Against Ctesiphon
Choose a text
id="mobileReaderAuthor" class="mobile-reader-author" href="/authors/aeschines" aria-label="More works by Aeschines">
—
⋯
Original / primary: Textus receptus
1.1
τὴ ν μὲ ν παρασκευὴ ν ὁ ρᾶ τε, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, καὶ τὴ ν παρά ταξιν ὅ ση γεγέ νηται, καὶ τὰ ς κατὰ τὴ ν ἀ γορὰ ν δεή σεις, αἷ ς κέ χρηνταί τινες ὑ πὲ ρ τοῦ τὰ μέ τρια καὶ συνή θη μὴ γί γνεσθαι ἐ ν τῇ πό λει: ἐ γὼ δὲ πεπιστευκὼ ς ἥ κω πρῶ τον μὲ ν τοῖ ς θεοῖ ς, ἔ πειτα τοῖ ς νό μοις καὶ ὑ μῖ ν, ἡ γού μενος οὐ δεμί αν παρασκευὴ ν μεῖ ζον ἰ σχύ ειν παρ' ὑ μῖ ν τῶ ν νό μων καὶ τῶ ν δικαί ων.
1.2
ἐ βουλό μην μὲ ν οὖ ν, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, καὶ τὴ ν βουλὴ ν τοὺ ς πεντακοσί ους καὶ τὰ ς ἐ κκλησί ας ὑ πὸ τῶ ν ἐ φεστηκό των ὀ ρθῶ ς διοικεῖ σθαι, καὶ τοὺ ς νό μους οὓ ς ἐ νομοθέ τησεν ὁ Σό λων περὶ τῆ ς τῶ ν ῥ ητό ρων εὐ κοσμί ας ἰ σχύ ειν, ἵ να ἐ ξῆ ν πρῶ τον μὲ ν τῷ πρεσβυτά τῳ τῶ ν πολιτῶ ν, ὥ σπερ οἱ νό μοι προστά ττουσι, σωφρό νως ἐ πὶ τὸ βῆ μα παρελθό ντι ἄ νευ θορύ βου καὶ ταραχῆ ς ἐ ξ ἐ μπειρί ας τὰ βέ λτιστα τῇ πό λει συμβουλεύ ειν, δεύ τερον δ' ἤ δη καὶ τῶ ν ἄ λλων πολιτῶ ν τὸ ν βουλό μενον καθ' ἡ λικί αν χωρὶ ς καὶ ἐ ν μέ ρει περὶ ἑ κά στου γνώ μην ἀ ποφαί νεσθαι: οὕ τω γὰ ρ ἄ ν μοι δοκεῖ ἥ τε πό λις ἄ ριστα διοικεῖ σθαι, αἵ τε κρί σεις ἐ λά χισται γί γνεσθαι.
1.3
ἐ πειδὴ δὲ πά ντα τὰ πρό τερον ὡ μολογημέ να καλῶ ς ἔ χειν νυνὶ καταλέ λυται, καὶ γρά φουσί τε τινὲ ς ῥ ᾳ δί ως παρανό μους γνώ μας, καὶ ταύ τας ἕ τεροι τινες ἐ πιψηφί ζουσιν, οὐ κ ἐ κ τοῦ δικαιοτά του τρό που λαχό ντες προεδρεύ ειν, ἀ λλ' ἐ κ παρασκευῆ ς καθεζό μενοι, ἂ ν δέ τις τῶ ν ἄ λλων βουλευτῶ ν ὄ ντως λά χῃ προεδρεύ ειν, καὶ τὰ ς ὑ μετέ ρας χειροτονί ας ὀ ρθῶ ς ἀ ναγορεύ ῃ, τοῦ τον οἱ τὴ ν πολιτεί αν οὐ κέ τι κοινή ν, ἀ λλ' ἰ δί αν αὑ τῶ ν ἡ γού μενοι, ἀ πειλοῦ σιν εἰ σαγγελεῖ ν, καταδουλού μενοι τοὺ ς ἰ διώ τας καὶ δυναστεί ας ἑ αυτοῖ ς περιποιού μενοι,
1.4
καὶ τὰ ς κρί σεις τὰ ς μὲ ν ἐ κ τῶ ν νό μων καταλελύ κασι, τὰ ς δ' ἐ κ τῶ ν ψηφισμά των μετ' ὀ ργῆ ς κρί νουσιν, σεσί γηται μὲ ν τὸ κά λλιστον καὶ σωφρονέ στατον κή ρυγμα τῶ ν ἐ ν τῇ πό λει:“ τί ς ἀ γορεύ ειν βού λεται τῶ ν ὑ πὲ ρ πεντή κοντα ἔ τη γεγονό των;” καὶ πά λιν ἐ ν μέ ρει τῶ ν ἄ λλων̓ Αθηναί ων. τῆ ς δὲ τῶ ν ῥ ητό ρων ἀ κοσμί ας οὐ κέ τι κρατεῖ ν δύ νανται οὔ θ' οἱ πρυτά νεις οὔ θ' οἱ πρό εδροι οὔ θ' ἡ προεδρεύ ουσα φυλή, τὸ δέ κατον μέ ρος τῆ ς πό λεως.
1.5
τού των δ' ἐ χό ντων οὕ τως, καὶ τῶ ν καιρῶ ν ὄ ντων τῇ πό λει τοιού των ὁ ποί ους τινὰ ς αὐ τοὺ ς ὑ μεῖ ς ὑ πολαμβά νετε εἶ ναι, ἓ ν ὑ πολεί πεται μέ ρος τῆ ς πολιτεί ας, εἴ τι κἀ γὼ τυγχά νω γιγνώ σκων, αἱ τῶ ν παρανό μων γραφαί. εἰ δὲ καὶ ταύ τας καταλύ σετε ἢ τοῖ ς καταλύ ουσιν ἐ πιτρέ ψετε, προλέ γω ὑ μῖ ν, ὅ τι λή σετε κατὰ μικρὸ ν μικρὸ ν τῆ ς πολιτεί ας τισὶ παραχωρή σαντες.
1.6
εὖ γὰ ρ ἴ στε, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, ὅ τι τρεῖ ς εἰ σὶ πολιτεῖ αι παρὰ πᾶ σιν ἀ νθρώ ποις, τυραννὶ ς καὶ ὀ λιγαρχί α καὶ δημοκρατί α: διοικοῦ νται δ' αἱ μὲ ν τυραννί δες καὶ ὀ λιγαρχί αι τοῖ ς τρό ποις τῶ ν ἐ φεστηκό των, αἱ δὲ πό λεις αἱ δημοκρατού μεναι τοῖ ς νό μοις τοῖ ς κειμέ νοις. μηδεὶ ς οὖ ν ὑ μῶ ν τοῦ τ' ἀ γνοεί τω, ἀ λλὰ σαφῶ ς ἕ καστος ἐ πιστά σθω, ὅ τι ὅ ταν εἰ σί ῃ εἰ ς δικαστή ριον γραφὴ ν παρανό μων δικά σων, ἐ ν ταύ τῃ τῇ ἡ μέ ρα μέ λλει τὴ ν ψῆ φον φέ ρειν περὶ τῆ ς ἑ αυτοῦ παρρησί ας. διό περ καὶ ὁ νομοθέ της τοῦ το πρῶ τον ἔ ταξεν ἐ ν τῷ τῶ ν δικαστῶ ν ὅ ρκῳ,“ ψηφιοῦ μαι κατὰ τοὺ ς νό μους,” ἐ κεῖ νό γε εὖ εἰ δώ ς, ὅ τι ἂ ν διατηρηθῶ σιν οἱ νό μοι τῇ πό λει, σῴ ζεται καὶ ἡ δημοκρατί α.
1.7
ἃ χρὴ διαμνημονεύ οντας ὑ μᾶ ς μισεῖ ν τοὺ ς τὰ παρά νομα γρά φοντας, καὶ μηδὲ ν ἡ γεῖ σθαι μικρὸ ν εἶ ναι τῶ ν τοιού των ἀ δικημά των, ἀ λλ' ἕ καστον ὑ περμέ γεθες, καὶ τοῦ θ' ὑ μῶ ν τὸ δί καιον μηδέ να ἐ ᾶ ν ἀ νθρώ πων ἐ ξαιρεῖ σθαι, μή τε τὰ ς τῶ ν στρατηγῶ ν συνηγορί ας, οἳ ἐ πὶ πολὺ ν ἤ δη χρό νον συνεργοῦ ντέ ς τισι τῶ ν ῥ ητό ρων λυμαί νονται τὴ ν πολιτεί αν, μή τε τὰ ς τῶ ν ξέ νων δεή σεις, οὓ ς ἀ ναβιβαζό μενοί τινες ἐ κφεύ γουσιν ἐ κ τῶ ν δικαστηρί ων, παρά νομον πολιτεί αν πολιτευό μενοι: ἀ λλ' ὥ σπερ ἂ ν ὑ μῶ ν ἕ καστος αἰ σχυνθεί η τὴ ν τά ξιν λιπεῖ ν ἣ ν ἂ ν ταχθῇ ἐ ν τῷ πολέ μῳ, οὕ τω καὶ νῦ ν αἰ σχύ νθητε ἐ κλιπεῖ ν τὴ ν τά ξιν ἣ ν τέ ταχθε ὑ πὸ τῶ ν νό μων φύ λακες τῆ ς δημοκρατί ας τή νδε τὴ ν ἡ μέ ραν.
1.8
κἀ κεῖ νο δὲ χρὴ διαμνημονεύ ειν, ὅ τι νυνὶ πά ντες οἱ πολῖ ται παρακαταθέ μενοι τὴ ν πό λιν ὑ μῖ ν καὶ τὴ ν πολιτεί αν διαπιστεύ σαντες, οἱ μὲ ν πά ρεισι καὶ ἐ πακού ουσι τῆ σδε τῆ ς κρί σεως, οἱ δὲ ἄ πεισιν ἐ πὶ τῶ ν ἰ δί ων ἔ ργων: οὓ ς αἰ σχυνό μενοι καὶ τῶ ν ὅ ρκων οὓ ς ὠ μό σατε, μεμνημέ νοι καὶ τῶ ν νό μων, ἐ ὰ ν ἐ ξελέ γξω Κτησιφῶ ντα καὶ παρά νομα γεγραφό τα καὶ ψευδῆ καὶ ἀ σύ μφορα τῆ πό λει, λύ ετε, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, τὰ ς παρανό μους γνώ μας, βεβαιοῦ τε τῇ πό λει τὴ ν δημοκρατί αν, κολά ζετε τοὺ ς ὑ πεναντί ως τοῖ ς νό μοις καὶ τῷ συμφέ ροντι τῷ ὑ μετέ ρῳ πολιτευομέ νους. κἂ ν ταύ την ἔ χοντες τὴ ν διά νοιαν ἀ κού ητε τῶ ν μελλό ντων ῥ ηθή σεσθαι λό γων, εὖ οἶ δ' καὶ δί καια καὶ εὔ ορκα καὶ συμφέ ροντα ὑ μῖ ν αὐ τοῖ ς ψηφιεῖ σθε καὶ πά σῃ τῇ πό λει.
1.9
περὶ μὲ ν οὖ ν τῆ ς ὅ λης κατηγορί ας μετρί ως μοι ἐ λπί ζω προειρῆ σθαι: περὶ δὲ αὐ τῶ ν τῶ ν νό μων οἳ κεῖ νται περὶ τῶ ν ὑ πευθύ νων, παρ' οὓ ς τὸ ψή φισμα τυγχά νει γεγραφὼ ς Κτησιφῶ ν, διὰ βραχέ ων εἰ πεῖ ν βού λομαι. ἐ ν γὰ ρ τοῖ ς ἔ μπροσθεν χρό νοις ἄ ρχοντέ ς τινες τὰ ς μεγί στας ἀ ρχὰ ς καὶ τὰ ς προσό δους διοικοῦ ντες, καὶ δωροδοκοῦ ντες περὶ ἕ καστα τού των, προσλαμβά νοντες τού ς τε ἐ κ τοῦ βουλευτηρί ου ῥ ή τορας καὶ τοὺ ς ἐ κ τοῦ δή μου, πό ρρωθεν προκατελά μβανον τὰ ς εὐ θύ νας ἐ παί νοις καὶ κηρύ γμασιν, ὥ στ' ἐ ν ταῖ ς εὐ θύ ναις εἰ ς τὴ ν μεγί στην μὲ ν ἀ πορί αν ἀ φικνεῖ σθαι τοὺ ς κατηγό ρους, πολὺ δὲ ἔ τι μᾶ λλον τοὺ ς δικαστά ς.
1.10
πολλοὶ γὰ ρ πά νυ τῶ ν ὑ πευθύ νων, ἐ π' αὐ τοφώ ρῳ κλέ πται τῶ ν δημοσί ων χρημά των ὄ ντες ἐ ξελεγχό μενοι, διεφύ γγανον ἐ κ τῶ ν δικαστηρί ων, εἰ κό τως: ᾐ σχύ νοντο γὰ ρ οἶ μαι οἱ δικασταί, εἰ φανή σεται ὁ αὐ τὸ ς ἀ νὴ ρ ἐ ν τῇ αὐ τῇ πό λει, πρώ ην μέ ν ποτε ἀ ναγορευό μενος ἐ ν τοῖ ς ἀ γῶ σιν, ὅ τι στεφανοῦ ται ἀ ρετῆ ς ἕ νεκα καὶ δικαιοσύ νης ὑ πὸ τοῦ δή μου χρυσῷ στεφά νῳ, ὁ δὲ αὐ τὸ ς ἀ νὴ ρ μικρὸ ν ἐ πισχὼ ν ἔ ξεισιν ἐ κ τοῦ δικαστηρί ου κλοπῆ ς ἕ νεκα τὰ ς εὐ θύ νας ὠ φληκώ ς: ὥ στε ἠ ναγκά ζοντο τὴ ν ψῆ φον φέ ρειν οἱ δικασταί, οὐ περὶ τοῦ παρό ντος ἀ δική ματος,
1.11
ἀ λλ' ὑ πὲ ρ τῆ ς αἰ σχύ νης τοῦ δή μου. κατιδὼ ν δή τις ταῦ τα νομοθέ της τί θησι νό μον καὶ μά λα καλῶ ς ἔ χοντα, διαρρή δην ἀ παγορεύ οντα τοὺ ς ὑ πευθύ νους μὴ στεφανοῦ ν. καὶ ταῦ τα οὕ τως εὖ προκατειληφό τος τοῦ νομοθέ του, εὕ ρηνται κρεί ττονες λό γοι τῶ ν νό μων, οὓ ς εἰ μή τις ὑ μῖ ν ἐ ρεῖ, λή σετε ἐ ξαπατηθέ ντες. τού των γὰ ρ τῶ ν τοὺ ς ὑ πευθύ νους στεφανού ντων παρὰ τοὺ ς νό μους οἱ μὲ ν φύ σει μέ τριοί εἰ σιν, εἰ δή τις ἐ στὶ μέ τριος τῶ ν τὰ παρά νομα γραφό ντων, ἀ λλ' οὖ ν προβά λλονταί γέ τι πρὸ τῆ ς αἰ σχύ νης. προσγρά φουσι γὰ ρ πρὸ ς τὰ ψηφί σματα στεφανοῦ ν τὸ ν ὑ πεύ θυνον“ ἐ πειδὰ ν λό γον καὶ εὐ θύ νας τῆ ς ἀ ρχῆ ς δῷ.”
1.12
καὶ ἡ μὲ ν πό λις τὸ ἴ σον ἀ δί κημα ἀ δικεῖ ται: προκαταλαμβά νονται γὰ ρ ἐ παί νοις καὶ στεφά νοις αἱ εὔ θυναι: ὁ δὲ τὸ ψή φισμα γρά φων ἐ νδεί κνυται τοῖ ς ἀ κού ουσιν, ὅ τι γέ γραφε μὲ ν παρά νομα, αἰ σχύ νεται δὲ ἐ φ' οἷ ς ἡ μά ρτηκε. Κτησιφῶ ν δέ, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, ὑ περπηδή σας τὸ ν νό μον τὸ ν περὶ τῶ ν ὑ πευθύ νων κεί μενον, καὶ τὴ ν πρό φασιν ἣ ν ἀ ρτί ως προεῖ πον ὑ μῖ ν ἀ νελώ ν, πρὶ ν λό γον πρὶ ν εὐ θύ νας δοῦ ναι γέ γραφε μεταξὺ Δημοσθέ νην ἄ ρχοντα στεφανοῦ ν.
1.13
λέ ξουσι δέ, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, καὶ ἕ τερό ν τινα λό γον ὑ πεναντί ον τῷ ἀ ρτί ως εἰ ρημέ νῳ, ὡ ς ἄ ρα, ὅ σα τις αἱ ρετὸ ς ὢ ν πρά ττει κατὰ ψή φισμα, οὐ κ ἔ στι ταῦ τα ἀ ρχή, ἀ λλ' ἐ πιμέ λειά τις καὶ διακονί α: ἀ ρχὰ ς δὲ φή σουσιν ἐ κεί νας εἶ ναι ἃ ς οἱ θεσμοθέ ται ἀ ποκληροῦ σιν ἐ ν τῷ Θησεί ῳ, κἀ κεί νας ἃ ς ὁ δῆ μος χειροτονεῖ ἐ ν ἀ ρχαιρεσί αις, στρατηγοὺ ς καὶ ἱ ππά ρχους καὶ τὰ ς μετὰ τού των ἀ ρχά ς, τὰ δ' ἄ λλα πά ντα πραγματεί ας προστεταγμέ νας κατὰ ψή φισμα.
1.14
ἐ γὼ δὲ πρὸ ς τοὺ ς λό γους τοὺ ς τού των νό μον ὑ μέ τερον παρέ ξομαι, ὃ ν ὑ μεῖ ς ἐ νομοθετή σατε λύ σειν ἡ γού μενοι τὰ ς τοιαύ τας προφά σεις, ἐ ν ᾧ διαρρή δην γέ γραπται,“ τὰ ς χειροτονητά ς,” φησί ν,“ ἀ ρχά ς,” ἁ πά σας ἑ νὶ περιλαβὼ ν ὀ νό ματι, καὶ προσειπὼ ν ἀ ρχὰ ς ἁ πά σας εἶ ναι ἃ ς ὁ δῆ μος χειροτονεῖ,“ καὶ τοὺ ς ἐ πιστά τας,” φησί,“ τῶ ν δημοσί ων ἔ ργων:” ἔ στι δὲ ὁ Δημοσθέ νης τειχοποιό ς, ἐ πιστά της τοῦ μεγί στου τῶ ν ἔ ργων:“ καὶ πά ντας ὅ σοι διαχειρί ζουσί τι τῶ ν τῆ ς πό λεως πλέ ον ἢ τριά κονθ' ἡ μέ ρας, καὶ ὅ σοι λαμβά νουσιν ἡ γεμονί ας δικαστηρί ων:” οἱ δὲ τῶ ν ἔ ργων ἐ πιστά ται πά ντες ἡ γεμονί ᾳ χρῶ νται δικαστηρί ου.
1.15
τί τού τους κελεύ ει ποιεῖ ν; οὐ διακονεῖ ν, ἀ λλ'“ ἄ ρχειν δοκιμασθέ ντας ἐ ν τῷ δικαστηρί ῳ,” ἐ πειδὴ καὶ αἱ κληρωταὶ ἀ ρχαὶ οὐ κ ἀ δοκί μαστοι, ἀ λλὰ δοκιμασθεῖ σαι ἄ ρχουσι,“ καὶ λό γον ἐ γγρά φειν πρὸ ς τὸ ν γραμματέ α καὶ τοὺ ς λογιστά ς,” καθά περ καὶ τὰ ς ἄ λλας ἀ ρχά ς. ὅ τι δὲ ἀ ληθῆ λέ γω, τοὺ ς νό μους ὑ μῖ ν αὐ τοὺ ς ἀ ναγνώ σεται. Νό μοι
1.16
ὅ ταν τοί νυν, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, ἃ ς ὁ νομοθέ της ἀ ρχὰ ς ὀ νομά ζει, οὗ τοι προσαγορεύ ωσι πραγματεί ας καὶ ἐ πιμελεί ας, ὑ μέ τερον ἔ ργον ἐ στὶ ν ἀ πομνημονεύ ειν καὶ ἀ ντιτά ττειν τὸ ν νό μον πρὸ ς τὴ ν τού των ἀ ναί δειαν, καὶ ὑ ποβά λλειν αὐ τοῖ ς, ὅ τι οὐ προσδέ χεσθε κακοῦ ργον σοφιστή ν, οἰ ό μενον ῥ ή μασι τοὺ ς νό μους ἀ ναιρή σειν, ἀ λλ' ὅ σῳ ἄ ν τις ἄ μεινον λέ γῃ παρά νομα γεγραφώ ς, τοσού τῳ μεί ζονος ὀ ργῆ ς τεύ ξεται. χρὴ γά ρ, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, τὸ αὐ τὸ φθέ γγεσθαι τὸ ν ῥ ή τορα καὶ τὸ ν νό μον: ὅ ταν δὲ ἑ τέ ραν μὲ ν φωνὴ ν ἀ φιῇ ὁ νό μος, ἑ τέ ραν δὲ ὁ ῥ ή τωρ, τῷ τοῦ νό μου δικαί ῳ χρὴ διδό ναι τὴ ν ψῆ φον, οὐ τῇ τοῦ λέ γοντος ἀ ναισχυντί ᾳ.
1.17
πρὸ ς δὲ δὴ τὸ ν ἄ φυκτον λό γον, ὅ ν φησι Δημοσθέ νης, βραχέ α βού λομαι προειπεῖ ν. λέ ξει γὰ ρ οὗ τος:“ τειχοποιό ς εἰ μι: ὁ μολογῶ: ἀ λλ' ἐ πιδέ δωκα τῇ πό λει μνᾶ ς ἑ κατό ν, καὶ τὸ ἔ ργον μεῖ ζον ἐ ξεί ργασμαι: τί νος οὖ ν εἰ μι ὑ πεύ θυνος; εἰ μή τις ἐ στὶ ν εὐ νοί ας εὔ θυνα.” πρὸ ς δὴ ταύ την τὴ ν πρό φασιν ἀ κού σατέ μου λέ γοντος καὶ δί καια καὶ ὑ μῖ ν συμφέ ροντα. ἐ ν γὰ ρ ταύ τῃ πό λει, οὕ τως ἀ ρχαί ᾳ οὔ σῃ καὶ τηλικαύ τῃ τὸ μέ γεθος, οὐ δεί ς ἐ στιν ἀ νυπεύ θυνος τῶ ν καὶ ὁ πωσοῦ ν πρὸ ς τὰ κοινὰ προσεληλυθό των.
1.18
διδά ξω δ' ὑ μᾶ ς πρῶ τον ἐ πὶ τῶ ν παραδό ξων. οἷ ον τοὺ ς ἱ ερέ ας καὶ τὰ ς ἱ ερεί ας ὑ πευθύ νους εἶ ναι κελεύ ει ὁ νό μος, καὶ συλλή βδην ἅ παντας καὶ χωρὶ ς ἑ κά στους κατὰ σῶ μα, τοὺ ς τὰ γέ ρα μό νον λαμβά νοντας καὶ τὰ ς εὐ χὰ ς ὑ πὲ ρ ὑ μῶ ν πρὸ ς τοὺ ς θεοὺ ς εὐ χομέ νους, καὶ οὐ μό νον ἰ δί ᾳ, ἀ λλὰ καὶ κοινῇ τὰ γέ νη, Εὐ μολπί δας καὶ Κή ρυκας καὶ τοὺ ς ἄ λλους ἅ παντας.
1.19
πά λιν τοὺ ς τριηρά ρχους ὑ πευθύ νους εἶ ναι κελεύ ει ὁ νό μος, οὐ τὰ κοινὰ διαχειρί σαντας, οὐ δ' ἀ πὸ τῶ ν ὑ μετέ ρων πολλὰ μὲ ν ὑ φαιρουμέ νους, βραχέ α δὲ κατατιθέ ντας, οὐ δ' ἐ πιδιδό ναι μὲ ν φά σκοντας, ἀ ποδιδό ντας δὲ ὑ μῖ ν τὰ ὑ μέ τερα, ἀ λλ' ὁ μολογουμέ νως τὰ ς πατρῴ ας οὐ σί ας εἰ ς τὴ ν πρὸ ς ὑ μᾶ ς ἀ νηλωκό τας φιλοτιμί αν. οὐ τοί νυν μό νοι οἱ τριή ραρχοι, ἀ λλὰ καὶ τὰ μέ γιστα τῶ ν ἐ ν τῇ πό λει συνεδρί ων ὑ πὸ τὴ ν τῶ ν δικαστηρί ων ἔ ρχεται ψῆ φον.
1.20
πρῶ τον μὲ ν γὰ ρ τὴ ν βουλὴ ν τὴ ν ἐ ν̓ Αρεί ῳ πά γῳ ἐ γγρά φειν πρὸ ς τοὺ ς λογιστὰ ς ὁ νό μος κελεύ ει λό γον καὶ εὐ θύ νας διδό ναι, καὶ τὴ ν ἐ κεῖ σκυθρωπὸ ν καὶ τῶ ν μεγί στων κυρί αν ἄ γει ὑ πὸ τὴ ν ὑ μετέ ραν ψῆ φον. οὐ κ ἄ ρα στεφανωθή σεται ἡ βουλὴ ἡ ἐ ξ̓ Αρεί ου πά γου; οὐ δὲ γὰ ρ πά τριον αὐ τοῖ ς. οὐ κ ἄ ρα φιλοτιμοῦ νται; πά νυ γε, ἀ λλ' οὐ κ ἀ γαπῶ σιν, ἐ ά ν τις παρ' αὐ τοῖ ς μὴ ἀ δικῇ, ἀ λλ' ἐ ά ν τις ἐ ξαμαρτά νῃ, κολά ζουσιν: οἱ δὲ ὑ μέ τεροι ῥ ή τορες τρυφῶ σι. πά λιν τὴ ν βουλὴ ν τοὺ ς πεντακοσί ους ὑ πεύ θυνον πεποί ηκεν ὁ νομοθέ της.
1.21
καὶ οὕ τως ἰ σχυρῶ ς ἀ πιστεῖ τοῖ ς ὑ πευθύ νοις, ὥ στ' εὐ θὺ ς ἀ ρχό μενος τῶ ν νό μων,“ ἀ ρχὴ ν ὑ πεύ θυνον,” φησί,“ μὴ ἀ ποδημεῖ ν:”“ ὦ̔ Ηρά κλεις,” ὑ πολά βοι ἄ ν τις,“ ὅ τι ἦ ρξα, μὴ ἀ ποδημή σω;” ἵ να γε μὴ προλαβὼ ν χρή ματα τῆ ς πό λεως ἢ πρά ξεις δρασμῷ χρή σῃ. πά λιν ὑ πεύ θυνον οὐ κ ἐ ᾷ τὴ ν οὐ σί αν καθιεροῦ ν, οὐ δὲ ἀ νά θημα ἀ ναθεῖ ναι, οὐ δ' ἐ κποί ητον γενέ σθαι, οὐ δὲ διαθέ σθαι τὰ ἑ αυτοῦ, οὐ δ' ἄ λλα πολλά: ἑ νὶ δὲ λό γῳ ἐ νεχυρά ζει τὰ ς οὐ σί ας ὁ νομοθέ της τὰ ς τῶ ν ὑ πενθύ νων, ἕ ως ἂ ν λό γον ἀ ποδῶ σι τῇ πό λει.
1.22
“ ναί, ἀ λλ' ἔ στι τις ἄ νθρωπος ὃ ς οὔ τ' εἴ ληφεν οὐ δὲ ν τῶ ν δημοσί ων οὔ τ' ἀ νή λωκε, προσῆ λθε δὲ πρό ς τι τῶ ν κοινῶ ν.” καὶ τοῦ τον ἀ ποφέ ρειν κελεύ ει λό γον πρὸ ς τοὺ ς λογιστά ς.“ καὶ πῶ ς ὅ γε μηδὲ ν λαβὼ ν μηδ' ἀ ναλώ σας ἀ ποί σει λό γον τῇ πό λει;” αὐ τὸ ς ὑ ποβά λλει καὶ διδά σκει ὁ νό μος ἃ χρὴ γρά φειν: κελεύ ει γὰ ρ αὐ τὸ τοῦ το ἐ γγρά φειν, ὅ τι“ οὔ τ' ἔ λαβον οὐ δὲ ν τῶ ν τῆ ς πό λεως οὔ τ' ἀ νή λωσα.” ἀ νυπεύ θυνον δὲ καὶ ἀ ζή τητον καὶ ἀ νεξέ ταστον οὐ δέ ν ἐ στι τῶ ν ἐ ν τῇ πό λει. ὅ τι δὲ ἀ ληθῆ λέ γω, αὐ τῶ ν ἀ κού σατε τῶ ν νό μων. Νό μοι
1.23
ὅ ταν τοί νυν μά λιστα θρασύ νηται Δημοσθέ νης, λέ γων ὡ ς διὰ τὴ ν ἐ πί δοσιν οὐ κ ἔ στιν ὑ πεύ θυνος, ἐ κεῖ νο αὐ τῷ ὑ ποβά λλετε: οὐ κ οὖ ν ἐ χρῆ ν σε, ὦ Δημό σθενες, ἐ ᾶ σαι τὸ ν τῶ ν λογιστῶ ν κή ρυκα κηρύ ξαι τὸ πά τριον καὶ ἔ ννομον κή ρυγμα τοῦ το,“ τί ς βού λεται κατηγορεῖ ν;” ἔ ασον ἀ μφισβητῆ σαί σοι τὸ ν βουλό μενον τῶ ν πολιτῶ ν, ὡ ς οὐ κ ἐ πέ δωκας, ἀ λλ' ἀ πὸ πολλῶ ν ὧ ν ἔ χεις εἰ ς τὴ ν τῶ ν τειχῶ ν οἰ κοδομί αν μικρὰ κατέ θηκας, δέ κα τά λαντα εἰ ς ταῦ τα τῆ ς πό λεως εἰ ληφώ ς. μὴ ἅ ρπαζε τὴ ν φιλοτιμί αν, μηδὲ ἐ ξαιροῦ τῶ ν δικαστῶ ν τὰ ς Ψή φους ἐ κ τῶ ν χειρῶ ν, μηδ' ἔ μπροσθεν τῶ ν νό μων, ἀ λλ' ὕ στερος πολιτεύ ου. ταῦ τα γὰ ρ ὀ ρθοῖ τὴ ν δημοκρατί αν.
1.24
πρὸ ς μὲ ν οὖ ν τὰ ς κενὰ ς προφά σεις ἃ ς οὗ τοι προφασιοῦ νται, μέ χρι δεῦ ρο εἰ ρή σθω μοι: ὅ τι δὲ ὄ ντως ἦ ν ὑ πεύ θυνος ὁ Δημοσθέ νης, ὅ θ' οὗ τος εἰ σή νεγκε τὸ Ψή φισμα, ἄ ρχων μὲ ν τὴ ν ἐ πὶ τὸ θεωρικὸ ν ἀ ρχὴ ν, ἄ ρχων δὲ τὴ ν τῶ ν τειχοποιῶ ν, οὐ δετέ ρας δέ πω τῶ ν ἀ ρχῶ ν τού των λό γον ὑ μῖ ν οὐ δ' εὐ θύ νας δεδωκώ ς, ταῦ τ' ἤ δη πειρά σομαι ὑ μᾶ ς διδά σκειν ἐ κ τῶ ν δημοσί ων γραμμά των. καί μοι ἀ νά γνωθι, ἐ πὶ τί νος ἄ ρχοντος καὶ ποί ου μηνὸ ς καὶ ἐ ν τί νι ἡ μέ ρᾳ καὶ ἐ ν ποί ᾳ ἐ κκλησί ᾳ ἐ χειροτονή θη Δημοσθέ νης τὴ ν ἀ ρχὴ ν τὴ ν ἐ πὶ τὸ θεωρικό ν. Διαλογισμὸ ς τῶ ν̔ Ημερῶ νοὐ κοῦ ν εἰ μηδὲ ν ἔ τι περαιτέ ρω δεί ξαιμι, δικαί ως ἂ ν ἁ λί σκοιτο Κτησιφῶ ν: αἱ ρεῖ γὰ ρ αὐ τὸ ν οὐ χ ἡ κατηγορί α ἡ ἐ μή, ἀ λλὰ τὰ δημό σια γρά μματα.
1.25
πρό τερον μὲ ν τοί νυν, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, ἀ ντιγραφεὺ ς ἦ ν χειροτονητὸ ς τῇ πό λει, ὃ ς καθ' ἑ κά στην πρυτανεί αν ἀ πελογί ζετο τὰ ς προσό δους τῷ δή μῳ: διὰ δὲ τὴ ν πρὸ ς Εὔ βουλον γενομέ νην πί στιν ὑ μῖ ν οἱ ἐ πὶ τὸ θεωρικὸ ν κεχειροτονημέ νοι ἦ ρχον μέ ν, πρὶ ν ἢ τὸ ν̔ Ηγή μονος νό μον γενέ σθαι, τὴ ν τοῦ ἀ ντιγραφέ ως ἀ ρχή ν, ἦ ρχον δὲ τὴ ν τῶ ν ἀ ποδεκτῶ ν, καὶ νεωρί ων ἦ ρχον, καὶ σκευοθή κην ᾠ κοδό μουν, ἦ σαν δὲ καὶ ὁ δοποιοί, καὶ σχεδὸ ν τὴ ν ὅ λην διοί κησιν εἶ χον τῆ ς πό λεως.
1.26
καὶ οὐ κατηγορῶ ν αὐ τῶ ν οὐ δ' ἐ πιτιμῶ ν λέ γω, ἀ λλ' ἐ κεῖ νο ὑ μῖ ν ἐ νδεί ξασθαι βουλό μενος, ὅ τι ὁ μὲ ν νομοθέ της, ἐ ά ν τις μιᾶ ς ἀ ρχῆ ς τῆ ς ἐ λαχί στης ὑ πεύ θυνος ᾖ, τοῦ τον οὐ κ ἐ ᾷ, πρὶ ν ἂ ν λό γου καὶ εὐ θύ νας δῷ, στεφανοῦ ν, Κτησιφῶ ν δὲ Δημοσθέ νην τὸ ν συλλή βδην ἁ πά σας τὰ ς̓ Αθή νησιν ἀ ρχὰ ς ἄ ρχοντα οὐ κ ὤ κνησε γρά ψαι στεφανῶ σαι.
1.27
ὡ ς τοί νυν καὶ τὴ ν τῶ ν τειχοποιῶ ν ἀ ρχὴ ν ἦ ρχεν, ὅ θ' οὗ τος τὸ ψή φισμα ἔ γραψε, καὶ τὰ δημό σια χρή ματα διεχεί ριζε, καὶ ἐ πιβολὰ ς ἐ πέ βαλλε, καθά περ οἱ ἄ λλοι ἄ ρχοντες, καὶ δικαστηρί ων ἡ γεμονί ας ἐ λά μβανε, τού των ὑ μῖ ν αὐ τὸ ν Δημοσθέ νην μά ρτυρα παρέ ξομαι. ἐ πὶ γὰ ρ Χαιρώ νδου ἄ ρχοντος, Θαργηλιῶ νος μηνὸ ς δευτέ ρᾳ φθί νοντος, ἐ κκλησί ας οὔ σης ἔ γραψε Δημοσθέ νης ἀ γορὰ ν ποιῆ σαι τῶ ν φυλῶ ν Ξκιροφοριῶ νος δευτέ ρα ἱ σταμέ νου καὶ τρί τῃ, καὶ ἐ πέ ταξεν ἐ ν τῷ ψηφί σματι ἑ κά στης τῶ ν φυλῶ ν ἑ λέ σθαι τοὺ ς ἐ πιμελησομέ νους τῶ ν ἔ ργων ἐ πὶ τὰ τεί χη καὶ ταμί ας, καὶ μά λα ὀ ρθῶ ς, ἵ ν' ἡ πό λις ἔ χοι ὑ πεύ θυνα σώ ματα παρ' ὧ ν ἔ μελλε τῶ ν ἀ νηλωμέ νων λό γον ἀ πολή ψεσθαι. καί μοι λέ γε τὸ ψή φισμα. Ψή φισμα
1.28
ναί, ἀ λλ' ἀ ντιδιαπλέ κει πρὸ ς τοῦ το εὐ θὺ ς λέ γων ὡ ς οὔ τ' ἔ λαχε τειχοποιὸ ς οὔ τ' ἐ χειροτονή θη ὑ πὸ τοῦ δή μου. καὶ περὶ τού του Δημοσθέ νης μὲ ν καὶ Κτησιφῶ ν πολὺ ν ποιή σονται λό γον: ὁ δέ γε νό μος βραχὺ ς καὶ σαφὴ ς καὶ ταχὺ λύ ων τὰ ς τού των τέ χνας. μικρὰ δὲ ὑ μῖ ν ὑ πὲ ρ αὐ τῶ ν πρῶ τον προειπεῖ ν βού λομαι.
1.29
ἔ στι γά ρ, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, τῶ ν περὶ τὰ ς ἀ ρχὰ ς εἴ δη τρί α, ὧ ν ἓ ν μὲ ν καὶ πᾶ σι φανερώ τατον οἱ κληρωτοὶ καὶ οἱ χειροτονητοὶ ἄ ρχοντες, δεύ τερον δὲ ὅ σοι τι διαχειρί ζουσι τῶ ν τῆ ς πό λεως ὑ πὲ ρ τριά κοντα ἡ μέ ρας καὶ οἱ τῶ ν δημοσί ων ἔ ργων ἐ πιστά ται, τρί τον δ' ἐ ν τῷ νό μῳ γέ γραπται, καὶ εἴ τινες ἄ λλοι ἡ γεμονί ας δικαστηρί ων λαμβά νουσι,“ καὶ τού τους ἄ ρχειν δοκιμασθέ ντας.”
1.30
ἐ πειδὰ ν δ' ἀ φέ λῃ τις τοὺ ς ὑ πὸ τοῦ δή μου κεχειροτονημέ νους καὶ τοὺ ς κληρωτοὺ ς ἄ ρχοντας, καταλεί πονται οὓ ς αἱ φυλαὶ καὶ αἱ τριττύ ες καὶ οἱ δῆ μοι ἐ ξ ἑ αυτῶ ν αἱ ροῦ νται τὰ δημό σια χρή ματα διαχειρί ζειν. τοῦ το δὲ γί γνεται, ὅ ταν, ὥ σπερ νῦ ν, ἐ πιταχθῇ τι ταῖ ς φυλαῖ ς, ἢ τά φρους ἐ ξεργά ζεσθαι ἢ τριή ρεις ναυπηγεῖ σθαι. ὅ τι δὲ ἀ ληθῆ λέ γω, ἐ ξ αὐ τῶ ν τῶ ν νό μων μαθή σεσθε. Νό μοι
1.31
ἀ ναμνή σθητε δὴ τοὺ ς προειρημέ νους λό γους, ὅ τι ὁ μὲ ν νομοθέ της τοὺ ς ἐ κ τῶ ν φυλῶ ν ἄ ρχειν κελεύ ει δοκιμασθέ ντας ἐ ν τῷ δικαστηρί ῳ, ἡ δὲ Πανδιονὶ ς φυλὴ ἄ ρχοντα καὶ τειχοποιὸ ν ἀ πέ δειξε Δημοσθέ νην, ὃ ς ἐ κ τῆ ς διοική σεως εἰ ς ταῦ τα ἔ χει μικροῦ δεῖ ν δέ κα τά λαντα, ἕ τερος δ' ἀ παγορεύ ει νό μος ἀ ρχὴ ν ὑ πεύ θυνον μὴ στεφανοῦ ν, ὑ μεῖ ς δὲ ὀ μωμό κατε κατὰ τοὺ ς νό μους ψηφιεῖ σθαι, ὁ δὲ ῥ ή τωρ γέ γραφε τὸ ν ὑ πεύ θυνον στεφανοῦ ν, οὐ προσθεὶ ς“ ἐ πειδὰ ν δῷ λό γον καὶ εὐ θύ νας,” ἐ γὼ δὲ ἐ ξελέ γχω τὸ παρά νομον μά ρτυρας ἅ μα τοὺ ς νό μους καὶ τὰ ψηφί σματα καὶ τοὺ ς ἀ ντιδί κους παρεχό μενος. πῶ ς οὖ ν ἄ ν τις περιφανέ στερον ἐ πιδεί ξειεν ἄ νθρωπον παρά νομα γεγραφό τα;
1.32
ὡ ς τοί νυν καὶ τὴ ν ἀ νά ρρησιν τοῦ στεφά νου παρανό μως ἐ ν τῷ ψηφί σματι κελεύ ει γί γνεσθαι, καὶ τοῦ θ' ὑ μᾶ ς διδά ξω. ὁ γὰ ρ νό μος διαρρή δην κελεύ ει, ἐ ὰ ν μέ ν τινα στεφανοῖ ἡ βουλή, ἐ ν τῷ βουλευτηρί ῳ ἀ νακηρύ ττεσθαι, ἐ ὰ ν δὲ ὁ δῆ μος, ἐ ν τῇ ἐ κκλησί ᾳ,“ ἄ λλοθι δὲ μηδαμοῦ.” καί μοι λέ γε τὸ ν νό μον. Νό μος
1.33
οὗ τος ὁ νό μος, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, καὶ μά λα καλῶ ς ἔ χει. οὐ γὰ ρ οἶ μαι ᾤ ετο δεῖ ν ὁ νομοθέ της τὸ ν ῥ ή τορα σεμνύ νεσθαι πρὸ ς τοὺ ς ἔ ξωθεν, ἀ λλ' ἀ γαπᾶ ν ἐ ν αὐ τῇ πό λει τιμώ μενον ὑ πὸ τοῦ δή μου, καὶ μὴ ἐ ργολαβεῖ ν ἐ ν τοῖ ς κηρύ γμασιν. ὁ μὲ ν οὖ ν νομοθέ της οὕ τως: ὁ δὲ Κτησιφῶ ν πῶ ς; ἀ ναγί γνωσκε τὸ ψή φισμα. Ψή φισμα
1.34
ἀ κού ετε, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, ὅ τι ὁ μὲ ν νομοθέ της κελεύ ει ἐ ν τῷ δή μῳ ἐ ν Πυκνὶ τῇ ἐ κκλησί ᾳ ἀ νακηρύ ττειν τὸ ν ὑ πὸ τοῦ δή μου στεφανού μενον,“ ἄ λλοθι δὲ μηδαμοῦ,” Κτησιφῶ ν δὲ ἐ ν τῷ θεά τρῳ, οὐ τοὺ ς νό μους μό νον ὑ περβά ς, ἀ λλὰ καὶ τὸ ν τό πον μετενεγκώ ν, οὐ δὲ ἐ κκλησιαζό ντων̓ Αθηναί ων, ἀ λλὰ τραγῳ δῶ ν γιγνομέ νων, οὐ δ' ἐ ναντί ον τοῦ δή μου, ἀ λλ' ἐ ναντί ον τῶ ν̔ Ελλή νων, ἵ ν' ἡ μῖ ν συνειδῶ σιν οἷ ον ἄ νδρα τιμῶ μεν.
1.35
οὕ τω τοί νυν περιφανῶ ς παρά νομα γεγραφώ ς, παραταχθεὶ ς μετὰ Δημοσθέ νους ἐ ποί σει τέ χνας τοῖ ς νό μοις: ἃ ς ἐ γὼ δηλώ σω καὶ προερῶ ὑ μῖ ν, ἵ να μὴ λά θητε ἐ ξαπατηθέ ντες. οὗ τοι γά ρ, ὡ ς μὲ ν οὐ κ ἀ παγορεύ ουσιν οἱ νό μοι τὸ ν ὑ πὸ τοῦ δή μου στεφανού μενον μὴ κηρύ ττειν ἔ ξω τῆ ς ἐ κκλησί ας, οὐ χ ἕ ξουσι λέ γειν, οἴ σουσι δὲ εἰ ς τὴ ν ἀ πολογί αν τὸ ν Διονυσιακὸ ν νό μον, καὶ χρή σονται τοῦ νό μου μέ ρει τινὶ κλέ πτοντες τὴ ν ἀ κρό ασιν ὑ μῶ ν,
1.36
καὶ παρέ ξονται νό μον οὐ δὲ ν προσή κοντα τῇ δε τῇ γραφῇ, καὶ λέ ξουσιν ὡ ς εἰ σὶ τῇ πό λει δύ ο νό μοι κεί μενοι περὶ τῶ ν κηρυγμά των, εἷ ς μέ ν, ὃ ν νῦ ν ἐ γὼ παρέ χομαι, διαρρή δην ἀ παγορεύ ων τὸ ν ὑ πὸ τοῦ δή μου στεφανού μενον μὴ κηρύ ττεσθαι ἔ ξω τῆ ς ἐ κκλησί ας, ἕ τερον δ' εἶ ναι νό μον φή σουσιν ἐ ναντί ον τού τῳ, τὸ ν δεδωκό τα ἐ ξουσί αν ποιεῖ σθαι τὴ ν ἀ νά ρρησιν τοῦ στεφά νου τραγῳ δοῖ ς ἐ ν τῷ θεά τρῳ,“ ἐ ὰ ν Ψηφί σηται ὁ δῆ μος”: κατὰ δὴ τοῦ τον τὸ ν νό μον φή σουσι γεγραφέ ναι τὸ ν Κτησιφῶ ντα.
1.37
ἐ γὼ δὲ πρὸ ς τὰ ς τού των τέ χνας παρέ ξομαι συνηγό ρους τοὺ ς νό μους τοὺ ς ὑ μετέ ρους, ὅ περ διατελῶ σπουδά ζων παρὰ πᾶ σαν τὴ ν κατηγορί αν. εἰ γὰ ρ τοῦ τό ἐ στιν ἀ ληθέ ς, καὶ τοιοῦ τον ἔ θος παραδέ δυκεν ὑ μῶ ν εἰ ς τὴ ν πολιτεί αν, ὥ στ' ἀ κύ ρους νό μους ἐ ν τοῖ ς κυρί οις ἀ ναγεγρά φθαι, καὶ δύ ο περὶ μιᾶ ς πρά ξεως ὑ πεναντί ους ἀ λλή λοις, τί ἂ ν ἔ τι ταύ την εἴ ποι τις εἶ ναι πολιτεί αν, ἐ ν ᾗ ταὐ τὰ προστά ττουσιν οἱ νό μοι ποιεῖ ν καὶ μὴ ποιεῖ ν;
1.38
ἀ λλ' οὐ κ ἔ χει ταῦ θ' οὕ τως: μή θ' ὑ μεῖ ς ποτε εἰ ς τοσαύ την ἀ ταξί αν τῶ ν νό μων προβαί ητε, οὔ τε ἠ μέ ληται περὶ τῶ ν τοιού των τῷ νομοθέ τῃ τῷ τὴ ν δημοκρατί αν καταστή σαντι, ἀ λλὰ διαρρή δην προστέ τακται τοῖ ς θεσμοθέ ταις καθ' ἕ καστον ἐ νιαυτὸ ν διορθοῦ ν ἐ ν τῷ δή μῳ τοὺ ς νό μους, ἀ κριβῶ ς ἐ ξετά σαντας καὶ σκεψαμέ νους, εἴ τις ἀ ναγέ γραπται νό μος ἐ ναντί ος ἑ τέ ρῳ νό μῳ, ἢ ἂ κυρος ἐ ν τοῖ ς κυρί οις, ἢ που εἰ σὶ νό μοι πλεί ους ἑ νὸ ς ἀ ναγεγραμμέ νοι περὶ ἑ κά στης πρά ξεως.
1.39
κἄ ν τι τοιοῦ τον εὑ ρί σκωσιν, ἀ ναγεγραφό τας ἐ ν σανί σιν ἐ κτιθέ ναι κελεύ ει πρό σθεν τῶ ν ἐ πωνύ μων, τοὺ ς δὲ πρυτά νεις ποιεῖ ν ἐ κκλησί αν ἐ πιγρά ψαντας νομοθέ ταις, τὸ ν δ' ἐ πιστά την τῶ ν προέ δρων διαχειροτονί αν διδό ναι τοὺ ς μὲ ν ἀ ναιρεῖ ν τῶ ν νό μων, τοὺ ς δὲ καταλεί πειν, ὅ πως ἂ ν εἷ ς ᾖ νό μος καὶ μὴ πλεί ους περὶ ἑ κά στης πρά ξεως. καί μοι λέ γε τοὺ ς νό μους. Νό μοι
1.40
εἰ τοί νυν, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, ἀ ληθὴ ς ἦ ν ὁ παρὰ τού των λό γος, καὶ ἦ σαν δύ ο κεί μενοι νό μοι περὶ τῶ ν κηρυγμά των, ἐ ξ ἀ νά γκης οἶ μαι τῶ ν μὲ ν θεσμοθετῶ ν ἐ ξευρό ντων, τῶ ν δὲ πρυτά νεων ἀ ποδό ντων τοῖ ς νομοθέ ταις ἀ νῄ ρητ' ἂ ν ὁ ἕ τερος τῶ ν νό μων, ἤ τοι ὁ τὴ ν ἐ ξουσί αν δεδωκὼ ς ἀ νειπεῖ ν ἢ ὁ ἀ παγορεύ ων: ὁ πό τε δὲ μηδὲ ν τού των γεγέ νηται, φανερῶ ς δή που ἐ ξελέ γχονται οὐ μό νον Ψευδῆ λέ γοντες, ἀ λλὰ καὶ παντελῶ ς ἀ δύ νατα γενέ σθαι.
1.41
ὅ θεν δὲ τὸ Ψεῦ δος τοῦ το ἐ πιφέ ρουσιν, ἐ γὼ διδά ξω ὑ μᾶ ς, προειπὼ ν ὧ ν ἕ νεκα οἱ νό μοι ἐ τέ θησαν οἱ περὶ τῶ ν ἐ ν τῷ θεά τρῳ κηρυγμά των. γιγνομέ νων γὰ ρ τῶ ν ἐ ν ἄ στει τραγῳ δῶ ν ἀ νεκή ρυττό ν τινες, οὐ πεί σαντες τὸ ν δῆ μον, οἱ μὲ ν ὅ τι στεφανοῦ νται ὑ πὸ τῶ ν φυλετῶ ν, ἕ τεροι δ' ὅ τι ὑ πὸ τῶ ν δημοτῶ ν: ἄ λλοι δέ τινες ὑ ποκηρυξά μενοι τοὺ ς αὑ τῶ ν οἰ κέ τας ἀ φί εσαν ἐ λευθέ ρους, μά ρτυρας τοὺ ς̔́ Ελληνας ποιού μενοι.
1.42
ὃ δ' ἦ ν ἐ πιφθονώ τατον, προξενί ας εὑ ρημέ νοι τινὲ ς ἐ ν ταῖ ς ἔ ξω πό λεσι, διεπρά ττοντο ἀ ναγορεύ εσθαι ὅ τι στεφανοῖ αὐ τοὺ ς ὁ δῆ μος, εἰ οὕ τω τύ χοι, ὁ τῶ ν̔ Ροδί ων ἢ Χί ων ἢ καί τινος ἄ λλης πό λεως, ἀ ρετῆ ς ἕ νεκα καὶ ἀ νδραγαθί ας. καὶ ταῦ τ' ἔ πραττον, οὐ χ ὥ σπερ οἱ ὑ πὸ τῆ ς βουλῆ ς τῆ ς ὑ μετέ ρας στεφανού μενοι ἢ ὑ πὸ τοῦ δή μου, πεί σαντες ὑ μᾶ ς καὶ μετὰ Ψηφί σματος, πολλὴ ν χά ριν καταθέ μενοι, ἀ λλ' αὐ τοὶ προελό μενοι, ἄ νευ δό γματος ὑ μετέ ρου.
1.43
ἐ κ δὲ τού του τοῦ τρό που συνέ βαινε τοὺ ς μὲ ν θεατὰ ς καὶ τοὺ ς χορηγοὺ ς καὶ τοὺ ς ἀ γωνιστὰ ς ἐ νοχλεῖ σθαι, τοὺ ς δὲ ἀ νακηρυττομέ νους ἐ ν τῷ θεά τρῳ μεί ζοσι τιμαῖ ς τιμᾶ σθαι τῶ ν ὑ πὸ τοῦ δή μου στεφανουμέ νων. τοῖ ς μὲ ν γὰ ρ ἀ πεδέ δεικτο τό πος ἡ ἐ κκλησί α, ἐ ν ᾗ χρῆ ν στεφανοῦ σθαι, καὶ ἀ πεί ρητο ἄ λλοθι μηδαμοῦ κηρύ ττεσθαι: οἱ δὲ ἀ νηγορεύ οντο ἐ ναντί ον ἁ πά ντων τῶ ν̔ Ελλή νων: κἀ κεῖ νοι μὲ ν μετὰ ψηφί σματος, πεί σαντες ὑ μᾶ ς, οὗ τοι δ' ἄ νευ ψηφί σματος.
1.44
συνιδὼ ν δή τις ταῦ τα νομοθέ της, τί θησι νό μον οὐ δὲ ν ἐ πικοινωνοῦ ντα τῷ περὶ τῶ ν ὑ πὸ τοῦ δή μου στεφανουμέ νων νό μῳ, οὔ τε λύ σας ἐ κεῖ νον: οὐ δὲ γὰ ρ ἡ ἐ κκλησί α ἠ νωχλεῖ το, ἀ λλὰ τὸ θέ ατρον: οὔ τ' ἐ ναντί ον τοῖ ς πρό τερον κειμέ νοις νό μοις τιθεί ς: οὐ γὰ ρ ἔ ξεστιν: ἀ λλὰ περὶ τῶ ν ἄ νευ ψηφί σματος ὑ μετέ ρου στεφανουμέ νων ὑ πὸ τῶ ν φυλετῶ ν καὶ δημοτῶ ν, καὶ περὶ τῶ ν τοὺ ς οἰ κέ τας ἀ πελευθερού ντων, καὶ περὶ τῶ ν ξενικῶ ν στεφά νων, καὶ διαρρή δην ἀ παγορεύ ει μή τ' οἰ κέ την ἀ πελευθεροῦ ν ἐ ν τῷ θεά τρῳ, μή θ' ὑ πὸ τῶ ν φυλετῶ ν ἢ δημοτῶ ν ἀ ναγορεύ εσθαι στεφανού μενον,“ μή θ' ὑ π' ἄ λλου,” φησί,“ μηδενό ς, ἢ ἄ τιμον εἶ ναι τὸ ν κή ρυκα.”
1.45
ὅ ταν οὖ ν ἀ ποδεί ξῃ τοῖ ς μὲ ν ὑ πὸ τῆ ς βουλῆ ς στεφανουμέ νοις τὸ βουλευτή ριον ἀ ναρρηθῆ ναι, τοῖ ς δ' ὑ πὸ τοῦ δή μου τὴ ν ἐ κκλησί αν, τοῖ ς δ' ὑ πὸ τῶ ν δημοτῶ ν καὶ φυλετῶ ν ἀ πεί πῃ μὴ κηρύ ττεσθαι τοῖ ς τραγῳ δοῖ ς, ἵ να μηδεὶ ς ἐ ρανί ζων στεφά νους καὶ κηρύ γματα ψευδῆ φιλοτιμί αν κτᾶ ται, προσαπεί πῃ δ' ἐ ν τῷ νό μῳ μηδ' ὑ πὸ ἄ λλου μηδενὸ ς ἀ νακηρύ ττεσθαι, ἀ πού σης βουλῆ ς καὶ δή μου καὶ φυλετῶ ν καὶ δημοτῶ ν,— ὅ ταν δέ τις ταῦ τα ἀ φέ λῃ, τί τὸ καταλειπό μενό ν ἐ στι πλὴ ν οἱ ξενικοὶ στέ φανοι;
1.46
ὅ τι δ' ἀ ληθῆ λέ γω, σημεῖ ον ὑ μῖ ν μέ γα τού του ἐ ξ αὐ τῶ ν τῶ ν νό μων ἐ πιδεί ξω. αὐ τὸ ν γὰ ρ τὸ ν χρυσοῦ ν στέ φανον, ὃ ς ἂ ν ἐ ν τῷ θεά τρῳ τῷ ἐ ν ἄ στει ἀ ναρρηθῇ, ἱ ερὸ ν εἶ ναι τῆ ς̓ Αθηνᾶ ς ὁ νό μος κελεύ ει, ἀ φελό μενος τὸ ν στεφανού μενον. καί τοι τί ς ἂ ν ὑ μῶ ν τολμή σειε τοσαύ την ἀ νελευθερί αν καταγνῶ ναι τοῦ δή μου τοῦ̓ Αθηναί ων; μὴ γὰ ρ ὅ τι πό λις, ἀ λλ' οὐ δ' ἂ ν ἰ διώ της οὐ δὲ εἷ ς οὕ τως ἀ γεννὴ ς γέ νοιτο, ὥ στε ὃ ν αὐ τὸ ς ἔ δωκε στέ φανον ἅ μα ἀ νακηρύ ττειν καὶ ἀ φαιρεῖ σθαι. ἀ λλ' οἶ μαι διὰ τὸ ξενικὸ ν εἶ ναι τὸ ν στέ φανον καὶ ἡ καθιέ ρωσις γί γνεται, ἵ να μηδεὶ ς ἀ λλοτρί αν εὔ νοιαν περὶ πλεί ονος ποιού μενος τῆ ς πατρί δος χεί ρων γέ νηται τὴ ν ψυχή ν.
1.47
ἀ λλ' οὐ κ ἐ κεῖ νον τὸ ν ἐ ν τῇ ἐ κκλησί ᾳ ἀ ναρρηθέ ντα στέ φανον οὐ δεὶ ς καθιεροῖ, ἀ λλ' ἔ ξεστι κεκτῆ σθαι, ἵ να μὴ μό νον αὐ τό ς, ἀ λλὰ καὶ οἱ ἐ ξ ἐ κεί νου, ἔ χοντες ἐ ν τῇ οἰ κί α τὸ ὑ πό μνημα, μηδέ ποτε κακοὶ τὴ ν ψυχὴ ν εἰ ς τὸ ν δῆ μον γί γνωνται. καὶ διὰ τοῦ το προσέ θηκεν ὁ νομοθέ της μὴ κηρύ ττεσθαι τὸ ν ἀ λλό τριον στέ φανον ἐ ν τῷ θεά τρῳ,“ ἐ ὰ ν μὴ ψηφί σηται ὁ δῆ μος,” ἵ ν' ἡ πό λις ἡ βουλομέ νη τινὰ τῶ ν ὑ μετέ ρων στεφανοῦ ν πρέ σβεις πέ μψασα δεηθῇ τοῦ δή μου, καὶ ὁ κηρυττό μενος μεί ζω χά ριν εἰ δῇ τῶ ν στεφανού ντων ὑ μῖ ν, ὅ τι κηρύ ξαι ἐ πετρέ ψατε. ὅ τι δ' ἀ ληθῆ λέ γω, τῶ ν νό μων αὐ τῶ ν ἀ κού σατε. Νό μοι
1.48
ἐ πειδὰ ν τοί νυν ἐ ξαπατῶ ντες ὑ μᾶ ς λέ γωσιν ὡ ς προσγέ γραπται ἐ ν τῷ νό μῳ ἐ ξεῖ ναι στεφανοῦ ν,“ ἐ ὰ ν ψηφί σηται ὁ δῆ μος,” ἀ πομνημονεύ ετε αὐ τοῖ ς ὑ ποβά λλειν: ναί, εἴ γε σέ τις ἄ λλη πό λις στεφανοῖ: εἰ δὲ ὁ δῆ μος ὁ̓ Αθηναί ων, ἀ ποδέ δεικταί σοι τό πος ὅ που δεῖ τοῦ το γί γνεσθαι, ἀ πεί ρηταί σοι ἔ ξω τῆ ς ἐ κκλησί ας μὴ κηρύ ττεσθαι. τὸ γὰ ρ“ ἄ λλοθι δὲ μηδαμοῦ” ὅ τι ἐ στί ν, ὅ λην τὴ ν ἡ μέ ραν λέ γε: οὐ γὰ ρ ἀ ποδεί ξεις ὡ ς ἔ ννομα γέ γραφεν.
1.49
ἔ στι δὲ ὑ πό λοιπό ν μοι μέ ρος τῆ ς κατηγορί ας ἐ φ' ᾧ μά λιστα σπουδά ζω: τοῦ το δέ ἐ στιν ἡ πρό φασις δι' ἣ ν αὐ τὸ ν ἀ ξιοῖ στεφανοῦ σθαι. λέ γει γὰ ρ οὕ τως ἐ ν τῷ ψηφί σματι:“ καὶ τὸ ν κή ρυκα ἀ ναγορεύ ειν ἐ ν τῷ θεά τρῳ πρὸ ς τοὺ ς̔́ Ελληνας, ὅ τι στεφανοῖ αὐ τὸ ν ὁ δῆ μος ὁ̓ Αθηναί ων ἀ ρετῆ ς ἕ νεκα καὶ ἀ νδραγαθί ας,” καὶ τὸ μέ γιστον:“ ὅ τι διατελεῖ καὶ λέ γων καὶ πρά ττων τὰ ἄ ριστα τῷ δή μῳ.”
1.50
ἁ πλοῦ ς δὴ παντά πασιν ὁ μετὰ ταῦ τα ἡ μῖ ν λό γος γί γνεται, καὶ ὑ μῖ ν ἀ κού σασι κρῖ ναι εὐ μαθή ς: δεῖ γὰ ρ δή που τὸ ν μὲ ν κατηγοροῦ ντα ἐ μὲ τοῦ θ' ὑ μῖ ν ἐ πιδεικνύ ναι, ὡ ς εἰ σὶ ν οἱ κατὰ Δημοσθέ νους ἔ παινοι ψευδεῖ ς, καὶ ὡ ς οὔ τ' ἤ ρξατο“ λέ γειν τὰ βέ λτιστα,” οὔ τε νῦ ν“ διατελεῖ πρά ττων τὰ συμφέ ροντα τῷ δή μῳ.” κἂ ν τοῦ τ' ἐ πιδεί ξω, δικαί ως δή που τὴ ν γραφὴ ν ἁ λώ σεται Κτησιφῶ ν: ἅ παντες γὰ ρ ἀ παγορεύ ουσιν οἱ νό μοι μηδέ να ψευδῆ γρά μματα ἐ γγρά φειν ἐ ν τοῖ ς δημοσί οις ψηφί σμασι. τῷ δ' ἀ πολογουμέ νῳ τοὐ ναντί ον τού του δεικτέ ον ἐ στί ν. ὑ μεῖ ς δ' ἡ μῖ ν ἔ σεσθε τῶ ν λό γων κριταί.
1.51
ἔ χει δ' οὕ τως. ἐ γὼ τὸ ν μὲ ν ἴ διον βί ον τὸ ν Δημοσθέ νους ἐ ξετά ζειν μακροτέ ρου λό γου ἔ ργον ἡ γοῦ μαι. τί γὰ ρ δεῖ νῦ ν ταῦ τα λέ γειν, ἢ τὰ περὶ τὴ ν τοῦ τραύ ματος γραφὴ ν αὐ τῷ συμβεβηκό τα, ὅ τ' ἐ γρά ψατο εἰ ς̓́ Αρειον πά γον Δημομέ λην τὸ ν Παιανιέ α, ἀ νεψιὸ ν ὄ ντα ἑ αυτῷ, καὶ τὴ ν τῆ ς κεφαλῆ ς ἐ πιτομή ν: ἢ τὰ περὶ τὴ ν Κηφισοδό του στρατηγί αν καὶ τὸ ν τῶ ν νεῶ ν ἔ κπλουν τὸ ν εἰ ς̔ Ελλή σποντον,
1.52
ὅ τε εἷ ς ὢ ν τῶ ν τριηρά ρχων Δημοσθέ νης, καὶ περιά γων τὸ ν στρατηγὸ ν ἐ πὶ τῆ ς νεώ ς, καὶ συσσιτῶ ν καὶ συνθύ ων καὶ συσπέ νδων, τού των ἀ ξιωθεὶ ς διὰ τὸ πατρικὸ ς αὐ τῷ φί λος εἶ ναι, οὐ κ ὤ κνησεν ἀ π' εἰ σαγγελί ας αὐ τοῦ κρινομέ νου περὶ θανά του κατή γορος γενέ σθαι: καὶ ταῦ τα δὴ τὰ περὶ Μειδί αν καὶ τοὺ ς κονδύ λους, οὓ ς ἔ λαβεν ἐ ν τῇ ὀ ρχή στρᾳ χορηγὸ ς ὤ ν, καὶ ὡ ς ἀ πέ δοτο τριά κοντα μνῶ ν ἅ μα τή ν τε εἰ ς αὑ τὸ ν ὕ βριν καὶ τὴ ν τοῦ δή μου καταχειροτονί αν, ἣ ν ἐ ν Διονύ σου κατεχειροτό νησε Μειδί ου.
1.53
ταῦ τα μὲ ν οὖ ν μοι δοκῶ καὶ τἆ λλα τὰ τού τοις ὅ μοια ὑ περβή σεσθαι, οὐ προδιδοὺ ς ὑ μᾶ ς οὐ δὲ τὸ ν ἀ γῶ να καταχαριζό μενος, ἀ λλ' ἐ κεῖ νο φοβού μενος, μή μοι παρ' ὑ μῶ ν ἀ παντή σῃ τὸ δοκεῖ ν ἀ ληθῆ μὲ ν λέ γειν, ἀ ρχαῖ α δὲ καὶ λί αν ὁ μολογού μενα. καί τοι, ὦ Κτησιφῶ ν, ὅ τῳ τὰ μέ γιστα τῶ ν αἰ σχρῶ ν οὕ τως ἐ στὶ πιστὰ καὶ γνώ ριμα τοῖ ς ἀ κού ουσιν, ὥ στε τὸ ν κατή γορον μὴ δοκεῖ ν ψευδῆ λέ γειν, ἀ λλὰ παλαιὰ καὶ λί αν προωμολογημέ να, πό τερα αὐ τὸ ν δεῖ χρυσῷ στεφά νῳ στεφανωθῆ ναι, ἢ ψέ γεσθαι; καὶ σὲ τὸ ν ψευδῆ καὶ παρά νομα τολμῶ ντα γρά φειν πό τερα χρὴ καταφρονεῖ ν τῶ ν δικαστηρί ων, ἢ δί κην τῇ πό λει δοῦ ναι;
1.54
περὶ δὲ τῶ ν δημοσί ων ἀ δικημά των πειρά σομαι σαφέ στερον εἰ πεῖ ν. καὶ γὰ ρ πυνθά νομαι μέ λλειν Δημοσθέ νην, ἐ πειδὰ ν αὐ τοῖ ς ὁ λό γος ἀ ποδοθῇ, καταριθμεῖ σθαι πρὸ ς ὑ μᾶ ς, ὡ ς ἄ ρα τῇ πό λει τέ τταρες ἤ δη γεγέ νηνται καιροί, ἐ ν οἷ ς αὐ τὸ ς πεπολί τευται. ὧ ν ἕ να μὲ ν καὶ πρῶ τον, ὡ ς ἔ γωγε ἀ κού ω, καταλογί ζεται ἐ κεῖ νον τὸ ν χρό νον ἐ ν ᾧ πρὸ ς Φί λιππον ὑ πὲ ῤ Αμφιπό λεως ἐ πολεμοῦ μεν: τοῦ τον δ' ἀ φορί ζεται τῇ γενομέ νῃ εἰ ρή νῃ καὶ συμμαχί ᾳ ἣ ν Φιλοκρά της ὁ̔ Αγνού σιος ἔ γραψε καὶ αὐ τὸ ς οὗ τος μετ' ἐ κεί νου, ὡ ς ἐ γὼ δεί ξω.
1.55
δεύ τερον δέ φησι καιρὸ ν γενέ σθαι, ὃ ν ἤ γομεν χρό νον τὴ ν εἰ ρή νην, δηλονό τι μέ χρι τῆ ς ἡ μέ ρας ἐ κεί νης ἐ ν ᾗ καταλύ σας τὴ ν ὑ πά ρχουσαν εἰ ρή νην τῇ πό λει, ὁ αὐ τὸ ς οὗ τος ῥ ή τωρ ἔ γραψε τὸ ν πό λεμον: τρί τον δὲ ὃ ν ἐ πολεμοῦ μεν χρό νον μέ χρι τῶ ν ἐ ν Χαιρωνεί ᾳ, τέ ταρτον δὲ τὸ ν νῦ ν παρό ντα καιρό ν. ταῦ τα δὲ καταριθμησά μενος, ὡ ς ἀ κού ω, μέ λλει με παρακαλεῖ ν καὶ ἐ περωτᾶ ν, ὁ ποί ου τού των τῶ ν τεττά ρων αὐ τοῦ καιρῶ ν κατηγορῶ, καὶ πό τε αὐ τὸ ν οὐ τὰ βέ λτιστά φημι τῷ δή μῳ πεπολιτεῦ σθαι: κἂ ν μὴ θέ λω ἀ ποκρί νασθαι, ἀ λλ' ἐ γκαλύ πτωμαι καὶ ἀ ποδιδρά σκω, ἐ κκαλύ ψειν μέ φησι προσελθὼ ν καὶ ἄ ξειν ἐ πὶ τὸ βῆ μα καὶ ἀ ναγκά σειν ἀ ποκρί νασθαι.
1.56
ἵ ν' οὖ ν μή θ' οὗ τος ἰ σχυρί ζηται ὑ μεῖ ς τε προειδῆ τε ἐ γώ τε ἀ ποκρί νωμαι, ἐ ναντί ον σοι τῶ ν δικαστῶ ν, Δημό σθενες, καὶ τῶ ν ἄ λλων πολιτῶ ν, ὅ σοι δὴ ἔ ξωθεν περιεστᾶ σι, καὶ̔ Ελλή νων, ὅ σοις ἐ πιμελὲ ς γέ γονεν ἐ πακού ειν τῆ σδε τῆ ς κρί σεως: ὁ ρῶ δὲ οὐ κ ὀ λί γους παρό ντας, ἀ λλ' ὅ σους οὐ δεὶ ς πώ ποτε μέ μνηται πρὸ ς ἀ γῶ να δημό σιον παραγενομέ νους: ἀ ποκρί νομαι, ὅ τι ἁ πά ντων τῶ ν τεττά ρων καιρῶ ν κατηγορῶ σου ὅ σους διαιρῇ,
1.57
κἂ ν ὅ τε θεοὶ θέ λωσι καὶ οἱ δικασταὶ ἐ ξ ἴ σου ἡ μῶ ν ἀ κού ωσι κἀ γὼ δύ νωμαι ἀ πομνημονεῦ σαι ἅ σοι σύ νοιδα, πά νυ προσδοκῶ ἐ πιδεί ξειν τοῖ ς δικασταῖ ς τῆ ς μὲ ν σωτηρί ας τῇ πό λει τοὺ ς θεοὺ ς αἰ τί ους γεγενημέ νους καὶ τοὺ ς φιλανθρώ πως καὶ μετρί ως τοῖ ς τῆ ς πό λεως πρά γμασι χρησαμέ νους, τῶ ν δὲ ἀ τυχημά των ἁ πά ντων Δημοσθέ νην. καὶ χρή σομαι τῇ τοῦ λό γου τά ξει ταύ τῃ ᾗ τοῦ τον πυνθά νομαι μέ λλειν, λέ ξω δὲ πρῶ τον περὶ τοῦ πρώ του καιροῦ, καὶ δεύ τερον περὶ τοῦ δευτέ ρου, καὶ τρί του περὶ τοῦ ἐ φεξῆ ς, καὶ τέ ταρτον περὶ τῶ ν νυνὶ καθεστηκό των πραγμά των. καὶ δὴ ἐ πανά γω ἐ μαυτὸ ν ἐ πὶ τὴ ν εἰ ρή νην ἣ ν σὺ καὶ Φιλοκρά της ἐ γρά ψατε.
1.58
ὑ μῖ ν γὰ ρ ἐ ξεγέ νετ' ἄ ν, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, τὴ ν προτέ ραν ἐ κεί νην εἰ ρή νην ποιή σασθαι μετὰ κοινοῦ συνεδρί ου τῶ ν̔ Ελλή νων, εἴ τινες ὑ μᾶ ς εἴ ασαν περιμεῖ ναι τὰ ς πρεσβεί ας ἃ ς ἦ τε ἐ κπεπομφό τες κατ' ἐ κεῖ νον τὸ ν καιρὸ ν εἰ ς τὴ ν̔ Ελλά δα, παρακαλοῦ ντες ἐ πὶ Φί λιππον, καὶ προϊ ό ντος τοῦ χρό νου παρ' ἑ κό ντων τῶ ν̔ Ελλή νων ἀ πολαβεῖ ν τὴ ν ἡ γεμονί αν: καὶ τού των ἀ πεστερή θητε διὰ Δημοσθέ νην καὶ Φιλοκρά την καὶ τὰ ς τού των δωροδοκί ας, ἃ ς ἐ δωροδό κησαν συστά ντες ἐ πὶ τὸ δημό σιον τὸ ὑ μέ τερον.
1.59
εἰ δέ τισιν ὑ μῶ ν ἐ ξαί φνης ἀ κού σασιν ἀ πιστό τερος προσπέ πτωκεν ὁ τοιοῦ τος λό γος, ἐ κεί νως τὴ ν ὑ πό λοιπον ποιή σασθε ἀ κρό ασιν. ὥ σπερ ὅ ταν περὶ χρημά των ἀ νηλωμέ νων διὰ πολλοῦ χρό νου καθεζώ μεθα ἐ πὶ τοὺ ς λογισμού ς, ἐ ρχό μεθα δή που ἐ νί οτε ψευδεῖ ς οἴ κοθεν δό ξας ἔ χοντες: ἀ λλ' ὅ μως ἐ πειδὰ ν ὁ λογισμὸ ς συγκεφαλαιωθῇ, οὐ δεί ς ἐ στιν οὕ τω δύ σκολος τὴ ν φύ σιν, ὅ στις οὐ κ ἀ πέ ρχεται τοῦ το ὁ μολογή σας ἀ ληθὲ ς εἶ ναι, ὅ τι ἂ ν ὁ λογισμὸ ς αἱ ρῇ:
1.60
οὕ τω καὶ νῦ ν τὴ ν ἀ κρό ασιν ποιή σασθε. εἴ τινες ὑ μῶ ν ἐ κ τῶ ν ἔ μπροσθεν χρό νων ἥ κουσιν οἴ κοθεν τοιαύ την ἔ χοντες τὴ ν δό ξαν, ὡ ς ἄ ρα ὁ Δημοσθέ νης οὐ δὲ ν πώ ποτε εἴ ρηκεν ὑ πὲ ρ Φιλί ππου συστὰ ς μετὰ Φιλοκρά τους,— ὅ στις οὕ τω διά κειται, μή τ' ἀ πογνώ τω μηδὲ ν μή τε καταγνώ τω πρὶ ν ἂ ν ἀ κού σῃ: οὐ γὰ ρ δί καιον. ἀ λλ' ἐ ά ν, ἐ μοῦ διὰ βραχέ ων ὑ πομιμνῄ σκοντος τοὺ ς καιροὺ ς καὶ τὰ ψηφί σματα παρεχομέ νου ἃ μετὰ Φιλοκρά τους ἔ γραψε Δημοσθέ νης, αὐ τὸ ς ὁ τῆ ς ἀ ληθεί ας λογισμὸ ς καταλά βῃ τὸ ν Δημοσθέ νην πλεί ω μὲ ν γεγραφό τα ψηφί σματα Φιλοκρά τους τῆ ς ἐ ξ ἀ ρχῆ ς εἰ ρή νης καὶ συμμαχί ας,
1.61
καθ' ὑ περβολὴ ν δὲ αἰ σχύ νης κεκολακευκό τα Φί λιππον καὶ τοὺ ς παρ' ἐ κεί νου πρέ σβεις, αἴ τιον δὲ γεγονό τα τῷ δή μῳ τοῦ μὴ μετὰ κοινοῦ συνεδρί ου τῶ ν̔ Ελλή νων ποιή σασθαι τὴ ν εἰ ρή νην, ἔ κδοτον δὲ πεποιηκό τα Φιλί ππῳ Κερσοβλέ πτην τὸ ν Θρᾴ κης βασιλέ α, ἄ νδρα φί λον καὶ σύ μμαχον τῇ πό λει,— ἐ ὰ ν ταῦ θ' ὑ μῖ ν σαφῶ ς ἐ πιδεί ξω, δεή σομαι ὑ μῶ ν μετρί αν δέ ησιν: ἐ πινεύ σατέ μοι πρὸ ς θεῶ ν τὸ ν πρῶ τον τῶ ν τεττά ρων καιρῶ ν μὴ καλῶ ς αὐ τὸ ν πεπολιτεῦ σθαι. λέ ξω δὲ ὅ θεν μά λιστα παρακολουθή σετε.
1.62
ἔ γραψε Φιλοκρά της ἐ ξεῖ ναι Φιλί ππῳ δεῦ ρο κή ρυκα καὶ πρέ σβεις πέ μπειν περὶ εἰ ρή νης. τοῦ το τὸ ψή φισμα ἐ γρά φη παρανό μων. ἧ κον οἱ τῆ ς κρί σεως χρό νοι: κατηγό ρει μὲ ν Λυκῖ νος ὁ γραψά μενος, ἀ πελογεῖ το δὲ Φιλοκρά της, συναπελογεῖ το δὲ Δημοσθέ νης: ἀ πέ φυγε Φιλοκρά της: μετὰ ταῦ τα ἐ πῄ ει Θεμιστοκλῆ ς ἄ ρχων: ἐ νταῦ θ' εἰ σέ ρχεται βουλευτὴ ς Δημοσθέ νης, οὔ τε λαχὼ ν οὔ τ' ἐ πιλαχώ ν, ἀ λλ' ἐ κ παρασκευῆ ς πριά μενος, ἵ ν' εἰ ς ὑ ποδοχὴ ν ἅ παντα καὶ λέ γοι καὶ πρά ττοι Φιλοκρά τει, ὡ ς αὐ τὸ ἔ δειξε τὸ ἔ ργον.
1.63
νικᾷ γὰ ρ ἕ τερον ψή φισμα Φιλοκρά της, ἐ ν ᾧ κελεύ ει ἑ λέ σθαι δέ κα πρέ σβεις, οἵ τινες ἀ φικό μενοι ὡ ς Φί λιππον ἀ ξιώ σουσιν αὐ τὸ ν δεῦ ρο πρέ σβεις αὐ τοκρά τορας ἀ ποστέ λλειν στέ λλειν ὑ πὲ ρ εἰ ρή νης. τού των εἷ ς ἦ ν Δημοσθέ νης. κἀ κεῖ θεν ἐ πανή κων ἐ παινέ της ἦ ν τῆ ς εἰ ρή νης, καὶ ταὐ τὰ τοῖ ς ἄ λλοις πρέ σβεσιν ἀ πή γγελλε, καὶ μό νος τῶ ν βουλευτῶ ν ἔ γραψε σπεί σασθαι τῷ κή ρυκι τῷ ἀ πὸ Φιλί ππου καὶ τοῖ ς πρέ σβεσιν, ἀ κό λουθα γρά φων Φιλοκρά τει: ὁ μέ ν γε τὴ ν ἐ ξουσί αν δέ δωκε τοῦ δεῦ ρο κή ρυκα καὶ πρέ σβεις πέ μπεσθαι, ὁ δὲ τῇ πρεσβεί ᾳ σπέ νδεται.
1.64
τὰ δὲ μετὰ ταῦ τα ἤ δη μοι σφό δρα προσέ χετε τὸ ν νοῦ ν. ἐ πρά ττετο γὰ ρ οὐ πρὸ ς τοὺ ς ἄ λλους πρέ σβεις, τοὺ ς πολλὰ συκοφαντηθέ ντας ὕ στερον ἐ κ μεταβολῆ ς ὑ πὸ Δημοσθέ νους, ἀ λλὰ πρὸ ς Φιλοκρά την καὶ Δημοσθέ νην, εἰ κό τως, τοὺ ς ἅ μα μὲ ν πρεσβεύ οντας, ἅ μα δὲ τὰ ψηφί σματα γρά φοντας, πρῶ τον μὲ ν ὅ πως μὴ περιμενεῖ τε τοὺ ς πρέ σβεις οὓ ς ἦ τε ἐ κπεπομφό τες παρακαλοῦ ντας ἐ πὶ Φί λιππον, ἵ να μὴ μετὰ τῶ ν̔ Ελλή νων, ἀ λλ' ἰ δί ᾳ ποιή σαισθε τὴ ν εἰ ρή νην:
1.65
δεύ τερον δ' ὅ πως μὴ μό νον εἰ ρή νην, ἀ λλὰ καὶ συμμαχί αν εἶ ναι ψηφιεῖ σθε πρὸ ς Φί λιππον, ἵ να, εἴ τινες προσέ χοιεν τῷ πλή θει τῷ ὑ μετέ ρῳ, εἰ ς τὴ ν ἐ σχά την ἐ μπέ σοιεν ἀ θυμί αν, ὁ ρῶ ντες ὑ μᾶ ς αὑ τοὺ ς μὲ ν παρακαλοῦ ντας ἐ πὶ τὸ ν πό λεμον, οἴ κοι δὲ μὴ μό νον εἰ ρή νην, ἀ λλὰ καὶ συμμαχί αν ἐ ψηφισμέ νους ποιεῖ σθαι: τρί τον δὲ ὅ πως Κερσοβλέ πτης ὁ Θρᾴ κης βασιλεὺ ς μὴ ἔ σται ἔ νορκος, μηδέ μετέ σται τῆ ς συμμαχί ας καὶ τῆ ς εἰ ρή νης αὐ τῷ. παρηγγέ λλετο δ' ἐ π' αὐ τὸ ν ἤ δη στρατεί α.
1.66
καὶ ταῦ θ' ὁ μὲ ν ἐ ξωνού μενος οὐ κ ἠ δί κει, πρὸ γὰ ρ τῶ ν ὅ ρκων καὶ τῶ ν συνθηκῶ ν ἀ νεμέ σητον ἦ ν αὐ τῷ πρά ττειν τὰ συμφέ ροντα, οἱ δ' ἀ ποδό μενοι καὶ κατακοινωνή σαντες τὰ τῆ ς πό λεως ἰ σχυρὰ μεγά λης ὀ ργῆ ς ἦ σαν ἄ ξιοι. ὁ γὰ ρ μισαλέ ξανδρος νυνὶ φά σκων εἶ ναι, καὶ τό τε μισοφί λιππος, Δημοσθέ νης, ὁ τὴ ν ξενί αν ἐ μοὶ προφέ ρων τὴ ν̓ Αλεξά νδρου, γρά φει ψή φισμα, τοὺ ς καιροὺ ς τῆ ς πό λεως ὑ φαιρού μενος,
1.67
ἐ κκλησί αν ποιεῖ ν τοὺ ς πρυτά νεις τῇ ὀ γδό ῃ ἱ σταμέ νου τοῦ̓ Ελαφηβολιῶ νος μηνό ς, ὅ τ' ἦ ν τῷ̓ Ασκληπιῷ ἡ θυσί α καὶ ὁ προαγώ ν, ἐ ν τῇ ἱ ερᾷ ἡ μέ ρᾳ, ὃ πρό τερον οὐ δεὶ ς μέ μνηται γεγονό ς, τί να πρό φασιν ποιησά μενος;“ ἵ να,” φησί ν,“ ἐ ὰ ν παρῶ σιν ἤ δη οἱ Φιλί ππου πρέ σβεις, βουλεύ σηται ὁ δῆ μος ὡ ς τά χιστα περὶ τῶ ν πρὸ ς φί λιππον,” τοῖ ς οὔ πω παροῦ σι πρέ σβεσι προκαταλαμβά νων τὴ ν ἐ κκλησί αν, καὶ τοὺ ς χρό νους ὑ μῶ ν ὑ ποτεμνό μενος καὶ τὸ πρᾶ γμα κατασπεύ δων, ἵ να μὴ μετὰ τῶ ν ἄ λλων̔ Ελλή νων, ἐ πανελθό ντων τῶ ν ὑ μετέ ρων πρέ σβεων, ἀ λλὰ μό νοι ποιή σησθε τὴ ν εἰ ρή νην.
1.68
μετὰ ταῦ τα, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, ἧ κον οἱ φιλί ππου πρέ σβεις: οἱ δὲ ὑ μέ τεροι ἀ πεδή μουν, παρακαλοῦ ντες τοὺ ς̔́ Ελληνας ἐ πὶ Φί λιππον. ἐ νταῦ θ' ἕ τερον νικᾷ ψή φισμα Δημοσθέ νης, ἐ ν ᾧ γρά φει μὴ μό νον ὑ πὲ ρ εἰ ρή νης, ἀ λλὰ καὶ περὶ συμμαχί ας βουλεύ σασθαι, μὴ περιμεί ναντας τοὺ ς πρέ σβεις τοὺ ς ὑ μετέ ρους, ἀ λλ' εὐ θὺ ς μετὰ τὰ Διονύ σια τὰ ἐ ν ἄ στει, τῇ ὀ γδό ῃ καὶ ἐ νά τῃ ἐ πὶ δέ κα. ὅ τι δ' ἀ ληθῆ λέ γω, τῶ ν ψηφισμά των ἀ κού σατε. Ψηφί σματα
1.69
ἐ πειδὴ τοί νυν, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, παρεληλύ θει τὰ Διονύ σια, ἐ γί γνοντο δὲ αἱ ἐ κκλησί αι, ἐ ν τῇ προτέ ρᾳ τῶ ν ἐ κκλησιῶ ν ἀ νεγνώ σθη δό γμα κοινὸ ν τῶ ν συμμά χων, οὗ τὰ κεφά λαια διὰ βραχέ ων ἐ γὼ προερῶ. πρῶ τον μὲ ν γὰ ρ ἔ γραψαν ὑ πὲ ρ εἰ ρή νης ὑ μᾶ ς μό νον βουλεύ σασθαι, τὸ δὲ τῆ ς συμμαχί ας ὄ νομα ὑ περέ βησαν, οὐ κ ἐ πιλελησμέ νοι, ἀ λλὰ καὶ τὴ ν εἰ ρή νην ἀ ναγκαιοτέ ραν ἢ καλλί ω ὑ πολαμβά νοντες εἶ ναι: ἔ πειτα ἀ πή ντησαν ὀ ρθῶ ς ἰ ασό μενοι τὸ Δημοσθέ νους δωροδό κημα,
1.70
καὶ προσέ γραψαν ἐ ξεῖ ναι τῷ βουλομέ νῳ τῶ ν̔ Ελλή νων ἐ ν τρισὶ μησὶ ν εἰ ς τὴ ν αὐ τὴ ν στή λην ἀ ναγρά φεσθαι μετ'̓ Αθηναιων καὶ μετέ χειν τῶ ν ὅ ρκων καὶ τῶ ν συνθηκῶ ν, δύ ο τὰ μέ γιστα προκαταλαμβά νοντες, πρῶ τον μὲ ν τὸ ν χρό νον τὸ ν τῆ ς τριμή νου ταῖ ς τῶ ν̔ Ελλή νων πρεσβεί αις ἱ κανὸ ν παραγενέ σθαι κατασκευά ζοντες, ἔ πειτα τὴ ν τῶ ν̔ Ελλή νων εὔ νοιαν τῇ πό λει μετὰ κοινοῦ συνεδρί ου κτώ μενοι, ἵ ν' εἰ παραβαί νοιντο αἱ συνθῆ και, μὴ μό νοι μηδ' ἀ παρά σκευοι πολεμή σαιμεν, ὃ νῦ ν ἡ μῖ ν παθεῖ ν συνέ βη διὰ Δημοσθέ νην. ὅ τι δ' ἀ ληθῆ λέ γω, ἐ ξ αὐ τοῦ τοῦ δό γματος ἀ κού σαντες μαθή σεσθε. Δό γμα Συμμά χων
1.71
τού τῳ τῷ δό γματι συνειπεῖ ν ὁ μολογῶ, καὶ πά ντες οἱ ἐ ν τῇ προτέ ρᾳ τῶ ν ἐ κκλησιῶ ν δημηγοροῦ ντες: καὶ ὁ δῆ μος ἀ πῆ λθε τοιοῦ τό ν τι ὑ πειληφώ ς, ὡ ς ἔ σται μὲ ν ἡ εἰ ρή νη（ περὶ δὲ συμμαχί ας οὐ κ ἄ μεινον εἴ η διὰ τὴ ν τῶ ν̔ Ελλή νων παρά κλησιν βουλεύ σασθαι）, ἔ σται δὲ κοινῇ μετὰ τῶ ν̔ Ελλή νων ἁ πά ντων. νὺ ξ ἐ ν μέ σῳ, καὶ παρῆ μεν τῇ ὑ στεραί ᾳ εἰ ς τὴ ν ἐ κκλησί αν. ἐ νταῦ θα δὴ προκαταλαβὼ ν Δημοσθέ νης τὸ βῆ μα, οὐ δενὶ τῶ ν ἄ λλων παραλιπὼ ν λό γον, οὐ δὲ ν ὄ φελος ἔ φη τῶ ν χθὲ ς εἰ ρημέ νων εἶ ναι λό γων, εἰ ταῦ θ' οἱ Φιλί ππου μὴ συμπεισθή σονται πρέ σβεις, οὐ δὲ γιγνώ σκειν ἔ φη τὴ ν εἰ ρή νην ἀ πού σης συμμαχί ας.
1.72
οὐ γὰ ρ ἔ φη δεῖ ν, καὶ γὰ ρ τὸ ῥ ῆ μα μέ μνημαι ὡ ς εἶ πε, διὰ τὴ ν ἀ ηδί αν τοῦ λέ γοντος ἅ μα καὶ τοῦ ὀ νό ματος,“ ἀ πορρῆ ξαι” τῆ ς εἰ ρή νης τὴ ν συμμαχί αν, οὐ δὲ τὰ τῶ ν̔ Ελλή νων ἀ ναμέ νειν μελλή ματα, ἀ λλ' ἢ πολεμεῖ ν αὐ τού ς, ἢ τὴ ν εἰ ρή νην ἰ δί ᾳ ποιεῖ σθαι. καὶ τελευτῶ ν ἐ πὶ τὸ βῆ μα παρακαλέ σας̓ Αντί πατρον ἐ ρώ τημά τι ἠ ρώ τα, προειπὼ ν μὲ ν ἃ ἐ ρή σεται, προδιδά ξας δὲ ἃ χρὴ κατὰ τῆ ς πό λεως ἀ ποκρί νασθαι. καὶ τέ λος ταῦ τ' ἐ νί κα, τῷ μὲ ν λό γῳ προσβιασαμέ νου Δημοσθέ νους, τὸ δὲ ψή φισμα γρά ψαντος Φιλοκρά τους.
1.73
ὃ δὲ ἦ ν ὑ πό λοιπον αὐ τοῖ ς, Κερσοβλέ πτην καὶ τὸ ν ἐ πὶ Θρᾴ κης τό πον ἔ κδοτον ποιῆ σαι, καὶ τοῦ τ' ἔ πραξαν ἕ κτῃ φθί νοντος τοῦ̓ Ελαφηβολιῶ νος, πρὶ ν ἐ πὶ τὴ ν ὑ στέ ραν ἀ παί ρειν πρεσβεί αν τὴ ν ἐ πὶ τοὺ ς ὅ ρκους Δημοσθέ νην: ὁ γὰ ρ μισαλέ ξανδρος καὶ μισοφί λιππος ἡ μῖ ν οὑ τοσὶ ῥ ή τωρ δὶ ς ἐ πρέ σβευσεν εἰ ς Μακεδονί αν, ἐ ξὸ ν μηδὲ ἅ παξ, ὁ νυνὶ κελεύ ων τῶ ν Μακεδό νων καταπτύ ειν. εἰ ς δὲ τὴ ν ἐ κκλησί αν τὴ ν τῇ ἕ κτῃ προκαθεζό μενος βουλευτὴ ς ὢ ν ἐ κ παρασκευῆ ς, ἔ κδοτον Κερσοβλέ πτην μετὰ Φιλοκρά τους ἐ ποί ησε.
1.74
λανθά νει γὰ ρ ὁ μὲ ν Φιλοκρά της ἐ ν ψηφί σματι μετὰ τῶ ν ἄ λλων παρεγγρά ψας, ὁ δ' ἐ πιψηφί σας, Δημοσθέ νης,“ ἀ ποδοῦ ναι δὲ τοὺ ς ὅ ρκους τοῖ ς πρέ σβεσι τοῖ ς παρὰ Φιλί ππου ἐ ν τῇ δε τῇ ἡ μέ ρᾳ τοὺ ς συνέ δρους τῶ ν συμμά χων.” παρὰ δὲ Κερσοβλέ πτου σύ νεδρος οὐ κ ἐ κά θητο: γρά ψας δὲ τοὺ ς συνεδρεύ οντας ὀ μνύ ναι, τὸ ν Κερσοβλέ πτην οὐ συνεδρεύ οντα ἐ ξέ κλῃ σε τῶ ν ὅ ρκων.
1.75
ὅ τι δ' ἀ ληθῆ λέ γω, ἀ νά γνωθί μοι, τί ς ἦ ν ὁ ταῦ τα γρά ψας, καὶ τί ς ὁ ἐ πιψηφί σας. Ψή φισμακαλό ν, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, καλὸ ν ἡ τῶ ν δημοσί ων γραμμά των φυλακή: ἀ κί νητον γά ρ ἐ στι, καὶ οὐ συμμεταπί πτει τοῖ ς αὐ τομολοῦ σιν ἐ ν τῇ πολιτεί ᾳ, ἀ λλ' ἀ πέ δωκε τῷ δή μῳ, ὁ πό ταν βού ληται, συνιδεῖ ν τοὺ ς πά λαι μὲ ν πονηρού ς, ἐ κ μεταβολῆ ς δ' ἀ ξιοῦ ντας εἶ ναι χρηστού ς.
1.76
ὑ πό λοιπον δ' ἐ στί μοι τὴ ν κολακεί αν διεξελθεῖ ν. Δημοσθέ νης γὰ ρ, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, ἐ νιαυτὸ ν βουλεύ σας, οὐ δεμί αν πώ ποτε φανή σεται πρεσβεί αν εἰ ς προεδρί αν καλέ σας, ἀ λλὰ τό τε μό νον καὶ πρῶ τον: καὶ προσκεφά λαια ἔ θηκε, καὶ φοινικί δας περιεπέ τασε, καὶ ἅ μα τῇ ἡ μέ ρᾳ ἡ γεῖ το τοῖ ς πρέ σβεσιν εἰ ς τὸ θέ ατρον, ὥ στε καὶ συρί ττεσθαι διὰ τὴ ν ἀ σχημοσύ νην καὶ κολακεί αν. καὶ ὅ τ' ἀ πῄ εσαν, ἐ μισθώ σατο αὐ τοῖ ς τρί α ζεύ γη ὀ ρεικὰ καὶ τοὺ ς πρέ σβεις προὔ πεμψεν εἰ ς Θή βας, καταγέ λαστον τὴ ν πό λιν ποιῶ ν. ἵ να δ' ἐ πὶ τῆ ς ὑ ποθέ σεως μεί νω, λαβέ μοι τὸ ψή φισμα τὸ περὶ τῆ ς προεδρί ας. Ψή φισμα
1.77
οὗ τος τοί νυν, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, ὁ τηλικοῦ τος τὸ μέ γεθος κό λαξ, πρῶ τος διὰ τῶ ν κατασκό πων τῶ ν παρὰ Χαριδή μου πυθό μενος τὴ ν Φιλί ππου τελευτή ν, τῶ ν μὲ ν θεῶ ν συμπλά σας ἑ αυτῷ ἐ νύ πνιον κατεψεύ σατο, ὡ ς οὐ παρὰ Χαριδή μου τὸ πρᾶ γμα πεπυσμέ νος, ἀ λλὰ παρὰ τοῦ Διὸ ς καὶ τῆ ς̓ Αθηνᾶ ς, οὓ ς μεθ' ἡ μέ ραν ἐ πιορκῶ ν νύ κτωρ φησὶ ν ἑ αυτῷ διαλέ γεσθαι καὶ τὰ μέ λλοντα ἔ σεσθαι προλέ γειν, ἑ βδό μην δ' ἡ μέ ραν τῆ ς θυγατρὸ ς αὐ τῷ τετελευτηκυί ας, πρὶ ν πενθῆ σαι καὶ τὰ νομιζό μενα ποιῆ σαι, στεφανωσά μενος καὶ λευκὴ ν ἐ σθῆ τα λαβὼ ν ἐ βουθύ τει καὶ παρενό μει, τὴ ν μό νην ὁ δεί λαιος καὶ πρώ την αὐ τὸ ν πατέ ρα προσειποῦ σαν ἀ πολέ σας.
1.78
καὶ οὐ τὸ δυστύ χημα ὀ νειδί ζω, ἀ λλὰ τὸ ν τρό πον ἐ ξετά ξω. ὁ γὰ ρ μισό τεκνος καὶ πατὴ ρ πονηρὸ ς οὐ κ ἄ ν ποτε γέ νοιτο δημαγωγὸ ς χρηστό ς, οὐ δὲ ὁ τὰ φί λτατα καὶ οἰ κειό τατα σώ ματα μὴ στέ ργων οὐ δέ ποθ' ὑ μᾶ ς περὶ πολλοῦ ποιή σεται τοὺ ς ἀ λλοτρί ους, οὐ δέ γε ὁ ἰ δί α πονηρὸ ς ἄ ν ποτε γέ νοιτο δημοσί ᾳ χρηστό ς, οὐ δ' ὅ στις ἐ στὶ ν οἴ κοι φαῦ λος, οὐ δέ ποτ' ἦ ν ἐ ν Μακεδονί α καλὸ ς κἀ γαθό ς: οὐ γὰ ρ τὸ ν τρό πον, ἀ λλὰ τὸ ν τό πον μετή λλαξεν.
1.79
πό θεν οὖ ν ἐ πὶ τὴ ν μεταβολὴ ν ἦ λθε τῶ ν πραγμά των, οὗ τος γά ρ ἐ στιν ὁ δεύ τερος καιρό ς, καὶ τί ποτ' ἐ στὶ τὸ αἴ τιον, ὅ τι Φιλοκρά της μὲ ν ἀ πὸ τῶ ν αὐ τῶ ν πολιτευμά των Δημοσθέ νει φυγὰ ς ἀ π' εἰ σαγγελί ας γεγέ νηται, Δημοσθέ νης δὲ ἐ πέ στη τῶ ν ἄ λλων κατή γορος, καὶ πό θεν ποθ' ὑ μᾶ ς εἰ ς τὴ ν ἀ τυχί αν ὁ μιαρὸ ς ἄ νθρωπος ἐ μβέ βληκε, ταῦ τ' ἤ δη διαφερό ντως ἄ ξιό ν ἐ στιν ἀ κοῦ σαι.
1.80
ὡ ς γὰ ρ τά χιστα εἴ σω Πυλῶ ν Φί λιππος παρῆ λθε, καὶ τά ς τε ἐ ν Φωκεῦ σι πό λεις παραδό ξως ἀ ναστά τους ἐ ποί ησε, Θηβαί ους τε, ὡ ς τό θ' ὑ μῖ ν ἐ δό κει, περαιτέ ρω τοῦ καιροῦ καὶ τοῦ ὑ μετέ ρου συμφέ ροντος ἰ σχυροὺ ς κατεσκεύ ασεν, ὑ μεῖ ς τε ἐ κ τῶ ν ἀ γρῶ ν φοβηθέ ντες ἐ σκευαγωγή σατε, ἐ ν ταῖ ς μεγί σταις δ' ἦ σαν αἰ τί αις οἱ πρέ σβεις οἱ τὴ ν εἰ ρή νην πρεσβεύ σαντες, πολὺ δὲ τῶ ν ἄ λλων διαφερό ντως Φιλοκρά της καὶ Δημοσθέ νης, διὰ τὸ μὴ μό νον πρεσβεύ ειν, ἀ λλὰ καὶ τὰ ψηφί σματα γεγραφέ ναι,
1.81
συνέ βη τε ἐ ν τοῖ ς αὐ τοῖ ς χρό νοις διαφέ ρεσθαί τι Δημοσθέ νην καὶ Φιλοκρά την σχεδὸ ν ὑ πὲ ρ τού των ὑ πὲ ρ ὧ ν καὶ ὑ μεῖ ς ὑ πωπτεύ σατε: τοιαύ της ἐ μπιπτού σης ταραχῆ ς, μετὰ τῶ ν συμφύ των αὐ τῷ νοσημά των ἤ δη τὰ μετὰ ταῦ τα ἐ βουλεύ ετο, μετὰ δειλί ας καὶ τῆ ς πρὸ ς Φιλοκρά την ὑ πὲ ρ τῆ ς δωροδοκί ας ζηλοτυπί ας, καὶ ἡ γή σατο, εἰ τῶ ν συμπρεσβευό ντων καὶ τοῦ Φιλί ππου κατή γορος ἀ ναφανεί η, τὸ ν μὲ ν Φιλοκρά την προδή λως ἀ πολεῖ σθαι, τοὺ ς δὲ ἄ λλους συμπρέ σβεις κινδυνεύ σειν, αὐ τὸ ς δ' εὐ δοκιμή σειν, καὶ προδό της ὢ ν τῶ ν φί λων καὶ πονηρό ς, πιστὸ ς τῷ δή μῳ φανή σεσθαι.
1.82
κατιδό ντες δ' αὐ τὸ ν οἱ τῇ τῆ ς πό λεως προσπολεμοῦ ντες ἡ συχί ᾳ, ἄ σμενοι παρεκά λουν ἐ πὶ τὸ βῆ μα, τὸ ν μό νον ἀ δωροδό κητον ὀ νομά ζοντες τῇ πό λει: ὁ δὲ παριὼ ν ἀ ρχὰ ς αὐ τοῖ ς ἐ νεδί δου πολέ μου καὶ ταραχῆ ς. οὗ τό ς ἐ στιν, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, ὁ πρῶ τος ἐ ξευρὼ ν Σέ ρριον τεῖ χος καὶ Δορί σκον καὶ̓ Εργί σκην καὶ Μυρτί σκην καὶ Γά νος καὶ Γανιά δα, χωρί α ὧ ν οὐ δὲ τὰ ὀ νό ματα ᾔ δεμεν πρό τερον. καὶ εἰ ς τοῦ το φέ ρων περιέ στησε τὰ πρά γματα, ὥ στ' εἰ μὲ ν μὴ πέ μποι πρέ σβεις Φί λιππος, καταφρονεῖ ν αὐ τὸ ν ἔ φη τῆ ς πό λεως, εἰ δὲ πέ μποι, κατασκό πους πέ μπειν, ἀ λλ' οὐ πρέ σβεις.
1.83
εἰ δὲ ἐ πιτρέ πειν ἐ θέ λοι πό λει τινὶ ἴ σῃ καὶ ὁ μοί ᾳ περὶ τῶ ν ἐ γκλημά των, οὐ κ εἶ ναι κριτὴ ν ἴ σον ἡ μῖ ν ἔ φη καὶ Φιλί ππῳ.̔ Αλό ννησον ἐ δί δου: ὁ δ' ἀ πηγό ρευε μὴ λαμβά νειν,“ εἰ δί δωσιν, ἀ λλὰ μὴ ἀ ποδί δωσι,” περὶ συλλαβῶ ν διαφερό μενος. καὶ τὸ τελευταῖ ον στεφανώ σας τοὺ ς μετὰ̓ Αριστοδή μου εἰ ς Θετταλί αν καὶ Μαγνησί αν παρὰ τὰ ς τῆ ς εἰ ρή νης συνθή κας πρεσβεύ σαντας, τὴ ν μὲ ν εἰ ρή νην διέ λυσε, τὴ ν δὲ συμφορὰ ν καὶ τὸ ν πό λεμον κατεσκεύ ασεν.
1.84
ναί, ἀ λλὰ χαλκοῖ ς καὶ ἀ δαμαντί νοις τεί χεσιν, ὡ ς αὐ τό ς φησι, τὴ ν χώ ραν ἡ μῶ ν ἐ τεί χισε, τῇ τῶ ν Εὐ βοέ ων καὶ Θηβαί ων συμμαχί ᾳ. ἀ λλά, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, περὶ ταῦ τα καὶ μέ γιστα ἠ δί κησθε καὶ μά λιστα ἠ γνοή κατε. σπεύ δων δ' εἰ πεῖ ν περὶ τῆ ς θαυμαστῆ ς συμμαχί ας τῆ ς τῶ ν Θηβαί ων, ἵ ν' ἐ φεξῆ ς λέ γω, περὶ τῶ ν Εὐ βοέ ων πρῶ τον μνησθή σομαι.
1.85
ὑ μεῖ ς γά ρ, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, πολλὰ καὶ μεγά λα ἠ δικημέ νοι ὑ πὸ Μνησά ρχου τοῦ Χαλκιδέ ως, τοῦ Καλλί ου καὶ Ταυροσθέ νους πατρό ς, οὓ ς οὗ τος νυνὶ μισθὸ ν λαβὼ ν̓ Αθηναί ους εἶ ναι τολμᾷ γρά φειν, καὶ πά λιν ὑ πὸ Θεμί σωνος τοῦ̓ Ερετριέ ως, ὃ ς ἡ μῶ ν εἰ ρή νης οὔ σης̓ Ωρωπὸ ν ἀ φεί λετο, τού των ἑ κό ντες ἐ πιλαθό μενοι, ἐ πειδὴ διέ βησαν εἰ ς Εὔ βοιαν Θηβαῖ οι καταδουλώ σασθαι τὰ ς πό λεις πειρώ μενοι, ἐ ν πέ ντε ἡ μέ ραις ἐ βοηθή σατε αὐ τοῖ ς καὶ ναυσὶ καὶ πεζῇ δυνά μει, καὶ πρὶ ν τριά κονθ' ἡ μέ ρας διελθεῖ ν ὑ ποσπό νδους Θηβαί ους ἀ φή κατε, κύ ριοι τῆ ς Εὖ βοί ας γενό μενοι, καὶ τά ς τε πό λεις αὐ τὰ ς καὶ τὰ ς πολιτεί ας ἀ πέ δοτε ὀ ρθῶ ς καὶ δικαί ως τοῖ ς παρακαταθεμέ νοις, οὐ χ ἡ γού μενοι δί καιον εἶ ναι τὴ ν ὀ ργὴ ν ἀ πομνημονεύ ειν ἐ ν τῷ πιστευθῆ ναι.
1.86
καὶ τηλικαῦ θ' ὑ φ' ὑ μῶ ν εὖ πεπονθό τες οἱ Χαλκιδεῖ ς οὐ τὰ ς ὁ μοί ας ὑ μῖ ν ἀ πέ δοσαν, ἀ λλ' ἐ πειδὴ διέ βητε εἰ ς Εὔ βοιαν Πλουτά ρχῳ βοηθή σοντες, τοὺ ς μὲ ν πρώ τους χρό νους ἀ λλ' οὖ ν προσεποιοῦ νθ' ὑ μῖ ν εἶ ναι φί λοι, ἐ πειδὴ δὲ τά χιστα εἰ ς Ταμύ νας παρή λθομεν, καὶ τὸ Κοτύ λαιον ὀ νομαζό μενον ὄ ρος ὑ περεβά λομεν, ἐ νταῦ θα Καλλί ας ὁ Χαλκιδεύ ς, ὃ ν Δημοσθέ νης μισθαρνῶ ν ἐ νεκωμί αζεν,
1.87
ὁ ρῶ ν τὸ στρατό πεδον τὸ τῆ ς πό λεως εἰ ς δεινὰ ς δυσχωρί ας κατακεκλῃ μέ νον, ὅ θεν μὴ νική σασι μά χην οὐ κ ἦ ν ἀ ναχώ ρησις, οὐ δὲ βοηθεί ας ἐ λπὶ ς οὔ τ' ἐ κ γῆ ς οὔ τ' ἐ κ θαλά ττης, συναγεί ρας ἐ ξ ἁ πά σης τῆ ς Εὐ βοί ας στρατό πεδον, καὶ παρὰ Φιλί ππου δύ ναμιν προσμεταπεμψά μενος, ὅ τ' ἀ δελφὸ ς αὐ τοῦ Ταυροσθέ νης, ὁ νυνὶ πά ντας δεξιού μενος καὶ προσγελῶ ν, τοὺ ς Φωκικοὺ ς ξέ νους διαβιβά σας, ἦ λθον ἐ φ' ἡ μᾶ ς ὡ ς ἀ ναιρή σοντες.
1.88
καὶ εἰ μὴ πρῶ τον μὲ ν θεῶ ν τις ἔ σωσε τὸ στρατό πεδον, ἔ πειθ' οἱ στρατιῶ ται οἱ ὑ μέ τεροι καὶ οἱ πεζοὶ καὶ οἱ ἱ ππεῖ ς ἄ νδρες ἐ γέ νοντο ἀ γαθοί, καὶ παρὰ τὸ ν ἱ ππό δρομον τὸ ν ἐ ν Ταμύ ναις ἐ κ παρατά ξεως μά χῃ κρατή σαντες ὑ ποσπό νδους ἀ φεῖ σαν τοὺ ς πολεμί ους, ἐ κινδύ νευσεν ἂ ν ἡ πό λις αἴ σχιστα παθεῖ ν: οὐ γὰ ρ τὸ δυστυχῆ σαι κατὰ πό λεμον μέ γιστό ν ἐ στι κακό ν, ἀ λλ' ὅ ταν τις πρὸ ς ἀ νταγωνιστὰ ς ἀ ναξί ους διακινδυνεύ ων ἀ ποτύ χῃ, διπλασί αν εἰ κὸ ς εἶ ναι τὴ ν συμφορά ν. ἀ λλ' ὅ μως ὑ μεῖ ς τοιαῦ τα πεπονθό τες πά λιν διελύ σασθε πρὸ ς αὐ τού ς. τυχὼ ν δὲ συγγνώ μης παρ' ὑ μῶ ν Καλλί ας ὁ Χαλκιδεύ ς,
1.89
μικρὸ ν διαλιπὼ ν χρό νον πά λιν ἧ κε φερό μενος εἰ ς τὴ ν ἑ αυτοῦ φύ σιν, Εὐ βοϊ κὸ ν μὲ ν τῷ λό γῳ συνέ δριον εἰ ς Χαλκί δα συνά γων, ἰ σχυρὰ ν δὲ τὴ ν Εὔ βοιαν ἐ φ' ὑ μᾶ ς ἔ ργῳ κατασκευά ζων, ἐ ξαί ρετον δ' αὑ τῷ τυραννί δα περιποιού μενος. κἀ νταῦ θα ἐ λπί ζων συναγωνιστὴ ν Φί λιππον λή ψεσθαι, ἀ πῆ λθεν εἰ ς Μακεδονί αν καὶ περιῄ ει μετὰ Φιλί ππου, καὶ τῶ ν ἑ ταί ρων εἷ ς ὠ νομά ζετο.
1.90
ἀ δική σας δὲ Φί λιππον κἀ κεῖ θεν ἀ ποδρά ς, ὑ πέ βαλεν ἑ αυτὸ ν φέ ρων Θηβαί οις. καταλιπὼ ν δὲ κἀ κεί νους, καὶ πλεί ους τραπό μενος τροπὰ ς τοῦ Εὐ ρί που, παρ' ὃ ν ὤ κει, εἰ ς μέ σον πί πτει τῆ ς τε Θηβαί ων ἔ χθρας καὶ τῆ ς Φιλί ππου. ἀ πορῶ ν δ' ὅ τι χρή σαιτο αὑ τῷ, καὶ παραγγελλομέ νης ἐ π' αὐ τὸ ν ἤ δη στρατεί ας, μί αν ἐ λπί δα λοιπὴ ν κατεῖ δε σωτηρί ας, ἔ νορκον λαβεῖ ν τὸ ν̓ Αθηναί ων δῆ μον, σύ μμαχον ὀ νομασθέ ντα, βοηθή σειν, εἴ τις ἐ π' αὐ τὸ ν ἴ οι: ὃ πρό δηλον ἦ ν ἐ σό μενον, εἰ μὴ ὑ μεῖ ς κωλύ σετε.
1.91
ταῦ τα διανοηθεί ς, ἀ ποστέ λλει δεῦ ρο πρέ σβεις Γλαυκέ την καὶ̓ Εμπέ δωνα καὶ Διό δωρον τὸ ν δολιχοδρομή σαντα, φέ ροντας τῷ μὲ ν δή μῳ κενὰ ς ἐ λπί δας, Δημοσθέ νει δ' ἀ ργύ ριον καὶ τοῖ ς περὶ τοῦ τον. τρί α δ' ἦ ν ἃ ἅ μα ἐ ξεωνεῖ το, πρῶ τον μὲ ν μὴ διασφαλῆ ναι τῆ ς πρὸ ς ὑ μᾶ ς συμμαχί ας: οὐ δὲ ν γὰ ρ ἦ ν τὸ μέ σον, εἰ μνησθεὶ ς τῶ ν προτέ ρων ἀ δικημά των ὁ δῆ μος μὴ προσδέ ξαιτο τὴ ν συμμαχί αν, ἀ λλ' ὑ πῆ ρχεν αὐ τῷ ἢ φεύ γειν ἐ κ Χαλκί δος, ἢ τεθνά ναι ἐ γκαταληφθέ ντι: τηλικαῦ ται δυνά μεις ἐ π' αὐ τὸ ν ἐ πεστρά τευον, ἥ τε Φιλί ππου καὶ Θηβαί ων. δεύ τερον δ' ἧ κον οἱ μισθοὶ τῷ γρά ψοντι τὴ ν συμμαχί αν ὑ πὲ ρ τοῦ μὴ συνεδρεύ ειν̓ Αθή νησι Χαλκιδέ ας, τρί τον δὲ ὥ στε μὴ τελεῖ ν συντά ξεις.
1.92
καὶ τού των τῶ ν προαιρέ σεων οὐ δεμιᾶ ς ἀ πέ τυχε Καλλί ας, ἀ λλ' ὁ μισοτύ ραννος Δημοσθέ νης, ὡ ς αὐ τὸ ς προσποιεῖ ται, ὅ ν φησι Κτησιφῶ ν τὰ βέ λτιστα λέ γειν, ἀ πέ δοτο μὲ ν τοὺ ς καιροὺ ς τοὺ ς τῆ ς πό λεως, ἔ θαψε δ' ἐ ν τῇ συμμαχί ᾳ βοηθεῖ ν ἡ μᾶ ς Χαγκιδεῦ σι, ῥ ῆ μα μό νον ἀ ντικαταλλαξά μενος ἀ ντὶ τού των, εὐ φημί ας ἕ νεκα προσγρά ψας“ καὶ Χαλκιδέ ας βοηθεῖ ν, ἐ ά ν τις ἴ ῃ ἐ π'̓ Αθηναί ους:”
1.93
τὰ ς δὲ συνεδρί ας καὶ τὰ ς συντά ξεις, ἐ ξ ὧ ν ἰ σχύ σειν ὁ πό λεμος ἔ μελλεν, ἄ ρδην ἀ πέ δοτο, καλλί στοις ὀ νό μασιν αἰ σχί στας πρά ξεις γρά φων, καὶ τῷ λό γῳ προσβιβά ζων ὑ μᾶ ς, τὰ ς μὲ ν βοηθεί ας ὡ ς δεῖ τὴ ν πό λιν πρό τερον ποιεῖ σθαι τοῖ ς ἀ εὶ δεομέ νοις τῶ ν̔ Ελλή νων, τὰ ς δὲ συμμαχί ας ὑ στέ ρας μετὰ τὰ ς εὐ εργεσί ας. ἵ να δ' εὖ εἰ δῆ τε ὅ τι ἀ ληθῆ λέ γω, λαβέ μοι τὴ ν Καλλί α γραφεῖ σαν συμμαχί αν. ἀ νά γνωθι τὸ ψή φισμα. Ψή φισμα
1.94
οὔ πω τοί νυν τοῦ τ' ἐ στὶ δεινό ν, εἰ καιροὶ τηλικοῦ τοι πεπραμέ νοι τυγχά νουσιν καὶ συνεδρί αι καὶ συντά ξεις, ἀ λλὰ πολὺ τού του δεινό τερον φανή σεται ὃ μέ λλω λέ γειν. εἰ ς γὰ ρ τοῦ το προή χθη Καλλί ας μὲ ν ὕ βρεως καὶ πλεονεξί ας, Δημοσθέ νης δέ, ὃ ν ἐ παινεῖ Κτησιφῶ ν, δωροδοκί ας, ὥ στε τὰ ς ἐ ξ̓ Ωρεοῦ συντά ξεις καὶ τὰ ς ἐ ξ̓ Ερετρί ας, τὰ δέ κα τά λαντα, ζώ ντων φρονού ντων βλεπό ντων ἔ λαθον ὑ μῶ ν ὑ φελό μενοι, καὶ τοὺ ς ἐ κ τῶ ν πό λεων τού των συνέ δρους παρ' ὑ μῶ ν μὲ ν ἀ νέ στησαν, πά λιν δὲ εἰ ς Χαλκί δα καὶ τὸ καλού μενον Εὐ βοϊ κὸ ν συνέ δριον συνή γαγον. ὃ ν δὲ τρό πον καὶ δι' οἵ ων κακουργημά των, ταῦ τ' ἤ δη ἄ ξιό ν ἐ στιν ἀ κοῦ σαι.
1.95
ἀ φικνεῖ ται γὰ ρ πρὸ ς ὑ μᾶ ς οὐ κέ τι δι' ἀ γγέ λων, ἀ λλ' αὐ τὸ ς ὁ Καλλί ας, καὶ παρελθὼ ν εἰ ς τὴ ν ἐ κκλησί αν λό γους διεξῆ λθε κατεσκευασμέ νους ὑ πὸ Δημοσθέ νους. εἶ πε γὰ ρ ὡ ς ἥ κοι ἐ κ Πελοποννή σου νεωστὶ σύ νταγμα συντά ξας εἰ ς ἑ κατὸ ν ταλά ντων πρό σοδον ἐ πὶ Φί λιππον, καὶ διελογί ζετο ὅ σον ἑ κά στους ἔ δει συντελεῖ ν,̓ Αχαιοὺ ς μὲ ν πά ντας καὶ Μεγαρέ ας ἑ ξή κοντα τά λαντα, τὰ ς δ' ἐ ν Εὐ βοί α πό λεις ἁ πά σας τετταρά κοντα:
1.96
ἐ κ δὲ τού των τῶ ν χρημά των ὑ πά ρξειν καὶ ναυτικὴ ν καὶ πεζὴ ν δύ ναμιν: εἶ ναι δὲ πολλοὺ ς καὶ ἄ λλους τῶ ν̔ Ελλή νων οὓ ς βού λεσθαι κοινωνεῖ ν τῆ ς συντά ξεως, ὥ στε οὔ τε χρημά των οὔ τε στρατιωτῶ ν ἀ πορί αν ἔ σεσθαι. καὶ ταῦ τα μὲ ν τὰ φανερά: ἔ φη δὲ καὶ πρά ξεις πρά ττειν ἑ τέ ρας δι' ἀ πορρή των, καὶ τού των εἶ ναί τινας μά ρτυρας τῶ ν ἡ μετέ ρων πολιτῶ ν, καὶ τελευτῶ ν ὀ νομαστὶ παρεκά λει Δημοσθέ νην καὶ συνειπεῖ ν ἠ ξί ου.
1.97
ὁ δὲ σεμνῶ ς πά νυ παρελθώ ν, τό ν τε Καλλί αν ὑ περεπῄ νει, τό τε ἀ πό ρρητον προσεποιή σατο εἰ δέ ναι: τὴ ν δ' ἐ κ Πελοποννή σου πρεσβεί αν ἣ ν ἐ πρέ σβευσε, καὶ τὴ ν ἐ ξ̓ Ακαρνανί ας ἔ φη βού λεσθαι ὑ μῖ ν ἀ παγγεῖ λαι. ἦ ν δ' αὐ τῷ κεφά λαιον τῶ ν λό γων, πά ντας μὲ ν Πελοποννησί ους ἐ πὶ Φί λιππον ὑ φ' ἑ αυτοῦ, εἶ ναι δὲ τὸ σύ νταγμα χρημά των μὲ ν εἰ ς ἑ κατὸ ν νεῶ ν ταχυναυτουσῶ ν πληρώ ματα καὶ εἰ ς πεζοὺ ς στρατιώ τας μυρί ους καὶ ἱ ππέ ας χιλί ους,
1.98
ὑ πά ρξειν δὲ πρὸ ς τού τοις καὶ τὰ ς πολιτικὰ ς δυνά μεις, ἐ κ Πελοποννή σου μὲ ν πλέ ον ἢ δισχιλί ους ὁ πλί τας, ἐ ξ̓ Ακαρνανί ας δὲ ἑ τέ ρους τοσού τους: δεδό σθαι δὲ ἁ πά ντων τού των τὴ ν ἡ γεμονί αν ὑ μῖ ν: πραχθή σεσθαι δὲ ταῦ τα οὐ κ εἰ ς μακρά ν, ἀ λλ' εἰ ς τὴ ν ἕ κτην ἐ πὶ δέ κα τοῦ̓ Ανθεστηριῶ νος μηνό ς: εἰ ρῆ σθαι γὰ ρ ἐ ν ταῖ ς πό λεσιν ὑ φ' αὑ τοῦ καὶ παρηγγέ λθαι πά ντας ἥ κειν συνεδρεύ σοντας̓ Αθή ναξε εἰ ς τὴ ν πανσέ ληνον. καὶ γὰ ρ τοῦ το ἅ νθρωπος ἴ διον καὶ οὐ κοινὸ ν ποιεῖ.
1.99
οἱ μὲ ν γὰ ρ ἄ λλοι ἀ λαζό νες, ὅ ταν τι ψεύ δωνται, ἀ ό ριστα καὶ ἀ σαφῆ πειρῶ νται λέ γειν, φοβού μενοι τὸ ν ἔ λεγχον: Δημοσθέ νης δ' ὅ ταν ἀ λαζονεύ ηται, πρῶ τον μὲ ν μεθ' ὅ ρκου ψεύ δεται, ἐ ξώ λειαν ἐ παρώ μενος ἑ αυτῷ, δεύ τερον δέ, ἃ εὖ οἶ δεν οὐ δέ ποτε ἐ σό μενα, τολμᾷ λέ γειν εἰ ς ὁ πό τ' ἔ σται, καὶ ὧ ν τὰ σώ ματα οὐ χ ἑ ώ ρακε, τού των τὰ ὀ νό ματα λέ γει, κλέ πτων τὴ ν ἀ κρό ασιν καὶ μιμού μενος τοὺ ς τἀ ληθῆ λέ γοντας. διὸ καὶ σφό δρα ἄ ξιό ς ἐ στι μισεῖ σθαι, ὅ τι πονηρὸ ς ὢ ν καὶ τὰ τῶ ν χρηστῶ ν σημεῖ α διαφθεί ρει.
1.100
ταῦ τα δ' εἰ πὼ ν δί δωσιν ἀ ναγνῶ ναι ψή φισμα τῷ γραμματεῖ μακρό τερον μὲ ν τῆ ς̓ Ιλιά δος, κενό τερον δὲ τῶ ν λό γων οὓ ς εἴ ωθε λέ γειν, καὶ τοῦ βί ου ὃ ν βεβί ωκε, μεστὸ ν δ' ἐ λπί δων οὐ κ ἐ σομέ νων καὶ στρατοπέ δων οὐ δέ ποτε συλλεγησομέ νων. ἀ παγαγὼ ν δ' ὑ μᾶ ς ἄ πωθεν ἀ πὸ τοῦ κλέ μματος καὶ ἀ νακρεμά σας ἀ πὸ τῶ ν ἐ λπί δων, ἐ νταῦ θ' ἤ δη συστρέ ψας γρά φει, ἑ λέ σθαι πρέ σβεις εἰ ς̓ Ερέ τριαν, οἵ τινες δεή σονται τῶ ν̓ Ερετριέ ων, πά νυ γὰ ρ ἔ δει δεηθῆ ναι, μηκέ τι διδό ναι τὴ ν σύ νταξιν ὑ μῖ ν, τὰ πέ ντε τά λαντα, ἀ λλὰ Καλλί ᾳ, καὶ πά λιν ἑ τέ ρους εἰ ς̓ Ωρεό ν, οἵ τινες δεή σονται τὸ ν αὐ τὸ ν̓ Αθηναί οις καὶ φί λον καὶ ἐ χθρὸ ν νομί ζειν.
1.101
ἔ πειτα ἀ ναφαί νεται παρ' ἅ παντ' ὢ ν ἐ ν τῷ ψηφί σματι πρὸ ς τῷ κλέ μματι, γρά ψας καὶ τὰ πέ ντε τά λαντα τοὺ ς πρέ σβεις ἀ ξιοῦ ν τοὺ ς̓ Ωρεί τας μὴ ὑ μῖ ν, ἀ λλὰ Καλλί ᾳ διδό ναι. ὅ τι δ' ἀ ληθῆ λέ γω, ἀ φελὼ ν τὸ ν κό μπον καὶ τὰ ς τριή ρεις καὶ τὴ ν ἀ λαζονεί αν ἀ νά γνωθι: τοῦ κλέ μματος ἅ ψαι, ὃ ὑ φεί λετο ὁ μιαρὸ ς καὶ ἀ νό σιος ἄ νθρωπος, ὅ ν φησι Κτησιφῶ ν ἐ ν τῷ δε τῷ ψηφί σματι διατελεῖ ν λέ γοντα καὶ πρά ττοντα τὰ ἄ ριστα τῷ δή μῳ τῷ̓ Αθηναί ων. Ψή φισμα
1.102
οὐ κοῦ ν τὰ ς μὲ ν τριή ρεις καὶ τὴ ν πεζὴ ν στρατιὰ ν καὶ τὴ ν πανσέ ληνον καὶ τοὺ ς συνέ δρους λό γῳ ἠ κού σατε, τὰ ς δὲ συντά ξεις τῶ ν συμμά χων, τὰ δέ κα τά λαντα, ἔ ργῳ ἀ πωλέ σατε.
1.103
ὑ πό λοιπον δ' εἰ πεῖ ν ἐ στί μοι, ὅ τι λαβὼ ν τρί α τά λαντα μισθὸ ν τὴ ν γνώ μην ταύ την ἔ γραψε Δημοσθέ νης, τά λαντον μὲ ν ἐ κ Χαλκί δος παρὰ Καλλί ου, τά λαντον δ' ἐ ξ̓ Ερετρί ας παρὰ Κλειτά ρχου τοῦ τυρά ννου, τά λαντον δὲ ἐ ξ̓ Ωρεοῦ, δι' ὃ καὶ καταφανὴ ς ἐ γέ νετο, δημοκρατουμέ νων τῶ ν̓ Ωρειτῶ ν καὶ πά ντα πραττό ντων μετὰ ψηφί σματος. ἐ ξανηλωμέ νοι γὰ ρ ἐ ν τῷ πολέ μῳ καὶ παντελῶ ς ἀ πό ρως διακεί μενοι, πέ μπουσι πρὸ ς αὐ τὸ ν Γνωσί δημον τὸ ν Χαριγέ νους υἱ ὸ ν τοῦ δυναστεύ σαντό ς ποτε ἐ ν̓ Ωρεῷ, δεησό μενον τὸ μὲ ν τά λαντον ἀ φεῖ ναι τῇ πό λει, ἐ παγγελού μενον δ' αὐ τῷ χαλκῆ ν εἰ κό να σταθή σεσθαι ἐ ν̓ Ωρεῷ.
1.104
ὁ δὲ ἀ πεκρί νατο τῷ Γνωσιδή μῳ, ὅ τι ἐ λά χιστα χαλκοῦ δέ οιτο, τὸ δὲ τά λαντον διὰ τοῦ Καλλί ου εἰ σέ πραττεν. ἀ ναγκαζό μενοι δὲ οἱ̓ Ωρεῖ ται καὶ οὐ κ εὐ ποροῦ ντες, ὑ πέ θεσαν αὐ τῷ τοῦ ταλά ντου τὰ ς δημοσί ας προσό δους, καὶ τό κον ἤ νεγκαν Δημοσθέ νει τοῦ δωροδοκή ματος δραχμὴ ν τοῦ μηνὸ ς τῆ ς μνᾶ ς, ἕ ως τὸ κεφά λαιον ἀ πέ δοσαν.
1.105
καὶ ταῦ τ' ἐ πρά χθη μετὰ ψηφί σματος τοῦ δή μου. ὅ τι δὲ ἀ ληθῆ λέ γω, λαβέ μοι τὸ ψή φισμα τῶ ν̓ Ωρειτῶ ν. Ψή φισματοῦ τ' ἐ στὶ τὸ ψή φισμα, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, αἰ σχύ νη μὲ ν τῆ ς πό λεως, ἔ λεγχος δὲ οὐ μικρὸ ς τῶ ν Δημοσθέ νους πολιτευμά των, φανερὰ δὲ κατηγορί α Κτησιφῶ ντος: τὸ ν γὰ ρ οὕ τως αἰ σχρῶ ς δωροδοκοῦ ντα οὐ κ ἔ στιν ἄ νδρα γεγονέ ναι ἀ γαθό ν, ὃ τετό λμηκεν οὗ τος γρά ψαι.
1.106
ἐ νταῦ θ' ἤ δη τέ τακται καὶ ὁ τρί τος τῶ ν καιρῶ ν, μᾶ λλον δ' ὁ πά ντων πικρό τατος χρό νος, ἐ ν ὧ Δημοσθέ νης ἀ πώ λεσε τὰ ς τῶ ν̔ Ελλή νων καὶ τῆ ς πό λεως πρά ξεις, ἀ σεβή σας μὲ ν εἰ ς τὸ ἱ ερὸ ν τὸ ἐ ν Δελφοῖ ς, ἄ δικον δὲ καὶ οὐ δαμῶ ς ἴ σην τὴ ν πρὸ ς Θηβαί ους συμμαχί αν γρά ψας. ἄ ρξομαι δὲ ἀ πὸ τῶ ν εἰ ς τοὺ ς πλημμελημά των λέ γειν.
1.107
ἔ στι γά ρ, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, τὸ Κιρραῖ ον ὠ νομασμέ νον πεδί ον καὶ λιμὴ ν ὁ νῦ ν ἐ ξά γιστος καὶ ἐ πά ρατος ὠ νομασμέ νος. ταύ την ποτὲ τὴ ν χώ ραν κατῴ κησαν Κιρραῖ οι καὶ Κραγαλί δαι, γέ νη παρανομώ τατα, οἳ εἰ ς τὸ ἱ ερὸ ν τὸ ἐ ν Δελφοῖ ς καὶ περὶ τὰ ἀ ναθή ματα ἠ σέ βουν, ἐ ξημά ρτανον δὲ καὶ εἰ ς τοὺ ς̓ Αμφικτύ ονας. ἀ γανακτή σαντες δ' ἐ πὶ τοῖ ς γιγνομέ νοις μά λιστα μέ ν, ὡ ς λέ γονται, οἱ πρό γονοι οἱ ὑ μέ τεροι, ἔ πειτα καὶ οἱ ἄ λλοἰ Αμφικτύ ονες, μαντεί αν ἐ μαντεύ σαντο παρὰ τῷ θεῷ, τί νι χρὴ τιμωρί ᾳ τοὺ ς ἀ νθρώ πους τού τους μετελθεῖ ν.
1.108
καὶ αὐ τοῖ ς ἀ ναιρεῖ ἡ Πυθί α πολεμεῖ ν Κιρραί οις καὶ Κραγαλί δαις πά ντ' ἤ ματα καὶ πά σας νύ κτας, καὶ τὴ ν χώ ραν αὐ τῶ ν ἐ κπορθή σαντας καὶ αὐ τοὺ ς ἀ νδραποδισαμέ νους ἀ ναθεῖ ναι τῷ̓ Από λλωνι τῷ Πυθί ῳ καὶ τῇ̓ Αρτέ μιδι καὶ τῇ Λητοῖ καὶ̓ Αθηνᾷ Προναί ᾳ ἐ πὶ πά σῃ ἀ εργί ᾳ, καὶ ταύ την τὴ ν χώ ραν μή τ' αὐ τοὺ ς ἐ ργά ζεσθαι μή τ' ἄ λλον ἐ ᾶ ν. λαβό ντες δὲ τὸ ν χρησμὸ ν τοῦ τον οἱ̓ Αμφικτύ ονες ἐ ψηφί σαντο Σό λωνος εἰ πό ντος̓ Αθηναί ου τὴ ν γνώ μην, ἀ νδρὸ ς καὶ νομοθετῆ σαι δυνατοῦ καὶ περὶ ποί ησιν καὶ φιλοσοφί αν διατετριφό τος, ἐ πιστρατεύ ειν ἐ πὶ τοὺ ς ἐ ναγεῖ ς κατὰ τὴ ν μαντεί αν τοῦ θεοῦ:
1.109
καὶ συναθροί σαντες δύ ναμιν πολλὴ ν τῶ ν̓ Αμφικτυό νων, ἐ ξηνδραποδί σαντο τοὺ ς ἀ νθρώ πους καὶ τὸ ν λιμέ να καὶ τὴ ν πό λιν αὐ τῶ ν κατέ σκαψαν καὶ τὴ ν χώ ραν καθιέ ρωσαν κατὰ τὴ ν μαντεί αν. καὶ ἐ πὶ τού τοις ὅ ρκον ὤ μοσαν ἰ σχυρό ν, μή τ' αὐ τοὶ τὴ ν ἱ ερὰ ν γῆ ν ἐ ργά σεσθαι μή τ' ἄ λλῳ ἐ πιτρέ ψειν, ἀ λλὰ βοηθή σειν τῷ θεῷ καὶ τῇ γῇ τῇ ἱ ερᾷ καὶ χειρὶ καὶ ποδὶ καὶ φωνῇ καὶ πά σῃ δυνά μει.
1.110
καὶ οὐ κ ἀ πέ χρησεν αὐ τοῖ ς τοῦ τον τὸ ν ὅ ρκον ὀ μό σαι, ἀ λλὰ καὶ προστροπὴ ν καὶ ἀ ρὰ ν ἰ σχυρὰ ν ὑ πὲ ρ τού των ἐ ποιή σαντο. γέ γραπται γὰ ρ οὕ τως ἐ ν τῇ ἀ ρᾷ,“ εἴ τις τά δε,” φησί,“ παραβαί νοι ἢ πό λις ἤ ἰ διώ της ἢ ἔ θνος, ἐ ναγή ς,” φησί ν,“ ἔ στω τοῦ̓ Από λλωνος καὶ τῆ ς̓ Αρτέ μιδος καὶ τῆ ς Λητοῦ ς καὶ̓ Αθηνᾶ ς Προναί ας.”
1.111
καὶ ἐ πεύ χεται αὐ τοῖ ς μή τε γῆ ν καρποὺ ς φέ ρειν, μή τε γυναῖ κας τέ κνα τί κτειν γονεῦ σιν ἐ οικό τα, ἀ λλὰ τέ ρατα, μή τε βοσκή ματα κατὰ φύ σιν γονὰ ς ποιεῖ σθαι, ἧ τταν δὲ αὐ τοῖ ς εἶ ναι πολέ μου καὶ δικῶ ν καὶ ἀ γορᾶ ς, καὶ ἐ ξώ λεις εἶ ναι καὶ αὐ τοὺ ς καὶ οἰ κί ας καὶ γέ νος ἐ κεί νων.“ καὶ μή ποτε,” φησί ν,“ ὁ σί ως θύ σειαν τῷ̓ Από λλωνι μηδὲ τῇ̓ Αρτέ μιδι μηδὲ τῇ Λητοῖ μηδ'̓ Αθηνᾷ Προναί ᾳ, μηδὲ δέ ξαιντο αὐ τοῖ ς τὰ ἱ ερά.”
1.112
ὅ τι δ' ἀ ληθῆ λέ γω, ἀ νά γνωθι τὴ ν τοῦ θεοῦ μαντεί αν. ἀ κού σατε τῆ ς ἀ ρᾶ ς. ἀ ναμνή σθητε τῶ ν ὅ ρκων, οὓ ς ὑ μῶ ν οἱ πρό γονοι μετὰ τῶ ν̓ Αμφικτυό νων συνώ μοσαν. οὐ πρὶ ν τῆ σδε πό ληος ἐ ρεί ψετε πύ ργον ἑ λό ντες, πρί ν γε θεοῦ τεμέ νει κυανώ πιδος̓ Αμφιτρί της κῦ μα ποτικλύ ζῃ κελαδοῦ ν ἱ εραῖ σιν ἐ π' ἀ κταῖ ς.̔́ Ορκοἰ Αρά
1.113
ταύ της τῆ ς ἀ ρᾶ ς καὶ τῶ ν ὅ ρκων καὶ τῆ ς μαντεί ας ἀ ναγεγραμμέ νων ἔ τι καὶ νῦ ν, οἱ Λοκροὶ οἱ̓ Αμφισσεῖ ς, μᾶ λλον δὲ οἱ προεστηκό τες αὐ τῶ ν, ἄ νδρες παρανομώ τατοι, ἐ νηργά ζοντο τὸ πεδί ον, καὶ τὸ ν λιμέ να τὸ ν ἐ ξά γιστον καὶ ἐ πά ρατον πά λιν ἐ τεί χισαν καὶ συνῴ κισαν, καὶ τέ λη τοὺ ς καταπλέ οντας ἐ ξέ λεγον, καὶ τῶ ν ἀ φικνουμέ νων εἰ ς Δελφοὺ ς πυλαγό ρων ἐ νί ους χρή μασι διέ φθειρον, ὧ ν εἷ ς ἦ ν Δημοσθέ νης.
1.114
χειροτονηθεὶ ς γὰ ρ ὑ φ' ὑ μῶ ν πυλά γορος, λαμβά νει δισχιλί ας δραχμὰ ς παρὰ τῶ ν̓ Αμφισσέ ων, τοῦ μηδεμί αν μνεί αν περὶ αὐ τῶ ν ἐ ν τοῖ ς̓ Αμφικτύ οσι ποιεῖ σθαι. διωμολογή θη δ' αὐ τῷ καὶ εἰ ς τὸ ν λοιπὸ ν χρό νον ἀ ποστέ λλεσθαἰ Αθή ναζε τοῦ ἐ νιαυτοῦ ἑ κά στου μνᾶ ς εἴ κοσιν ἐ κ τῶ ν ἐ ξαγί στων καὶ ἐ παρά των χρημά των, ἐ φ' ᾧ τε βοηθή σει τοῖ ς̓ Αμφισσεῦ σιν̓ Αθή νησι κατὰ πά ντα τρό πον: ὅ θεν ἔ τι μᾶ λλον ἢ πρό τερον συμβέ βηκεν αὐ τῷ, ὅ του ἂ ν προσά ψηται, ἢ ἀ νδρὸ ς ἰ διώ του ἢ δυνά στου ἢ πό λεως δημοκρατουμέ νης, τού των ἑ κά στους ἀ νιά τοις συμφοραῖ ς περιβά λλειν.
1.115
σκέ ψασθε δὴ τὸ ν δαί μονα καὶ τὴ ν τύ χην, ὅ σῳ περιεγέ νετο τῆ ς τῶ ν̓ Αμφισσέ ων ἀ σεβεί ας. ἐ πὶ γὰ ρ Θεοφρά στου ἄ ρχοντος, ἱ ερομνή μονος ὄ ντος Διογνή τοὐ Αναφλυστί ου, πυλαγό ρους ὑ μεῖ ς εἵ λεσθε Μειδί αν τε ἐ κεῖ νον τὸ ν̓ Αναγυρά σιον, ὃ ν ἐ βουλό μην ἂ ν πολλῶ ν ἕ νεκα ζῆ ν, καὶ Θρασυκλέ α τὸ ν ἐ ξ Οἴ ου, καὶ τρί τον μετὰ τού των ἐ μέ. συνέ βη δ' ἡ μῖ ν ἀ ρτί ως μὲ ν εἰ ς Δελφοὺ ς ἀ φῖ χθαι, παραχρῆ μα δὲ τὸ ν ἱ ερομνή μονα Διό γνητον πυρέ ττειν: τὸ δ' αὐ τὸ τοῦ το συνεπεπτώ κει καὶ τῷ Μειδί ᾳ. οἱ δ' ἄ λλοι συνεκά θηντὀ Αμφικτύ ονες.
1.116
ἐ ξηγγέ λλετο δ' ἡ μῖ ν παρὰ τῶ ν βουλομέ νων εὔ νοιαν ἐ νδεί κνυσθαι τῇ πό λει, ὅ τι οἱ̓ Αμφισσεῖ ς ὑ ποπεπτωκό τες τό τε καὶ δεινῶ ς θεραπεύ οντες τοὺ ς Θηβαί ους εἰ σέ φερον δό γμα κατὰ τῆ ς ἡ μετέ ρας πό λεως, πεντή κοντα ταλά ντοις ζημιῶ σαι τὸ ν δῆ μον τὸ ν̓ Αθηναί ων, ὅ τι χρυσᾶ ς ἀ σπί δας ἀ νέ θεμεν πρὸ ς τὸ ν καινὸ ν νεὼ ν πρὶ ν ἐ ξαρέ σασθαι, καὶ ἐ πεγρά ψαμεν τὸ προσῆ κον ἐ πί γραμμα,“̓ Αθηναῖ οι ἀ πὸ Μή δων καὶ Θηβαί ων, ὅ τε τἀ ναντί α τοῖ ς̔́ Ελλησιν ἐ μά χοντο.” μεταπεμψά μενος δ' ἐ μὲ ὁ ἱ ερομνή μων ἠ ξί ου εἰ σελθεῖ ν εἰ ς τὸ συνέ δριον καὶ εἰ πεῖ ν τι πρὸ ς τοὺ ς̓ Αμφικτύ ονας ὑ πὲ ρ τῆ ς πό λεως, καὶ αὐ τὸ ν οὕ τω προῃ ρημέ νον.
1.117
ἀ ρχομέ νου δέ μου λέ γειν καὶ προθυμό τερό ν πως εἰ σεληλυθό τος εἰ ς τὸ συνέ δριον, τῶ ν ἄ λλων πυλαγό ρων μεθεστηκό των, ἀ ναβοή σας τις τῶ ν̓ Αμφισσέ ων, ἄ νθρωπος ἀ σελγέ στατος καὶ ὡ ς ἐ μοὶ ἐ φαί νετο οὐ δεμιᾶ ς παιδεί ας μετεσχηκώ ς, ἴ σως δὲ καὶ δαιμονί ου τινὸ ς ἐ ξαμαρτά νειν προαγομέ νου,“ ἀ ρχὴ ν δέ γε,” ἔ φη,“ ὦ ἄ νδρες̔́ Ελληνες, εἰ ἐ σωφρονεῖ τε, οὐ δ' ἂ ν ὠ νομά ζετε τοὔ νομα τοῦ δή μου τοῦ̓ Αθηναί ων ἐ ν ταῖ σδε ταῖ ς ἡ μέ ραις, ἀ λλ' ὡ ς ἐ ναγεῖ ς ἐ ξεί ργετ' ἂ ν ἐ κ τοῦ ἱ εροῦ.”
1.118
ἅ μα δὲ ἐ μέ μνητο τῆ ς τῶ ν Θωκέ ων, συμμαχί ας, ἣ ν ὁ Κρωβύ λος ἐ κεῖ νος ἔ γραψε, καὶ ἄ λλα πολλὰ καὶ δυσχερῆ κατὰ τῆ ς πό λεως διεξῄ ει, ἃ ἐ γὼ οὔ τε τό τ' ἐ καρτέ ρουν ἁ κού ων, οὔ τε νῦ ν ἡ δέ ως μέ μνημαι αὐ τῶ ν. ἀ κού σας δὲ οὕ τω παρωξύ νθην, ὡ ς οὐ δεπώ ποτ' ἐ ν τῷ ἐ μαυτοῦ βί ῳ. καὶ τοὺ ς μὲ ν ἄ λλους λό γους ὑ περβή σομαι: ἐ πῄ ει δ' οὖ ν μοι ἐ πὶ τὴ ν γνώ μην μνησθῆ ναι τῆ ς τῶ ν̓ Αμφισσέ ων περὶ τὴ ν γῆ ν τὴ ν ἱ ερὰ ν ἀ σεβεί ας, καὶ αὐ τό θεν ἑ στηκὼ ς ἐ δεί κνυον τοῖ ς̓ Αμφικτύ οσιν: ὑ πό κειται γὰ ρ τὸ Κιρραῖ ον πεδί ον τῷ ἱ ερῷ καὶ ἔ στιν εὐ σύ νοπτον.
1.119
“ ὁ ρᾶ τε,” ἔ φην ἐ γώ,“ ὦ ἄ νδρες τῶ ν̓ Αμφικτύ ονες, ἐ ξειργασμέ νον τουτὶ τὸ πεδί ον ὑ πὸ τῶ ν̓ Αμφισσέ ων, καὶ κεραμεῖ α ἐ νῳ κοδομημέ να καὶ αὔ λια: ὁ ρᾶ τε τοῖ ς ὀ φθαλμοῖ ς τὸ ν ἐ ξά γιστον καὶ ἐ πά ρατον λιμέ να τετειχισμέ νον: ἴ στε τού τους αὐ τοί, καὶ οὐ δὲ ν ἑ τέ ρων δεῖ σθε μαρτύ ρων, τέ λη πεπρακό τας καὶ χρή ματα λαμβά νοντας ἐ κ τοῦ ἱ εροῦ λιμέ νος.” ἅ μα δὲ ἀ ναγιγνώ σκειν ἐ κέ λευον αὐ τοῖ ς τὴ ν μαντεί αν τοῦ θεοῦ, τὸ ν ὅ ρκον τῶ ν προγό νων, τὴ ν ἀ ρὰ ν τὴ ν γενομέ νην, καὶ διωριζό μην ὅ τι
1.120
“ ἐ γὼ μὲ ν ὑ πὲ ρ τοῦ δή μου τοῦ̓ Αθηναί ων καὶ τοῦ σώ ματος καὶ τῶ ν τέ κνων καὶ οἰ κί ας τῆ ς ἐ μαυτοῦ βοηθῶ κατὰ τὸ ν ὅ ρκον καὶ τῷ θεῷ καὶ τῇ γῇ τῇ ἱ ερᾷ καὶ χειρὶ καὶ ποδὶ καὶ φωνῇ καὶ πᾶ σιν οἷ ς δύ ναμαι, καὶ τὴ ν πό λιν τὴ ν ἡ μετέ ραν τὰ πρὸ ς τοὺ ς θεοὺ ς ἀ φοσιῶ: ὑ μεῖ ς δ' ὑ πὲ ρ ὑ μῶ ν αὐ τῶ ν ἤ δη βουλεύ εσθε. ἐ νῆ κται μὲ ν τὰ κανᾶ, παρέ στηκε δὲ τὰ θύ ματα τοῖ ς βωμοῖ ς, μέ λλετε δ' αἰ τεῖ ν τοὺ ς θεοὺ ς τἀ γαθὰ καὶ κοινῇ καὶ ἰ δί α.”
1.121
“ σκοπεῖ τε δή, ποί ᾳ φωνῇ, ποί ᾳ ψυχῇ, ποί οις ὄ μμασι, τί να τό λμαν κτησά μενοι τὰ ς ἱ κετεί ας ποιή σεσθε, τού τους παρέ ντες ἀ τιμωρή τους τοὺ ς ἐ ναγεῖ ς καὶ ταῖ ς ἀ ραῖ ς ἐ νό χους. οὐ γὰ ρ δι' αἰ νιγμῶ ν, ἀ λλ' ἐ ναργῶ ς γέ γραπται κατά τε τῶ ν ἀ σεβησά ντων, ἃ χρὴ παθεῖ ν αὐ τού ς, καὶ κατὰ τῶ ν ἐ πιτρεψά ντων, καὶ τελευταῖ ον ἐ ν τῇ ἀ ρᾷ γέ γραπται,“ μηδ' ὁ σί ως”, φησί,“ θύ σειαν οἱ μὴ τιμωροῦ ντες τῷ̓ Από λλωνι μηδὲ τῇ̓ Αρτέ μιδι μηδὲ τῇ Λητοῖ μηδ'̓ Αθηνᾷ Προναί α, μηδὲ δέ ξαιντο αὐ τοῖ ς τὰ ἱ ερά”.”
1.122
ταῦ τα καὶ πρὸ ς τού τοις ἕ τερα πολλὰ διεξελθό ντος ἐ μοῦ, ἐ πειδή ποτε ἀ πηλλά γην καὶ μετέ στην ἐ κ τοῦ συνεδρί ου, κραυγὴ πολλὴ καὶ θό ρυβος ἦ ν τῶ ν̓ Αμφικτυό νων, καὶ ὁ λό γος ἦ ν οὐ κέ τι περὶ τῶ ν ἀ σπί δων ἃ ς ἡ μεῖ ς ἀ νέ θεμεν, ἀ λλ' ἤ δη περὶ τῆ ς τῶ ν̓ Αμφισσέ ων τιμωρί ας. ἤ δη δὲ πό ρρω τῆ ς ἡ μέ ρας ὄ ν, προελθὼ ν ὁ κῆ ρυξ ἀ νεῖ πε, Δελφῶ ν ὅ σοι ἐ πὶ δί ετες ἡ βῶ σι, καὶ δού λους καὶ ἐ λευθέ ρους, ἥ κειν αὔ ριον ἅ μα τῇ ἡ μέ ρᾳ ἔ χοντας ἄ μας καὶ δικέ λλας πρὸ ς τὸ Θυτεῖ ον ἐ κεῖ καλού μενον: καὶ πά λιν ὁ αὐ τὸ ς κῆ ρυξ ἀ ναγορεύ ει τοὺ ς ἱ ερομνή μονας καὶ τοὺ ς πυλαγό ρους ἅ παντας ἥ κειν εἰ ς τὸ ν αὐ τὸ ν τό πον βοηθή σοντας τῷ θεῷ καὶ τῇ γῇ τῇ ἱ ερᾷ:“ ἥ τις δ' ἂ ν μὴ παρῇ πό λις, εἴ ρξεται τοῦ ἱ εροῦ καὶ ἐ ναγὴ ς ἔ σται καὶ τῇ ἀ ρᾷ ἔ νοχος.”
1.123
τῇ δὲ ὑ στεραί ᾳ ἥ κομεν ἕ ωθεν εἰ ς τὸ ν προειρημέ νον τό πον, καὶ κατέ βημεν εἰ ς τὸ Κιρραῖ ον πεδί ον, καὶ τὸ ν λιμέ να κατασκά ψαντες καὶ τὰ ς οἰ κί ας ἐ μπρή σαντες ἀ νεχωροῦ μεν. ταῦ τα δὲ ἡ μῶ ν πραττό ντων οἱ Λοκροὶ οἱ̓ Αμφισσεῖ ς, ἑ ξή κοντα στά δια ἄ πωθεν οἰ κοῦ ντες Δελφῶ ν, ἦ λθον ἐ φ' ἡ μᾶ ς μεθ' ὅ πλων πανδημεί: καὶ εἰ μὴ δρό μῳ μό λις ἐ ξεφύ γομεν εἰ ς Δελφού ς, ἐ κινδυνεύ σαμεν ἂ ν ἀ πολέ σθαι.
1.124
τῇ δὲ ἐ πιού σῃ ἡ μέ ρᾳ Κό ττυφος ὁ τὰ ς γνώ μας ἐ πιψηφί ξων ἐ κκλησί αν ἐ ποί ει τῶ ν̓ Αμφικτυό νων: ἐ κκλησί αν γὰ ρ ὀ νομά ζουσιν, ὅ ταν τις μὴ μό νον τοὺ ς πυλαγό ρους καὶ τοὺ ς ἱ ερομνή μονας συγκαλέ σῃ, ἀ λλὰ καὶ τοὺ ς θύ οντας καὶ τοὺ ς χρωμέ νους τῷ θεῷ. ἐ νταῦ θ' ἤ δη πολλαὶ μὲ ν τῶ ν̓ Αμφισσέ ων ἐ γί γνοντο κατηγορί αι, πολὺ ς δ' ἔ παινος ἦ ν κατὰ τῆ ς ἡ μετέ ρας πό λεως: τέ λος δὲ παντὸ ς τοῦ λό γου ψηφί ξονται ἥ κειν τοὺ ς ἱ ερομνή μονας πρὸ τῆ ς ἐ πιού σης πυλαί ας ἐ ν ῥ ητῷ χρό νῳ εἰ ς Πύ λας, ἔ χοντας δό γμα καθ' ὅ τι δί κας δώ σουσιν οἱ̓ Αμφισσεῖ ς ὑ πὲ ρ ὧ ν εἰ ς τὸ ν θεὸ ν καὶ τὴ ν γῆ ν τὴ ν ἱ ερὰ ν καὶ τοὺ ς̔ Αμφικτύ ονας ἐ ξή μαρτον. ὅ τι δὲ ἀ ληθῆ λέ γω, ἀ ναγνώ σεται τὸ ψή φισμα ὑ μῖ ν ὁ γραμματεύ ς. Ψή φισμα
1.125
τοῦ δό γματος τού του ἀ ποδοθέ ντος ὑ φ' ἡ μῶ ν ἐ ν τῇ βουλῇ καὶ πά λιν ἐ ν τῇ ἐ κκλησί α, καὶ τὰ ς πρά ξεις ἡ μῶ ν ἀ ποδεξαμέ νου τοῦ δή μου, καὶ τῆ ς πό λεως ἁ πά σης προαιρουμέ νης εὐ σεβεῖ ν, καὶ Δημοσθέ νους ὑ πὲ ρ τοῦ μεσεγγυή ματος τοῦ ἐ ξ̓ Αμφί σσης ἀ ντιλέ γοντος, καὶ ἐ μοῦ φανερῶ ς ἐ ναντί ον ὑ μῶ ν ἐ ξελέ γχοντος, ἐ πειδὴ ἐ κ τοῦ φανεροῦ τὴ ν πό λιν ἅ νθρωπος οὐ κ ἐ δύ νατο σφῆ λαι, εἰ σελθὼ ν εἰ ς τὸ βουλευτή ριον καὶ μεταστησά μενος τοὺ ς ἰ διώ τας, ἐ κφέ ρεται προβού λευμα εἰ ς τὴ ν ἐ κκλησί αν, προσλαβὼ ν τὴ ν τοῦ γρά ψαντος ἀ πειρί αν:
1.126
τὸ δ' αὐ τὸ τοῦ το καὶ ἐ ν τῇ ἐ κκλησί α διεπρά ξατο ἐ πιψηφισθῆ ναι καὶ γενέ σθαι δή μου ψή φισμα, ἐ π' ἀ ναστά σει τῆ ς ἐ κκλησί ας οὔ σης, ἀ πεληλυθό τος ἐ μοῦ, οὐ γὰ ρ ἄ ν ποτε ἐ πέ τρεψα, καὶ τῶ ν πολλῶ ν διαφειμέ νων: οὗ τὸ κεφά λαιό ν ἐ στι,“ τὸ ν ἱ ερομνή μονα,” φησί,“ τὸ ν̓ Αθηναί ων καὶ τοὺ ς πυλαγό ρους τοὺ ς ἀ εὶ πυλαγοροῦ ντας πορεύ εσθαι εἰ ς Πύ λας καὶ εἰ ς Δελφοὺ ς ἐ ν τοῖ ς τεταγμέ νοις χρό νοις ὑ πὸ τῶ ν προγό νων,” εὐ πρεπῶ ς γε τῷ ὀ νό ματι, ἀ λλὰ τῷ ἔ ργῳ αἰ σχρῶ ς: κωλύ ει γὰ ρ εἰ ς τὸ ν σύ λλογον τὸ ν ἐ ν Πύ λαις ἀ παντᾶ ν, ὃ ς ἐ ξ ἀ νά γκης πρὸ τοῦ καθή κοντος ἔ μελλε χρό νου γί γνεσθαι.
1.127
καὶ πά λιν ἐ ν τῷ αὐ τῷ ψηφί σματι πολὺ καὶ σαφέ στερον καὶ πικρό τερον γρά φει,“ τὸ ν ἱ ερομνή μονα,” φησί,“ τὸ ν̓ Αθηναί ων καὶ τοὺ ς πυλαγό ρους τοὺ ς ἀ εὶ πυλαγοροῦ ντας μὴ μετέ χειν τοῖ ς ἐ κεῖ σε συλλεγομέ νοις μή τε λό γου μή τε ἔ ργου μή τε δό γματος μή τε πρά ξεως μηδεμιᾶ ς.” τὸ δὲ μὴ μετέ χειν τί ἐ στι; πό τερα τἀ ληθὲ ς εἴ πω, ἢ τὸ ἥ διστον ἀ κοῦ σαι; τἀ ληθὲ ς ἐ ρῶ: τὸ γὰ ρ ἀ εὶ πρὸ ς ἡ δονὴ ν λεγό μενον οὑ τωσὶ τὴ ν πό λιν διατέ θηκεν. οὐ κ ἐ ᾷ μεμνῆ σθαι τῶ ν ὅ ρκων, οὓ ς ἡ μῶ ν ὤ μοσαν οἱ πρό γονοι, οὐ δὲ τῆ ς ἀ ρᾶ ς, οὐ δὲ τῆ ς τοῦ θεοῦ μαντεί ας.
1.128
ἡ μεῖ ς μὲ ν οὖ ν, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, κατεμεί ναμεν διὰ τοῦ το τὸ ψή φισμα, οἱ δ' ἄ λλοἰ Αμφικτύ ονες συνελέ γησαν εἰ ς Πύ λας πλὴ ν μιᾶ ς πό λεως, ἧ ς ἐ γὼ οὔ τ' ἂ ν τοὔ νομα εἴ ποιμι, μή θ' αἱ συμφοραὶ παραπλή σιοι γέ νοιντο αὐ τῆ ς μηδενὶ τῶ ν̔ Ελλή νων. καὶ συνελθό ντες ἐ ψηφί σαντο ἐ πιστρατεύ ειν ἐ πὶ τοὺ ς̓ Αμφισσέ ας, καὶ στρατηγὸ ν εἵ λοντο Κό ττυφον τὸ ν Φαρσά λιον τὸ ν τό τε τὰ ς γνώ μας ἐ πιψηφί ζοντα, οὐ κ ἐ πιδημοῦ ντος ἐ ν Μακεδονί α Φιλί ππου, οὐ δ' ἐ ν τῇ̔ Ελλά δι παρό ντος, ἀ λλ' ἐ ν Σκύ θαις οὕ τω μακρὰ ν ἀ πό ντος: ὃ ν αὐ τί κα μά λα τολμή σει λέ γειν Δημοσθέ νης ὡ ς ἐ γὼ ἐ πὶ τοὺ ς̔́ Ελληνας ἐ πή γαγον.
1.129
καὶ παρελθό ντες τῇ πρώ τῃ στρατεί α καὶ μά λα μετρί ως ἐ χρή σαντο τοῖ ς̓ Αμφισσεῦ σιν: ἀ ντὶ γὰ ρ τῶ ν μεγί στων ἀ δικημά των χρή μασιν αὐ τοὺ ς ἐ ζημί ωσαν, καὶ ταῦ τ' ἐ ν ῥ ητῷ χρό νῳ προεῖ πον τῷ θεῷ καταθεῖ ναι, καὶ τοὺ ς μὲ ν ἐ ναγεῖ ς καὶ τῶ ν πεπραγμέ νων αἰ τί ους μετέ στησαν, τοὺ ς δὲ δι' εὐ σέ βειαν φεύ γοντας κατή γαγον. ἐ πειδὴ δὲ οὔ τε τὰ χρή ματα ἐ ξέ τινον τῷ θεῷ, τού ς τ' ἐ ναγεῖ ς κατή γαγον, καὶ τοὺ ς εὐ σεβεῖ ς καὶ κατελθό ντας διὰ τῶ ν̓ Αμφικτυό νων ἐ ξέ βαλον, οὕ τως ἤ δη τὴ ν δευτέ ραν στρατεί αν ἐ ποιή σαντο, πολλῷ χρό νῳ ὕ στερον, ἐ πανεληλυθό τος Φιλί ππου ἐ κ τῆ ς ἐ πὶ τοὺ ς Σκύ θας στρατεί ας, τῶ ν μὲ ν θεῶ ν τὴ ν ἡ γεμονί αν τῆ ς εὐ σεβεί ας ἡ μῖ ν παραδεδωκό των, τῆ ς δὲ Δημοσθέ νους δωροδοκί ας ἐ μποδὼ ν γεγενημέ νης.
1.130
ἀ λλ' οὐ πρού λεγον, οὐ προεσή μαινον οἱ θεοὶ φυλά ξασθαι, μό νον γε οὐ κ ἀ νθρώ πων φωνὰ ς προσκτησά μενοι; οὐ δεμί αν τοι πώ ποτε ἔ γωγε μᾶ λλον πό λιν ἑ ώ ρακα ὑ πὸ μὲ ν τῶ ν θεῶ ν σῳ ζομέ νην, ὑ πὸ δὲ τῶ ν ῥ ητό ρων ἐ νί ων ἀ πολλυμέ νην. οὐ χ ἱ κανὸ ν ἦ ν τὸ τοῖ ς μυστηρί οις φανὲ ν σημεῖ ον, ἡ τῶ ν μυστῶ ν τελευτή; οὐ περὶ τού των̓ Αμεινιά δης μὲ ν πρού λεγεν εὐ λαβεῖ σθαι καὶ πέ μπειν εἰ ς Δελφοὺ ς ἐ περησομέ νους τὸ ν θεὸ ν ὅ τι χρὴ πρά ττειν, Δημοσθέ νης δὲ ἀ ντέ λεγε, φιλιππί ζειν τὴ ν Πυθί αν φά σκων, ἀ παί δευτος ὢ ν καὶ ἀ πολαύ ων καὶ ἐ μπιμπλά μενος τῆ ς δεδομέ νης ὑ φ' ὑ μῶ ν αὐ τῷ ἐ ξουσί ας;
1.131
οὐ τὸ τελευταῖ ον ἀ θύ των καὶ ἀ καλλιερή των ὄ ντων τῶ ν ἱ ερῶ ν ἐ ξέ πεμψε τοὺ ς στρατιώ τας ἐ πὶ τὸ ν πρό δηλον κί νδυνον; καί τοι πρώ ην γέ ποτε ἀ πετό λμα λέ γειν ὅ τι παρὰ τοῦ το Φί λιππος οὐ κ ἦ λθεν ἡ μῶ ν ἐ πὶ τὴ ν χώ ραν, ὅ τι οὐ κ ἦ ν αὐ τῷ καλὰ τὰ ἱ ερά. τί νος οὖ ν σὺ ζημί ας ἄ ξιος εἶ τυχεῖ ν, ὦ τῆ ς̔ Ελλά δος ἀ λειτή ριε; εἰ γὰ ρ ὁ μὲ ν κρατῶ ν οὐ κ ἦ λθεν εἰ ς τὴ ν τῶ ν κρατουμέ νων χώ ραν, ὅ τι οὐ κ ἦ ν αὐ τῷ καλὰ τὰ ἱ ερά, σὺ δ' οὐ δὲ ν προειδὼ ς τῶ ν μελλό ντων ἔ σεσθαι, πρὶ ν καλλιερῆ σαι τοὺ ς στρατιώ τας ἐ ξέ πεμψας, πό τερα στεφανοῦ σθαι σε δεῖ ἐ πὶ ταῖ ς τῆ ς πό λεως ἀ τυχί αις, ἢ ὑ περωρί σθαι;
1.132
τοιγά ρτοι τί τῶ ν ἀ νελπί στων καὶ ἀ προσδοκή των ἐ φ' ἡ μῶ ν οὐ γέ γονεν; οὐ γὰ ρ βί ον γε ἡ μεῖ ς ἀ νθρώ πινον βεβιώ καμεν, ἀ λλ' εἰ ς παραδοξολογί αν τοῖ ς μεθ' ἡ μᾶ ς ἔ φυμεν. οὐ χ ὁ μὲ ν τῶ ν Περσῶ ν βασιλεύ ς, ὁ τὸ ν̓́ Αθω διορύ ξας, ὁ τὸ ν̔ Ελλή σποντον ζεύ ξας, ὁ γῆ ν καὶ ὕ δωρ τοὺ ς̔́ Ελληνας αἰ τῶ ν, ὁ τολμῶ ν ἐ ν ταῖ ς ἐ πιστολαῖ ς γρά φειν, ὅ τι δεσπό της ἐ στὶ ν ἁ πά ντων ἀ νθρώ πων ἀ φ' ἡ λί ου ἀ νιό ντος μέ χρι δυομέ νου, νῦ ν οὐ περὶ τοῦ κύ ριος ἑ τέ ρων εἶ ναι διαγωνί ζεται, ἀ λλ' ἤ δη περὶ τῆ ς τοῦ σώ ματος σωτηρί ας; καὶ τοὺ ς αὐ τοὺ ς ὁ ρῶ μεν τῆ ς τε δό ξης ταύ της καὶ τῆ ς ἐ πὶ τὸ ν Πέ ρσην ἡ γεμονί ας ἠ ξιωμέ νους, οἳ καὶ τὸ ἐ ν Δελφοῖ ς ἱ ερὸ ν ἠ λευθέ ρωσαν;
1.133
Θῆ βαι δέ, Θῆ βαι, πό λις ἀ στυγεί των, μεθ' ἡ μέ ραν μί αν ἐ κ μέ σης τῆ ς̔ Ελλά δος ἀ νή ρπασται, εἰ καὶ δικαί ως, περὶ τῶ ν ὅ λων οὐ κ ὀ ρθῶ ς βουλευσά μενοι, ἀ λλὰ τή ν γε θεοβλά βειαν καὶ τὴ ν ἀ φροσύ νην οὐ κ ἀ νθρωπί νως, ἀ λλὰ δαιμονί ως κτησά μενοι. Λακεδαιμό νιοι δ' οἱ ταλαί πωροι, προσαψά μενοι μό νον τού των τῶ ν πραγμά των ἐ ξ ἀ ρχῆ ς περὶ τὴ ν τοῦ ἱ εροῦ κατά ληψιν, οἱ τῶ ν̔ Ελλή νων ποτὲ ἀ ξιοῦ ντες ἡ γεμό νες εἶ ναι, νῦ ν ὁ μηρεύ σοντες καὶ τῆ ς συμφορᾶ ς ἐ πί δειξιν ποιησό μενοι μέ λλουσιν ὡ ς̓ Αλέ ξανδρον ἀ ναπέ μπεσθαι, τοῦ το πεισό μενοι καὶ αὐ τοὶ καὶ ἡ πατρί ς, ὅ τι ἂ ν ἐ κεί νῳ δό ξῃ, καὶ ἐ ν τῇ τοῦ κρατοῦ ντος καὶ προηδικημέ νου μετριό τητι κριθησό μενοι.
1.134
ἡ δ' ἡ μετέ ρα πό λις, ἡ κοινὴ καταφυγὴ τῶ ν̔ Ελλή νων, πρὸ ς ἣ ν ἀ φικνοῦ ντο πρό τερον ἐ κ τῆ ς̔ Ελλά δος αἱ πρεσβεῖ αι, κατὰ πό λεις ἕ καστοι παρ' ἡ μῶ ν τὴ ν σωτηρί αν εὑ ρησό μενοι, νῦ ν οὐ κέ τι περὶ τῆ ς τῶ ν̔ Ελλή νων ἡ γεμονί ας ἀ γωνί ζεται, ἀ λλ' ἤ δη περὶ τοῦ τῆ ς πατρί δος ἐ δά φους. καὶ ταῦ θ' ἡ μῖ ν συμβέ βηκεν ἐ ξ ὅ του Δημοσθέ νης πρὸ ς τὴ ν πολιτεί αν προσελή λυθεν. εὖ γὰ ρ περὶ τῶ ν τοιού των̔ Ησί οδος ὁ ποιητὴ ς ἀ ποφαί νεται. λέ γει γά ρ που, παιδεύ ων τὰ πλή θη καὶ συμβουλεύ ων ταῖ ς πό λεσι τοὺ ς πονηροὺ ς τῶ ν δημαγωγῶ ν μὴ προσδέ χεσθαι:
1.135
λέ ξω δὲ κἀ γὼ τὰ ἔ πη: διὰ τοῦ το γὰ ρ οἶ μαι παῖ δας ὄ ντας ἡ μᾶ ς τὰ ς τῶ ν ποιητῶ ν γνώ μας ἐ κμανθά νειν, ἵ ν' ἄ νδρες ὄ ντες αὐ ταῖ ς χρώ μεθα: πολλά κι δὴ ξύ μπασα πό λις κακοῦ ἀ νδρὸ ς ἀ πηύ ρα, ὅ ς κεν ἀ λιτραί νῃ καὶ ἀ τά σθαλα μητιά αται. τοῖ σιν δ' οὐ ρανό θεν μέ γ' ἐ πή γαγε πῆ μα Κρονί ων, λιμὸ ν ὁ μοῦ καὶ λοιμό ν, ἀ ποφθινύ θουσι δὲ λαοί: ἢ τῶ ν γε στρατὸ ν εὐ ρὺ ν ἀ πώ λεσεν ἢ ὅ γε τεῖ χος, ἢ νέ ας ἐ ν πό ντῳ ἀ ποτεί νυται εὐ ρύ οπα Ζεύ ς. ηες. ωδ 240
1.136
ἐ ὰ ν περιελό ντες τοῦ ποιητοῦ τὸ μέ τρον τὰ ς γνώ μας ἐ ξετά ζητε, οἶ μαι ὑ μῖ ν δό ξειν οὐ ποιή ματἁ Ησιό δου εἶ ναι, ἀ λλὰ χρησμὸ ν εἰ ς τὴ ν Δημοσθέ νους πολιτεί αν: καὶ γὰ ρ ναυτικὴ καὶ πεζὴ στρατιὰ καὶ πό λεις ἄ ρδην εἰ σὶ ν ἀ νηρπασμέ ναι ἐ κ τῆ ς τού του πολιτεί ας.
1.137
ἀ λλ' οἶ μαι οὔ τε Φρυνώ νδας οὔ τε Εὐ ρύ βατος οὔ τ' ἄ λλος οὐ δεὶ ς πώ ποτε τῶ ν πά λαι πονηρῶ ν τοιοῦ τος μά γος καὶ γό ης ἐ γέ νετο, ὅ ς, ὦ γῆ καὶ θεοὶ καὶ δαί μονες καὶ ἄ νθρωποι, ὅ σοι βού λεσθε ἀ κού ειν τἀ ληθῆ, τολμᾷ λέ γειν βλέ πων εἰ ς τὰ πρό σωπα τὰ ὑ μέ τερα, ὡ ς ἄ ρα Θηβαῖ οι τὴ ν συμμαχί αν ὑ μῖ ν ἐ ποιή σαντο οὐ διὰ τὸ ν καιρό ν, οὐ διὰ τὸ ν φό βον τὸ ν περιστά ντα αὐ τού ς, οὐ διὰ τὴ ν ὑ μετέ ραν δό ξαν, ἀ λλὰ διὰ τὰ ς Δημοσθέ νους δημηγορί ας.
1.138
καί τοι πολλὰ ς μὲ ν πρό τερον πρεσβεί ας ἐ πρέ σβευσαν εἰ ς Θή βας οἱ μά λιστα οἰ κεί ως ἐ κεί νοις διακεί μενοι, πρῶ τος μὲ ν Θρασύ βουλος ὁ Κολλυτεύ ς, ἀ νὴ ρ ἐ ν Θή βαις πιστευθεὶ ς ὡ ς οὐ δεὶ ς ἕ τερος, πά λιν Θρά σων ὁ̔ Ερχιεύ ς, πρό ξενος ὢ ν Θηβαί οις,
1.139
Λεωδά μας ὁ̓ Αχαρνεύ ς, οὐ χ ἧ ττον Δημοσθέ νους λέ γειν δυνά μενος, ἀ λλ' ἔ μοιγε καὶ ἡ δί ων,̓ Αρχέ δημος ὁ Πή ληξ, καὶ δυνατὸ ς εἰ πεῖ ν καὶ πολλὰ κεκινδυνευκὼ ς ἐ ν τῇ πολιτεί ᾳ διὰ Θηβαί ους,̓ Αριστοφῶ ν ὁ̓ Αζηνιεύ ς, πλεῖ στον χρό νον τὴ ν τοῦ βοιωτιά ζειν ὑ πομεί νας αἰ τί αν, Πύ ρρανδρος ὁ̓ Αναφλύ στιος, ὃ ς ἔ τι καὶ νῦ ν ζῇ. ἀ λλ' ὅ μως οὐ δεὶ ς πώ ποτε αὐ τοὺ ς ἐ δυνή θη προτρέ ψασθαι εἰ ς τὴ ν ὑ μετέ ραν φιλί αν. τὸ δ' αἴ τιον οἶ δα μέ ν, λέ γειν δ' οὐ δὲ ν δέ ομαι διὰ τὰ ς ἀ τυχί ας αὐ τῶ ν.
1.140
ἀ λλ' οἶ μαι, ἐ πειδὴ Φί λιππος αὐ τῶ ν ἀ φελό μενος Νί καιαν Θετταλοῖ ς παρέ δωκε, καὶ τὸ ν πό λεμον, ὃ ν πρό τερον ἐ ξή λασεν ἐ κ τῆ ς χώ ρας τῆ ς Βοιωτῶ ν, τοῦ τον πά λιν τὸ ν αὐ τὸ ν πό λεμον ἐ πῆ γε διὰ τῆ ς Φωκί δος ἐ π' αὐ τὰ ς τὰ ς Θή βας, καὶ τὸ τελευταῖ ον̓ Ελά τειαν καταλαβὼ ν ἐ χαρά κωσε καὶ φρουρὰ ν εἰ σή γαγεν, ἐ νταῦ θ' ἤ δη, ἐ πεὶ τὸ δεινὸ ν αὐ τῶ ν ἥ πτετο, μετεπέ μψαντὀ Αθηναί ους, καὶ ὑ μεῖ ς ἐ ξή λθετε καὶ εἰ σῇ τε εἰ ς τὰ ς Θή βας ἐ ν τοῖ ς ὅ πλοις διεσκευασμέ νοι, καὶ οἱ πεζοὶ καὶ οἱ ἱ ππεῖ ς, πρὶ ν περὶ συμμαχί ας μί αν μό νον συλλαβὴ ν γρά ψαι Δημοσθέ νην.
1.141
ὁ δ' εἰ σά γων ἦ ν ὑ μᾶ ς εἰ ς τὰ ς Θή βας καιρὸ ς καὶ φό βος καὶ χρεί α συμμαχί ας, ἀ λλ' οὐ Δημοσθέ νης. ἐ πεὶ περὶ γε ταύ τας τὰ ς πρά ξεις τρί α πά ντων μέ γιστα Δημοσθέ νης εἰ ς ὑ μᾶ ς ἐ ξημά ρτηκε, πρῶ τον μέ ν, ὅ τι Φιλί ππου τῷ μὲ ν ὀ νό ματι πολεμοῦ ντος ὑ μῖ ν, τῷ δ' ἔ ργῳ πολὺ μᾶ λλον μισοῦ ντος Θηβαί ους, ὡ ς αὐ τὰ τὰ πρά γματα δεδή λωκε, καὶ τί δεῖ τὰ πλεί ω λέ γειν; ταῦ τα μὲ ν τὰ τηλικαῦ τα τὸ μέ γεθος ἀ πεκρύ ψατο, προσποιησά μενος δὲ μέ λλειν τὴ ν συμμαχί αν γενή σεσθαι οὐ διὰ τοὺ ς καιρού ς, ἀ λλὰ διὰ τὰ ς αὑ τοῦ πρεσβεί ας,
1.142
πρῶ τον μὲ ν συνέ πεισε τὸ ν δῆ μον μηκέ τι βουλεύ εσθαι ἐ πὶ τί σι δεῖ ποιεῖ σθαι τὴ ν συμμαχί αν, ἀ λλ' ἀ γαπᾶ ν μό νον εἰ γί γνεται, τοῦ το δὲ προλαβὼ ν ἔ κδοτον μὲ ν τὴ ν Βοιωτί αν ἅ πασαν ἐ ποί ησε Θηβαί οις, γρά ψας ἐ ν τῷ ψηφί σματι,“ ἐ ά ν τις ἀ φιστῆ ται πό λις ἀ πὸ Θηβαί ων, βοηθεῖ ν̓ Αθηναί ους Βοιωτοῖ ς τοῖ ς ἐ ν Θή βαις,” τοῖ ς ὀ νό μασι κλέ πτων καὶ μεταφέ ρων τὰ πρά γματα, ὥ σπερ εἴ ωθεν, ὡ ς τοὺ ς Βοιωτοὺ ς ἔ ργῳ κακῶ ς πά σχοντας τὴ ν τῶ ν ὀ νομά των σύ νθεσιν τῶ ν Δημοσθέ νους ἀ γαπή σοντας, ἀ λλ' οὐ μᾶ λλον ἐ φ' οἷ ς κακῶ ς ἐ πεπό νθεσαν ἀ γανακτή σοντας:
1.143
δεύ τερον δὲ τῶ ν εἰ ς τὸ ν πό λεμον ἀ ναλωμά των τὰ μὲ ν δύ ο μέ ρη ὑ μῖ ν ἀ νέ θηκεν, οἷ ς ἦ σαν ἀ πωτέ ρω οἱ κί νδυνοι, τὸ δὲ τρί τον μέ ρος Θηβαί οις, δωροδοκῶ ν ἐ φ' ἑ κά στοις τού των, καὶ τὴ ν ἡ γεμονί αν τὴ ν μὲ ν κατὰ θά λατταν ἐ ποί ησε κοινή ν, τὸ δ' ἀ νά λωμα ἴ διον ὑ μέ τερον, τὴ ν δὲ κατὰ γῆ ν, εἰ μὴ δεῖ ληρεῖ ν, ἄ ρδην φέ ρων ἀ νέ θηκε Θηβαί οις, ὥ στε παρὰ τὸ ν γενό μενον πό λεμον μὴ κύ ριον γενέ σθαι Στρατοκλέ α τὸ ν ὑ μέ τερον στρατηγὸ ν βουλεύ σασθαι περὶ τῆ ς τῶ ν στρατιωτῶ ν σωτηρί ας.
1.144
καὶ ταῦ τ' οὐ κ ἐ γὼ μὲ ν κατηγορῶ, ἕ τεροι δὲ παραλεί πουσιν, ἀ λλὰ κἀ γὼ λέ γω καὶ πά ντες ἐ πιτιμῶ σι καὶ ὑ μεῖ ς σύ νιστε— καὶ οὐ κ ὀ ργί ζεσθε. ἐ κεῖ νο γὰ ρ πεπό νθατε πρὸ ς Δημοσθέ νην: συνεί θισθε ἤ δη τἀ δική ματα αὐ τοῦ ἀ κού ειν, ὥ στε οὐ θαυμά ζετε. δεῖ δὲ οὐ χ οὕ τως, ἀ λλ' ἀ γανακτεῖ ν καὶ τιμωρεῖ σθαι, εἰ χρὴ τὰ λοιπὰ τῇ πό λει καλῶ ς ἔ χειν.
1.145
δεύ τερον δὲ καὶ πολὺ τού του μεῖ ζον ἀ δί κημα ἠ δί κησεν, ὅ τι τὸ βουλευτή ριον τὸ τῆ ς πό λεως καὶ τὴ ν δημοκρατί αν ἄ ρδην ἔ λαθεν ὑ φελό μενος, καὶ μετή νεγκεν εἰ ς Θή βας εἰ ς τὴ ν Καδμεί αν, τὴ ν κοινωνί αν τῶ ν πρά ξεων τοῖ ς Βοιωτά ρχαις συνθέ μενος: καὶ τηλικαύ την αὐ τὸ ς αὐ τῷ δυναστεί αν κατεσκεύ ασεν, ὥ στ' ἤ δη παριὼ ν ἐ πὶ τὸ βῆ μα πρεσβεύ σειν μὲ ν ἔ φη ὅ ποι ἂ ν αὑ τῷ δοκῇ,
1.146
κἂ ν ὑ μεῖ ς ἐ κπέ μπητε, εἰ δέ τις αὐ τῷ τῶ ν στρατηγῶ ν ἀ ντεί ποι, καταδουλού μενος τοὺ ς ἄ ρχοντας καὶ συνεθί ζων μηδὲ ν αὑ τῷ ἀ ντιλέ γειν, διαδικασί αν ἔ φη γρά ψειν τῷ βή ματι πρὸ ς τὸ στρατή γιον: πλεί ω γὰ ρ ὑ μᾶ ς ἀ γαθὰ ὑ φ' ἑ αυτοῦ ἔ φη ἀ πὸ τοῦ βή ματος πεπονθέ ναι ἢ ὑ πὸ τῶ ν στρατηγῶ ν ἐ κ τοῦ στρατηγί ου. μισθοφορῶ ν δ' ἐ ν τῷ ξενικῷ κεναῖ ς χώ ραις, καὶ τὰ στρατιωτικὰ χρή ματα κλέ πτων, καὶ τοὺ ς μυρί ους ξέ νους ἐ κμισθώ σας̓ Αμφισσεῦ σι, πολλὰ διαμαρτυρομέ νου καὶ σχετλιά ζοντος ἐ ν ταῖ ς ἐ κκλησί αις ἐ μοῦ, προσέ μειξε φέ ρων ἀ ναρπασθέ ντων τῶ ν ξέ νων τὸ ν κί νδυνον ἀ παρασκεύ ῳ τῇ πό λει.
1.147
τί γὰ ρ ἂ ν οἴ εσθε Φί λιππον ἐ ν τοῖ ς τό τε καιροῖ ς εὔ ξασθαι; οὐ χωρὶ ς μὲ ν πρὸ ς τὴ ν πολιτικὴ ν δύ ναμιν, χωρὶ ς δ' ἐ ν̓ Αμφί σσῃ πρὸ ς τοὺ ς ξέ νους διαγωνί σασθαι, ἀ θύ μους δὲ τοὺ ς̔́ Ελληνας λαβεῖ ν τηλικαύ της πληγῆ ς προγεγενημέ νης; καὶ τηλικού των κακῶ ν αἴ τιος γενό μενος, Δημοσθέ νης οὐ κ ἀ γαπᾷ εἰ μὴ δί κην δέ δωκεν, ἀ λλ' εἰ μὴ καὶ χρυσῷ στεφά νῳ στεφανωθή σεται, ἀ γανακτεῖ: οὐ δ' ἱ κανό ν ἐ στιν αὐ τῷ ἐ ναντί ον ὑ μῶ ν κηρύ ττεσθαι, ἀ λλ' εἰ μὴ τῶ ν̔ Ελλή νων ἐ ναντί ον ἀ ναρρηθή σεται, τοῦ τ' ἀ γανακτεῖ. οὕ τως ὡ ς ἔ οικε πονηρὰ φύ σις, μεγά λης ἐ ξουσί ας ἐ πιλαβομέ νη, δημοσί ας ἀ περγά ζεται συμφορά ς.
1.148
τρί τον δὲ καὶ τῶ ν προειρημέ νων μέ γιστό ν ἐ στιν ὃ μέ λλω λέ γειν. Φιλί ππου γὰ ρ οὐ καταφρονοῦ ντος τῶ ν̔ Ελλή νων, οὐ δ' ἀ γνοοῦ ντος, οὐ γὰ ρ ἦ ν ἀ σύ νετος, ὅ τι περὶ τῶ ν ὑ παρχό ντων ἀ γαθῶ ν ἐ ν ἡ μέ ρας μικρῷ μέ ρει διαγωνιεῖ ται, καὶ διὰ ταῦ τα βουλομέ νου ποιή σασθαι εἰ ρή νην καὶ πρεσβεί ας ἀ ποστέ λλειν μέ λλοντος, καὶ τῶ ν ἀ ρχό ντων τῶ ν ἐ ν Θή βαις φοβουμέ νων τὸ ν ἐ πιό ντα κί νδυνον— εἰ κό τως: οὐ γὰ ρ ῥ ή τωρ ἀ στρά τευτος καὶ λιπὼ ν τὴ ν τά ξιν αὐ τοὺ ς ἐ νουθέ τησεν, ἀ λλ' ὁ Φωκικὸ ς πό λεμος δεκέ της γεγονὼ ς ἀ εί μνηστον παιδεί αν αὐ τοὺ ς ἐ παί δευσε—
1.149
τού των ἐ χό ντων οὕ τως αἰ σθό μενος Δημοσθέ νης, καὶ τοὺ ς Βοιωτά ρχας ὑ ποπτεύ σας μέ λλειν εἰ ρή νην ἰ δί ᾳ ποιεῖ σθαι, χρυσί ον ἄ νευ αὑ τοῦ παρὰ Φιλί ππου λαβό ντας, ἀ βί ωτον ἡ γησά μενος εἶ ναι εἴ τινος ἀ πολειφθή σεται δωροδοκί ας, ἀ ναπηδή σας ἐ ν τῇ ἐ κκλησί α, οὐ δενὸ ς ἀ νθρώ πων λέ γοντος οὔ θ' ὡ ς δεῖ ποιεῖ σθαι πρὸ ς Φί λιππον εἰ ρή νην οὔ θ' ὡ ς οὐ δεῖ, ἀ λλ' ὡ ς ᾤ ετο κή ρυγμά τι τοῦ το τοῖ ς Βοιωτά ρχαις προκηρύ ττων ἀ ναφέ ρειν αὑ τῷ τὰ μέ ρη τῶ ν λημμά των, διώ μνυτο τὴ ν̓ Αθηνᾶ ν,
1.150
ἣ ν ὡ ς ἔ οικε Φειδί ας ἐ νεργολαβεῖ ν ἠ ργά σατο καὶ ἐ νεπιορκεῖ ν Δημοσθέ νει, ἦ μή ν, εἴ τις ἐ ρεῖ ὡ ς χρὴ πρὸ ς Φί λιππον εἰ ρή νην ποιή σασθαι, ἀ πά ξειν εἰ ς τὸ δεσμωτή ριον ἐ πιλαβό μενος τῶ ν τριχῶ ν, ἀ πομιμού μενος τὴ ν Κλεοφῶ ντος πολιτεί αν, ὃ ς ἐ πὶ τοῦ πρὸ ς Λακεδαιμονί ους πολέ μου, ὡ ς λέ γεται, τὴ ν πό λιν ἀ πώ λεσεν. ὡ ς δ' οὐ προσεῖ χον αὐ τῷ οἱ ἄ ρχοντες οἱ ἐ ν ταῖ ς Θή βαις, ἀ λλὰ καὶ τοὺ ς στρατιώ τας τοὺ ς ὑ μετέ ρους πά λιν ἀ νέ στρεψαν ἐ ξεληλυθό τας, ἵ να βουλεύ σησθε περὶ τῆ ς εἰ ρή νης,
1.151
ἐ νταῦ θ' ἤ δη παντά πασιν ἔ κφρων ἐ γέ νετο, καὶ παρελθὼ ν ἐ πὶ τὸ βῆ μα προδό τας τῶ ν̔ Ελλή νων ἀ πεκά λει τοὺ ς Βοιωτά ρχας, καὶ γρά ψειν ἔ φη ψή φισμα, ὁ τοῖ ς πολεμί οις οὐ δεπώ ποτ' ἀ ντιβλέ ψας, πέ μπειν ὑ μᾶ ς πρέ σβεις εἰ ς Θή βας αἰ τή σοντας Θηβαί ους δί οδον ἐ πὶ Φί λιππον. ὑ περαισχυνθέ ντες δὲ οἱ ἐ ν Θή βαις ἄ ρχοντες, μὴ δό ξωσιν ὡ ς ἀ ληθῶ ς εἶ ναι προδό ται τῶ ν̔ Ελλή νων, ἀ πὸ μὲ ν τῆ ς εἰ ρή νης ἀ πετρά ποντο, ἐ πὶ δὲ τὴ ν παρά ταξιν ὥ ρμησαν.
1.152
ἔ νθα δὴ καὶ τῶ ν ἀ νδρῶ ν τῶ ν ἀ γαθῶ ν ἄ ξιό ν ἐ στιν ἐ πιμνησθῆ ναι, οὓ ς οὗ τος ἀ θύ των καὶ ἀ καλλιερή των ὄ ντων τῶ ν ἱ ερῶ ν ἐ κπέ μψας ἐ πὶ τὸ ν πρό δηλον κί νδυνον, ἐ τό λμησε τοῖ ς δραπέ ταις ποσὶ καὶ λελοιπό σι τὴ ν τά ξιν ἀ ναβὰ ς ἐ πὶ τὸ ν τά φον τὸ ν τῶ ν τελευτησά ντων, ἐ γκωμιά ζειν τὴ ν ἐ κεί νων ἀ ρετή ν. ὦ πρὸ ς μὲ ν τὰ μεγά λα καὶ σπουδαῖ α τῶ ν ἔ ργων τῶ ν ἀ νθρώ πων ἁ πά ντων ἀ χρηστό τατε, πρὸ ς δὲ τὴ ν ἐ ν τοῖ ς λό γοις τό λμαν θαυμασιώ τατε, ἐ πιχειρή σεις αὐ τί κα μά λα, βλέ πων εἰ ς τὰ τού των πρό σωπα, λέ γειν ὡ ς δεῖ σε ἐ πὶ ταῖ ς τῆ ς πό λεως συμφοραῖ ς στεφανοῦ σθαι; ἐ ὰ ν δ' οὗ τος λέ γῃ, ὑ μεῖ ς ὑ πομενεῖ τε, καὶ συναποθανεῖ ται τοῖ ς τελευτή σασιν ὡ ς ἔ οικε καὶ ἡ ὑ μετέ ρα μνή μη;
1.153
γέ νεσθε δή μοι μικρὸ ν χρό νον τὴ ν διά νοιαν μὴ ἐ ν τῷ δικαστηρί ῳ, ἀ λλ' ἐ ν τῷ θεά τρῳ, καὶ νομί σαθ' ὁ ρᾶ ν προϊ ό ντα τὸ ν κή ρυκα καὶ τὴ ν ἐ κ τοῦ ψηφί σματος ἀ νά ρρησιν μέ λλουσαν γί γνεσθαι, καὶ λογί σασθε πό τερ' οἴ εσθε τοὺ ς οἰ κεί ους τῶ ν τελευτησά ντων πλεί ω δά κρυα ἀ φή σειν ἐ πὶ ταῖ ς τραγῳ δί αις καὶ τοῖ ς ἡ ρωικοῖ ς πά θεσι τοῖ ς μετὰ ταῦ τ' ἐ πεισιοῦ σιν, ἢ ἐ πὶ τῇ τῆ ς πό λεως ἀ γνωμοσύ νῃ.
1.154
τί ς γὰ ρ οὐ κ ἂ ν ἀ λγή σειεν ἄ νθρωπος̔́ Ελλην καὶ παιδευθεὶ ς ἐ λευθερί ως, ἀ ναμνησθεὶ ς ἐ ν τῷ θεά τρῳ ἐ κεῖ νό γε, εἰ μηδὲ ν ἕ τερον, ὅ τι ταύ τῃ ποτὲ τῇ ἡ μέ ρᾳ μελλό ντων ὥ σπερ νυνὶ τῶ ν τραγῳ δῶ ν γί γνεσθαι, ὅ τ' εὐ νομεῖ το μᾶ λλον ἡ πό λις καὶ βελτί οσι προστά ταις ἐ χρῆ το, προελθὼ ν ὁ κῆ ρυξ καὶ παραστησά μενος τοὺ ς ὀ ρφανοὺ ς ὧ ν οἱ πατέ ρες ἦ σαν ἐ ν τῷ πολέ μῳ τετελευτηκό τες, νεανί σκους πανοπλί ᾳ κεκοσμημέ νους, ἐ κή ρυττε τὸ κά λλιστον κή ρυγμα καὶ προτρεπτικώ τατον πρὸ ς ἀ ρετή ν, ὅ τι τού σδε τοὺ ς νεανί σκους, ὧ ν οἱ πατέ ρες ἐ τελεύ τησαν ἐ ν τῷ πολέ μῳ ἄ νδρες ἀ γαθοὶ γενό μενοι, μέ χρι μὲ ν ἥ βης ὁ δῆ μος ἔ τρεφε, νυνὶ δὲ καθοπλί σας τῇ δε τῇ πανοπλί α, ἀ φί ησιν ἀ γαθῇ τύ χῃ τρέ πεσθαι ἐ πὶ τὰ ἑ αυτῶ ν, καὶ καλεῖ εἰ ς προεδρί αν. τό τε μὲ ν ταῦ τ' ἐ κή ρυττεν,
1.155
ἀ λλ' οὐ νῦ ν, ἀ λλὰ παραστησά μενος τὸ ν τῆ ς ὀ ρφανί ας τοῖ ς παισὶ ν αἴ τιον, τί ποτ' ἀ νερεῖ, ἢ τί φθέ γξεται; καὶ γὰ ρ ἐ ὰ ν αὐ τὰ διεξί ῃ τὰ ἐ κ τοῦ Ψηφί σματος προστά γματα, ἀ λλ' οὐ τό γ' ἐ κ τῆ ς ἀ ληθεί ας αἰ σχρὸ ν σιωπή σεται, ἀ λλὰ τἀ ναντί α δό ξει τῇ τοῦ κή ρυκος φωνῇ φθέ γγεσθαι, ὅ τι τό νδε τὸ ν ἄ νδρα, εἰ δὴ καὶ οὗ τος ἀ νή ρ, στεφανοῖ ὁ δῆ μος ὁ̓ Αθηναί ων ἀ ρετῆ ς ἕ νεκα— τὸ ν κά κιστον, καὶ ἀ νδραγαθί ας ἕ νεκα— τὸ ν ἄ νανδρον καὶ λελοιπό τα τὴ ν τά ξιν.
1.156
μὴ πρὸ ς Διὸ ς καὶ θεῶ ν, ἱ κετεύ ω ὑ μᾶ ς, ὦ ἄ νδρες Αθηναῖ οι, μὴ τρό παιον ἵ στατε ἀ φ' ὑ μῶ ν αὐ τῶ ν ἐ ν τῇ τοῦ Διονύ σου ὀ ρχή στρᾳ, μηδ' αἱ ρεῖ τε παρανοί ας ἐ ναντί ον τῶ ν̔ Ελλή νων τὸ ν δῆ μον τὸ ν̓ Αθηναί ων, μηδ' ὑ πομιμνῄ σκετε τῶ ν ἀ νιά των καὶ ἀ νηκέ στων κακῶ ν τοὺ ς ταλαιπώ ρους Θηβαί ους, οὓ ς φεύ γοντας διὰ τοῦ τον ὑ ποδέ δεχθε τῇ πό λει, ὧ ν ἱ ερὰ καὶ τέ κνα καὶ τά φους ἀ πώ λεσεν ἡ Δημοσθέ νους δωροδοκί α καὶ τὸ βασιλικὸ ν χρυσί ον: ἀ λλ' ἐ πειδὴ τοῖ ς σώ μασιν οὐ παρεγέ νεσθε,
1.157
ἀ λλὰ ταῖ ς γε διανοί αις ἀ ποβλέ ψατ' αὐ τῶ ν εἰ ς τὰ ς συμφορά ς, καὶ νομί σαθ' ὁ ρᾶ ν ἁ λισκομέ νην τὴ ν πό λιν, τειχῶ ν κατασκαφά ς, ἐ μπρή σεις οἰ κιῶ ν, ἀ γομέ νας γυναῖ κας καὶ παῖ δας εἰ ς δουλεί αν, πρεσβύ τας ἀ νθρώ πους, πρεσβύ τιδας γυναῖ κας ὀ ψὲ μεταμανθά νοντας τὴ ν ἐ λευθερί αν, κλαί οντας, ἱ κετεύ οντας ὑ μᾶ ς, ὀ ργιζομέ νους οὐ τοῖ ς τιμωρουμέ νοις, ἀ λλὰ τοῖ ς τού των αἰ τί οις, ἐ πισκή πτοντας μηδενὶ τρό πῳ τὸ ν τῆ ς̔ Ελλά δος ἀ λειτή ριον στεφανοῦ ν, ἀ λλὰ καὶ τὸ ν δαί μονα καὶ τὴ ν τύ χην τὴ ν συμπαρακολουθοῦ σαν τῷ ἀ νθρώ πῳ φυλά ξασθαι.
1.158
οὔ τε πό λις γὰ ρ οὔ τ' ἀ νὴ ρ ἰ διώ της οὐ δεὶ ς πώ ποτε καλῶ ς ἀ πή λλαξε Δημοσέ νει συμβού λῳ χρησά μενος. ὑ μεῖ ς δέ, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, οὐ κ αἰ σχύ νεσθε, εἰ ἐ πὶ μὲ ν τοὺ ς πορθμέ ας τοὺ ς εἰ ς Σαλαμῖ να πορθμεύ οντας νό μον ἔ θεσθε, ἐ ά ν τις αὐ τῶ ν ἄ κων ἐ ν τῷ πό ρῳ πλοῖ ον ἀ νατρέ ψῃ, τού τῳ μὴ ἐ ξεῖ ναι πά λιν πορθμεῖ γενέ σθαι, ἵ να μηδεὶ ς αὐ τοσχεδιά ζῃ εἰ ς τὰ τῶ ν̔ Ελλή νων σώ ματα, τὸ ν δὲ τὴ ν̔ Ελλά δα καὶ τὴ ν πό λιν ἄ ρδην ἀ νατετροφό τα, τοῦ τον ἐ ά σετε πά λιν ἀ πευθύ νειν τὰ κοινά;
1.159
ἵ να δ' εἴ πω καὶ περὶ τοῦ τετά ρτου καιροῦ καὶ τῶ ν νυνὶ καθεστηκό των πραγμά των, ἐ κεῖ νο ὑ μᾶ ς ὑ πομνῆ σαι βού λομαι, ὅ τι Δημοσθέ νης οὐ τὴ ν ἀ πὸ στρατοπέ δου μό νον τά ξιν ἔ λιπεν, ἀ λλὰ καὶ τὴ ν ἐ κ τῆ ς πό λεως, τριή ρη προσλαβὼ ν ὑ μῶ ν, καὶ τοὺ ς̔́ Ελληνας ἀ ργυρολογή σας, καταγαγού σης δ' αὐ τὸ ν εἰ ς τὴ ν πό λιν τῆ ς ἀ προσδοκή του σωτηρί ας, τοὺ ς μὲ ν πρώ τους χρό νους ὑ πό τρομος ἦ ν ἅ νθρωπος, καὶ παριὼ ν ἡ μιθνὴ ς ἐ πὶ τὸ βῆ μα, εἰ ρηνοφύ λακα ὑ μᾶ ς αὑ τὸ ν ἐ κέ λευε χειροτονεῖ ν: ὑ μεῖ ς δὲ οὐ δ' ἐ πὶ τὰ ψηφί σματα εἰ ᾶ τε τὸ Δημοσθέ νους ἐ πιγρά φειν ὄ νομα, ἀ λλὰ Ναυσικλεῖ τοῦ το προσετά ττετε: νυνὶ δ' ἤ δη καὶ στεφανοῦ σθαι ἀ ξιοῖ.
1.160
ἐ πειδὴ δ' ἐ τελεύ τησε μὲ ν Φί λιππος, ἀ λέ ξανδρος δ' εἰ ς τὴ ν ἀ ρχὴ ν κατέ στη, πά λιν αὖ τερατευό μενος ἱ ερὰ μὲ ν ἱ δρύ σατο Παυσανί ου, εἰ ς αἰ τί αν δὲ εὐ αγγελί ων θυσί ας τὴ ν βουλὴ ν κατέ στησεν, ἐ πωνυμί αν δ'̓ Αλεξά νδρῳ Μαργί την ἐ τί θετο, ἀ πετό λμα δὲ λέ γειν ὡ ς οὐ κινηθή σεται ἐ κ Μακεδονί ας: ἀ γαπᾶ ν γὰ ρ αὐ τὸ ν ἐ ν Πέ λλῃ περιπατοῦ ντα καὶ τὰ σπλά γχνα φυλά ττοντα. καὶ ταυτὶ λέ γειν ἔ φη οὐ κ εἰ κά ζων, ἀ λλ' ἀ κριβῶ ς εἰ δώ ς, ὅ τι αἵ ματό ς ἐ στιν ἡ ἀ ρετὴ ὠ νί α, αὐ τὸ ς οὐ κ ἔ χων αἷ μα, καὶ θεωρῶ ν τὸ ν̓ Αλέ ξανδρον οὐ κ ἐ κ τῆ ς Αλεξά νδρου φύ σεως, ἀ λλ' ἐ κ τῆ ς ἑ αυτοῦ ἀ νανδρί ας.
1.161
ἤ δη δ' ἐ ψηφισμέ νων Θετταλῶ ν ἐ πιστρατεύ ειν ἐ πὶ τὴ ν ἡ μετέ ραν πό λιν, καὶ τοῦ νεανί σκου τὸ πρῶ τον παροξυνθέ ντος εἰ κό τως, ἐ πειδὴ περὶ Θή βας ἦ ν τὸ στρατό πεδον, πρεσβευτὴ ς ὑ φ' ὑ μῶ ν χειροτονηθεί ς, ἀ ποδρὰ ς ἐ κ μέ σου τοῦ Κιθαιρῶ νος ἧ κεν ὑ ποστρέ ψας, οὔ τ' ἐ ν εἰ ρή νη οὔ τ' ἐ ν πολέ μῳ χρή σιμον ἑ αυτὸ ν παρέ χων. καὶ τὸ πά ντων δεινό τατον, ὑ μεῖ ς μὲ ν τοῦ τον οὐ προὔ δοτε, οὐ δ' εἰ ά σατε κριθῆ ναι ἐ ν τῷ τῶ ν̔ Ελλή νων συνεδρί ῳ, οὗ τος δ' ὑ μᾶ ς νυνὶ προδέ δωκεν, εἴ περ ἀ ληθῆ ἐ στιν ἃ λέ γεται.
1.162
ὡ ς γά ρ φασιν οἱ Πά ραλοι καὶ οἱ πρεσβεύ σαντες πρὸ ς̓ Αλέ ξανδρον, καὶ τὸ πρᾶ γμα εἰ κό τως πιστεύ εται, ἔ στι τις̓ Αριστί ων Πλαταϊ κό ς, ὁ τοῦ̓ Αριστοβού λου τοῦ φαρμακοπώ λου υἱ ό ς, εἴ τις ἄ ρα καὶ ὑ μῶ ν γιγνώ σκει. οὗ τό ς ποτε ὁ νεανί σκος ἑ τέ ρων τὴ ν ὄ ψιν διαφέ ρων γενό μενος ᾤ κησε πολὺ ν χρό νον ἐ ν τῇ Δημοσθέ νους οἰ κί ᾳ, ὅ τι δὲ πά σχων ἢ πρά ττων, ἀ μφί βολος ἡ αἰ τί α, καὶ τὸ πρᾶ γμα οὐ δαμῶ ς εὔ σχημον ἐ μοὶ λέ γειν. οὗ τος, ὡ ς ἐ γὼ ἀ κού ων, ἠ γνοημέ νος ὅ στις ποτ' ἐ στὶ καὶ πῶ ς βεβιωκώ ς, τὸ ν̓ Αλέ ξανδρον ὑ ποτρέ χει καὶ πλησιά ζει ἐ κεί νῳ. διὰ τού του γρά μματα πέ μψας Δημοσθέ νης ὡ ς̓ Αλέ ξανδρον, ἄ δειά ν τινα εὕ ρηται καὶ καταλλαγά ς, καὶ πολλὴ ν τὴ ν κολακεί αν πεποί ηται.
1.163
ἐ κεῖ θεν δὲ θεωρή σατε ὡ ς ὅ μοιό ν ἐ στι τὸ πρᾶ γμα τῇ αἰ τί ᾳ. εἰ γά ρ τι τού των ἐ φρό νει Δημοσθέ νης καὶ πολεμικῶ ς εἶ χεν, ὥ σπερ καὶ φησί, πρὸ ς̓ Αλέ ξανδρον, τρεῖ ς αὐ τῷ καιροὶ κά λλιστοι παραγεγό νασιν, ὧ ν οὐ δενὶ φαί νεται κεχρημέ νος. εἷ ς μὲ ν ὁ πρῶ τος, ὅ τ' εἰ ς τὴ ν ἀ ρχὴ ν οὐ πά λαι καθεστηκὼ ς̓ Αλέ ξανδρος, ἀ κατασκεύ ων αὐ τῷ τῶ ν ἰ δί ων ὄ ντων, εἰ ς τὴ ν̓ Ασί αν διέ βη, ἤ κμαζε δ' ὁ τῶ ν Περσῶ ν βασιλεὺ ς καὶ ναυσὶ καὶ χρή μασι καὶ πεζῇ στρατιᾷ, ἄ σμενος δ' ἂ ν ἡ μᾶ ς εἰ ς τὴ ν συμμαχί αν προσεδέ ξατο διὰ τοὺ ς ἐ πιφερομέ νους ἑ αυτῷ κινδύ νους. εἶ πά ς τινα ἐ νταῦ θα λό γον, Δημό σθενες, ἢ ἔ γραψά ς τι ψή φισμα; βού λει σε θῶ φοβηθῆ ναι καὶ χρή σασθαι τῷ σαυτοῦ τρό πῳ; καί τοι ῥ ητορικὴ ν δειλί αν δημό σιος καιρὸ ς οὐ κ ἀ ναμέ νει.
1.164
ἀ λλ' ἐ πειδὴ πά σῃ τῇ δυνά μει Δαρεῖ ος κατεβεβή κει, ὁ δ'̓ Αλέ ξανδρος ἦ ν ἀ πειλημμέ νος ἐ ν Κιλικί ᾳ πά ντων ἐ νδεή ς, ὡ ς ἔ φησθα σύ, αὐ τί κα μά λα δ' ἔ μελλεν, ὡ ς ἦ ν ὁ παρὰ σοῦ λό γος, συμπατηθή σεσθαι ὑ πὸ τῆ ς Περσικῆ ς ἵ ππου, τὴ ν δὲ σὴ ν ἀ ηδί αν ἡ πό λις οὐ κ ἐ χώ ρει καὶ τὰ ς ἐ πιστολὰ ς ἃ ς ἐ ξηρτημέ νος ἐ κ τῶ ν δακτύ λων περιῄ εις, ἐ πιδεικνύ ων τισὶ τὸ ἐ μὸ ν πρό σωπον ὡ ς ἐ κπεπληγμέ νου καὶ ἀ θυμοῦ ντος, καὶ χρυσό κερων ἀ ποκαλῶ ν καὶ κατεστέ φθαι φά σκων, εἴ τι πταῖ σμα συμβή σεταἰ Αλεξά νδρῳ, οὐ δ' ἐ νταῦ θα ἔ πραξας οὐ δέ ν, ἀ λλ' εἴ ς τινα καιρὸ ν ἀ νεβά λλου καλλί ω.
1.165
ὑ περβὰ ς τοί νυν ἅ παντα ταῦ τα, ὑ πὲ ρ τῶ ν νυνὶ καθεστηκό των λέ ξω. Λακεδαιμό νιοι μὲ ν καὶ τὸ ξενικὸ ν ἐ πέ τυχον μά χῃ, καὶ διέ φθειραν τοὺ ς περὶ Κό ρραγον στρατιώ τας,̓ Ηλεῖ οι δ' αὐ τοῖ ς συμμετεβά λοντο καὶ̓ Αχαιοὶ πά ντες πλὴ ν Πελληνέ ων, καὶ̓ Αρκαδί α πᾶ σα πλὴ ν Μεγά λης πό λεως, αὕ τη δὲ ἐ πολιορκεῖ το καὶ καθ' ἑ κά στην ἡ μέ ραν ἐ πί δοξος ἦ ν ἁ λῶ ναι, ὁ δ'̓ Αλέ ξανδρος ἔ ξω τῆ ς ἄ ρκτου καὶ τῆ ς οἰ κουμέ νης ὀ λί γου δεῖ ν πά σης μεθειστή κει, ὁ δὲ̓ Αντί πατρος πολὺ ν χρό νον συνῆ γε στρατό πεδον, τὸ δ' ἐ σό μενον ἄ δηλον ἦ ν. ἐ νταῦ θ' ἡ μῖ ν ἀ πό δειξιν ποί ησαι, Δημό σθενες, τί ποτ' ἦ ν ἃ ἔ πραξας, ἢ τί ποτ' ἦ ν ἃ ἔ λεγες: καὶ εἰ βού λει, παραχωρῶ σοι τοῦ βή ματος ἕ ως ἂ ν εἴ πῃ ς.
1.166
ἐ πειδὴ δὲ σιγᾶ ς, ὅ τι μὲ ν ἀ πορεῖ ς, συγγνώ μην ἔ χω σοι, ἃ δὲ τό τ' ἔ λεγες, ἐ γὼ νυνὶ λέ ξω. οὐ μέ μνησθε αὐ τοῦ τὰ μιαρὰ καὶ ἀ πί θανα ῥ ή ματα, ἃ πῶ ς ποθ' ὑ μεῖ ς, ὦ σιδηροῖ, ἐ καρτερεῖ τε ἀ κροώ μενοι; ὅ τ' ἔ φη παρελθώ ν:“ ἀ μπελουργοῦ σί τινες τὴ ν πό λιν, ἀ νατετμή κασί τινες τὰ κλή ματα τὰ τοῦ δή μου, ὑ ποτέ τμηται τὰ νεῦ ρα τῶ ν πραγμά των, φορμορραφού μεθα, ἐ πὶ τὰ στενά τινες πρῶ τον ὥ σπερ τὰ ς βελό νας διεί ρουσι.”
1.167
ταῦ τα δὲ τί ἐ στιν, ὦ κί ναδος; ῥ ή ματα ἢ θαύ ματα; καὶ πά λιν ὅ τε κύ κλῳ περιδινῶ ν σεαυτὸ ν ἐ πὶ τοῦ βή ματος ἔ λεγες, ὡ ς ἀ ντιπρά ττων̓ Αλεξά νδρῳ:“ ὁ μολογῶ τὰ Λακωνικὰ συστῆ σαι, ὁ μολογῶ Θετταλοὺ ς καὶ Περραιβοὺ ς ἀ φιστά ναι.” σὺ Θετταλοὺ ς ἀ φιστά ναι; σὺ γὰ ρ ἂ ν κώ μην ἀ ποστή σειας; σὺ γὰ ρ ἂ ν προσέ λθοις μὴ ὅ τι πρὸ ς πό λιν, ἀ λλὰ πρὸ ς οἰ κί αν, ὅ που κί νδυνος πρό σεστιν; ἀ λλ' εἰ μέ ν που χρή ματα ἀ ναλί σκεται, προσκαθιζή σει, πρᾶ ξιν δὲ ἀ νδρὸ ς οὐ πρά ξεις: ἐ ὰ ν δ' αὐ τό ματό ν τι συμβῇ, προσποιή σῃ καὶ σαυτὸ ν ἐ πὶ τὸ γεγενημέ νον ἐ πιγρά ψεις: ἂ ν δ' ἔ λθῃ φό βος τις, ἀ ποδρά σῃ: ἂ ν δὲ θαρρή σωμεν, δωρεὰ ς αἰ τή σεις καὶ χρυσοῦ ς στεφά νους.
1.168
ναί, ἀ λλὰ δημοτικό ς ἐ στιν. ἂ ν μὲ ν τοί νυν πρὸ ς τὴ ν εὐ φημί αν αὐ τοῦ τῶ ν λό γων ἀ ποβλέ πητε, ἐ ξαπατηθή σεσθε, ὥ σπερ καὶ πρό τερον, ἐ ὰ ν δ' εἰ ς τὴ ν φύ σιν καὶ τὴ ν ἀ λή θειαν, οὐ κ ἐ ξαπατηθή σεσθε. ἐ κεί νως δὲ ἀ πολά βετε παρ' αὐ τοῦ λό γον. ἐ γὼ μὲ ν μεθ' ὑ μῶ ν λογιοῦ μαι ἃ δεῖ ὑ πά ρξαι ἐ ν τῇ φύ σει τῷ δημοτικῷ ἀ νδρὶ καὶ σώ φρονι, καὶ πά λιν ἀ ντιθή σω ποῖ ό ν τινα εἰ κό ς ἐ στιν εἶ ναι τὸ ν ὀ λιγαρχικὸ ν ἄ νθρωπον καὶ φαῦ λον: ὑ μεῖ ς δ' ἀ ντιθέ ντες ἑ κά τερα τού των θεωρή σατ' αὐ τό ν, μὴ ὁ ποτέ ρου τοῦ λό γου, ἀ λλ' ὁ ποτέ ρου τοῦ βί ου ἐ στί ν.
1.169
οἶ μαι τοί νυν ἅ παντας ἂ ν ὑ μᾶ ς ὁ μολογῆ σαι τά δε δεῖ ν ὑ πά ρξαι τῷ δημοτικῷ, πρῶ τον μὲ ν ἐ λεύ θερον εἶ ναι καὶ πρὸ ς πατρὸ ς καὶ πρὸ ς μητρό ς, ἵ να μὴ διὰ τὴ ν περὶ τὸ γέ νος ἀ τυχί αν δυσμενὴ ς ᾖ τοῖ ς νό μοις, οἳ σῴ ζουσι τὴ ν δημοκρατί αν, δεύ τερον δ' ἀ πὸ τῶ ν προγό νων εὐ εργεσί αν τινὰ αὐ τῷ πρὸ ς τὸ ν δῆ μον ὑ πά ρχειν, ἢ τό γ' ἀ ναγκαιό τατον μηδεμί αν ἔ χθραν, ἵ να μὴ βοηθῶ ν τοῖ ς τῶ ν προγό νων ἀ τυχή μασι κακῶ ς ἐ πιχειρῇ ποιεῖ ν τὴ ν πό λιν.
1.170
τρί τον σώ φρονα καὶ μέ τριον χρὴ πεφυκέ ναι αὐ τὸ ν πρὸ ς τὴ ν καθ' ἡ μέ ραν δί αιταν, ὅ πως μὴ διὰ τὴ ν ἀ σέ λγειαν τῆ ς δαπά νης δωροδοκῇ κατὰ τοῦ δή μου. τέ ταρτον εὐ γνώ μονα καὶ δυνατὸ ν εἰ πεῖ ν: καλὸ ν γὰ ρ τὴ ν μὲ ν διά νοιαν προαιρεῖ σθαι τὰ βέ λτιστα, τὴ ν δὲ παιδεί αν τὴ ν τοῦ ῥ ή τορος καὶ τὸ ν λό γον πεί θειν τοὺ ς ἀ κού οντας: εἰ δὲ μή, τή ν γ' εὐ γνωμοσύ νην ἀ εὶ προτακτέ ον τοῦ λό γου. πέ μπτον ἀ νδρεῖ ον εἶ ναι τὴ ν ψυχή ν, ἵ να μὴ παρὰ τὰ δεινὰ καὶ τοὺ ς κινδύ νους ἐ γκαταλί πῃ τὸ ν δῆ μον. τὸ ν δ' ὀ λιγαρχικὸ ν πά ντα δεῖ τἀ ναντί α τού των ἔ χειν: τί γὰ ρ δεῖ πά λιν διεξιέ ναι; σκέ ψασθε δή, τί τού των ὑ πά ρχει Δημοσθέ νει: ὁ δὲ λογισμὸ ς ἔ στω ἐ πὶ πᾶ σι δικαί οις.
1.171
τού τῳ πατὴ ρ μὲ ν ἦ ν Δημοσθέ νης ὁ Παιανιεύ ς, ἀ νὴ ρ ἐ λεύ θερος: οὐ γὰ ρ δεῖ ψεύ δεσθαι. τὰ δ' ἀ πὸ τῆ ς μητρὸ ς καὶ τοῦ πά ππου τοῦ πρὸ ς μητρὸ ς πῶ ς ἔ χει αὐ τῷ, ἐ γὼ φρά σω. Γύ λων ἦ ν ἐ κ Κεραμέ ων. οὗ τος προδοὺ ς τοῖ ς πολεμί οις Νύ μφαιον τὸ ἐ ν τῷ Πό ντῳ, τό τε τῆ ς πό λεως ἐ χού σης τὸ χωρί ον τοῦ το, φυγὰ ς ἀ π' εἰ σαγγελί ας ἐ κ τῆ ς πό λεως ἐ γέ νετο, τὴ ν κρί σιν οὐ χ ὑ πομεί νας, καὶ ἀ φικνεῖ ται εἰ ς Βό σπορον, κἀ κεῖ λαμβά νει δωρεὰ ν παρὰ τῶ ν τυρά ννων τοὺ ς ὠ νομασμέ νους Κή πους,
1.172
καὶ γαμεῖ γυναῖ κα πλουσί αν μὲ ν νὴ Δί α καὶ χρυσί ον ἐ πιφερομέ νην πολύ, Σκύ θιν δὲ τὸ γέ νος, ἐ ξ ἧ ς αὐ τῷ γί γνονται θυγατέ ρες δύ ο, ἃ ς ἐ κεῖ νος δεῦ ρο μετὰ πολλῶ ν χρημά των ἀ ποστεί λας, συνῴ κισε τὴ ν μὲ ν ἑ τέ ραν ὁ τῳ δή ποτε, ἵ να μὴ πολλοῖ ς ἀ πεχθά νωμαι: τὴ ν δ' ἑ τέ ραν ἔ γημε παριδὼ ν τοὺ ς τῆ ς πό λεως νό μους Δημοσθέ νης ὁ Παιανιεύ ς, ἐ ξ ἧ ς ὑ μῖ ν ὁ περί εργος καὶ συκοφά ντης γεγέ νηται. οὐ κοῦ ν ἀ πὸ μὲ ν τοῦ πά ππου πολέ μιος ἂ ν εἴ η τῷ δή μῳ, θά νατον γὰ ρ αὐ τοῦ τῶ ν προγό νων κατέ γνωτε, τὰ δ' ἀ πὸ τῆ ς μητρὸ ς Σκύ θης, βά ρβαρος ἑ λληνί ζων τῇ φωνῇ: ὅ θεν καὶ τὴ ν πονηρί αν οὐ κ ἐ πιχώ ριό ς ἐ στι.
1.173
περὶ δὲ τὴ ν καθ' ἡ μέ ρων δί αιταν τί ς ἐ στιν; ἐ κ τριηρά ρχου λογογρά φος ἀ νεφά νη, καταγελά στως τὰ πατρῷ α προέ μενος: ἄ πιστος δὲ καὶ περὶ ταῦ τα δό ξας εἶ ναι καὶ τοὺ ς λό γους ἐ κφέ ρων τοῖ ς ἀ ντιδί κοις, ἀ νεπή δησεν ἐ πὶ τὸ βῆ μα: πλεῖ στον δ' ἐ κ τῆ ς πολιτεί ας εἰ ληφὼ ς ἀ ργύ ριον, ἐ λά χιστα περιεποιή σατο. νῦ ν μέ ντοι τὸ βασιλικὸ ν χρυσί ον ἐ πικέ κλυκε τὴ ν δαπά νην αὐ τοῦ, ἔ σται δ' οὐ δὲ τοῦ θ' ἱ κανό ν: οὐ δεὶ ς γὰ ρ πώ ποτε πλοῦ τος τρό που πονηροῦ περιεγέ νετο. καὶ τὸ κεφά λαιον, τὸ ν βί ον οὐ κ ἐ κ τῶ ν ἰ δί ων προσό δων πορί ζεται, ἀ λλ' ἐ κ τῶ ν ὑ μετέ ρων κινδύ νων.
1.174
περὶ δ' εὐ γνωμοσύ νην καὶ λό γου δύ ναμιν πῶ ς πέ φυκε; δεινὸ ς λέ γειν, κακὸ ς βιῶ ναι. οὕ τω γὰ ρ κέ χρηται καὶ τῷ ἑ αυτοῦ σώ ματι καὶ παιδοποιί ᾳ, ὥ στ' ἐ μὲ μὴ βού λεσθαι λέ γειν ἃ τού τῳ πέ πρακται: ἤ δη γὰ ρ ποτε εἶ δον μισηθέ ντας τοὺ ς τὰ τῶ ν πλησί ον αἰ σχρὰ λί αν σαφῶ ς λέ γοντας. ἔ πειτα τί συμβαί νει τῇ πό λει; οἱ μὲ ν λό γοι καλοί, τὰ δ' ἔ ργα φαῦ λα.
1.175
πρὸ ς δὲ ἀ νδρεί αν βραχύ ς μοι λεί πεται λό γος. εἰ μὲ ν γὰ ρ ἠ ρνεῖ το μὴ δειλὸ ς εἶ ναι, ἢ ὑ μεῖ ς μὴ συνῄ δετε, διατριβὴ ν ὁ λό γος ἄ ν μοι παρεῖ χεν: ἐ πειδὴ δὲ καὶ αὐ τὸ ς ὁ μολογεῖ ἐ ν ταῖ ς ἐ κκλησί αις, καὶ ὑ μεῖ ς σύ νιστε, λοιπὸ ν ὑ πομνῆ σαι τοὺ ς περὶ τού των κειμέ νους νό μους. ὁ γὰ ρ Σό λων ὁ παλαιὸ ς νομοθέ της ἐ ν τοῖ ς αὐ τοῖ ς ἐ πιτιμί οις ᾤ ετο δεῖ ν ἐ νέ χεσθαι τὸ ν ἀ στρά τευτον καὶ τὸ ν λελοιπό τα τὴ ν τά ξιν καὶ τὸ ν δειλὸ ν ὁ μοί ως: εἰ σὶ γὰ ρ καὶ δειλί ας γραφαί. καί τοι θαυμά σειεν ἄ ν τις ὑ μῶ ν, εἰ εἰ σὶ φύ σεως γραφαί. εἰ σί ν. τί νος ἕ νεκα; ἵ ν' ἕ καστος ἡ μῶ ν τὰ ς ἐ κ τῶ ν νό μων ζημί ας φοβού μενος μᾶ λλον ἢ τοὺ ς πολεμί ους, ἀ μεί νων ἀ γωνιστὴ ς ὑ πὲ ρ τῆ ς πατρί δος ὑ πά ρχῃ:
1.176
ὁ μὲ ν τοί νυν νομοθέ της τὸ ν ἀ στρά τευτον καὶ τὸ ν δειλὸ ν καὶ τὸ ν λιπό ντα τὴ ν τά ξιν ἔ ξω τῶ ν περιραντηρί ων τῆ ς ἀ γορᾶ ς ἐ ξεί ργει, καὶ οὐ κ ἐ ᾷ στεφανοῦ σθαι, οὐ δ' εἰ σιέ ναι εἰ ς τὰ ἱ ερὰ τὰ δημοτελῆ: σὺ δὲ τὸ ν ἀ στεφά νωτον ἐ κ τῶ ν νό μων κελεύ εις ἡ μᾶ ς στεφανοῦ ν, καὶ τῷ σαυτοῦ ψηφί σματι τὸ ν οὐ προσή κοντα εἰ σκαλεῖ ς τοῖ ς τραγῳ δοῖ ς εἰ ς τὴ ν ὀ ρχή στραν, εἰ ς τὸ ἱ ερὸ ν τοῦ Διονύ σου τὸ ν τὰ ἱ ερὰ διὰ δειλί αν προδεδωκό τα. ἵ να δὲ μὴ ἀ ποπλανῶ ὑ μᾶ ς ἀ πὸ τῆ ς ὑ ποθέ σεως, ἐ κεῖ νο μέ μνησθε, ὅ ταν φῇ δημοτικὸ ς εἶ ναι: θεωρεῖ τ' αὐ τοῦ μὴ τὸ ν λό γον, ἀ λλὰ τὸ ν βί ον, καὶ σκοπεῖ τε μὴ τί ς φησιν εἶ ναι, ἀ λλὰ τί ς ἐ στιν.
1.177
ἐ πεὶ δὲ στεφά νων ἀ νεμνή σθην καὶ δωρεῶ ν, ἕ ως ἔ τι μέ μνημαι, προλέ γω ὑ μῖ ν, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, εἰ μὴ καταλύ σετε τὰ ς ἀ φθό νους ταύ τας δωρεὰ ς καὶ τοὺ ς εἰ κῇ διδομέ νους στεφά νους, οὔ θ' οἱ τιμώ μενοι χά ριν ὑ μῖ ν εἴ σονται, οὔ τε τὰ τῆ ς πό λεως πρά γματα ἐ πανορθωθή σεται: τοὺ ς μὲ ν γὰ ρ πονηροὺ ς οὐ μή ποτε βελτί ους ποιή σετε, τοὺ ς δὲ χρηστοὺ ς εἰ ς τὴ ν ἐ σχά την ἀ θυμί αν ἐ μβαλεῖ τε. ὅ τι δ' ἀ ληθῆ λέ γω, μεγά λα τού των οἶ μαι σημεῖ α δεί ξειν ὑ μῖ ν.
1.178
εἰ γά ρ τις ὑ μᾶ ς ἐ ρωτή σειε, πό τερον ὑ μῖ ν ἐ νδοξοτέ ρα δοκεῖ ἡ πό λις ἡ μῶ ν εἶ ναι ἐ πὶ τῶ ν νυνὶ καιρῶ ν ἢ ἐ πὶ τῶ ν προγό νων, ἅ παντες ἂ ν ὁ μολογή σαιτε, ἐ πὶ τῶ ν προγό νων. ἄ νδρες δὲ πό τερον τό τε ἀ μεί νους ἦ σαν ἢ νυνί; τό τε μὲ ν διαφέ ροντες, νυνὶ δὲ πολλῷ καταδεέ στεροι. δωρεαὶ δὲ καὶ στέ φανοι καὶ κηρύ γματα καὶ σιτή σεις ἐ ν πρυτανεί ῳ πό τερα τό τε ἦ σαν πλεί ους ἢ νυνί; τό τε μὲ ν ἦ ν σπά νια τὰ καλὰ παρ' ἡ μῖ ν, καὶ τὸ τῆ ς ἀ ρετῆ ς ὄ νομα τί μιον: νυνὶ δ' ἤ δη καταπέ πλυται τὸ πρᾶ γμα, καὶ τὸ στεφανοῦ ν ἐ ξ ἔ θους, ἀ λλ' οὐ κ ἐ κ προνοί ας, ποιεῖ σθε.
1.179
οὐ κ οὖ ν ἄ τοπον οὑ τωσὶ διαλογιζομέ νοις, τὰ ς μὲ ν δωρεὰ ς νυνὶ πλεί ους εἶ ναι, τὰ δὲ πρά γματα τὰ τῆ ς πό λεως τό τε μᾶ λλον ἰ σχύ ειν, καὶ τοὺ ς ἄ νδρας νῦ ν μὲ ν χεί ρους εἶ ναι, τό τε δ' ἀ μεί νους; ἐ γὼ δὲ τοῦ θ' ὑ μᾶ ς ἐ πιχειρή σω διδά σκειν. οἴ εσθ' ἄ ν ποτε, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, ἐ θελῆ σαί τινα ἐ πασκεῖ ν εἰ ς τὰ̓ Ολύ μπια, ἢ ἄ λλον τινὰ τῶ ν στεφανιτῶ ν ἀ γώ νων, παγκρά τιον ἢ καὶ ἄ λλο τι τῶ ν βαρυτέ ρων ἄ θλων, εἰ ὁ στέ φανος ἐ δί δοτο μὴ τῷ κρατί στῳ, ἀ λλὰ τῷ διαπραξαμέ νῳ; οὐ δεὶ ς ἄ ν ποτ' ἠ θέ λησεν.
1.180
νῦ ν δ' οἶ μαι διὰ τὸ σπά νιον καὶ τὸ περιμά χητον καὶ τὸ καλὸ ν καὶ τὸ ἀ εί μνηστον ἐ κ τῆ ς νί κης ἐ θέ λουσί ν τινες τὰ σώ ματα παραθέ μενοι καὶ τὰ ς μεγί στας ταλαιπωρί ας ὑ πομεί ναντες διακινδυνεύ ειν. ὑ πολά βετε τοί νυν ὑ μᾶ ς αὐ τοὺ ς εἶ ναι ἀ γωνοθέ τας πολιτικῆ ς ἀ ρετῆ ς, κἀ κεῖ νο ἐ κλογί σασθε, ὅ τι, ἐ ὰ ν μὲ ν τὰ ς δωρεὰ ς ὀ λί γοις καὶ ἀ ξί οις καὶ κατὰ τοὺ ς νό μους διδῶ τε, πολλοὺ ς ἀ γωνιστὰ ς ἕ ξετε τῆ ς ἀ ρετῆ ς, ἂ ν δὲ τῷ βουλομέ νῳ καὶ τοῖ ς διαπραξαμέ νοις χαρί ζησθε, καὶ τὰ ς ἐ πιεικεῖ ς φύ σεις διαφθερεῖ τε.
1.181
ὅ τι δὲ ὀ ρθῶ ς λέ γω, ἔ τι μικρῷ σαφέ στερον ὑ μᾶ ς βού λομαι διδά ξαι. πό τερον ὑ μῖ ν ἀ μεί νων ἀ νὴ ρ εἶ ναι δοκεῖ Θεμιστοκλῆ ς, ὁ στρατηγή σας ὅ τ' ἐ ν τῇ περὶ Σαλαμῖ να ναυμαχί ᾳ τὸ ν Πέ ρσην ἐ νικᾶ τε, ἢ Δημοσθέ νης, ὁ νυνὶ τὴ ν τά ξιν λιπώ ν; Μιλτιά δης δέ, ὁ τὴ ν ἐ ν Μαραθῶ νι μά χην νική σας, ἢ οὗ τος; ἔ τι δ' οἱ ἀ πὸ Φυλῆ ς φεύ γοντα τὸ ν δῆ μον καταγαγό ντες;̓ Αριστεί δης δ' ὁ δί καιος, ὁ τὴ ν ἀ νό μοιον ἔ χων ἐ πωνυμί αν Δημοσθέ νει;
1.182
ἀ λλ' ἔ γωγε μὰ τοὺ ς θεοὺ ς τοὺ ς̓ Ολυμπί ους οὐ δ' ἐ ν ταῖ ς αὐ ταῖ ς ἡ μέ ραις ἄ ξιον ἡ γοῦ μαι μεμνῆ σθαι τοῦ θηρί ου τού του κἀ κεί νων τῶ ν ἀ νδρῶ ν. ἐ πιδειξά τω τοί νυν Δημοσθέ νης εἴ που γέ γραπταί τινα τού των τῶ ν ἀ νδρῶ ν στεφανῶ σαι. ἀ χά ριστος ἄ ρ' ἦ ν ὁ δῆ μος; οὔ κ, ἀ λλὰ μεγαλό φρων, κἀ κεῖ νοί γε τῆ ς πό λεως ἄ ξιοι: οὐ γὰ ρ ᾤ οντο δεῖ ν ἐ ν τοῖ ς γρά μμασι τιμᾶ σθαι, ἀ λλ' ἐ ν τῇ μνή μῃ τῶ ν εὖ πεπονθό των, ἣ ἀ π' ἐ κεί νου τοῦ χρό νου μέ χρι τῆ σδε τῆ ς ἡ μέ ρας ἀ θά νατος οὖ σα διαμέ νει. δωρεὰ ς δὲ τί νας ἐ λά μβανον, ἄ ξιό ν ἐ στι μνησθῆ ναι.
1.183
ἦ σά ν τινες, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, κατὰ τοὺ ς τό τε καιρού ς, οἳ πολὺ ν πό νον ὑ πομεί ναντες καὶ μεγά λους κινδύ νους ἐ πὶ τῷ Στρυμό νι ποταμῷ ἐ νί κων μαχό μενοι Μή δους: οὗ τοι δεῦ ρο ἀ φικό μενοι τὸ ν δῆ μον ᾔ τησαν δωρεά ν, καὶ ἔ δωκεν αὐ τοῖ ς ὁ δῆ μος τιμὰ ς μεγά λας, ὡ ς τό τ' ἐ δό κει, τρεῖ ς λιθί νους̔ Ερμᾶ ς στῆ σαι ἐ ν τῇ στοᾷ τῇ τῶ ν̔ Ερμῶ ν, ἐ φ' ᾧ τε μὴ ἐ πιγρά φειν τὸ ὄ νομα τὸ ἑ αυτῶ ν, ἵ να μὴ τῶ ν στρατηγῶ ν, ἀ λλὰ τοῦ δή μου δοκῇ εἶ ναι τὸ ἐ πί γραμμα.
1.184
ὅ τι δ' ἀ ληθῆ λέ γω, ἐ ξ αὐ τῶ ν τῶ ν ποιημά των γνώ σεσθε. ἐ πιγέ γραπται γὰ ρ ἐ πὶ τῷ μὲ ν πρώ τῳ τῶ ν̔ Ερμῶ ν: ἦ ν ἄ ρα κἀ κεῖ νοι ταλακά ρδιοι, οἵ ποτε Μή δωνπαισὶ ν ἐ π'̓ Ηϊ ό νι, Στρυμό νος ἀ μφὶ ῥ οά ς, λιμό ν τ' αἴ θωνα κρατερό ν τ' ἐ πά γοντες̓́ Αρηαπρῶ τοι δυσμενέ ων εὗ ρον ἀ μηχανί ην. υνκνοωνἐ πὶ δὲ τῷ δευτέ ρῳ: ἡ γεμό νεσσι δὲ μισθὸ ν̓ Αθηναῖ οι τά δ' ἔ δωκανἀ ντ' εὐ εργεσί ης καὶ μεγά λης ἀ ρετῆ ς. μᾶ λλό ν τις τά δ' ἰ δὼ ν καὶ ἐ πεσσομέ νων ἐ θελή σειἀ μφὶ ξυνοῖ σι πρά γμασι μό χθον ἔ χειν. υνκνοων
1.185
ἐ πὶ δὲ τῷ τρί τῳ ἐ πιγέ γραπταἱ Ερμῇ: ἔ κ ποτε τῆ σδε πό ληος ἅ μ'̓ Ατρεί δῃ σι Μενεσθεὺ σἡ γεῖ το ζά θεον Τρωικὸ ν ἂ μ πεδί ον, ὅ ν ποθ'̔́ Ομηρος ἔ φη Δαναῶ ν πύ κα χαλκοχιτώ νωνκοσμητῆ ρα μά χης ἔ ξοχον ἄ νδρα μολεῖ ν. οὕ τως οὐ δὲ ν ἀ εικὲ ς̓ Αθηναί οισι καλεῖ σθαικοσμητὰ ς πολέ μου τ' ἀ μφὶ καὶ ἠ νορέ ης. υνκνοωνἔ στι που τὸ τῶ ν στρατηγῶ ν ὄ νομα; οὐ δαμοῦ, ἀ λλὰ τὸ τοῦ δή μου.
1.186
προέ λθετε δὴ τῇ διανοί ᾳ καὶ εἰ ς τὴ ν στοὰ ν τὴ ν ποικί λην: ἁ πά ντων γὰ ρ ἡ μῖ ν τῶ ν καλῶ ν ἔ ργων τὰ ὑ πομνή ματα ἐ ν τῇ ἀ γορᾷ ἀ νά κειται. τί οὖ ν ἐ στιν, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, ὃ ἐ γὼ λέ γω; ἐ νταῦ θα ἡ ἐ ν Μαραθῶ νι μά χη γέ γραπται. τί ς οὖ ν ἦ ν ὁ στρατηγό ς; οὑ τωσὶ μὲ ν ἐ ρωτηθέ ντες ἅ παντες ἀ ποκρί ναισθε ἄ ν, ὅ τι Μιλτιά δης: ἐ κεῖ δὲ οὐ κ ἐ πιγέ γραπται. πῶ ς; οὐ κ ᾔ τησε ταύ την τὴ ν δωρεά ν; ᾔ τησεν, ἀ λλ' ὁ δῆ μος οὐ κ ἔ δωκεν, ἀ λλ' ἀ ντὶ τοῦ ὀ νό ματος συνεχώ ρησεν αὐ τῷ γραφῆ ναι πρώ τῳ παρακαλοῦ ντι τοὺ ς στρατιώ τας.
1.187
ἐ ν τοί νυν τῷ Μητρώ ῳ ἣ ν ἔ δοτε δωρεὰ ν τοῖ ς ἀ πὸ Φυλῆ ς φεύ γοντα τὸ ν δῆ μον καταγαγοῦ σιν, ἔ στιν ἰ δεῖ ν. ἦ ν μὲ ν γὰ ρ ὁ τὸ ψή φισμα νική σας̓ Αρχῖ νος ὁ ἐ κ Κοί λης, εἷ ς τῶ ν καταγαγό ντων τὸ ν δῆ μον, ἔ γραψε δὲ πρῶ τον μὲ ν αὐ τοῖ ς εἰ ς θυσί αν καὶ ἀ ναθή ματα δοῦ ναι χιλί ας δραχμά ς, καὶ τοῦ τ' ἔ στιν ἔ λαττον ἢ δέ κα δραχμαὶ κατ' ἄ νδρα, ἔ πειτα στεφανῶ σαι φαλλοῦ στεφά νῳ αὐ τῶ ν ἕ καστον, ἀ λλ' οὐ χρυσῷ: τό τε μὲ ν γὰ ρ ἦ ν ὁ τοῦ θαλλοῦ στέ φανος τί μιος, νυνὶ δὲ καὶ ὁ χρυσοῦ ς καταπεφρό νηται. καὶ οὐ δὲ τοῦ το εἰ κῇ πρᾶ ξαι κελεύ ει, ἀ λλ' ἀ κριβῶ ς τὴ ν βουλὴ ν σκεψαμέ νην, ὅ σοι αὐ τῶ ν ἐ πὶ Φυλῇ ἐ πολιορκή θησαν ὅ τε Λακεδαιμό νιοι καὶ οἱ τριά κοντα προσέ βαλλον, οὐ χ ὅ σοι τὴ ν τά ξιν ἔ λιπον ἐ ν Χαιρωνεί ᾳ τῶ ν πολεμί ων ἐ πιό ντων. ὅ τι δ' ἀ ληθῆ λέ γω, ἀ ναγνώ σεται ὑ μῖ ν τὸ ψή φισμα. Ψή φισμα περὶ Δωρεὰ ς τοῖ ς ἀ πὸ Φυλῆ ς
1.188
παρανά γνωθι δὴ καὶ ὃ γέ γραφε Κτησιφῶ ν Δημοσθέ νει τῷ τῶ ν μεγί στων αἰ τί ῳ κακῶ ν. Ψή φισματού τῳ τῷ ψηφί σματι ἐ ξαλεί φεται ἡ τῶ ν καταγαγό ντων δωρεά. εἰ τοῦ τ' ἔ χει καλῶ ς, ἐ κεῖ νο αἰ σχρῶ ς: εἰ ἐ κεῖ νοι κατ' ἀ ξί αν ἐ τιμή θησαν, οὗ τος ἀ νά ξιος ὢ ν στεφανοῦ ται.
1.189
καί τοι πυνθά νομαί γ' αὐ τὸ ν μέ λλειν λέ γειν, ὡ ς οὐ δί καια ποιῶ παραβά λλων αὐ τῷ τὰ τῶ ν προγό νων ἔ ργα: οὐ δὲ γὰ ρ Φιλά μμωνα τὸ ν πύ κτην̓ Ολυμπί ασι στεφανωθῆ ναι νική σαντα Γλαῦ κον τὸ ν παλαιὸ ν ἐ κεῖ νον, ἀ λλὰ τοὺ ς καθ' ἑ αυτὸ ν ἀ γωνιστά ς, ὥ σπερ ὑ μᾶ ς ἀ γνοοῦ ντας ὅ τι τοῖ ς μὲ ν πύ κταις ἐ στὶ ν ὁ ἀ γὼ ν πρὸ ς ἀ λλή λους, τοῖ ς δ' ἀ ξιοῦ σι στεφανοῦ σθαι πρὸ ς αὐ τὴ ν τὴ ν ἀ ρετή ν, ἧ ς καὶ ἕ νεκα στεφανοῦ νται. δεῖ γὰ ρ τὸ ν κή ρυκα ἀ ψευδεῖ ν, ὅ ταν τὴ ν ἀ νά ρρησιν ἐ ν τῷ θεά τρῳ ποιῆ ται πρὸ ς τοὺ ς̔́ Ελληνας. μὴ οὖ ν ἡ μῖ ν, ὡ ς Παταικί ωνος ἄ μεινον πεπολί τευσαι, διέ ξιθι, ἀ λλ' ἐ φικό μενος τῆ ς ἀ νδραγαθί ας, οὕ τω τὰ ς χά ριτας τὸ ν δῆ μον ἀ παί τει.
1.190
ἵ να δὲ μὴ ἀ ποπλανῶ ὑ μᾶ ς ἀ πὸ τῆ ς ὑ ποθέ σεως, ἀ ναγνώ σεται ὑ μῖ ν ὁ γραμματεὺ ς τὸ ἐ πί γραμμα ὃ ἐ πιγέ γραπται τοῖ ς ἀ πὸ Φυλῆ ς τὸ ν δῆ μον καταγαγοῦ σιν.̓ Επί γραμματού σδ' ἀ ρετῆ ς ἕ νεκα στεφά νοις ἐ γέ ραιρε παλαί χθωνδῆ μος̓ Αθηναί ων, οἵ ποτε τοὺ ς ἀ δί κοισθεσμοῖ ς ἄ ρξαντας πό λιος πρῶ τοι καταπαύ εινἦ ρξαν, κί νδυνον σώ μασιν ἀ ρά μενοι. υνκνοων
1.191
ὅ τι τοὺ ς παρὰ τοὺ ς νό μους ἄ ρξαντας κατέ λυσαν, διὰ τοῦ τ' αὐ τού ς φησιν ὁ ποιητὴ ς τιμηθῆ ναι. ἔ ναυλον γὰ ρ ἦ ν ἔ τι τό τε πᾶ σιν, ὅ τι τηνικαῦ τα ὁ δῆ μος κατελύ θη, ἐ πειδή τινες τὰ ς γραφὰ ς τῶ ν παρανό μων ἀ νεῖ λον. καὶ γὰ ρ τοι, ὡ ς ἐ γὼ τοῦ πατρὸ ς τοῦ ἐ μαυτοῦ ἐ πυνθανό μην, ὃ ς ἔ τη βιοὺ ς ἐ νενή κοντα καὶ πέ ντε ἐ τελεύ τησεν, ἁ πά ντων μετασχὼ ν τῶ ν πό νων τῇ πό λει, οὓ ς πολλά κις πρὸ ς ἐ μὲ διεξῄ ει ἐ πὶ σχολῆ ς: ἔ φη γὰ ρ, ὅ τε ἀ ρτί ως κατεληλύ θει ὁ δῆ μος, εἴ τις εἰ σί οι γραφὴ παρανό μων εἰ ς δικαστή ριον, εἶ ναι ὅ μοιον τὸ ὄ νομα καὶ τὸ ἔ ργον. τί γά ρ ἐ στιν ἀ νοσιώ τερον ἀ νδρὸ ς παρά νομα λέ γοντος καὶ πρά ττοντος;
1.192
καὶ τὴ ν ἀ κρό ασιν, ὡ ς ἐ κεῖ νος ἀ πή γγελλεν, οὐ τὸ ν αὐ τὸ ν τρό πον ἐ ποιοῦ ντο ὥ σπερ νῦ ν γί γνεται, ἀ λλ' ἦ σαν πολὺ χαλεπώ τεροι οἱ δικασταὶ τοῖ ς τὰ παρά νομα γρά φουσιν αὐ τοῦ τοῦ κατηγό ρου, καὶ πολλά κις ἀ νεπό διζον τὸ ν γραμματέ α καὶ ἐ κέ λευον πά λιν ἀ ναγιγνώ σκειν τοὺ ς νό μους καὶ τὸ ψή φισμα, καὶ ἡ λί σκοντο οἱ τὰ παρά νομα γρά φοντες, οὐ κ εἰ πά ντας παραπηδή σειαν τοὺ ς νό μους, ἀ λλ' εἰ μί αν μό νον συλλαβὴ ν παραλλά ξειαν. τὸ δὲ νυνὶ γιγνό μενον πρᾶ γμα ὑ περκαταγέ λαστό ν ἐ στιν: ὁ μὲ ν γὰ ρ γραμματεὺ ς ἀ ναγιγνώ σκει τὸ παρά νομον, οἱ δὲ δικασταὶ ὥ σπερ ἐ πῳ δὴ ν ἢ ἀ λλό τριό ν τι πρᾶ γμ' ἀ κροώ μενοι, πρὸ ς ἑ τέ ρῳ τινὶ τὴ ν γνώ μην ἔ χουσιν.
1.193
ἤ δη δ' ἐ κ τῶ ν τεχνῶ ν τῶ ν Δημοσθέ νους αἰ σχρὸ ν ἔ θος ἐ ν τοῖ ς δικαστηρί οις παραδέ δεχθε. μετενή νεκται γὰ ρ ὑ μῖ ν τὰ τῆ ς πό λεως δί καια: ὁ μὲ ν γὰ ρ κατή γορος ἀ πολογεῖ ται, ὁ δὲ φεύ γων τὴ ν γραφὴ ν κατηγορεῖ, οἱ δὲ δικασταὶ ἐ νί οτε ὧ ν μέ ν εἰ σι κριταὶ ἐ πιλανθά νονται, ὧ ν δ' οὐ κ εἰ σί, περὶ τού των ἀ ναγκά ζονται τὴ ν ψῆ φον φέ ρειν. λέ γει δὲ ὁ φεύ γων, ἂ ν ἄ ρα ποθ' ἅ ψηται τοῦ πρά γματος, οὐ κ ὡ ς ἔ ννομα γέ γραφεν, ἀ λλ' ὡ ς ἤ δη ποτὲ καὶ πρό τερον ἕ τερος τοιαῦ τα γρά ψας ἀ πέ φυγεν. ἐ φ' ᾧ καὶ νυνὶ μέ γα φρονεῖ ν ἀ κού ω Κτησιφῶ ντα.
1.194
ἐ τό λμα δ' ἐ ν ὑ μῖ ν ποτε σεμνύ νεσθαἰ Αριστοφῶ ν ἐ κεῖ νος ὁ̓ Αζηνιεὺ ς λέ γων ὅ τι γραφὰ ς παρανό μων ἀ πέ φυγεν ἑ βδομή κοντα καὶ πέ ντε. ἀ λλ' οὐ χὶ Κέ φαλος ὁ παλαιὸ ς ἐ κεῖ νος, ὁ δοκῶ ν δημοτικώ τατος γεγονέ ναι, οὐ χ οὕ τως, ἀ λλ' ἐ πὶ τοῖ ς ἐ ναντί οις ἐ φιλοτιμεῖ το, λέ γων ὅ τι πλεῖ στα πά ντων γεγραφὼ ς ψηφί σματα, οὐ δεμί αν πώ ποτε γραφὴ ν πέ φευγε παρανό μων, καλῶ ς οἶ μαι σεμνυνό μενος. ἐ γρά φοντο γὰ ρ ἀ λλή λους παρανό μων οὐ μό νον οἱ διαπολιτευό μενοι, ἀ λλὰ καὶ οἱ φί λοι τοὺ ς φί λους, εἴ τι ἐ ξαμαρτά νοιεν εἰ ς τὴ ν πό λιν. ἐ κεῖ θεν δὲ τοῦ το γνώ σεσθε.
1.195
̓ Αρχῖ νος γὰ ρ ὁ ἐ κ Κοί λης ἐ γρά ψατο παρανό μων Θρασύ βουλον τὸ ν Στειριέ α γρά ψαντά τι παρὰ τοὺ ς νό μους, ἕ να τῶ ν ἀ πὸ Φυλῆ ς αὐ τῷ συγκατελθό ντων, καὶ εἷ λε, νεωστὶ γεγενημέ νων αὐ τῷ τῶ ν εὐ εργεσιῶ ν, ἃ ς οὐ χ ὑ πελογί σαντο οἱ δικασταί: ἡ γοῦ ντο γά ρ, ὥ σπερ τό τε αὐ τοὺ ς φεύ γοντας Θρασύ βουλος κατή γαγεν, οὕ τω νῦ ν μέ νοντας ἐ ξελαύ νειν παρὰ τοὺ ς νό μους γρά φοντά τι.
1.196
ἀ λλ' οὐ νῦ ν, ἀ λλὰ πᾶ ν τοὐ ναντί ον γί γνεται: οἱ γὰ ρ ἀ γαθοὶ στρατηγοὶ ὑ μῖ ν καὶ τῶ ν τὰ ς σιτή σεις τινὲ ς εὑ ρημέ νων ἐ ν τῷ πρυτανεί ῳ ἐ ξαιτοῦ νται τὰ ς γραφὰ ς τῶ ν παρανό μων, οὓ ς ὑ μεῖ ς ἀ χαρί στους εἶ ναι δικαί ως ἂ ν ὑ πολαμβά νοιτε: εἰ γά ρ τις ἐ ν δημοκρατί ᾳ τετιμημέ νος, ἐ ν τοιαύ τῃ πολιτεί ᾳ, ἣ ν οἱ θεοὶ καὶ οἱ νό μοι σῴ ζουσι, τολμᾷ βοηθεῖ ν τοῖ ς παρά νομα γρά φουσι, καταλύ ει τὴ ν πολιτεί αν ὑ φ' ἧ ς τετί μηται.
1.197
τί ς οὖ ν ἀ ποδέ δεικται λό γος ἀ νδρὶ δικαί ῳ συνηγό ρῳ, ἐ γὼ λέ ξω. εἰ ς τρί α μέ ρη διαιρεῖ ται ἡ ἡ μέ ρα, ὅ ταν εἰ σί ῃ γραφὴ παρανό μων εἰ ς τὸ δικαστή ριον. ἐ γχεῖ ται γὰ ρ τὸ μὲ ν πρῶ τον ὕ δωρ τῷ κατηγό ρῳ καὶ τοῖ ς νό μοις καὶ τῇ δημοκρατί ᾳ, τὸ δὲ δεύ τερον τῷ τὴ ν γραφὴ ν φεύ γοντι καὶ τοῖ ς εἰ ς αὐ τὸ τὸ πρᾶ γμα λέ γουσιν: ἐ πειδὰ ν δὲ τῇ πρώ τῃ ψή φῳ λυθῇ τὸ παρά νομον, ἤ δη τὸ τρί τον ὕ δωρ ἐ γχεῖ ται τῇ τιμή σει καὶ τῷ μεγέ θει τῆ ς ὀ ργῆ ς τῆ ς ὑ μετέ ρας.
1.198
ὅ στις μὲ ν οὖ ν ἐ ν τῇ τιμή σει τὴ ν ψῆ φον αἰ τεῖ, τὴ ν ὀ ργὴ ν τὴ ν ὑ μετέ ραν παραιτεῖ ται: ὅ στις δ' ἐ ν τῷ πρώ τῳ λό γῳ τὴ ν ψῆ φον αἰ τεῖ, ὅ ρκον αἰ τεῖ, νό μον αἰ τεῖ, δημοκρατί αν αἰ τεῖ, ὧ ν οὔ τε αἰ τῆ σαι οὐ δὲ ν ὅ σιον οὐ δενί, οὔ τ' αἰ τηθέ ντα ἑ τέ ρῳ δοῦ ναι. κελεύ σατε οὖ ν αὐ τού ς, ἐ ά σαντας τὴ ν πρώ την ὑ μᾶ ς ψῆ φον κατὰ τοὺ ς νό μους διενεγκεῖ ν, ἀ παντᾶ ν εἰ ς τὴ ν τί μησιν.
1.199
ὅ λως δ' ἔ γωγε, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, ὀ λί γου δέ ω εἰ πεῖ ν ὡ ς καὶ νό μον δεῖ τεθῆ ναι ἐ πὶ ταῖ ς γραφαῖ ς μό ναις ταῖ ς τῶ ν παρανό μων, μὴ ἐ ξεῖ ναι μή τε τῷ κατηγό ρῳ συνηγό ρους παρασχέ σθαι, μή τε τῷ τὴ ν γραφὴ ν φεύ γοντι. οὐ γὰ ρ ἀ ό ριστό ν ἐ στι τὸ δί καιον, ἀ λλ' ὡ ρισμέ νον τοῖ ς νό μοις τοῖ ς ὑ μετέ ροις. ὥ σπερ γὰ ρ ἐ ν τῇ τεκτονικῇ, ὅ ταν εἰ δέ ναι βουλώ μεθα τὸ ὀ ρθὸ ν καὶ τὸ μή, τὸ ν κανό να προσφέ ρομεν,
1.200
ᾧ διαγιγνώ σκεται, οὕ τω καὶ ἐ ν ταῖ ς γραφαῖ ς ταῖ ς τῶ ν παρανό μων παρά κειται κανὼ ν τοῦ δικαί ου τουτὶ τὸ σανί διον, τὸ ψή φισμα καὶ οἱ παραγεγραμμέ νοι νό μοι. ταῦ τα συμφωνοῦ ντα ἀ λλή λοις ἐ πιδεί ξας κατά βαινε: καὶ τί δεῖ σε Δημοσθέ νην παρακαλεῖ ν; ὅ ταν δ' ὑ περπηδή σας τὴ ν δικαί αν ἀ πολογί αν παρακαλῇ ς κακοῦ ργον ἄ νθρωπον καὶ τεχνί την λό γων, κλέ πτεις τὴ ν ἀ κρό ασιν, βλά πτεις τὴ ν πό λιν, καταλύ εις τὴ ν δημοκρατί αν.
1.201
τί ς οὖ ν ἐ στιν ἀ ποτροπὴ τῶ ν τοιού των λό γων, ἐ γὼ προερῶ. ἐ πειδὰ ν προελθὼ ν ἐ νταυθοῖ Κτησιφῶ ν διεξέ λθῃ πρὸ ς ὑ μὰ ς τοῦ το δὴ τὸ συντεταγμέ νον αὐ τῷ προοί μιον, ἔ πειτ' ἐ νδιατρί βῃ καὶ μὴ ἀ πολογῆ ται, ὑ πομνή σατ' αὐ τὸ ν ἀ θορύ βῷ, τὸ σανί διον λαβεῖ ν καὶ τοὺ ς νό μους τῷ ψηφί σματι παραναγνῶ ναι. ἐ ὰ ν δὲ μὴ προσποιῆ ται ὑ μῶ ν ἀ κού ειν, μηδὲ ὑ μεῖ ς ἐ κεί νου ἐ θέ λετε ἀ κού ειν: οὐ γὰ ρ τῶ ν φευγό ντων τὰ ς δικαί ας ἀ πολογί ας εἰ σεληλύ θατε ἀ κροασό μενοι, ἀ λλὰ τῶ ν ἐ θελό ντων δικαί ως ἀ πολογεῖ σθαι.
1.202
ἐ ὰ ν δ' ὑ περπηδή σας τὴ ν δικαί αν ἀ πολογί αν παρακαλῇ Δημοσθέ νην, μά λιστα μὲ ν μὴ προσδέ χεσθε σοφιστὴ ν οἰ ό μενον ῥ ή μασι τοὺ ς νό μους ἀ ναιρή σειν, μηδ' ἐ ν ἀ ρετῇ τοῦ θ' ὑ μῶ ν μηδεὶ ς καταλογιζέ σθω, ὃ ς ἂ ν ἐ πανερομέ νου Κτησιφῶ ντος, εἰ καλέ σῃ Δημοσθέ νην, πρῶ τος ἀ ναβοή σῃ“ κά λει, κά λει.” ἐ πὶ σαυτὸ ν καλεῖ ς, ἐ πὶ τοὺ ς νό μους καλεῖ ς, ἐ πὶ τὴ ν δημοκρατί αν καλεῖ ς. ἂ ν δ' ἄ ρα ὑ μῖ ν δό ξῃ ἀ κού ειν, ἀ ξιώ σατε τὸ ν Δημοσθέ νην τὸ ν αὐ τὸ ν τρό πον ἀ πολογεῖ σθαι ὅ νπερ κἀ γὼ κατηγό ρηκα. ἐ γὼ δὲ πῶ ς κατηγό ρηκα; ἵ να καὶ ὑ πομνή σω ὑ μᾶ ς.
1.203
οὔ τε τὸ ν ἴ διον βί ον τὸ ν Δημοσθέ νους πρό τερον διεξῆ λθον, οὔ τε τῶ ν δημοσί ων ἀ δικημά των οὐ δενὸ ς πρό τερον ἐ μνή σθην, ἄ φθονα δή που καὶ πολλὰ ἔ χων, ἢ πά ντων γ' ἂ ν εἴ ην ἀ πορώ τατος: ἀ λλὰ πρῶ τον μὲ ν τοὺ ς νό μους ἐ πέ δειξα ἀ παγορεύ οντας μὴ στεφανοῦ ν τοὺ ς ὑ πευθύ νους, ἔ πειτα τὸ ν ῥ ή τορα ἐ ξή λεγξα γρά ψαντα Δημοσθέ νην ὑ πεύ θυνον ὄ ντα στεφανοῦ ν οὐ δὲ ν προβαλό μενον, οὐ δὲ προσγρά ψαντα“ ἐ πειδὰ ν δῷ τὰ ς εὐ θύ νας,” ἀ λλὰ παντελῶ ς καὶ ὑ μῶ ν καὶ τῶ ν νό μων καταπεφρονηκό τα: καὶ τὰ ς ἐ σομέ νας πρὸ ς ταῦ τα προφά σεις εἶ πον, ἃ ς ἀ ξιῶ καὶ ὑ μᾶ ς διαμνημονεύ ειν.
1.204
δεύ τερον δ' ὑ μῖ ν διεξῆ λθον τοὺ ς περὶ τῶ ν κηρυγμά των νό μους, ἐ ν οἷ ς διαρρή δην ἀ πεί ρηται τὸ ν ὑ πὸ τοῦ δή μου στεφανού μενον μὴ κηρύ ττεσθαι ἔ ξω τῆ ς ἐ κκλησί ας: ὁ δὲ ῥ ή τωρ ὁ φεύ γων τὴ ν γραφὴ ν οὐ τοὺ ς νό μους μό νον παραβέ βηκεν, ἀ λλὰ καὶ τὸ ν καιρὸ ν τῆ ς ἀ ναρρή σεως καὶ τὸ ν τό πον, κελεύ ων οὐ κ ἐ ν τῇ ἐ κκλησί ᾳ, ἀ λλ' ἐ ν τῷ θεά τρῳ τὴ ν ἀ νά ρρησιν γί γνεσθαι, οὐ δ' ἐ κκλησιαζό ντων̓ Αθηναί ων, ἀ λλὰ μελλό ντων τραγῳ δῶ ν εἰ σιέ ναι. ταῦ τα δ' εἰ πὼ ν μικρὰ μὲ ν περὶ τῶ ν ἰ δί ων εἶ πον, τὰ δὲ πλεῖ στα περὶ τῶ ν δημοσί ων ἀ δικημά των.
1.205
οὕ τω δὴ καὶ τὸ ν Δημοσθέ νην ἀ ξιώ σατε ἀ πολογεῖ σθαι, πρὸ ς τὸ ν τῶ ν ὑ πευθύ νων νό μον πρῶ τον, τὸ ν περὶ τῶ ν κηρυγμά των δεύ τερον, τρί τον δὲ τὸ μέ γιστον, ὡ ς οὐ δὲ ἀ νά ξιό ς ἐ στι τῆ ς δωρεᾶ ς. ἐ ὰ ν δ' ὑ μῶ ν δέ ηται συγχωρῆ σαι αὑ τῷ περὶ τῆ ς τά ξεως τοῦ λό γου, κατεπαγγελλό μενος ὡ ς ἐ πὶ τῇ τελευτῇ τῆ ς ἀ πολογί ας λύ σει τὸ παρά νομον, μὴ συγχωρεῖ τε, μηδ' ἀ γνοεῖ θ' ὅ τι πά λαισμα τοῦ τ' ἔ στι δικαστηρί ου: οὐ γὰ ρ εἰ σαῦ θί ς ποτε βού λοιτ' ἂ ν πρὸ ς τὸ παρά νομον ἀ πολογεῖ σθαι, ἀ λλ' οὐ δὲ ν ἔ χων δί καιον εἰ πεῖ ν, ἑ τέ ρων παρεμβολῇ πραγμά των εἰ ς λή θην ὑ μᾶ ς βού λεται τῆ ς κατηγορί ας ἐ μβαλεῖ ν.
1.206
ὥ σπερ οὖ ν ἐ ν τοῖ ς γυμνικοῖ ς ἀ γῶ σιν ὁ ρᾶ τε τοὺ ς πύ κτας περὶ τῆ ς στά σεως ἀ λλή λοις διαγωνιζομέ νους, οὕ τω καὶ ὑ μεῖ ς ὅ λην τὴ ν ἡ μέ ραν ὑ πὲ ρ τῆ ς πό λεως περὶ τῆ ς στά σεως αὐ τῷ τοῦ λό γου μά χεσθε, καὶ μὴ ἐ ᾶ τε αὐ τὸ ν ἔ ξω τοῦ παρανό μου περιί στασθαι, ἀ λλ' ἐ γκαθή μενοι καὶ ἐ νεδρεύ οντες ἐ ν τῇ ἀ κροά σει, εἰ σελαύ νετε αὐ τὸ ν εἰ ς τοὺ ς τοῦ παρανό μου λό γους, καὶ τὰ ς ἐ κτροπὰ ς αὐ τοῦ τῶ ν λό γων ἐ πιτηρεῖ τε.
1.207
ἀ λλ' ἃ δὴ συμβή σεται ὑ μῖ ν, ἐ ὰ ν τοῦ τον τὸ ν τρό πον τὴ ν ἀ κρό ασιν ποιή σησθε, ταῦ θ' ὑ μῖ ν ἤ δη δί καιό ς εἰ μι προειπεῖ ν. ἐ πεισά ξει γὰ ρ τὸ ν γό ητα καὶ βαλλαντιοτό μον καὶ διατετμηκό τα τὴ ν πολιτεί αν. οὗ τος κλά ει μὲ ν ῥ ᾷ ον ἢ οἱ ἄ λλοι γελῶ σιν, ἐ πιορκεῖ δὲ πά ντων προχειρό τατα: οὐ κ ἂ ν θαυμά σαιμι δέ, εἰ μεταβαλό μενος τοῖ ς ἔ ξωθεν περιεστηκό σι λοιδορή σεται, φά σκων τοὺ ς μὲ ν ὀ λιγαρχικοὺ ς ὑ π' αὐ τῆ ς τῆ ς ἀ ληθεί ας διηριθμημέ νους ἥ κειν πρὸ ς τὸ τοῦ κατηγό ρου βῆ μα, τοὺ ς δὲ δημοτικοὺ ς πρὸ ς τὸ τοῦ φεύ γοντος.
1.208
ὅ ταν δὴ τὰ τοιαῦ τα λέ γῃ, πρὸ ς μὲ ν τοὺ ς στασιαστικοὺ ς λό γους ἐ κεῖ νο αὐ τῷ ὑ ποβά λλετε:“ ὦ Δημό σθενες, εἰ ὅ μοιοι ἦ σαν σοὶ οἱ ἀ πὸ Φυλῆ ς φεύ γοντα τὸ ν δῆ μον καταγαγό ντες, οὐ κ ἄ ν ποθ' ἡ δημοκρατί α κατέ στη. νῦ ν δὲ ἐ κεῖ νοι μὲ ν μεγά λων κακῶ ν συμβά ντων ἔ σωσαν τὴ ν πό λιν τὸ κά λλιστον ἐ κ παιδεί ας ῥ ῆ μα φθεγξά μενοι,“ μὴ μνησικακεῖ ν”: σὺ δὲ ἑ λκοποιεῖ ς, καὶ μᾶ λλό ν σοι μέ λει τῶ ν αὐ θημερὸ ν λό γων, ἢ τῆ ς σωτηρί ας τῆ ς πό λεως.” ὅ ταν δ' ἐ πί ορκος ὢ ν εἰ ς τὴ ν τῶ ν ὅ ρκων πί στιν καταφυγγά νῃ, ἐ κεῖ νο ἀ πομνημονεύ σατε αὐ τῷ, ὅ τι τῷ πολλά κις μὲ ν ἐ πιορκοῦ ντι, ἀ εὶ δὲ μεθ' ὅ ρκων ἀ ξιοῦ ντι πιστεύ εσθαι, δυοῖ ν θά τερον ὑ πά ρξαι δεῖ, ἢ τοὺ ς θεοὺ ς καινού ς, ἢ τοὺ ς ἀ κροατὰ ς μὴ τοὺ ς αὐ τού ς.
1.209
περὶ δὲ τῶ ν δακρύ ων καὶ τοῦ τό νου τῆ ς φωνῆ ς, ὅ ταν ὑ μᾶ ς ἐ περωτᾷ.“ ποῖ καταφύ γω, ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι; περιεγρά ψατέ με: οὐ κ ἔ στιν ὅ ποι ἀ ναπτή σομαι,” ἀ νθυποβά λλετε αὐ τῷ:“ ὁ δὲ δῆ μος ὁ̓ Αθηναί ων ποῖ καταφύ γῃ, Δημό σθενες; πρὸ ς ποί αν συμμά χων παρασκευή ν; πρὸ ς ποῖ α χρή ματα; τί προβαλλό μενος ὑ πὲ ρ τοῦ δή μου πεπολί τευσαι; ἃ μὲ ν γὰ ρ ὑ πὲ ρ σεαυτοῦ βεβού λευσαι, πά ντες ὁ ρῶ μεν. ἐ κλιπὼ ν μὲ ν τὸ ἄ στυ οὐ κ οἰ κεῖ ς, ὡ ς δοκεῖ ς, ἐ ν Πειραιεῖ, ἀ λλ' ἐ ξορμεῖ ς ἐ κ τῆ ς πό λεως, ἐ φό δια δὲ πεπό ρισαι τῇ σαυτοῦ ἀ νανδρί ᾳ τὸ βασιλικὸ ν χρυσί ον καὶ τὰ δημό σια δωροδοκή ματα.”
1.210
ὅ λως δὲ τί τὰ δά κρυα; τί ς ἡ κραυγή; τί ς ὁ τό νος τῆ ς φωνῆ ς; οὐ χ ὁ μὲ ν τὴ ν γραφὴ ν φεύ γων ἐ στὶ Κτησιφῶ ν, ὁ δ' ἀ γὼ ν οὐ κ ἀ τί μητος, σὺ δ' οὔ τε περὶ τοῦ σώ ματος οὔ τε περὶ τῆ ς ἐ πιτιμί ας οὔ τε περὶ τῆ ς οὐ σί ας ἀ γωνί ζῃ; ἀ λλὰ περὶ τί νος ἐ στὶ ν αὐ τῷ ἡ σπουδή; περὶ χρυσῶ ν στεφά νων καὶ κηρυγμά των ἐ ν τῷ θεά τρῳ παρὰ τοὺ ς νό μους:
1.211
ὃ ν ἐ χρῆ ν, εἰ μανεὶ ς ὁ δῆ μος ἢ τῶ ν καθεστηκό των ἐ πιλελησμέ νος, ἐ πὶ τοιαύ της ἀ καιρί ας ἐ βού λετο στεφανοῦ ν αὐ τό ν, παρελθό ντα εἰ ς τὴ ν ἐ κκλησί αν εἰ πεῖ ν:“ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, τὸ ν μὲ ν στέ φανον δέ χομαι, τὸ ν δὲ καιρὸ ν ἀ ποδοκιμά ζω ἐ ν ᾧ τὸ κή ρυγμα γί γνεται: οὐ γὰ ρ δεῖ, ἐ φ' οἷ ς ἡ πό λις ἐ κεί ρατο, ἐ πὶ τού τοις ἐ μὲ στεφανοῦ σθαι.” ἀ λλ' οἶ μαι ταῦ τα μὲ ν ἂ ν εἴ ποι ἀ νὴ ρ ὄ ντως βεβιωκὼ ς μετ' ἀ ρετῆ ς: ἃ δὲ σὺ λέ ξεις, εἴ ποι ἂ ν κά θαρμα ζηλοτυποῦ ν ἀ ρετή ν.
1.212
οὐ γὰ ρ δὴ μὰ τὸ ν̔ Ηρακλέ α τοῦ τό γε ὑ μῶ ν οὐ δεὶ ς φοβή σεται, μὴ Δημοσθέ νης, ἀ νὴ ρ μεγαλό ψυχος καὶ τὰ πολεμικὰ διαφέ ρων, ἀ ποτυχὼ ν τῶ ν ἀ ριστεί ων ἐ πανελθὼ ν οἴ καδε ἑ αυτὸ ν διαχρή σηται: ὃ ς τοσοῦ τον καταγελᾷ τῆ ς πρὸ ς ὑ μᾶ ς φιλοτιμί ας, ὥ στε τὴ ν μιαρὰ ν κεφαλὴ ν ταύ την καὶ ὑ πεύ θυνον, ἣ ν οὗ τος παρὰ πά ντας τοὺ ς νό μους γέ γραφε στεφανῶ σαι, μυριά κις κατατέ τμηκε καὶ τού των μισθοὺ ς εἴ ληφε τραύ ματος ἐ κ προνοί ας γραφὰ ς γραφό μενος, καὶ κατακεκονδύ λισται, ὥ στε αὐ τὸ ν οἶ μαι τὰ τῶ ν κονδύ λων ἴ χνη τῶ ν Μειδί ου ἔ χειν ἔ τι φανερά: ὁ γὰ ρ ἄ νθρωπος οὐ κεφαλή ν, ἀ λλὰ πρό σοδον κέ κτηται.
1.213
περὶ δὲ Κτησιφῶ ντος τοῦ γρά ψαντος τὴ ν γνώ μην βραχέ α βού λομαι εἰ πεῖ ν, τὰ δὲ πολλὰ ὑ περβή σομαι, ἵ να καὶ πεῖ ραν λά βω, εἰ δύ νασθε τοὺ ς σφό δρα πονηρού ς, κἂ ν μή τις προεί πῃ, διαγιγνώ σκειν. ὃ δ' ἐ στὶ κοινὸ ν καὶ δί καιον κατ' ἀ μφοτέ ρων αὐ τῶ ν ἀ παγγεῖ λαι πρὸ ς ὑ μᾶ ς, τοῦ τ' ἐ ρῶ. περιέ ρχονται γὰ ρ τὴ ν ἀ γορὰ ν ἀ ληθεῖ ς κατ' ἀ λλή λων ἔ χοντες δό ξας καὶ λό γους οὐ ψευδεῖ ς λέ γοντες.
1.214
ὁ μὲ ν γὰ ρ Κτησιφῶ ν οὐ τὸ καθ' ἑ αυτό ν φησι φοβεῖ σθαι, ἐ λπί ζειν γὰ ρ δό ξειν ἰ διώ της εἶ ναι, ἀ λλὰ τὴ ν τοῦ Δημοσθέ νους ἐ ν τῇ πολιτεί ᾳ δωροδοκί αν καὶ τὴ ν ἐ μπληξί αν καὶ δειλί αν: ὁ δὲ Δημοσθέ νης εἰ ς αὑ τὸ ν μὲ ν ἀ ποβλέ πων θαρρεῖ ν φησιν, τὴ ν δὲ τοῦ Κτησιφῶ ντος πονηρί αν καὶ πορνοβοσκί αν ἰ σχυρῶ ς δεδιέ ναι. τοὺ ς δὴ κατεγνωκό τας ἀ λλή λων μηδαμῶ ς ὑ μεῖ ς οἱ κοινοὶ κριταὶ τῶ ν ἐ γκλημά των ἀ πολύ σητε.
1.215
περὶ δὲ τῶ ν εἰ ς ἐ μαυτὸ ν λοιδοριῶ ν βραχέ α βού λομαι προειπεῖ ν. πυνθά νομαι γὰ ρ λέ ξειν Δημοσθέ νην, ὡ ς ἡ πό λις ὑ π' αὐ τοῦ μὲ ν ὠ φέ ληται πολλά, ὑ π' ἐ μοῦ δὲ καταβέ βλαπται, καὶ τὸ ν Φί λιππον καὶ τὸ ν̓ Αλέ ξανδρον καὶ τὰ ς ἀ πὸ τού των αἰ τί ας ἀ νοί σειν ἐ π' ἐ μέ. οὕ τω δ' ἐ στὶ ν ὡ ς ἔ οικε δεινὸ ς δημιουργὸ ς λό γων, ὥ στε οὐ κ ἀ ποχρῇ αὐ τῷ, εἴ τι πεπολί τευμαι παρ' ὑ μῖ ν ἐ γώ, ἢ εἴ τινας δημηγορί ας εἴ ρηκα,
1.216
τού των κατηγορεῖ ν, ἀ λλὰ καὶ τὴ ν ἡ συχί αν αὐ τὴ ν τοῦ βί ου διαβά λλει καὶ τῆ ς σιωπῆ ς μου κατηγορεῖ, ἵ να μηδεὶ ς αὐ τῷ τό πος ἀ συκοφά ντητος παραλεί πηται, καὶ τὰ ς ἐ ν τοῖ ς γυμνασί οις μετὰ τῶ ν νεωτέ ρων μου διατριβὰ ς καταμέ μφεται, καὶ κατὰ τῆ σδε τῆ ς κρί σεως εὐ θὺ ς ἀ ρχό μενος τοῦ λό γου φέ ρει τινὰ αἰ τί αν, λέ γων ὡ ς ἐ γὼ τὴ ν γραφὴ ν οὐ χ ὑ πὲ ρ τῆ ς πό λεως ἐ γραψά μην, ἀ λλ' ἐ νδεικνύ μενος̓ Αλεξά νδρῳ διὰ τὴ ν πρὸ ς αὐ τὸ ν ἔ χθραν.
1.217
καὶ νὴ Δί α, ὡ ς ἐ γὼ πυνθά νομαι, μέ λλει με ἀ νερωτᾶ ν, διὰ τί τὸ μὲ ν κεφά λαιον αὐ τοῦ τῆ ς πολιτεί ας ψέ γω, τὰ δὲ καθ' ἕ καστον οὐ κ ἐ κώ λυον οὐ δ' ἐ γραφό μην, ἀ λλὰ διαλεί πων καὶ πρὸ ς τὴ ν πολιτεί αν οὐ πυκνὰ προσιὼ ν ἀ πή νεγκα τὴ ν γραφή ν. ἐ γὼ δὲ οὔ τε τὰ ς Δημοσθέ νους διατριβὰ ς ἐ ζή λωκα, οὔ τ' ἐ πὶ ταῖ ς ἐ μαυτοῦ αἰ σχύ νομαι, οὔ τε τοὺ ς εἰ ρημέ νους ἐ ν ὑ μῖ ν λό γους ἐ μαυτῷ ἀ ρρή τους ἂ ν εἶ ναι βουλοί μην, οὔ τε τὰ αὐ τὰ τού τῳ δημηγορή σας δεξαί μην ἂ ν ζῆ ν.
1.218
τὴ ν δ' ἐ μὴ ν σιωπή ν, ὦ Δημό σθενες, ἡ τοῦ βί ου μετριό της παρεσκεύ ασεν: ἀ ρκεῖ γά ρ μοι μικρά, καὶ μειζό νων αἰ σχρῶ ς οὐ κ ἐ πιθυμῶ, ὥ στε καὶ σιωπῶ καὶ λέ γω βουλευσά μενος, οὐ κ ἀ ναγκαζό μενος ὑ πὸ τῆ ς ἐ ν τῇ φύ σει δαπά νης. σὺ δ' οἶ μαι λαβὼ ν μὲ ν σιγᾷ ς, ἀ ναλώ σας δὲ κέ κραγας: λέ γεις δὲ οὐ χ ὅ ταν σοι δοκῇ, οὐ δ' ἃ ν βού λῃ, ἀ λλ' ὅ ταν οἱ μισθοδό ται σοι προστά ττωσιν: οὐ κ αἰ σχύ νῃ δὲ ἀ λαζονευό μενος, ἃ παραχρῆ μα ἐ ξελέ γχῃ ψευδό μενος.
1.219
ἀ πηνέ χθη γὰ ρ ἡ κατὰ τοῦ δε τοῦ ψηφί σματος γραφή, ἣ ν οὐ χ ὑ πὲ ρ τῆ ς πό λεως, ἀ λλ' ὑ πὲ ρ τῆ ς πρὸ ς̓ Αλέ ξανδρον ἐ νδεί ξεώ ς με φῂ ς ἀ πενεγκεῖ ν, ἔ τι Φιλί ππου ζῶ ντος, πρὶ ν̓ Αλέ ξανδρον εἰ ς τὴ ν ἀ ρχὴ ν καταστῆ ναι, οὔ πω σοῦ τὸ περὶ Παυσανί αν ἐ νύ πνιον ἑ ωρακό τος, οὐ δὲ πρὸ ς τὴ ν̓ Αθηνᾶ ν καὶ τὴ ν̔́ Ηραν νύ κτωρ διειλεγμέ νου. πῶ ς ἂ ν οὖ ν ἐ γὼ προενεδεικνύ μην̓ Αλεξά νδρῳ; εἴ γε μὴ ταὐ τὸ ν ἐ νύ πνιον ἐ γὼ καὶ Δημοσθέ νης εἴ δομεν.
1.220
ἐ πιτιμᾷ ς δέ μοι, εἰ μὴ συνεχῶ ς, ἀ λλὰ διαλεί πων, πρὸ ς τὸ ν δῆ μον προσέ ρχομαι, καὶ τὴ ν ἀ ξί ωσιν ταύ την οἴ ει λανθά νειν μεταφέ ρων οὐ κ ἐ κ δημοκρατί ας, ἀ λλ' ἐ ξ ἑ τέ ρας πολιτεί ας. ἐ ν μὲ ν γὰ ρ ταῖ ς ὀ λιγαρχί αις οὐ χ ὁ βουλό μενος, ἀ λλ' ὁ δυναστεύ ων δημηγορεῖ, ἐ ν δὲ ταῖ ς δημοκρατί αις ὁ βουλό μενος, καὶ ὅ ταν αὐ τῷ δοκῇ. καὶ τὸ μὲ ν διὰ χρό νου λέ γειν σημεῖ ό ν ἐ στιν ἐ πὶ τῶ ν καιρῶ ν καὶ τοῦ συμφέ ροντος ἀ νδρὸ ς πολιτευομέ νου, τὸ δὲ μηδεμί αν παραλεί πειν ἡ μέ ραν ἐ ργαζομέ νου καὶ μισθαρνοῦ ντος.
1.221
ὑ πὲ ρ δὲ τοῦ μή πω κεκρί σθαι ὑ π' ἐ μοῦ, μηδὲ τῶ ν ἀ δικημά των τιμωρί αν ὑ ποσχεῖ ν, ὅ ταν καταφεύ γῃ ς ἐ πὶ τοὺ ς τοιού τους λό γους, ἢ τοὺ ς ἀ κού οντας ἐ πιλή σμονας ὑ πολαμβά νεις, ἢ σαυτὸ ν παραλογί ζῃ. τὰ μὲ ν γὰ ρ περὶ τοὺ ς̓ Αμφισσέ ας ἠ σεβημέ να σοι καὶ τὰ περὶ τὴ ν Εὔ βοιαν δωροδοκηθέ ντα, ἐ φ' οἷ ς ὑ π' ἐ μοῦ φανερῶ ς ἐ ξηλέ γχου, χρό νων ἐ γγεγενημέ νων ἴ σως ἐ λπί ζεις τὸ ν δῆ μον ἀ μνημονεῖ ν:
1.222
τὰ δὲ περὶ τὰ ς τριή ρεις καὶ τοὺ ς τριηρά ρχους ἁ ρπά γματα τί ς ἂ ν ἀ ποκρύ ψαι χρό νος δύ ναιτ' ἄ ν, ὅ τε νομοθετή σας περὶ τῶ ν τριακοσί ων, καὶ σαυτὸ ν πεί σας̓ Αθηναί ους ἐ πιστά την τά ξαι τοῦ ναυτικοῦ, ἐ ξηλέ γχθης ὑ π' ἐ μοῦ ἑ ξή κοντα καὶ πέ ντε νεῶ ν ταχυναυτουσῶ ν τριηρά ρχους ὑ φῃ ρημέ νος, πλέ ον τῆ ς πό λεως ἀ φανί ζων ναυτικὸ ν ἢ ᾧ ποτἐ Αθηναῖ οι τὴ ν ἐ ν Νά ξῳ ναυμαχί αν Λακεδαιμονί ους καὶ Πό λλιν ἐ νί κησαν;
1.223
οὕ τω δὲ ταῖ ς αἰ τί αις ἐ νέ φραξας τὰ ς κατὰ σαυτοῦ τιμωρί ας, ὥ στε τὸ ν κί νδυνον εἶ ναι μὴ σοὶ τῷ ἀ δική σαντι, ἀ λλὰ τοῖ ς ἐ πεξιοῦ σι, πολὺ ν μὲ ν τὸ ν̓ Αλέ ξανδρον καὶ τὸ ν Φί λιππον ἐ ν ταῖ ς διαβολαῖ ς φέ ρων, αἰ τιώ μενος δέ τινας ἐ μποδί ζειν τοὺ ς τῆ ς πό λεως καιρού ς, ἀ εὶ τὸ παρὸ ν λυμαινό μενος, τὸ δὲ μέ λλον κατεπαγγελλό μενος. οὐ τὸ τελευταῖ ον εἰ σαγγέ λλεσθαι μέ λλων ὑ π' ἐ μοῦ, τὴ ν̓ Αναξί νου σύ λληψιν τοῦ̓ Ωρεί του κατεσκεύ ασας, τοῦ τὰ ἀ γορά σματἀ Ολυμπιά δι ἀ γορά ζοντος;
1.224
καὶ τὸ ν αὐ τὸ ν ἄ νδρα δὶ ς στρεβλώ σας τῇ σαυτοῦ χειρί, ἔ γραψας αὐ τὸ ν θανά τῳ ζημιῶ σαι, καὶ παρὰ τῷ αὐ τῷ ἐ ν̓ Ωρεῷ κατή γου, καὶ ᾧ ἀ πὸ τῆ ς αὐ τῆ ς τραπέ ζης ἔ φαγες καὶ ἔ πιες καὶ ἔ σπεισας, καὶ τὴ ν δεξιὰ ν ἐ νέ βαλες ἄ νδρα φί λον καὶ ξέ νον ποιού μενος, τοῦ τον ἀ πέ κτεινας. καὶ περὶ τού των ἐ ν ἅ πασιν̓ Αθηναί οις ἐ ξελεγχθεὶ ς ὑ π' ἐ μοῦ καὶ κληθεὶ ς ξενοκτό νος, οὐ τὸ ἀ σέ βημα ἠ ρνή σω, ἀ λλ' ἀ πεκρί νω ἐ φ' ᾧ ἀ νεβό ησεν ὁ δῆ μος καὶ ὅ σοι ξέ νοι περιέ στασαν τὴ ν ἐ κκλησί αν: ἔ φησθα γὰ ρ τοὺ ς τῆ ς πό λεως ἅ λας περὶ πλεί ονος ποιεῖ σθαι τῆ ς ξενικῆ ς τραπέ ζης.
1.225
ἐ πιστολὰ ς δὲ σιγῶ ψευδεῖ ς καὶ κατασκό πων συλλή ψεις καὶ βασά νους ἐ π' αἰ τί αις ἀ γενή τοις, ὡ ς ἐ μοῦ μετά τινων νεωτερί ζειν βουλομέ νου. ἔ πειτα ἐ περωτᾶ ν με, ὡ ς ἐ γὼ πυνθά νομαι, μέ λλει, τί ς ἂ ν εἴ η τοιοῦ τος ἰ ατρό ς, ὅ στις τῷ νοσοῦ ντι μεταξὺ μὲ ν ἀ σθενοῦ ντι μηδὲ ν συμβουλεύ οι, τελευτή σαντος δὲ ἐ λθὼ ν εἰ ς τὰ ἔ νατα διεξί οι πρὸ ς τοὺ ς οἰ κεί ους ἃ ἐ πιτηδεύ σας ὑ γιὴ ς ἂ ν ἐ γέ νετο.
1.226
σαυτὸ ν δ' οὐ κ ἀ ντερωτᾷ ς, τί ς ἂ ν εἴ η δημαγωγὸ ς τοιοῦ τος, ὅ στις τὸ ν μὲ ν δῆ μον θωπεῦ σαι δύ ναιτο, τοὺ ς δὲ καιροὺ ς ἐ ν οἷ ς ἦ ν σῴ ζεσθαι τὴ ν πό λιν, ἀ ποδοῖ το, τοὺ ς δ' εὖ φρονοῦ ντας κωλύ οι διαβά λλων συμβουλεύ ειν, ἀ ποδρὰ ς δ' ἐ κ τῶ ν κινδύ νων καὶ τὴ ν πό λιν ἀ νηκέ στοις συμφοραῖ ς περιβαλὼ ν ἀ ξιοί η στεφανοῦ σθαι ἐ π' ἀ ρετῇ, ἀ γαθὸ ν μὲ ν πεποιηκὼ ς μηδέ ν, πά ντων δὲ τῶ ν κακῶ ν αἴ τιος γεγονώ ς, ἐ περωτῴ η δὲ τοὺ ς συκοφαντηθέ ντας ἐ κ τῆ ς πολιτεί ας ἐ π' ἐ κεί νων τῶ ν καιρῶ ν ὅ τ' ἐ νῆ ν σῴ ζεσθαι, διὰ τί αὐ τὸ ν οὐ κ ἐ κώ λυσαν ἐ ξαμαρτά νειν,
1.227
ἀ ποκρύ πτοιτο δὲ τὸ πά ντων τελευταῖ ον, ὅ τι τῆ ς μά χης ἐ πιγενομέ νης οὐ κ ἐ σχολά ζομεν περὶ τὴ ν σὴ ν εἶ ναι τιμωρί αν, ἀ λλ' ὑ πὲ ρ τῆ ς σωτηρί ας τῆ ς πό λεως ἐ πρεσβεύ ομεν. ἐ πειδὴ δὲ οὐ κ ἀ πέ χρη σοι δί κην μὴ δεδωκέ ναι, ἀ λλὰ καὶ δωρεὰ ς ᾔ τεις, καταγέ λαστον ἐ ν τοῖ ς̔́ Ελλησι τὴ ν πό λιν ποιῶ ν, ἐ νταῦ θ' ἐ νέ στην καὶ τὴ ν γραφὴ ν ἀ πή νεγκα.
1.228
καὶ νὴ τοὺ ς θεοὺ ς̓ Ολυμπί ους, ὧ ν ἐ γὼ πυνθά νομαι Δημοσθέ νην λέ ξειν, ἐ φ' ᾧ νυνὶ μέ λλω λέ γειν ἀ γανακτῶ μά λιστα. ἀ φομοιοῖ γὰ ρ μου τὴ ν φύ σιν ταῖ ς Σειρῆ σιν. καὶ γὰ ρ ὑ π' ἐ κεί νων οὐ κηλεῖ σθαί φησι τοὺ ς ἀ κροωμέ νους, ἀ λλ' ἀ πό λλυσθαι, διό περ οὐ δ' εὐ δοκιμεῖ ν τὴ ν τῶ ν Σειρή νων μουσική ν: καὶ δὴ καὶ τὴ ν τῶ ν ἐ μῶ ν εὔ ροιαν λό γων καὶ τὴ ν φύ σιν μου γεγενῆ σθαι ἐ πὶ βλά βῃ τῶ ν ἀ κουό ντων. καί τοι τὸ ν λό γον τοῦ τον ὅ λως μὲ ν ἔ γωγε οὐ δενὶ πρέ πειν ἡ γοῦ μαι περὶ ἐ μοῦ λέ γειν: τῆ ς γὰ ρ αἰ τί ας αἰ σχρὸ ν τὸ ν αἰ τιώ μενό ν ἐ στι τὸ ἔ ργον μὴ ἔ χειν ἐ πιδεῖ ξαι:
1.229
εἰ δ' ἦ ν ἀ ναγκαῖ ον ῥ ηθῆ ναι, οὐ Δημοσθέ νους ἦ ν ὁ λό γος, ἀ λλ' ἀ νδρὸ ς στρατηγοῦ μεγά λα μὲ ν τὴ ν πό λιν ἀ γά θ' εἰ ργασμέ νου, λέ γειν δὲ ἀ δυνά του καὶ τὴ ν τῶ ν ἀ ντιδί κων διὰ τοῦ το ἐ ζηλωκό τος φύ σιν, ὅ τι σύ νοιδεν ἑ αυτῷ μὲ ν οὐ δὲ ν ὧ ν διαπέ πρακται δυναμέ νῳ φρά σαι, τὸ ν δὲ κατή γορον ὁ ρᾷ δυνά μενον καὶ τὰ μὴ πεπραγμέ να ὑ π' αὐ τοῦ παριστά ναι τοῖ ς ἀ κού ουσιν ὡ ς διῴ κησεν. ὅ ταν δ' ἐ ξ ὀ νομά των συγκεί μενος ἄ νθρωπος, καὶ τού των πικρῶ ν καὶ περιέ ργων, ἔ πειτα ἐ πὶ τὴ ν ἁ πλό τητα καὶ τὰ ἔ ργα καταφεύ γῃ, τί ς ἂ ν ἀ νά σχοιτο; οὗ τὴ ν γλῶ τταν ὥ σπερ τῶ ν αὐ λῶ ν ἐ ά ν τις ἀ φέ λῃ, τὸ λοιπὸ ν οὐ δέ ν ἐ στιν.
1.230
θαυμά ζω δ' ἔ γωγε ὑ μῶ ν, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, καὶ ζητῶ, πρὸ ς τί ἂ ν ἀ ποβλέ ψαντες ἀ ποψηφί σαισθε τὴ ν γραφή ν. πό τερον ὡ ς τὸ ψή φισμά ἐ στιν ἔ ννομον; ἀ λλ' οὐ δεμί α πώ ποτε γνώ μη παρανομωτέ ρα γεγέ νηται. ἀ λλ' ὡ ς ὁ τὸ ψή φισμα γρά ψας οὐ κ ἐ πιτή δειό ς ἐ στι δί κην δοῦ ναι; οὐ κ ἄ ρ' εἰ σὶ παρ' ὑ μῖ ν εὔ θυναι βί ου, εἰ τοῦ τον ἀ φή σετε. ἐ κεῖ νο δ' οὐ λυπηρό ν, εἰ πρό τερον μὲ ν ἐ νεπί μπλατο ἡ ὀ ρχή στρα χρυσῶ ν στεφά νων, οἷ ς ὁ δῆ μος ἐ στεφανοῦ το ὑ πὸ τῶ ν̔ Ελλή νων, ἐ κ δὲ τῶ ν Δημοσθέ νους πολιτευμά των ὑ μεῖ ς μὲ ν ἀ στεφά νωτοι καὶ ἀ κή ρυκτοι γί γνεσθε, οὗ τος δὲ κηρυχθή σεται;
1.231
καὶ εἰ μέ ν τις τῶ ν τραγικῶ ν ποιητῶ ν τῶ ν μετὰ ταῦ τα ἐ πεισαγό ντων ποιή σειεν ἐ ν τραγῳ δί ᾳ τὸ ν Θερσί την ὑ πὸ τῶ ν̔ Ελλή νων στεφανού μενον, οὐ δεὶ ς ἂ ν ὑ μῶ ν ὑ πομεί νειεν, ὅ τι φησὶ ν̔́ Ομηρος ἄ νανδρον αὐ τὸ ν εἶ ναι καὶ συκοφά ντην: αὐ τοὶ δ' ὅ ταν τὸ ν τοιοῦ τον ἄ νθρωπον στεφανῶ τε, οὐ κ ἂ ν οἴ εσθε ἐ ν ταῖ ς τῶ ν̔ Ελλή νων δό ξαις συρί ττεσθαι; οἱ μὲ ν γὰ ρ πατέ ρες ὑ μῶ ν τὰ μὲ ν ἔ νδοξα καὶ λαμπρὰ τῶ ν πραγμά των ἀ νετί θεσαν τῷ δή μῷ τὰ δὲ ταπεινὰ καὶ καταδεέ στερα εἰ ς τοὺ ς ῥ ή τορας τοὺ ς φαύ λους ἔ τρεπον: Κτησιφῶ ν δ' ὑ μᾶ ς οἴ εται δεῖ ν ἀ φελό ντας τὴ ν ἀ δοξί αν ἀ πὸ Δημοσθέ νους περιθεῖ ναι τῷ δή μῳ.
1.232
καὶ φατὲ μὲ ν εὐ τυχεῖ ς εἶ ναι, ὡ ς καὶ ἐ στὲ καλῶ ς ποιοῦ ντες, ψηφιεῖ σθε δ' ὑ πὸ μὲ ν τῆ ς τύ χης ἐ γκαταλελεῖ φθαι, ὑ πὸ Δημοσθέ νους δὲ εὖ πεπονθέ ναι; καὶ τὸ πά ντων ἀ τοπώ τατον, ἐ ν τοῖ ς αὐ τοῖ ς δικαστηρί οις τοὺ ς μὲ ν τὰ ς τῶ ν δώ ρων γραφὰ ς ἁ λισκομέ νους ἀ τιμοῦ τε, ὃ ν δ' αὐ τοὶ μισθοῦ πολιτευό μενον σύ νιστε, στεφανώ σετε; καὶ τοὺ ς μὲ ν κριτὰ ς τοὺ ς ἐ κ τῶ ν Διονυσί ων, ἐ ὰ ν μὴ δικαί ως τοὺ ς κυκλί ους χοροὺ ς κρί νωσι, ζημιοῦ τε: αὐ τοὶ δὲ οὐ κυκλί ων χορῶ ν κριταὶ καθεστηκό τες, ἀ λλὰ νό μων καὶ πολιτικῆ ς ἀ ρετῆ ς, τὰ ς δωρεὰ ς οὐ κατὰ τοὺ ς νό μους οὐ δ' ὀ λί γοις καὶ τοῖ ς ἀ ξί οις, ἀ λλὰ τῷ διαπραξαμέ νῳ δώ σετε;
1.233
ἔ πειτ' ἔ ξεισιν ἐ κ τοῦ δικαστηρί ου ὁ τοιοῦ τος κριτὴ ς ἑ αυτὸ ν μὲ ν ἀ σθενῆ πεποιηκώ ς, ἰ σχυρὸ ν δὲ τὸ ν ῥ ή τορα. ἀ νὴ ρ γὰ ρ ἰ διώ της ἐ ν πό λει δημοκρατουμέ νῃ νό μῳ καὶ ψή φῳ βασιλεύ ει: ὅ ταν δ' ἑ τέ ρῳ ταῦ τα παραδῷ, καταλέ λυκε τὴ ν αὐ τὸ ς αὑ τοῦ δυναστεί αν. ἔ πειθ' ὁ μὲ ν ὅ ρκος ὃ ν ὀ μωμοκὼ ς δικά ζει, συμπαρακολουθῶ ν αὐ τὸ ν λυπεῖ: δι' αὐ τὸ ν γὰ ρ οἶ μαι γέ γονε τὸ ἁ μά ρτημα: ἡ δὲ χά ρις πρὸ ς ὃ ν ἐ χαρί ζετο ἄ δηλος γεγέ νηται: ἡ γὰ ρ ψῆ φος ἀ φανὴ ς φέ ρεται.
1.234
δοκοῦ μεν δ' ἔ μοιγε, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, ἀ μφό τερα καὶ κατορθοῦ ν καὶ παρακινδυνεύ ειν εἰ ς τὴ ν πολιτεί αν, οὐ σωφρονοῦ ντες. ὅ τι μὲ ν γὰ ρ ἐ πὶ τῶ ν νυνὶ καιρῶ ν οἱ πολλοὶ τοῖ ς ὀ λί γοις προί̈ εσθε τὰ τῆ ς δημοκρατί ας ἰ σχυρά, οὐ κ ἐ παινῶ: ὅ τι δ' οὐ γεγέ νηται φορὰ καθ' ἡ μᾶ ς ῥ ητό ρων πονηρῶ ν ἅ μα καὶ τολμηρῶ ν, εὐ τυχοῦ μεν. πρό τερον μὲ ν γὰ ρ τοιαύ τας φύ σεις ἤ νεγκε τὸ δημό σιον, αἳ ῥ ᾳ δί ως οὕ τω κατέ λυσαν τὸ ν δῆ μον: ἔ χαιρε γὰ ρ κολακευό μενος, ἔ πειτ' αὐ τὸ ν οὐ χ οὓ ς ἐ φοβεῖ το, ἀ λλ' οἷ ς ἑ αυτὸ ν ἐ νεχεί ριζε, κατέ λυσαν:
1.235
ἔ νιοι δὲ καὶ αὐ τοὶ τῶ ν τριά κοντα ἐ γέ νοντο, οἳ πλεί ους ἢ χιλί ους καὶ πεντακοσί ους τῶ ν πολιτῶ ν ἀ κρί τους ἀ πέ κτειναν, πρὶ ν καὶ τὰ ς αἰ τί ας ἀ κοῦ σαι ἐ φ' αἷ ς ἔ μελλον ἀ ποθνῄ σκειν, καὶ οὐ δ' ἐ πὶ τὰ ς ἐ κφορὰ ς τῶ ν τελευτησά ντων εἴ ων τοὺ ς προσή κοντας παραγενέ σθαι. οὐ χ ὑ φ' ὑ μῖ ν αὐ τοῖ ς ἕ ξετε τοὺ ς πολιτευομέ νους; οὐ ταπεινώ σαντες ἀ ποπέ μψετε τοὺ ς νῦ ν ἐ πηρμέ νους; οὐ μεμνή σεσθ' ὅ τι οὐ δεὶ ς πώ ποτε ἐ πέ θετο πρό τερον δή μου καταλύ σει πρὶ ν ἂ ν μεῖ ζον τῶ ν δικαστηρί ων ἰ σχύ σῃ;
1.236
ἡ δέ ως δ' ἂ ν ἔ γωγε, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, ἐ ναντί ον ὑ μῶ ν ἀ ναλογισαί μην πρὸ ς τὸ ν γρά ψαντα τὸ ψή φισμα, διὰ ποί ας εὐ εργεσί ας ἀ ξιοῖ Δημοσθέ νην στεφανῶ σαι. εἰ μὲ ν γὰ ρ λέ ξεις, ὅ θεν τὴ ν ἀ ρχὴ ν τοῦ ψηφί σματος ἐ ποιή σω, ὅ τι τὰ ς τά φους τὰ ς περὶ τὰ τεί χη καλῶ ς ἐ τά φρευσε, θαυμά ζω σου. τοῦ γὰ ρ ταῦ τ' ἐ ξεργασθῆ ναι καλῶ ς τὸ γεγενῆ σθαι τού των ἄ τιον μεί ζω κατηγορί αν ἔ χει: οὐ γὰ ρ περιχαρακώ σαντα χρὴ τὰ τεί χη, οὐ δὲ τά φους δημοσί ους ἀ νελό ντα τὸ ν ὀ ρθῶ ς πεπολιτευμέ νον δωρεὰ ς αἰ τεῖ ν, ἀ λλ' ἀ γαθοῦ τινος αἴ τιον γεγενημέ νον τῇ πό λει.
1.237
εἰ δὲ ἥ ξεις ἐ πὶ τὸ δεύ τερον μέ ρος τοῦ ψηφί σματος, ἐ ν ᾧ τετό λμηκας γρά φειν ὡ ς ἔ στιν ἀ νὴ ρ ἀ γαθό ς, καὶ“ διατελεῖ λέ γων καὶ πρά ττων τὰ ἄ ριστα τῷ δή μῳ τῷ̓ Αθηναί ων,” ἀ φελὼ ν τὴ ν ἀ λαζονεί αν καὶ τὸ ν κό μπον τοῦ ψηφί σματος ἅ ψαι τῶ ν ἔ ργων, ἐ πί δειξον ἡ μῖ ν ὅ τι λέ γεις. τὰ ς μὲ ν γὰ ρ περὶ τοὺ ς̓ Αμφισσέ ας καὶ τοὺ ς Εὐ βοέ ας δωροδοκί ας παραλεί πω: ὅ ταν δὲ τῆ ς πρὸ ς Θηβαί ους συμμαχί ας τὰ ς αἰ τί ας ἀ νατιθῇ ς Δημοσθέ νει, τοὺ ς μὲ ν ἀ γνοοῦ ντας ἐ ξαπατᾷ ς, τοὺ ς δ' εἰ δό τας καὶ αἰ σθανομέ νους ὑ βρί ζεις. ἀ φελὼ ν γὰ ρ τὸ ν καιρὸ ν καὶ τὴ ν δό ξαν τὴ ν τού των, δι' ἣ ν ἐ γέ νετο ἡ συμμαχί α, λανθά νειν οἴ ει ἡ μᾶ ς τὸ τῆ ς πό λεως ἀ ξί ωμα Δημοσθέ νει περιτιθεί ς.
1.238
ἡ λί κον δ' ἐ στὶ τὸ ἀ λαζό νευμα τοῦ το, ἐ γὼ πειρά σομαι μεγά λῳ σημεί ῳ διδά ξαι. ὁ γὰ ρ τῶ ν Περσῶ ν βασιλεὺ ς οὐ πολλῷ χρό νῳ πρὸ τῆ ς̓ Αλεξά νδρου διαβά σεως εἰ ς τὴ ν̓ Ασί αν κατέ πεμψε τῷ δή μῳ καὶ μά λα ὑ βριστικὴ ν καὶ βά ρβαρον ἐ πιστολή ν, ἐ ν ᾗ τά τε δὴ ἄ λλα καὶ μά λ' ἀ παιδεύ τως διελέ χθη, καὶ ἐ πὶ τελευτῆ ς ἐ νέ γραψεν,“ ἐ γώ,” φησί ν,“ ὑ μῖ ν χρυσί ον οὐ δώ σω: μή με αἰ τεῖ τε: οὐ γὰ ρ λή ψεσθε.”
1.239
οὗ τος μέ ντοι ὁ αὐ τὸ ς ἐ γκαταληφθεὶ ς ὑ πὸ τῶ ν νυνὶ παρό ντων αὐ τῷ κινδύ νων, οὐ κ αἰ τού ντων̓ Αθηναί ων, αὐ τὸ ς ἑ κὼ ν κατέ πεμψε τριακό σια τά λαντα τῷ δή μῳ, ἃ σωφρονῶ ν οὐ κ ἐ δέ ξατο. ὁ δὲ κομί ζων ἦ ν τὸ χρυσί ον καιρὸ ς καὶ φό βος καὶ χρεί α συμμά χων. τὸ δὲ αὐ τὸ τοῦ το καὶ τὴ ν Θηβαί ων συμμαχί αν ἐ ξηργά σατο. σὺ δὲ τὸ μὲ ν τῶ ν Θηβαί ων ὄ νομα καὶ τὸ τῆ ς δυστυχεστά της συμμαχί ας ἐ νοχλεῖ ς ἀ εὶ λέ γων, τὰ δ' ἑ βδομή κοντα τά λαντα ὑ ποσιωπᾷ ς, ἃ προλαβὼ ν τοῦ βασιλικοῦ χρυσί ου ἀ πεστέ ρηκας.
1.240
οὐ δι' ἔ νδειαν χρημά των ἕ νεκα μὲ ν πέ ντε ταλά ντων οἱ ξέ νοι Θηβαί οις τὴ ν ἄ κραν οὐ παρέ δοσαν; διὰ ἐ ννέ α δὲ τά λαντα ἀ ργυρί ου πά ντων̓ Αρκά δων ἐ ξεληλυθό των καὶ τῶ ν ἡ γεμό νων ἑ τοί μων ὄ ντων βοηθεῖ ν, ἡ πρᾶ ξις οὐ γεγέ νηται; σὺ δὲ πλουτεῖ ς καὶ ταῖ ς ἡ δοναῖ ς ταῖ ς σαυτοῦ χορηγεῖ ς. καὶ τὸ κεφά λαιον, τὸ μὲ ν βασιλικὸ ν χρυσί ον παρὰ τού τῳ, οἱ δὲ κί νδυνοι παρ' ὑ μῖ ν.
1.241
ἄ ξιον δ' ἐ στὶ καὶ τὴ ν ἀ παιδευσί αν αὐ τῶ ν θεωρῆ σαι. εἰ γὰ ρ τολμή σει Κτησιφῶ ν μὲ ν Δημοσθέ νην παρακαλεῖ ν λέ ξοντα εἰ ς ὑ μᾶ ς, οὗ τος δ' ἀ ναβὰ ς ἑ αυτὸ ν ἐ γκωμιά ζειν, βαρύ τερον τῶ ν ἔ ργων ὧ ν πεπό νθαμεν τὸ ἀ κρό αμα γί γνεται. ὅ που γὰ ρ τοὺ ς ὄ ντως ἄ νδρας ἀ γαθού ς, οἷ ς πολλὰ καὶ καλὰ σύ νισμεν ἔ ργα, τοὺ ς καθ' ἑ αυτῶ ν ἐ παί νους ἐ ὰ ν λέ γωσιν, οὐ φέ ρομεν, ὅ ταν ἄ νθρωπος αἰ σχύ νη τῆ ς πό λεως γεγονὼ ς ἑ αυτὸ ν ἐ γκωμιά ζῃ, τί ς ἂ ν τὰ τοιαῦ τα καρτερή σειεν ἀ κού ων;
1.242
ἀ πὸ μὲ ν οὖ ν τῆ ς ἀ ναισχύ ντου πραγματεί ας, ἐ ὰ ν σωφρονῇ ς, ἀ ποστή σῃ, ποιή σῃ δέ, ὦ Κτησιφῶ ν, διὰ σαυτοῦ τὴ ν ἀ πολογί αν. οὐ γὰ ρ δή που τοῦ τό γε σκή ψῃ, ὡ ς οὐ δυνατὸ ς εἶ λέ γειν. καὶ γὰ ρ ἂ ν ἄ τοπό ν σοι συμβαί νοι, εἰ πρώ ην μέ ν ποθ' ὑ πέ μεινας πρεσβευτὴ ς ὡ ς Κλεοπά τραν τὴ ν Φιλί ππου θυγατέ ρα χειροτονεῖ σθαι, συναχθεσθησό μενος ἐ πὶ τῇ τοῦ Μολοττῶ ν βασιλέ ως̓ Αλεξά νδρου τελευτῇ, νυνὶ δὲ οὐ φή σεις δύ νασθαι λέ γειν. ἔ πειτα γυναῖ κα μὲ ν ἀ λλοτρί αν πενθοῦ σαν δύ νασαι παραμυθεῖ σθαι, γρά ψας δὲ μισθοῦ ψή φισμα οὐ κ ἀ πολογή σῃ;
1.243
ἢ τοιοῦ τό ς ἐ στιν ὃ ν γέ γραφας στεφανοῦ σθαι, οἷ ος μὴ γιγνώ σκεσθαι ὑ πὸ τῶ ν εὖ πεπονθό των, ἂ ν μή τις συνεί πῃ; ἐ περώ τησον δὴ τοὺ ς δικαστά ς, εἰ ἐ γί γνωσκον Χαβρί αν καὶ̓ Ιφικρά την καὶ Τιμό θεον, καὶ πυθοῦ παρ' αὐ τῶ ν, διὰ τί τὰ ς δωρεὰ ς αὐ τοῖ ς ἔ δοσαν καὶ τὰ ς εἰ κό νας ἔ στησαν. ἅ παντες γὰ ρ ἅ μα ἀ ποκρινοῦ νται, ὅ τι Χαβρί α μὲ ν διὰ τὴ ν περὶ Νά ξον ναυμαχί αν,̓ Ιφικρά τει δὲ ὅ τι μό ραν Λακεδαιμονί ων ἀ πέ κτεινε, Τιμοθέ ῳ δὲ διὰ τὸ ν περί πλουν τὸ ν εἰ ς Κέ ρκυραν, καὶ ἄ λλοις, ὧ ν ἑ κά στῳ πολλὰ καὶ καλὰ κατὰ πό λεμον ἔ ργα πέ πρακται.
1.244
Δημοσθέ νει δ' ἀ ντεροῦ διὰ τί. ὅ τι δωροδό κος, ὅ τι δειλό ς, ὅ τι τὴ ν τά ξιν ἔ λιπε; καὶ πό τερον τοῦ τον τιμή σετε, ἢ ὑ μᾶ ς αὐ τοὺ ς ἀ τιμωρή τους ἐ ά σετε καὶ τοὺ ς ὑ πὲ ρ ὑ μῶ ν ἐ ν τῇ μά χῃ τελευτή σαντας; οὓ ς νομί σαθ' ὁ ρᾶ ν σχετλιά ζοντας, εἰ οὗ τος στεφανωθή σεται. καὶ γὰ ρ ἂ ν εἴ η δεινό ν, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, εἰ τὰ μὲ ν ξύ λα καὶ τοὺ ς λί θους καὶ τὸ ν σί δηρον, τὰ ἄ φωνα καὶ τὰ ἀ γνώ μονα, ἐ ά ν τῳ ἐ μπεσό ντα ἀ ποκτεί νῃ, ὑ περορί ζομεν, καὶ ἐ ά ν τις αὑ τὸ ν διαχρή σηται, τὴ ν χεῖ ρα τὴ ν τοῦ το πρά ξασαν χωρὶ ς τοῦ σώ ματος θά πτομεν,
1.245
Δημοσθέ νην δέ, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, τὸ ν γρά ψαντα μὲ ν τὴ ν πανυστά την ἔ ξοδον, προδό ν, προδό ντα δὲ τοὺ ς στρατιώ τας, τοῦ τον ὑ μεῖ ς τιμή σετε. οὐ κοῦ ν ὑ βρί ζονται μὲ ν οἱ τελευτή σαντες, ἀ θυμό τεροι δὲ οἱ ζῶ ντες γί γνονται, ὁ ρῶ ντες τῆ ς ἀ ρετῆ ς ἆ θλον μὲ ν τὸ ν θά νατον κεί μενον, τὴ ν δὲ μνή μην ἐ πιλεί πουσαν: καὶ τὸ μέ γιστον, ἐ περωτῶ σιν ὑ μᾶ ς οἱ νεώ τεροι, πρὸ ς ὁ ποῖ ον χρὴ παρά δειγμα αὐ τοὺ ς τὸ ν βί ον ποιεῖ σθαι.
1.246
εὖ γὰ ρ ἴ στε, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, ὅ τι οὐ χ αἱ παλαῖ στραι οὐ δὲ τὰ διδασκαλεῖ α οὐ δ' ἡ μουσικὴ μό νον παιδεύ ει τοὺ ς νέ ους, ἀ λλὰ πολὺ μᾶ λλον τὰ δημό σια κηρύ γματα. κηρύ ττεταί τις ἐ ν τῷ θεά τρῳ, ὅ τι στεφανοῦ ται ἀ ρετῆ ς ἕ νεκα καὶ ἀ νδραγαθί ας καὶ εὐ νοί ας, ἄ νθρωπος ἀ σχημονῶ ν τῷ βί ῳ καὶ βδελυρό ς: ὁ δέ γε νεώ τερος ταῦ τ' ἰ δὼ ν διεφθά ρη. δί κην τις δέ δωκε πονηρὸ ς καὶ πορνοβοσκό ς, ὥ σπερ Κτησιφῶ ν: οἱ δέ γε ἄ λλοι πεπαί δευνται. τἀ ναντί α τις Ψηφισά μενος τῶ ν καλῶ ν καὶ δικαί ων, ἐ πανελθὼ ν οἴ καδε παιδεύ ει τὸ ν υἱ ό ν: ὁ δέ γε εἰ κό τως οὐ πεί θεται, ἀ λλὰ τὸ νουθετεῖ ν ἐ νοχλεῖ ν ἤ δη δικαί ως ὀ νομά ζεται.
1.247
ὡ ς οὖ ν μὴ μό νον κρί νοντες, ἀ λλὰ καὶ θεωρού μενοι, οὕ τω τὴ ν ψῆ φον φέ ρετε, εἰ ς ἀ πολογισμὸ ν τοῖ ς νῦ ν μὲ ν οὐ παροῦ σι τῶ ν πολιτῶ ν, ἐ περησομέ νοις δὲ ὑ μᾶ ς τί ἐ δικά ζετε. εὖ γὰ ρ ἴ στε, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, ὅ τι τοιαύ τη δό ξει ἡ πό λις εἶ ναι, ὁ ποῖ ό ς τις ἂ ν ᾖ ὁ κηρυττό μενος: ἔ στι δὲ ὄ νειδος μὴ τοῖ ς προγό νοις ὑ μᾶ ς, ἀ λλὰ τῇ Δημοσθέ νους ἀ νανδρί ᾳ, προσεικασθῆ ναι. πῶ ς οὖ ν ἄ ν τις τὴ ν τοιαύ την αἰ σχύ νην ἐ κφύ γοι;
1.248
ἐ ὰ ν τοὺ ς προκαταλαμβά νοντας τὰ κοινὰ καὶ φιλά νθρωπα τῶ ν ὀ νομά των, ἀ πί στους δ' ὄ ντας τοῖ ς ἤ θεσι, φυλά ξησθε. ἡ γὰ ρ εὔ νοια καὶ τὸ τῆ ς δημοκρατί ας ὄ νομα κεῖ ται μὲ ν ἐ ν μέ σῳ, φθά νουσι δ' ἐ π' αὐ τὰ καταφεύ γοντες τῷ λό γῳ ὡ ς ἐ πὶ τὸ πολὺ οἱ τοῖ ς ἔ ργοις πλεῖ στον ἀ πέ χοντες.
1.249
ὅ ταν οὖ ν λά βητε ῥ ή τορα στεφά νων καὶ κηρυγμά των ἐ ν τοῖ ς̔́ Ελλησιν ἐ πιθυμοῦ ντα, ἐ πανά γειν αὐ τὸ ν κελεύ ετε τὸ ν λό γον, ὥ σπερ καὶ τὰ ς βεβαιώ σεις τῶ ν κτημά των ὁ νό μος κελεύ ει ποιεῖ σθαι, εἰ ς βί ον ἀ ξιό χρεων καὶ τρό πον σώ φρονα. ὅ τῳ δὲ ταῦ τα μὴ μαρτυρεῖ ται, μὴ βεβαιοῦ τε αὐ τῷ τοὺ ς ἐ παί νους, καὶ τῆ ς δημοκρατί ας ἐ πιμελή θητε ἤ δη διαφευγού σης ὑ μᾶ ς.
1.250
ἢ οὐ δεινὸ ν ὑ μῖ ν εἶ ναι δοκεῖ, εἰ τὸ μὲ ν βουλευτή ριον καὶ ὁ δῆ μος παρορᾶ ται, αἱ δ' ἐ πιστολαὶ καὶ αἱ πρεσβεῖ αι ἀ φικνοῦ νται εἰ ς ἰ διωτικὰ ς οἰ κί ας, οὐ παρὰ τῶ ν τυχό ντων ἀ νθρώ πων, ἀ λλὰ παρὰ τῶ ν πρωτευό ντων ἐ ν τῇ̓ Ασί ᾳ καὶ τῇ Εὐ ρώ πῃ; καὶ ἐ φ' οἷ ς ἐ στιν ἐ κ τῶ ν νό μων ζημί α θά νατος, ταῦ τά τινες οὐ κ ἐ ξαρνοῦ νται πρά ττειν, ἀ λλ' ὁ μολογοῦ σιν ἐ ν τῷ δή μῳ, καὶ τὰ ς ἐ πιστολὰ ς ἀ λλή λοις παραναγιγνώ σκουσιν: παρακελεύ ονται δ' οἱ μὲ ν βλέ πειν εἰ ς τὰ ἑ αυτῶ ν πρό σωπα ὡ ς φύ λακες τῆ ς δημοκρατί ας, ἕ τεροι δ' αἰ τοῦ σι δωρεὰ ς ὡ ς σωτῆ ρες τῆ ς πό λεως ὄ ντες.
1.251
ὁ δὲ δῆ μος ἐ κ τῆ ς ἀ θυμί ας τῶ ν συμβεβηκό των ὥ σπερ παραγεγηρακὼ ς ἢ παρανοί ας ἑ αλωκώ ς, αὐ τὸ μό νον τοὔ νομα τῆ ς δημοκρατί ας περιποιεῖ ται, τῶ ν δ' ἔ ργων ἑ τέ ροις παρακεχώ ρηκεν. ἔ πειτ' ἀ πέ ρχεσθε ἐ κ τῶ ν ἐ κκλησιῶ ν οὐ βουλευσά μενοι, ἀ λλ' ὥ σπερ ἐ κ τῶ ν ἐ ρά νων, τὰ περιό ντα νειμά μενοι.
1.252
ὅ τι δ' οὐ ληρῶ, ἐ κεῖ θεν τὸ ν λό γον θεωρή σατε. ἐ γέ νετό τις, ἄ χθομαι δὲ πολλά κις μεμνημέ νος, ἀ τυχί α τῇ πό λει. ἐ νταῦ θ' ἀ νὴ ρ ἰ διώ της ἐ κπλεῖ ν μό νον εἰ ς Σά μον ἐ πιχειρή σας, ὡ ς προδό της τῆ ς πατρί δος αὐ θημερὸ ν ὑ πὸ τῆ ς ἐ ξ̓ Αρεί ου πά γου βουλῆ ς θανά τῳ ἐ ζημιώ θη. ἕ τερος δ' ἐ κπλεύ σας ἰ διώ της εἰ ς̔ Ρό δον, ὅ τι τὸ ν φό βον ἀ νά νδρως ἤ νεγκε, πρώ ην ποτὲ εἰ σηγγέ λθη, καὶ ἴ σαι αἱ ψῆ φοι αὐ τῷ ἐ γέ νοντο: εἰ δὲ μί α ψῆ φος μετέ πεσεν, ὑ περώ ριστ' ἄ ν.
1.253
ἀ ντιθῶ μεν δὴ τὸ νυνὶ γιγνό μενον. ἀ νὴ ρ ῥ ή τωρ, ὁ πά ντων τῶ ν κακῶ ν αἴ τιος, ἔ λιπε μὲ ν τὴ ν ἀ πὸ στρατοπέ δου τά ξιν, ἀ πέ δρα δ' ἐ κ τῆ ς πό λεως: οὗ τος στεφανοῦ σθαι ἀ ξιοῖ καὶ κηρύ ττεσθαι οἴ εται δεῖ ν. οὐ κ ἀ ποπέ μψεσθε τὸ ν ἄ νθρωπον ὡ ς κοινὴ ν τῶ ν̔ Ελλή νων συμφορά ν; ἢ συλλαβό ντες ὡ ς λῃ στὴ ν τῶ ν πραγμά των, ἐ π' ὀ νομά των διὰ τῆ ς πολιτεί ας πλέ οντα, τιμωρή σεσθε;
1.254
καὶ τὸ ν καιρὸ ν μέ μνησθε, ἐ ν ᾧ τὴ ν ψῆ φον φέ ρετε. ἡ μερῶ ν μὲ ν ὀ λί γων μέ λλει τὰ Πύ θια γί γνεσθαι καὶ τὸ συνέ δριον τὸ τῶ ν̔ Ελλή νων συλλέ γεσθαι: διαβέ βληται δ' ἡ πό λις ἐ κ τῶ ν Δημοσθέ νους πολιτευμά των περὶ τοὺ ς νυνὶ καιρού ς: δό ξετε δέ, ἐ ὰ ν μὲ ν τοῦ τον στεφανώ σητε, ὁ μογνώ μονες εἶ ναι τοῖ ς παραβαί νουσι τὴ ν κοινὴ ν εἰ ρή νην, ἐ ὰ ν δὲ τοὐ ναντί ον τού του πρά ξητε, ἀ πολύ σετε τὸ ν δῆ μον τῶ ν αἰ τιῶ ν.
1.255
μὴ οὖ ν ὡ ς ὑ πὲ ρ ἀ λλοτρί ας, ἀ λλ' ὡ ς ὑ πὲ ρ οἰ κεί ας τῆ ς πό λεως βουλεύ εσθε, καὶ τὰ ς φιλοτιμί ας μὴ νέ μετε, ἀ λλὰ κρί νετε, καὶ τὰ ς δωρεὰ ς εἰ ς βελτί ω σώ ματα καὶ ἄ νδρας ἀ ξιολογωτέ ρους ἀ πό θεσθε, καὶ μὴ μό νον τοῖ ς ὠ σί ν, ἀ λλὰ καὶ τοῖ ς ὄ μμασι διαβλέ ψαντες εἰ ς ὑ μᾶ ς αὐ τοὺ ς βουλεύ σασθε, τί νες ὑ μῶ ν εἰ σιν οἱ βοηθή σοντες Δημοσθέ νει, πό τερον οἱ συγκυνηγέ ται, ἢ οἱ συγγυμνασταὶ αὐ τοῦ, ὅ τ' ἦ ν ἐ ν ἡ λικί α— ἀ λλὰ μὰ τὸ ν Δί α τὸ ν̓ Ολύ μπιον οὐ χ ὗ ς ἀ γρί ους κυνηγετῶ ν, οὐ δὲ τῆ ς τοῦ σώ ματος εὐ εξί ας ἐ πιμελό μενος, ἀ λλ' ἐ πασκῶ ν τέ χνας ἐ πὶ τοὺ ς τὰ ς οὐ σί ας κεκτημέ νους διαγεγέ νηται—
1.256
ἀ λλ' εἰ ς τὴ ν ἀ λαζονεί αν ἀ ποβλέ ψαντες, ὅ ταν φῇ Βυζαντί ους μὲ ν ἐ κ τῶ ν χειρῶ ν πρεσβεύ σας ἐ ξελέ σθαι τῶ ν Φιλί ππου, ἀ ποστῆ σαι δὲ̓ Ακαρνᾶ νας, ἐ κπλῆ ξαι δὲ Θηβαί ους δημηγορή σας: οἴ εται γὰ ρ ὑ μᾶ ς εἰ ς τοσοῦ τον εὐ ηθεί ας ἤ δη προβεβηκέ ναι, ὥ στε καὶ ταῦ τα ἀ ναπεισθή σεσθαι, ὥ σπερ Πειθὼ τρέ φοντας, ἀ λλ' οὐ συκοφά ντην ἄ νθρωπον ἐ ν τῇ πό λει.
1.257
ὅ ταν δ' ἐ πὶ τελευτῆ ς ἤ δη τοῦ λό γου συνηγό ρους τοὺ ς κοινωνοὺ ς τῶ ν δωροδοκημά των αὑ τῷ παρακαλῇ, ὑ πολαμβά νετε ὁ ρᾶ ν ἐ πὶ τοῦ βή ματος, οὗ νῦ ν ἑ στηκὼ ς ἐ γὼ λέ γω, ἀ ντιπαρατεταγμέ νους πρὸ ς τὴ ν τού των ἀ σέ λγειαν τοὺ ς τῆ ς πό λεως εὐ εργέ τας, Σό λωνα μὲ ν τὸ ν καλλί στοις νό μοις κοσμή σαντα τὴ ν δημοκρατί αν, ἄ νδρα φιλό σοφον καὶ νομοθέ την ἀ γαθό ν, σωφρό νως, ὡ ς προσῆ κον αὐ τῷ, δεό μενον ὑ μῶ ν μηδενὶ τρό πῳ τοὺ ς Δημοσθέ νους λό γους περὶ πλεί ονος ποιή σασθαι τῶ ν ὅ ρκων καὶ τῶ ν νό μων,
1.258
̓ Αριστεί δην δὲ τὸ ν τοὺ ς φό ρους τά ξαντα τοῖ ς̔́ Ελλησιν, οὗ τελευτή σαντος τὰ ς θυγατέ ρας ἐ ξέ δωκεν ὁ δῆ μος, σχετλιά ζοντα ἐ πὶ τῷ τῆ ς δικαιοσύ νης προπηλακισμῷ, καὶ ἐ περωτῶ ντα, εἰ οὐ κ αἰ σχύ νεσθε, εἰ οἱ μὲ ν πατέ ρες ὑ μῶ ν̓́ Αρθμιον τὸ ν Ζελεί την κομί σαντα εἰ ς τὴ ν̔ Ελλά δα τὸ ἐ κ Μή δων χρυσί ον, ἐ πιδημή σαντα εἰ ς τὴ ν πό λιν, πρό ξενον ὄ ντα τοῦ δή μου τοῦ̓ Αθηναί ων, παρ' οὐ δὲ ν μὲ ν ἦ λθον ἀ ποκτεῖ ναι, ἐ ξεκή ρυξαν δ' ἐ κ τῆ ς πό λεως καὶ ἐ ξ ἁ πά σης ἧ ς ἄ ρχουσιν̓ Αθηναῖ οι,
1.259
ὑ μεῖ ς δὲ Δημοσθέ νην, οὐ κομί σαντα τὸ ἐ κ Μή δων χρυσί ον, ἀ λλὰ δωροδοκή σαντα καὶ ἔ τι καὶ νῦ ν κεκτημέ νον, χρυσῷ στεφά νῳ μέ λλετε στεφανοῦ ν. Θεμιστοκλέ α δὲ καὶ τοὺ ς ἐ ν Μαραθῶ νι τελευτή σαντας καὶ τοὺ ς ἐ ν Πλαταιαῖ ς καὶ αὐ τοὺ ς τοὺ ς τά φους τοὺ ς τῶ ν προγό νων οὐ κ οἴ εσθε στενά ξειν, εἰ ὁ μετὰ τῶ ν βαρβά ρων ὁ μολογῶ ν τοῖ ς̔́ Ελλησιν ἀ ντιπρά ττειν στεφανωθή σεται;
1.260
ἐ γὼ μὲ ν οὖ ν, ὦ γῆ καὶ ἥ λιε καὶ ἀ ρετὴ καὶ σύ νεσις καὶ παιδεί α, ᾗ διαγιγνώ σκομεν τὰ καλὰ καὶ τὰ αἰ σχρά, βεβοή θηκα καὶ εἴ ρηκα. καὶ εἰ μὲ ν καλῶ ς καὶ ἀ ξί ως τοῦ ἀ δική ματος κατηγό ρηκα, εἶ πον ὡ ς ἐ βουλό μην, εἰ δὲ ἐ νδεεστέ ρως, ὡ ς ἐ δυνά μην. ὑ μεῖ ς δὲ καὶ ἐ κ τῶ ν εἰ ρημέ νων λό γων καὶ ἐ κ τῶ ν παραλειπομέ νων αὐ τοὶ τὰ δί καια καὶ τὰ συμφέ ροντα ὑ πὲ ρ τῆ ς πό λεως ψηφί σασθε.