, φιλοφρονού μενος προσετί θει“ βού λομαι δέ σοι καὶ τὸ ν Θέ ρσανδρον ὅ στις ἐ στὶ ν εἰ πεῖ ν, ὡ ς ἂ ν μᾶ λλον ἡ σθεί ης.
6.12.2
Μελέ της μὲ ν ἀ νή ρ, ἣ ν εἶ δες ἐ ν τοῖ ς ἀ γροῖ ς, γέ νει δὲ πρῶ τος ἁ πά ντων τῶ ν̓ Ιώ νων: πλοῦ τος μεί ζων τοῦ γέ νους, ὑ πὲ ρ τὸ ν πλοῦ τον ἡ χρηστό της: τὴ ν δὲ ἡ λικί αν οἷ ό ς ἐ στιν εἶ δες, ὅ τι νέ ος καὶ καλό ς,
6.12.3
ὃ μά λιστα τέ ρπει γυναῖ κα.” Πρὸ ς τοῦ το οὐ χ ὑ πή νεγκεν ἡ Λευκί ππη ληροῦ ντα τὸ ν Σωσθέ νην, ἀ λλ̓“ ὦ κακὸ ν σὺ θηρί ον” ἔ φη“ μέ χρι τί νος μοι
6.12.4
μιαί νεις τὰ ὦ τα; Τί ἐ μοὶ καὶ Θερσά νδρῳ κοινό ν; Καλὸ ς ἔ στω Μελί τῃ καὶ πλού σιος τῇ πό λει, χρηστό ς τε καὶ μεγαλό ψυχος τοῖ ς δεομέ νοις: ἐ μοὶ δὲ οὐ δὲ ν μέ λει τού των, εἴ τε ἐ στὶ καὶ Κό δρου εὐ γενέ στερος εἴ τε Κροί σου πλουσιώ τερος.
6.12.5
Τί μοι καταλέ γεις σωρὸ ν ἀ λλοτρί ων ἐ γκωμί ων; Τό τε ἐ παινέ σω Θέ ρσανδρον ὡ ς ἄ νδρα ἀ γαθό ν, ὅ ταν εἰ ς τὰ ς ἀ λλοτρί ας μὴ ἐ νυβρί ζῃ γυναῖ κας.”
6.13.1
Καὶ ὁ Σωσθέ νης σπουδά σας εἶ πε“ παί ζεις.”“ Πῶ ς παί ζω;” ἔ φη.“̓́ Εα με, ἄ νθρωπε, ὑ πὸ τῆ ς ἐ μαυτῆ ς συντρί βεσθαι τύ χης καὶ τοῦ κατέ χοντό ς με δαί μονος: οἶ δα γὰ ρ οὖ σα ἐ ν πειρατηρί ῳ.”“ Δοκεῖ ς μοι” ἔ φη“ μαί νεσθαι μανί αν ἀ νή κεστον.
6.13.2
Πειρατή ριον ταῦ τα εἶ ναί σοι δοκεῖ, πλοῦ τος καὶ γά μος καὶ τρυφή, ἄ νδρα τοιοῦ τον λαβού σῃ παρὰ τῆ ς Τύ χης, ὃ ν οὕ τω φιλοῦ σιν οἱ θεοί, ὡ ς αὐ τὸ ν καὶ ἐ κ μέ σων τῶ ν τοῦ θανά του πυλῶ ν ἀ ναγαγεῖ ν;” Εἶ τα κατέ λεγε τὴ ν ναυαγί αν, ἐ κθειά ζων ὡ ς ἐ σώ θη, καὶ τερατευό μενος ὑ πὲ ρ τὸ ν δελφῖ να τὸ ν̓ Αρί ονος.
6.13.3
̔ Ως δ̓ οὐ δὲ ν ἡ Λευκί ππη οὐ κέ τι μυθολογοῦ ντα πρὸ ς αὐ τὸ ν εἶ πε,“ σκέ ψαι” ἔ φη“ κατὰ σὲ τί ἄ μεινον, καὶ ὅ πως μηδὲ ν τού των πρὸ ς Θέ ρσανδρον ἐ ρεῖ ς, μὴ παροξύ νῃ ς χρηστὸ ν ἄ νδρα:
6.13.4
ὀ ργισθεὶ ς γὰ ρ ἀ φό ρητό ς ἐ στι. Χρηστό της γὰ ρ τυγχά νουσα μὲ ν χά ριτος ἐ πὶ μᾶ λλον αὔ ξεται, προπηλακισθεῖ σα δὲ εἰ ς ὀ ργὴ ν ἐ ρεθί ζεται. Τὸ γὰ ρ περιττὸ ν εἰ ς φιλανθρωπί αν ἴ σον ἔ χει τὸ ν θυμὸ ν εἰ ς τιμωρί αν.”
6.14.1
Τὰ μὲ ν δὴ κατὰ Λευκί ππην εἶ χεν οὕ τως: Κλεινί ας δὲ καὶ ὁ Σά τυρος πυθό μενοί με ἐ ν τῷ δεσμωτηρί ῳ καθεῖ ρχθαι（ διηγγέ λκει γὰ ρ αὐ τοῖ ς ἡ Μελί τη） τῆ ς νυκτὸ ς εὐ θὺ ς ἐ πὶ τὸ οἴ κημα σπουδῇ παρῆ σαν. Καὶ ἤ θελον μὲ ν αὐ τοῦ καταμεῖ ναι σὺ ν ἐ μοί, ὁ δὲ ἐ πὶ τῶ ν δεσμῶ ν οὐ κ ἐ πέ τρεπεν, ἀ λλ̓ ἐ κέ λευεν ἀ παλλά ττεσθαι αὐ τοὺ ς τὴ ν ταχί στην.
6.14.2
̔ Ο μὲ ν δὴ τού τους ἀ πή λασεν ἄ κοντας, ἐ γὼ δὲ ἐ ντειλά μενος αὐ τοῖ ς περὶ τῆ ς Λευκί ππης, εἰ παραγέ νοιτο, περὶ τὴ ν ἕ ω σπουδῇ πρό ς με ἥ κειν, καὶ τὰ ς τῆ ς Μελί της διηγησά μενος ὑ ποσχέ σεις, τὴ ν ψυχὴ ν εἶ χον ἐ πὶ τρυτά νης ἐ λπί δος καὶ φό βου, καὶ ἐ φοβεῖ τό μου τὸ ἐ λπί ζον καὶ ἤ λπιζε τὸ φοβού μενον.
6.15.1
̔ Ημέ ρας δὲ γενομέ νης ὁ μὲ ν Σωσθέ νης ἐ πὶ τὸ ν Θέ ρσανδρον ἔ σπευδεν, οἱ δὲ ἀ μφὶ τὸ ν Σά τυρον ἐ π̓ ἐ μέ.̔ Ως δὲ εἶ δεν ὁ Θέ ρσανδρος τὸ ν Σωσθέ νην, ἐ πυνθά νετο πῶ ς ἔ χει τὰ κατὰ τὴ ν κό ρην εἰ ς πειθὼ πρὸ ς αὐ τό ν.
6.15.2
̔ Ο δὲ τὸ ν μὲ ν ὄ ντα λό γον οὐ λέ γει, σοφί ζεται δέ τι μά λα πιθανῶ ς.“̓ Αρνεῖ ται μὲ ν γὰ ρ” εἶ πεν,“ οὐ μὴ ν ἡ γοῦ μαι τὴ ν ἄ ρνησιν αὐ τῆ ς οὕ τως ἔ χειν ἁ πλῶ ς, ἀ λλ̓ ὑ πονοεῖ ν μοι δοκεῖ σε χρησά μενον ἅ παξ ἀ φή σειν,
6.15.3
καὶ ὀ κνεῖ τὴ ν ὕ βριν.”“̓ Αλλὰ τού του γε ἕ νεκεν” εἶ πεν ὁ Θέ ρσανδρος“ θαρρεί τω: τὸ γὰ ρ ἐ μὸ ν οὕ τως ἔ χει πρὸ ς αὐ τή ν, ὡ ς ἀ θά νατον εἶ ναι.̔̀ Εν δὲ μό νον φοβοῦ μαι καὶ ἐ πεί γομαι μαθεῖ ν περὶ τῆ ς κό ρης, εἰ τῷ ὄ ντι γυνὴ τυγχά νει τοῦ νεανί σκου γενομέ νη, ὡ ς ἡ Μελί τη μοι διηγή σατο.”
6.15.4
Ταῦ τα διαλεγό μενοι παρῆ σαν ἐ πὶ τὸ τῆ ς Λευκί ππης δωμά τιον.̓ Επεὶ δὲ πλησί ον ἐ γέ νοντο τῶ ν θυρῶ ν, ἀ κού ουσιν αὐ τῆ ς ποτνιωμέ νης.̓́ Εστησαν οὖ ν ἀ ψοφητὶ κατό πιν τῶ ν θυρῶ ν.
6.16.1
“ Οἴ μοι Κλειτοφῶ ν”（ τοῦ το γὰ ρ ἔ λεγε πολλά κις）“ οὐ κ οἶ δας ποῦ γέ γονα καὶ ποῦ καθεῖ ργμαι: οὐ δὲ γὰ ρ ἐ γὼ τί ς σὲ κατέ χει τύ χη, ἀ λλὰ τὴ ν αὐ τὴ ν ἄ γνοιαν δυστυχοῦ μεν.
6.16.2
̓͂ Αρα μή σε κατέ λαβε Θέ ρσανδρος ἐ πὶ τῆ ς οἰ κί ας; ἆ ρα μὴ καὶ σύ τι πέ πονθας ὑ βριστικό ν; Πολλά κις ἠ θέ λησα πυθέ σθαι παρὰ τοῦ Σωσθέ νους, ἀ λλ̓ οὐ κ εἶ χον ὅ πως πύ θωμαι. Εἰ μὲ ν ὡ ς περὶ ἀ νδρὸ ς ἐ μαυτῆ ς, ἐ φοβού μην μή τί σοι κινή σω κακό ν, παροξύ νασα Θέ ρσανδρον ἐ πὶ σέ: εἰ δὲ ὡ ς περὶ ξέ νου τινό ς, ὑ πό νοια καὶ τοῦ το ἦ ν.
6.16.3
Τί γὰ ρ μέ λει γυναικὶ περὶ τῶ ν οὐ χ ἑ αυτῆ ς; Ποσά κις ἐ μαυτὴ ν ἐ βιασά μην, ἀ λλ̓ οὐ κ ἔ πειθον τὴ ν γλῶ σσαν εἰ πεῖ ν, ἀ λλὰ ταῦ τα μό νον ἔ λεγον“ ἄ νερ Κλειτοφῶ ν, Λευκί ππης μό νης ἄ νερ, ἄ νερ πιστὲ καὶ βέ βαιε, ὃ ν οὐ δὲ συγκαθεύ δουσα πέ πεικεν ἄ λλη γυνή, κἂ ν εἰ ἡ ἄ στοργος ἐ γὼ πεπί στευκα,
6.16.4
μετὰ τοσοῦ τον ἰ δοῦ σά σε χρό νον ἐ ν τοῖ ς ἀ γροῖ ς οὐ κατεφί λησα.” Νῦ ν οὖ ν ἂ ν Θέ ρσανδρος ἔ λθῃ πυνθανό μενος, τί πρὸ ς αὐ τὸ ν εἴ πω;̓͂ Αρα ἀ ποκαλύ ψασα τοῦ δρά ματος τὴ ν ὑ πό κρισιν διηγή σομαι τὴ ν ἀ λή θειαν; Μή με νομί σῃ ς ἀ νδρά ποδον εἶ ναι,
6.16.5
Θέ ρσανδρε. Στρατηγοῦ θυγά τηρ εἰ μὶ Βυζαντί ων, πρώ του Τυρί ων γυνή: οὐ κ εἰ μὶ Θετταλή: οὐ καλοῦ μαι Λά καινα: ὕ βρις αὕ τη ἐ στὶ πειρατική: λελῄ στευμαι καὶ τοὔ νομα.
6.16.6
̓ Ανή ρ μοι Κλειτοφῶ ν, πατρὶ ς Βυζά ντιον, Σώ στρατος πατή ρ, μή τηρ Πά νθεια.̓ Αλλ̓ οὐ δὲ πιστεύ σεις ἐ μοὶ λεγού σῃ. Φοβοῦ μαι δὲ καὶ ἐ ὰ ν πιστεύ σῃ ς περὶ Κλειτοφῶ ντος, μὴ τὸ ἄ καιρό ν μου τῆ ς ἐ λευθερί ας τὸ ν φί λτατον ἀ πολέ σῃ. Φέ ρε πά λιν ἐ νδύ σωμαί μου τὸ δρᾶ μα: φέ ρε πά λιν περί θωμαι τὴ ν Λά καιναν.”
6.17.1
Ταῦ τα ἀ κού σας ὁ Θέ ρσανδρος μικρον ἀ ναχωρή σας λέ γει πρὸ ς τὸ ν Σωσθέ νην“ ἤ κουσας ἀ πί στων ῥ ημά των γεμό ντων ἔ ρωτος, ὅ σα εἶ πεν, ὅ σα ὠ δύ ρατο, οἷ α ἑ αυτὴ ν κατεμέ μψατο; ὁ μοιχό ς μου κρατεῖ πανταχοῦ: δοκῶ, ὁ λῃ στὴ ς καὶ φαρμακεύ ς ἐ στι. Μελί τη φιλεῖ, Λευκί ππη φιλεῖ.
6.17.2
̓́ Οφελον, ὦ Ζεῦ, γενέ σθαι Κλειτοφῶ ν.”“̓ Αλλ̓ οὐ μαλακιστέ ον” ὁ Σωσθέ νης ἔ φη“ δέ σποτα, πρὸ ς τὸ ἔ ργον, ἀ λλ̓ ἐ πὶ τὴ ν κό ρην ἰ τέ ον αὐ τή ν.
6.17.3
Καὶ γὰ ρ ἂ ν νῦ ν ἐ ρᾷ τοῦ καταρά του τού του μοιχοῦ, μέ χρι μὲ ν αὐ τὸ ν οἶ δε μό νον καὶ οὐ κεκοινώ νηκεν ἑ τέ ρῳ, πά σχει τὴ ν ψυχὴ ν ὑ π̓ αὐ τοῦ: ἂ ν δ̓ ἅ παξ εἰ ς ταὐ τὸ ν ἔ λθῃ ς“ πολλῷ δὲ διαφέ ρεις ἐ κεί νου εἰ ς εὐ μορφί αν”, ἐ πιλή σεται τέ λεον αὐ τοῦ.
6.17.4
Παλαιὸ ν γὰ ρ ἔ ρωτα μαραί νει νέ ος ἔ ρως: γυνὴ δὲ καὶ μά λιστα τὸ παρὸ ν φιλεῖ, τοῦ δ̓ ἀ πό ντος, ἕ ως καινὸ ν οὐ χ εὗ ρε, μνημονεύ ει: προσλαβοῦ σα δὲ ἕ τερον, τὸ ν πρό τερον τῆ ς ψυχῆ ς ἀ πή λειψε.”
6.17.5
Ταῦ τα ἀ κού σας ὁ Θέ ρσανδρος ἠ γέ ρθη: λό γος γὰ ρ ἐ λπί δος εἰ ς τὸ τυχεῖ ν ἔ ρωτος ἐ ς πειθὼ ῥ ᾴ διος: τὸ γὰ ρ ἐ πιθυμοῦ ν σύ μμαχον ὃ θέ λει λαβὸ ν ἐ γεί ρει τὴ ν ἐ λπί δα.
6.18.1
Διαλιπὼ ν οὖ ν ὀ λί γον ἐ φ̓ οἷ ς πρὸ ς ἑ αυτὴ ν ἐ λά λησεν ἡ Λευκί ππη, ὡ ς ἂ ν μὴ δοκοί η τι κατακοῦ σαι τῶ ν ὑ π̓ αὐ τῆ ς εἰ ρημέ νων, εἰ σέ ρχεται σχηματί σας ἑ αυτὸ ν εἰ ς τὸ ἐ παγωγό τερον πρὸ ς θέ αν, ὡ ς ᾤ ετο.̓ Επεὶ δὲ εἶ δε τὴ ν Λευκί ππην, ἀ νεφλέ γη τὴ ν ψυχή ν,
6.18.2
καὶ ἔ δοξεν αὐ τῷ τό τε καλλί ων γεγονέ ναι. Θρέ ψας γὰ ρ ὅ λης τῆ ς νυκτὸ ς τὸ πῦ ρ, ὅ σον χρό νον ἀ πελεί φθη τῆ ς κό ρης, ἀ νεζωπύ ρησεν ἐ ξαί φνης ὕ λην λαβὼ ν εἰ ς τὴ ν φλό γα τὴ ν θέ αν, καὶ μικροῦ μὲ ν προσπεσὼ ν περιεχύ θη τῇ κό ρῃ. Καρτερή σας δ̓ οὖ ν καὶ παρακαθί σας διελέ γετο ἄ λλοτε ἄ λλα ῥ ή ματα συνά πτων οὐ κ ἔ χοντα νοῦ ν.
6.18.3
Τοιοῦ τοι γὰ ρ οἱ ἐ ρῶ ντες, ὅ ταν πρὸ ς τὰ ς ἐ ρωμέ νας ζητή σωσι λαλεῖ ν. Οὐ γὰ ρ ἐ πιστή σαντες τὸ ν λογισμὸ ν τοῖ ς λό γοις, ἀ λλὰ τὴ ν ψυχὴ ν εἰ ς τὸ ἐ ρώ μενον ἔ χοντες τῇ γλώ ττῃ μό νον χωρὶ ς ἡ νιό χου τοῦ λογισμοῦ λαλοῦ σιν.
6.18.4
̔́ Αμα οὖ ν συνδιαλεγό μενος καὶ ἐ πιθεὶ ς τὴ ν χεῖ ρα τῷ τραχή λῳ περιέ βαλεν, ὡ ς μέ λλων φιλή σειν: ἡ δὲ προϊ δοῦ σα τῆ ς χειρὸ ς τὴ ν ὁ δὸ ν νεύ ει κά τω καὶ εἰ ς τὸ ν κό λπον κατεδύ ετο.
6.18.5
̔ Ο δὲ οὐ δὲ ν ἧ ττον περιβαλὼ ν ἀ νέ λκειν τὸ πρό σωπον ἐ βιά ζετο: ἡ δὲ ἀ ντικατεδύ ετο καὶ ἀ πεκρού ετο τὰ φιλή ματα.̔ Ως δὲ χρό νος ἐ γί νετο τῇ τῆ ς χειρὸ ς πά λῃ, φιλονεικί α λαμβά νει τὸ ν Θέ ρσανδρον ἐ ρωτική, καὶ τὴ ν μὲ ν λαιὰ ν ὑ ποβαλὼ ν τῷ προσώ πῳ κά τω, τῇ δὲ δεξιᾷ τῆ ς κό μης λαβό μενος τῇ μὲ ν εἷ λκεν εἰ ς τοὐ πί σω, τῇ δὲ τὸ ν ἀ νθερεῶ να ὑ περεί δων ἀ νεώ θει.
6.18.6
̔ Ως δέ ποτε ἐ παύ σατο τῆ ς βί ας ἢ τυχὼ ν ἢ μὴ τυχὼ ν ἢ καμώ ν, λέ γει πρὸ ς αὐ τὸ ν ἡ Λευκί ππη“ οὔ τε ὡ ς ἐ λεύ θερος ποιεῖ ς οὔ τε ὡ ς εὐ γενή ς: καὶ σὺ μιμῇ Σωσθέ νην: ἄ ξιος ὁ δοῦ λος τοῦ δεσπό του.̓ Αλλὰ ἀ πέ χου τοῦ λοιποῦ, μηδὲ ἐ λπί σῃ ς τυχεῖ ν, πλὴ ν εἰ μὴ γέ νῃ Κλειτοφῶ ν.”
6.19.1
Ταῦ τα ἀ κού σας ὁ Θέ ρσανδρος οὐ κ εἶ χεν ὅ στις γέ νηται: καὶ γὰ ρ ἤ ρα καὶ ὠ ργί ζετο. Θυμὸ ς δὲ καὶ ἔ ρως δύ ο λαμπά δες.̓́ Εχει γὰ ρ καὶ ὁ θυμὸ ς ἄ λλο πῦ ρ, καὶ ἔ στι τὴ ν μὲ ν φύ σιν ἐ ναντιώ τατον, τὴ ν δὲ βί αν ὅ μοιον.
6.19.2
̔ Ο μὲ ν γὰ ρ παροξύ νει μισεῖ ν, ὁ δὲ ἀ ναγκά ζει φιλεῖ ν: καὶ ἀ λλή λων πά ροικος ἡ τοῦ πυρό ς ἐ στι πηγή.̔ Ο μὲ ν γὰ ρ εἰ ς τὸ ἧ παρ κά θηται, ὁ δὲ τῇ καρδί ᾳ περιμαί νεται.
6.19.3
̔́ Οταν οὖ ν ἄ μφω τὸ ν ἄ νθρωπον καταλά βωσι, γί νεται μὲ ν αὐ τοῖ ς ἡ ψυχὴ τρυτά νη, τὸ δὲ πῦ ρ ἑ κατέ ρου ταλαντεύ εται. Μά χονται δὲ ἄ μφω περὶ τῆ ς ῥ οπῆ ς: καὶ τὰ πολλὰ μὲ ν ὁ ἔ ρως εἴ ωθε νικᾶ ν, ὅ ταν εἰ ς τὴ ν ἐ πιθυμί αν εὐ τυχῇ: ἢ ν δὲ αὐ τὸ ν ἀ τιμά σῃ τὸ ἐ ρώ μενον, αὐ τὸ ς τὸ ν θυμὸ ν εἰ ς συμμαχί αν καλεῖ.
6.19.4
Κἀ κεῖ νος ὡ ς γεί των πεί θεται, καὶ ἀ νά πτουσιν ἄ μφω τὸ πῦ ρ.̓̀ Αν δὲ ἅ παξ ὁ θυμὸ ς τὸ ν ἔ ρωτα παῤ αὑ τῷ λά βῃ καὶ τῆ ς οἰ κεί ας ἕ δρας ἐ κπεσό ντα κατά σχῃ, φύ σει τε ὢ ν ἄ σπονδος οὐ χ ὡ ς φί λῳ πρὸ ς τὴ ν ἐ πιθυμί αν συμμαχεῖ, ἀ λλ̓ ὡ ς δοῦ λον τῆ ς ἐ πιθυμί ας πεδή σας κρατεῖ, οὐ κ ἐ πιτρέ πει δὲ αὐ τῷ σπεί σασθαι πρὸ ς τὸ ἐ ρώ μενον, κἂ ν θέ λῃ.
6.19.5
̔ Ο δὲ τῷ θυμῷ βεβαπτισμέ νος καταδύ εται, καὶ εἰ ς τὴ ν ἰ δί αν ἀ ρχὴ ν ἐ κπηδῆ σαι θέ λων οὐ κέ τι ἐ στὶ ν ἐ λεύ θερος, ἀ λλὰ μισεῖ ν ἀ ναγκά ζεται τὸ φιλού μενον.̔́ Οταν δὲ ὁ θυμὸ ς καχλά ζων γεμισθῇ, καὶ τῆ ς ἐ ξουσί ας ἐ μφορηθεὶ ς ὑ περβλύ σῃ, κά μνει μὲ ν ἐ κ τοῦ κό ρου, καμὼ ν δὲ παρί εται, καὶ ὁ ἔ ρως ἀ μύ νεται καὶ ὁ πλί ζει τὴ ν ἐ πιθυμί αν καὶ τὸ ν θυμὸ ν ἤ δη καθεύ δοντα νικᾷ.
6.19.6
̔ Ορῶ ν δὲ τὰ ς ὕ βρεις, ἃ ς κατὰ τῶ ν φιλτά των ἐ παρῴ νησεν, ἀ λγεῖ καὶ πρὸ ς τὸ ἐ ρώ μενον ἀ πολογεῖ ται, καὶ εἰ ς ὁ μιλί αν παρακαλεῖ, καὶ τὸ ν θυμὸ ν ἐ παγγέ λλεται καταμαλά ττειν ἡ δονῇ.
6.19.7
Τυχὼ ν μὲ ν οὖ ν ὧ ν ἠ θέ λησεν, ἵ λεως γί νεται: ἀ τιμού μενος δὲ πά λιν εἰ ς τὸ ν θυμὸ ν καταδύ εται.̔ Ο δὲ καθεύ δων ἐ ξεγεί ρεται καὶ τὰ ἀ ρχαῖ α ποιεῖ: ἀ τιμί ᾳ γὰ ρ ἔ ρωτος σύ μμαχό ς ἐ στι θυμό ς.
6.20.1
̔ Ο Θέ ρσανδρος οὖ ν τὸ μὲ ν πρῶ τον ἐ λπί ζων εἰ ς τὸ ν ἔ ρωτα εὐ τυχή σειν ὅ λος Λευκί ππης δοῦ λος ἦ ν: ἀ τυχή σας δὲ ὧ ν ἤ λπισεν ἀ φῆ κε τῷ θυμῷ τὰ ς ἡ νί ας.̔ Ραπί ζει δὴ κατὰ κό ρρης αὐ τὴ ν“ ὦ κακό δαιμον ἀ νδρά ποδον” λέ γων“ καὶ ἀ ληθῶ ς ἐ ρωτιῶ ν: πά ντων γά ρ σου κατή κουσα.
6.20.2
Οὐ κ ἀ γαπᾷ ς ὅ τι σοι λαλῶ, καὶ μεγά λην εὐ τυχί αν δοκεῖ ς τὸ ν σὸ ν καταφιλῆ σαι δεσπό την, ἀ λλὰ ἀ κκί ζῃ καὶ σχηματί ζῃ πρὸ ς ἀ πό νοιαν;̓ Εγὼ μέ ν σε καὶ πεπορνεῦ σθαι δοκῶ: καὶ γὰ ρ μοιχὸ ν φιλεῖ ς.
6.20.3
̓ Αλλ̓ ἐ πειδὴ μὴ θέ λεις ἐ ραστοῦ μου πεῖ ραν λαβεῖ ν, πειρά σῃ δεσπό του.” Καὶ ἡ Λευκί ππη“ κἂ ν τυραννεῖ ν ἐ θέ λῃ ς κἀ γὼ τυραννεῖ σθαι, πλὴ ν οὐ βιά σῃ:” καὶ πρὸ ς τὸ ν Σωσθέ νην ἰ σοῦ σα“ μαρτύ ρησον” εἶ πεν αὐ τῷ“ πῶ ς πρὸ ς τὰ ς αἰ κί ας ἔ χω: σὺ γά ρ με καὶ
6.20.4
μᾶ λλον ἠ δί κησας.” Καὶ ὁ Σωσθέ νης αἰ σχυνθεὶ ς ὡ ς ἐ ληλεγμέ νος“ ταύ την” εἶ πεν“ ὦ δέ σποτα, ξανθῆ ναι μά στιξι δεῖ καὶ μυρί αις βασά νοις περιπεσεῖ ν, ὡ ς ἂ ν μά θῃ δεσπό του μὴ καταφρονεῖ ν.”
6.21.1
“ Πεί σθητι τῷ Σωσθέ νει” φησὶ ν ἡ Λευκί ππη:“ συμβουλεύ ει γὰ ρ καλῶ ς: τὰ ς βασά νους παρά στησον. Φερέ τω τροχό ν: ἰ δοὺ χεῖ ρες, τεινέ τω. Φερέ τω καὶ μά στιγας: ἰ δοὺ νῶ τον, τυπτέ τω. Κομιζέ τω πῦ ρ:
6.21.2
ἰ δοὺ σῶ μα, καέ τω. Φερέ τω καὶ σί δηρον: ἰ δοὺ δέ ρη, σφαζέ τω.̓ Αγῶ να θεά σασθε καινό ν: πρὸ ς πά σας τὰ ς βασά νους ἀ γωνί ζεται μί α γυνὴ καὶ πά ντα νικᾷ. Εἶ τα Κλειτοφῶ ντα μοιχὸ ν καλεῖ ς, αὐ τὸ ς μοιχὸ ς ὤ ν; οὐ δὲ τὴ ν̓́ Αρτεμιν, εἰ πέ μοι, τὴ ν σὴ ν φοβῇ, ἀ λλὰ βιά ζῃ παρθέ νον ἐ ν πό λει παρθέ νου; Δέ σποινα, ποῦ σοι τὰ τό ξα;”“ Παρθέ νος σύ;” εἶ πεν ὁ Θέ ρσανδρος:
6.21.3
“ ὢ τό λμης καὶ γέ λωτος. Παρθέ νος τοσού τοις συννυκτερεύ σασα πειραταῖ ς; εὐ νοῦ χοί σοι γεγό νασιν οἱ λῃ σταί; φιλοσό φων ἦ ν τὸ πειρατή ριον; οὐ δεὶ ς ἐ ν αὐ τοῖ ς εἶ χεν ὀ φθαλμού ς;”
6.22.1
Καὶ ἡ Λευκί ππη εἶ πεν“ εἰ παρθέ νος καὶ μετὰ Σωσθέ νην ἐ γὼ πυθοῦ Σωσθέ νους: οὗ τος γὰ ρ ὄ ντως γέ γονέ μοι λῃ στή ς: ἐ κεῖ νοι γὰ ρ ἦ σαν ὑ μῶ ν μετριώ τεροι,
6.22.2
καὶ οὐ δεὶ ς οὐ δεὶ ς αὐ τῶ ν ἦ ν οὕ τως ὑ βριστή ς: εἰ δὲ ὑ μεῖ ς τοιαῦ τα ποιεῖ τε, ἀ ληθινὸ ν τοῦ το πειρατή ριον. Εἶ τα οὐ κ αἰ σχύ νεσθε ποιοῦ ντες ἃ μὴ τετολμή κασιν οἱ λῃ σταί; λανθά νεις δὲ ἐ γκώ μιό ν μοι διδοὺ ς πλεῖ ον διὰ ταύ της σου τῆ ς ἀ ναισχυντί ας: καί τις ἐ ρεῖ, ἂ ν νῦ ν μαινό μενος φονεύ σῃ ς,“ Λευκί ππη παρθέ νος καὶ μετὰ βουκό λους, παρθέ νος καὶ μετὰ Χαιρέ αν, παρθέ νος καὶ μετὰ Σωσθέ νην.”̓ Αλλὰ μέ τρια ταῦ τα:
6.22.3
τὸ δὲ μεῖ ζον ἐ γκώ μιον, καὶ μετὰ Θέ ρσανδρον παρθέ νος, τὸ ν καὶ λῃ στῶ ν ἀ σελγέ στερον: ἂ ν ὑ βρί σαι μὴ δυνηθῇ,
6.22.4
φονεύ ει.̔ Οπλί ζου τοί νυν, ἤ δη λά μβανε κατ̓ ἐ μοῦ τὰ ς μά στιγας, τὸ ν τροχό ν, τὸ πῦ ρ, τὸ ν σί δηρον, συστρατευέ σθω δέ σοι καὶ ὁ σύ μβουλος Σωσθέ νης: ἐ γὼ δὲ καὶ γυμνὴ καὶ μό νη καὶ γυνὴ ἓ ν ὅ πλον ἔ χω τὴ ν ἐ λευθερί αν, ἣ μή τε πληγαῖ ς κατακό πτεται μή τε σιδή ρῳ κατατέ μνεται μή τε πυρὶ κατακά εται. Οὐ κ ἀ φή σω ποτὲ ταύ την ἐ γώ: κἂ ν καταφλέ γῃ ς, οὐ χ οὕ τως θερμὸ ν εὑ ρή σεις τὸ πῦ ρ.”