Nagtimarch

Aeschines

Nagtimarch

Aeschines · Nagtimarch 1 · textus-receptus · More by Aeschines

Choose a text id="mobileReaderAuthor" class="mobile-reader-author" href="/authors/aeschines" aria-label="More works by Aeschines"> â€”

â‹¯

Primary version Secondary version

Original / primary: Textus receptus

1.1

οὐ δέ να πώ ποτε τῶ ν πολιτῶ ν, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, οὔ τε γραφὴ ν γραψά μενος οὔ τ' ἐ ν εὐ θύ ναις λυπή σας, ἀ λλ' ὡ ς ἔ γωγε νομί ζω μέ τριον ἐ μαυτὸ ν πρὸ ς ἕ καστα τού των παρεσχηκώ ς, ὁ ρῶ ν δὲ τή ν τε πό λιν μεγά λα βλαπτομέ νην ὑ πὸ Τιμά ρχου τουτουὶ δημηγοροῦ ντος παρὰ τοὺ ς νό μους, καὶ αὐ τὸ ς ἰ δί ᾳ συκοφαντού μενος（ ὃ ν δὲ τρό πον, προϊ ό ντος ἐ πιδεί ξω τοῦ λό γου）,

1.2

ἕ ν τι τῶ ν αἰ σχί στων ἡ γησά μην εἶ ναι μὴ βοηθῆ σαι τῇ τε πό λει πά σῃ καὶ τοῖ ς νό μοις καὶ ὑ μῖ ν καὶ ἐ μαυτῷ: εἰ δὼ ς δ' αὐ τὸ ν ἔ νοχον ὄ ντα οἷ ς ὀ λί γῳ πρό τερον ἠ κού σατε ἀ ναγιγνώ σκοντος τοῦ γραμματέ ως, ἐ πή γγειλα αὐ τῷ τὴ ν δοκιμασί αν ταυτηνί. καὶ ὡ ς ἔ οικεν, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, οἱ εἰ ωθό τες λό γοι λέ γεσθαι ἐ πὶ τοῖ ς δημοσί οις ἀ γῶ σιν οὐ κ εἰ σὶ ψευδεῖ ς: αἱ γὰ ρ ἴ διαι ἔ χθραι πολλὰ πά νυ τῶ ν κοινῶ ν ἐ πανορθοῦ σι.

1.3

τοῦ μὲ ν οὖ ν ὅ λου ἀ γῶ νος φανή σεται οὔ θ' ἡ πό λις αἰ τί α οὖ σα Τιμά ρχῳ οὔ θ' οἱ νό μοι οὔ θ' ὑ μεῖ ς οὔ τ' ἐ γώ, ἀ λλ' αὐ τὸ ς οὗ τος ἑ αυτῷ. οἱ μὲ ν γὰ ρ νό μοι προεῖ πον αὐ τῷ αἰ σχρῶ ς βεβιωκό τι μὴ δημηγορεῖ ν, ἐ πί ταγμα, ὥ ς γε δὴ ἐ γὼ κρί νω, οὐ χαλεπὸ ν ἐ πιτά ξαντες, ἀ λλὰ καὶ πά νυ ῥ ᾴ διον: ἐ μὲ δ' ἐ ξῆ ν αὐ τῷ, εἰ ἐ σωφρό νει, μὴ συκοφαντεῖ ν. περὶ μὲ ν οὖ ν τού των μετρί ως ἐ λπί ζω μοι προειρῆ σθαι.

1.4

οὐ κ ἀ γνοῶ δέ, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, ἃ μέ λλω ἐ ν πρώ τοις λέ γειν, ὅ τι φανεῖ σθε καὶ ἑ τέ ρων πρό τερον ἀ κηκοό τες: ἀ λλά μοι δοκεῖ καιρὸ ς εἶ ναι καὶ ἐ μὲ νῦ ν πρὸ ς ὑ μᾶ ς τῷ αὐ τῷ λό γῳ χρή σασθαι. ὁ μολογοῦ νται γὰ ρ τρεῖ ς εἶ ναι πολιτεῖ αι παρὰ πᾶ σιν ἀ νθρώ ποις, τυραννὶ ς καὶ ὀ λιγαρχί α καὶ δημοκρατί α: διοικοῦ νται δ' αἱ μὲ ν τυραννί δες καὶ ὀ λιγαρχί αι τοῖ ς τρό ποις τῶ ν ἐ φεστηκό των, αἱ δὲ πό λεις αἱ δημοκρατού μεναι τοῖ ς νό μοις τοῖ ς κειμέ νοις.

1.5

εὖ δ' ἴ στε, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, ὅ τι τὰ μὲ ν τῶ ν δημοκρατουμέ νων σώ ματα καὶ τὴ ν πολιτεί αν οἱ νό μοι σῴ ζουσι, τὰ δὲ τῶ ν τυρά ννων καὶ ὀ λιγαρχικῶ ν ἀ πιστί α καὶ ἡ μετὰ τῶ ν ὅ πλων φρουρά. φυλακτέ ον δὴ τοῖ ς μὲ ν ὀ λιγαρχικοῖ ς καὶ τοῖ ς τὴ ν ἄ νισον πολιτεί αν πολιτευομέ νοις τοὺ ς ἐ ν χειρῶ ν νό μῳ τὰ ς πολιτεί ας καταλύ οντας, ὑ μῖ ν δὲ τοῖ ς τὴ ν ἴ σην καὶ ἔ ννομον πολιτεί αν ἔ χουσι τοὺ ς παρὰ τοὺ ς νό μους ἢ λέ γοντας ἢ βεβιωκό τας: ἐ ντεῦ θεν γὰ ρ ἰ σχύ σετε, ὅ ταν εὐ νομῆ σθε καὶ μὴ καταλύ ησθε ὑ πὸ τῶ ν παρανομού ντων.

1.6

προσή κειν δὲ ἔ γωγε νομί ζω, ὅ ταν μὲ ν νομοθετῶ μεν, τοῦ θ' ἡ μᾶ ς σκοπεῖ ν, ὅ πως καλῶ ς ἔ χοντας καὶ συμφέ ροντας νό μους τῇ πολιτεί ᾳ θησό μεθα, ἐ πειδὰ ν δὲ νομοθετή σωμεν, τοῖ ς νό μοις τοῖ ς κειμέ νοις πεί θεσθαι, τοὺ ς δὲ μὴ πειθομέ νους κολά ζειν, εἰ δεῖ τὰ τῆ ς πό λεως καλῶ ς ἔ χειν. σκέ ψασθε γά ρ, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, ὅ σην πρό νοιαν περὶ σωφροσύ νης ἐ ποιή σατο ὁ Σό λων ἐ κεῖ νος, ὁ παλαιὸ ς νομοθέ της, καὶ ὁ Δρά κων καὶ οἱ κατὰ τοὺ ς χρό νους ἐ κεί νους νομοθέ ται.

1.7

πρῶ τον μὲ ν γὰ ρ περὶ τῆ ς σωφροσύ νης τῶ ν παί δων τῶ ν ἡ μετέ ρων ἐ νομοθέ τησαν, καὶ διαρρή δην ἀ πέ δειξαν, ἃ χρὴ τὸ ν παῖ δα τὸ ν ἐ λεύ θερον ἐ πιτηδεύ ειν, καὶ ὡ ς δεῖ αὐ τὸ ν τραφῆ ναι, ἔ πειτα δεύ τερον περὶ τῶ ν μειρακί ων, τρί τον δ' ἐ φεξῆ ς περὶ τῶ ν ἄ λλων ἡ λικιῶ ν, οὐ μό νον περὶ τῶ ν ἰ διωτῶ ν, ἀ λλὰ καὶ περὶ τῶ ν ῥ ητό ρων. καὶ τού τους τοὺ ς νό μους ἀ ναγρά ψαντες ὑ μῖ ν παρακατέ θεντο, καὶ ὑ μᾶ ς αὐ τῶ ν ἐ πέ στησαν φύ λακας.

1.8

βού λομαι δὴ καὶ ἐ γὼ νυνὶ πρὸ ς ὑ μᾶ ς τὸ ν αὐ τὸ ν τρό πον χρή σασθαι τῷ λό γῳ ὅ νπερ τοῖ ς νό μοις ὁ νομοθέ της. πρῶ τον μὲ ν γὰ ρ διέ ξειμι πρὸ ς ὑ μᾶ ς τοὺ ς νό μους οἳ κεῖ νται περὶ τῆ ς εὐ κοσμί ας τῶ ν παί δων τῶ ν ὑ μετέ ρων, ἔ πειτα δεύ τερον τοὺ ς περὶ τῶ ν μειρακί ων, τρί τον δ' ἐ φεξῆ ς τοὺ ς περὶ τῶ ν ἄ λλων ἡ λικιῶ ν, οὐ μό νον περὶ τῶ ν ἰ διωτῶ ν, ἀ λλὰ καὶ περὶ τῶ ν ῥ ητό ρων: οὕ τω γὰ ρ ἄ ν μοι μά λιστα ὑ πολαμβά νω τοὺ ς λό γους εὐ μαθεῖ ς γενέ σθαι. ἅ μα δὲ καὶ βού λομαι, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, διεξελθεῖ ν πρῶ τον πρὸ ς ὑ μᾶ ς, ὡ ς ἔ χουσιν οἱ νό μοι οἱ τῆ ς πό λεως, πά λιν δὲ μετὰ τοῦ το ἀ ντεξετά σαι τοὺ ς τρό πους τοὺ ς Τιμά ρχου: εὑ ρή σετε γὰ ρ αὐ τὸ ν ἐ ναντί ως ἅ πασι τοῖ ς νό μοις βεβιωκό τα.

1.9

ὁ γὰ ρ νομοθέ της πρῶ τον μὲ ν τοῖ ς διδασκά λοις, οἷ ς ἐ ξ ἀ νά γκης παρακατατιθέ μεθα τοὺ ς ἡ μετέ ρους αὐ τῶ ν παῖ δας, οἷ ς ἐ στιν ὁ μὲ ν βί ος ἀ πὸ τοῦ σωφρονεῖ ν, ἡ δ' ἀ πορί α ἐ κ τῶ ν ἐ ναντί ων, ὅ μως ἀ πιστῶ ν φαί νεται, καὶ διαρρή δην ἀ ποδεί κνυσι, πρῶ τον μὲ ν ἣ ν ὥ ραν προσή κει ἰ έ ναι τὸ ν παῖ δα τὸ ν ἐ λεύ θερον εἰ ς τὸ διδασκαλεῖ ον, ἔ πειτα μετὰ πό σων παί δων εἰ σιέ ναι, καὶ πηνί κα ἀ πιέ ναι,

1.10

καὶ τοὺ ς διδασκά λους τὰ διδασκαλεῖ α καὶ τοὺ ς παιδοτρί βας τὰ ς παλαί στρας ἀ νοί γειν μὲ ν ἀ παγορεύ ει μὴ πρό τερον πρὶ ν ἂ ν ἥ λιος ἀ νί σχῃ, κλῄ ειν δὲ προστά ττει πρὸ ἡ λί ου δεδυκό τος, τὰ ς ἐ ρημί ας καὶ τὸ σκό τος ἐ ν πλεί στῃ ὑ ποψί ᾳ ποιού μενος: καὶ τοὺ ς νεανί σκους τοὺ ς εἰ σφοιτῶ ντας οὕ ς τινας δεῖ εἶ ναι καὶ ἅ ς τινας ἡ λικί ας ἔ χοντας, καὶ ἀ ρχὴ ν ἥ τις ἔ σται ἡ τού των ἐ πιμελησομέ νη, καὶ περὶ παιδαγωγῶ ν ἐ πιμελεί ας καὶ περὶ Μουσεί ων ἐ ν τοῖ ς διδασκαλεί οις καὶ περὶ̔ Ερμαί ων ἐ ν ταῖ ς παλαί στραις, καὶ τὸ τελευταῖ ον περὶ τῆ ς συμφοιτή σεως τῶ ν παί δων καὶ τῶ ν χορῶ ν τῶ ν κυκλί ων.

1.11

κελεύ ει γὰ ρ τὸ ν χορηγὸ ν τὸ ν μέ λλοντα τὴ ν οὐ σί αν τὴ ν ἑ αυτοῦ εἰ ς ὑ μᾶ ς ἀ ναλί σκειν ὑ πὲ ρ τετταρά κοντα ἔ τη γεγονό τα τοῦ το πρά ττειν, ἵ ν' ἤ δη ἐ ν τῇ σωφρονεστά τῃ αὑ τοῦ ἡ λικί ᾳ ὤ ν, οὕ τως ἐ ντυγχά νῃ τοῖ ς ὑ μετέ ροις παισί ν. ἀ ναγνώ σεται οὖ ν ὑ μῖ ν τού τους τοὺ ς νό μους, ἵ ν' εἰ δῆ τε ὅ τι ὁ νομοθέ της ἡ γή σατο τὸ ν καλῶ ς τραφέ ντα παῖ δα ἄ νδρα γενό μενον χρή σιμον ἔ σεσθαι τῇ πό λει: ὅ ταν δ' ἡ φύ σις τοῦ ἀ νθρώ που εὐ θὺ ς πονηρὰ ν τὴ ν ἀ ρχὴ ν λά βῃ τῆ ς παιδεί ας, ἐ κ τῶ ν κακῶ ς τεθραμμέ νων παί δων παραπλησί ους ἡ γή σατο πολί τας ἔ σεσθαι Τιμά ρχῳ τουτῳ ί. λέ γε αὐ τοῖ ς τοὺ ς νό μους τού τους.

1.12

Νό μοιοἱ δὲ τῶ ν παί δων διδά σκαλοι ἀ νοιγέ τωσαν μὲ ν τὰ διδασκαλεῖ α μὴ πρό τερον ἡ λί ου ἀ νιό ντος, κλειέ τωσαν δὲ πρὸ ἡ λί ου δύ νοντος. καὶ μὴ ἐ ξέ στω τοῖ ς ὑ πὲ ρ τὴ ν τῶ ν παί δων ἡ λικί αν οὖ σιν εἰ σιέ ναι τῶ ν παί δων ἔ νδον ὄ ντων, ἐ ὰ ν μὴ υἱ ὸ ς διδασκά λου ἢ ἀ δελφὸ ς ἢ θυγατρὸ ς ἀ νή ρ: ἐ ὰ ν δέ τις παρὰ ταῦ τ' εἰ σί ῃ, θανά τῳ ζημιού σθω. καὶ οἱ γυμνασιά ρχαι τοῖ ς̔ Ερμαί οις μὴ εἄ τωσαν συγκαθιέ ναι μηδέ να τῶ ν ἐ ν ἡ λικί ᾳ τρό πῳ μηδενί: ἐ ὰ ν δὲ ἐ πιτρέ πῃ καὶ μὴ ἐ ξεί ργῃ τοῦ γυμνασί ου, ἔ νοχος ἔ στω ὁ γυμνασιά ρχης τῷ τῆ ς ἐ λευθέ ρων φθορᾶ ς νό μῳ. οἱ δὲ χορηγοὶ οἱ καθιστά μενοι ὑ πὸ τοῦ δή μου ἔ στωσαν τὴ ν ἡ λικί αν ὑ πὲ ρ τετταρά κοντα ἔ τη.

1.13

μετὰ ταῦ τα τοί νυν, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, νομοθετεῖ περὶ ἀ δικημά των μεγά λων μέ ν, γιγνομέ νων δ' οἶ μαι ἐ ν τῇ πό λει: ἐ κ γὰ ρ τοῦ πρά ττεσθαί τιν' ὧ ν οὐ προσῆ κεν, ἐ κ τού του τοὺ ς νό μους ἔ θεντο οἱ παλαιοί. διαρρή δην γοῦ ν λέ γει ὁ νό μος, ἐ ά ν τινα ἐ κμισθώ σῃ ἑ ταιρεῖ ν πατὴ ρ ἢ ἀ δελφὸ ς ἢ θεῖ ος ἢ ἐ πί τροπος ἢ ὅ λως τῶ ν κυρί ων τις, κατ' αὐ τοῦ μὲ ν τοῦ παιδὸ ς οὐ κ ἐ ᾷ γραφὴ ν εἶ ναι, κατὰ δὲ τοῦ μισθώ σαντος καὶ τοῦ μισθωσαμέ νου, τοῦ μὲ ν ὅ τι ἐ ξεμί σθωσε, τοῦ δὲ ὅ τι, φησί ν, ἐ μισθώ σατο. καὶ ἴ σα τὰ ἐ πιτί μια ἑ κατέ ρῳ πεποί ηκε, καὶ μὴ ἐ πά ναγκες εἶ ναι τῷ παιδὶ ἡ βή σαντι τρέ φειν τὸ ν πατέ ρα μηδὲ οἴ κησιν παρέ χειν, ὃ ς ἂ ν ἐ κμισθωθῇ ἑ ταιρεῖ ν: ἀ ποθανό ντα δὲ θαπτέ τω καὶ τἆ λλα ποιεί τω τὰ νομιζό μενα.

1.14

σκέ ψασθε δή, ὡ ς καλῶ ς, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι. ζῶ ντος μὲ ν αὐ τοῦ ἀ φαιρεῖ ται τὴ ν ὄ νησιν τῆ ς παιδοποιί ας, ὥ σπερ ἐ κεῖ νος ἐ κεί νου τὴ ν παρρησί αν, τελευτή σαντα δὲ αὐ τό ν, ἡ νί κα ὁ μὲ ν εὐ εργετού μενος οὐ κ αἰ σθά νεται ὧ ν εὖ πά σχει, τιμᾶ ται δὲ ὁ νό μος καὶ τὸ θεῖ ον, θά πτειν ἤ δη κελεύ ει καὶ τἆ λλα ποιεῖ ν τὰ νομιζό μενα. καὶ τί να ἕ τερον νό μον ἔ θηκε φύ λακα τῶ ν ὑ μετέ ρων παί δων; τὸ ν τῆ ς προαγωγεί ας, τὰ μέ γιστα ἐ πιτί μια ἐ πιγρά ψας, ἐ ά ν τις ἐ λεύ θερον παῖ δα ἢ γυναῖ κα προαγωγεύ ῃ. καὶ ποῖ ον ἄ λλον;

1.15

τὸ ν τῆ ς ὕ βρεως, ὃ ς ἑ νὶ κεφαλαί ῳ ἅ παντα τὰ τοιαῦ τα συλλαβὼ ν ἔ χει: ἐ ν ᾧ διαρρή δην γέ γραπται, ἐ ά ν τις ὑ βρί ζῃ εἰ ς παῖ δα（ ὑ βρί ζει δὲ δή που ὁ μισθού μενος） ἢ ἄ νδρα ἢ γυναῖ κα, ἢ τῶ ν ἐ λευθέ ρων τινὰ ἢ τῶ ν δού λων, ἢ ἐ ὰ ν παρά νομό ν τι ποιῇ εἰ ς τού των τινά, γραφὰ ς ὕ βρεως εἶ ναι πεποί ηκεν καὶ τί μημα ἐ πέ θηκεν, ὅ τι χρὴ παθεῖ ν ἢ ἀ ποτεῖ σαι. λέ γε τὸ ν νό μον.

1.16

Νό μοσἄ ν τις̓ Αθηναί ων ἐ λεύ θερον παῖ δα ὑ βρί σῃ, γραφέ σθω ὁ κύ ριος τοῦ παιδὸ ς πρὸ ς τοὺ ς θεσμοθέ τας, τί μημα ἐ πιγραψά μενος. οὗ δ' ἂ ν τὸ δικαστή ριον καταψηφί σηται, παραδοθεὶ ς τοῖ ς ἕ νδεκα τεθνά τω αὐ θημερό ν. ἐ ὰ ν δὲ εἰ ς ἀ ργύ ριον καταψηφισθῇ, ἀ ποτεισά τω ἐ ν ἕ νδεκα ἡ μέ ραις μετὰ τὴ ν δί κην, ἐ ὰ ν μὴ παραχρῆ μα δύ νηται ἀ ποτί νειν: ἕ ως δὲ τοῦ ἀ ποτεῖ σαι εἱ ρχθή τω. ἔ νοχοι δὲ ἔ στασαν ταῖ σδε ταῖ ς αἰ τί αις καὶ οἱ εἰ ς τὰ οἰ κετικὰ σώ ματα ἐ ξαμαρτά νοντες.

1.17

ἴ σως ἂ ν οὖ ν τις θαυμά σειεν ἐ ξαί φνης ἀ κού σας, τί δή ποτ' ἐ ν τῷ νό μῳ τῷ τῆ ς ὕ βρεως προσεγρά φη τοῦ το τὸ ῥ ῆ μα, τὸ τῶ ν δού λων. τοῦ το δὲ ἐ ὰ ν σκοπῆ τε, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, εὑ ρή σετε ὅ τι πά ντων ἄ ριστα ἔ χει: οὐ γὰ ρ ὑ πὲ ρ τῶ ν οἰ κετῶ ν ἐ σπού δασεν ὁ νομοθέ της, ἀ λλὰ βουλό μενος ὑ μᾶ ς ἐ θί σαι πολὺ ἀ πέ χειν τῆ ς τῶ ν ἐ λευθέ ρων ὕ βρεως, προσέ γραψε μηδ' εἰ ς τοὺ ς δού λους ὑ βρί ζειν. ὅ λως δὲ ἐ ν δημοκρατί ᾳ τὸ ν εἰ ς ὁ ντινοῦ ν ὑ βριστή ν, τοῦ τον οὐ κ ἐ πιτή δειον ἡ γή σατο εἶ ναι συμπολιτεύ εσθαι.

1.18

κἀ κεῖ νο δέ μοι συνδιαμνημονεύ σατε, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, ὅ τι ἐ νταῦ θ' ὁ νομοθέ της οὔ πω διαλέ γεται αὐ τῷ τῷ σώ ματι τοῦ παιδό ς, ἀ λλὰ τοῖ ς περὶ τὸ ν παῖ δα, πατρί, ἀ δελφῷ, ἐ πιτρό πῳ, διδασκά λοις, καὶ ὅ λως τοῖ ς κυρί οις: ἐ πειδὰ ν δ' ἐ γγραφῇ τις εἰ ς τὸ ληξιαρχικὸ ν γραμματεῖ ον, καὶ τοὺ ς νό μους εἰ δῇ τοὺ ς τῆ ς πό λεως, καὶ ἤ δη δύ νηται διαλογί ζεσθαι τὰ καλὰ καὶ τὰ μή, οὐ κέ τι ἑ τέ ρῳ διαλέ γεται, ἀ λλ' ἤ δη αὐ τῷ, ὦ Τί μαρχε.

1.19

καὶ πῶ ς λέ γει; ἄ ν τις̓ Αθηναί ων, φησί ν, ἑ ταιρή σῃ, μὴ ἐ ξέ στω αὐ τῷ τῶ ν ἐ ννέ α ἀ ρχό ντων γενέ σθαι, ὅ τι οἶ μαι στεφανηφό ρος ἡ ἀ ρχή, μηδ' ἱ ερωσύ νην ἱ ερώ σασθαι, ὡ ς οὐ δὲ καθαρεύ οντι τῷ σώ ματι, μηδὲ συνδικησά τω, φησί, τῷ δημοσί ῳ, μηδὲ ἀ ρξά τω ἀ ρχὴ ν μηδεμί αν μηδέ ποτε, μή τ' ἔ νδημον μή τε ὑ περό ριον, μή τε κληρωτὴ ν μή τε χειροτονητή ν:

1.20

μηδὲ κηρυκευσά τω, μηδὲ πρεσβευσά τω, μηδὲ τοὺ ς πρεσβεύ σαντας κρινέ τω, μηδὲ συκοφαντεί τω μισθωθεί ς, μηδὲ γνώ μην εἰ πά τω μηδέ ποτε μή τε ἐ ν τῇ βουλῇ μή τε ἐ ν τῷ δή μῳ, μηδ' ἂ ν δεινό τατος ᾖ λέ γειν̓ Αθηναί ων. ἐ ὰ ν δέ τις παρὰ ταῦ τα πρά ττῃ, γραφὰ ς ἑ ταιρή σεως πεποί ηκε καὶ τὰ μέ γιστα ἐ πιτί μια ἐ πέ θηκεν. λέ γε αὐ τοῖ ς καὶ τοῦ τον τὸ ν νό μον, ἵ ν' εἰ δῆ τε οἵ ων νό μων ὑ μῖ ν κειμέ νων, ὡ ς καλῶ ν καὶ σωφρό νων, τετό λμηκε Τί μαρχος δημηγορεῖ ν, ὁ τοιοῦ τος τὸ ν τρό πον οἷ ον ὑ μεῖ ς ἐ πί στασθε.

1.21

Νό μοσἐ ά ν τις̓ Αθηναῖ ος ἑ ταιρή σῃ, μὴ ἐ ξέ στω αὐ τῷ τῶ ν ἐ ννέ α ἀ ρχό ντων γενέ σθαι, μηδ' ἱ ερωσύ νην ἱ ερώ σασθαι, μηδὲ συνδικῆ σαι τῷ δή μῳ, μηδὲ ἀ ρχὴ ν ἀ ρχέ τω μηδεμί αν, μή τε ἔ νδημον μή τε ὑ περό ριον, μή τε κληρωτὴ ν μή τε χειροτονητή ν, μηδ' ἐ πὶ κηρυκεί αν ἀ ποστελλέ σθω, μηδὲ γνώ μην λεγέ τω, μηδ' εἰ ς τὰ δημοτελῆ ἱ ερὰ εἰ σί τω, μηδ' ἐ ν ταῖ ς κοιναῖ ς στεφανηφορί αις στεφανού σθω, μηδ' ἐ ντὸ ς τῆ ς ἀ γορᾶ ς τῶ ν περιρραντηρί ων πορευέ σθω. ἐ ὰ ν δέ τις παρὰ ταῦ τα ποιῇ, καταγνωσθέ ντος αὐ τοῦ ἑ ταιρεῖ ν, θανά τῳ ζημιού σθω.

1.22

τοῦ τον μὲ ν τὸ ν νό μον ἔ θηκε περὶ τῶ ν μειρακί ων τῶ ν προχεί ρως εἰ ς τὰ ἑ αυτῶ ν σώ ματα ἐ ξαμαρτανό ντων: οὓ ς δὲ ὀ λί γῳ πρό τερον ὑ μῖ ν ἀ νέ γνω, περὶ τῶ ν παί δων: οὓ ς δὲ νυνὶ μέ λλω λέ γειν, περὶ τῶ ν ἄ λλων̓ Αθηναί ων. ἀ παλλαγεὶ ς γὰ ρ τῶ ν νό μων τού των ἐ σκέ ψατο, τί να χρὴ τρό πον συλλεγομέ νους ἡ μᾶ ς εἰ ς τὰ ς ἐ κκλησί ας βουλεύ εσθαι περὶ τῶ ν σπουδαιοτά των πραγμά των. καὶ πό θεν ἄ ρχεται;“ νό μοι,” φησί,“ περὶ εὐ κοσμί ας.” ἀ πὸ σωφροσύ νης πρῶ τον ἤ ρξατο, ὡ ς, ὅ που πλεί στη εὐ κοσμί α ἐ στί, ταύ την ἄ ριστα τὴ ν πό λιν οἰ κησομέ νην.

1.23

καὶ πῶ ς κελεύ ει τοὺ ς προέ δρους χρηματί ζειν; ἐ πειδὰ ν τὸ καθά ρσιον περιενεχθῇ καὶ ὁ κῆ ρυξ τὰ ς πατρί ους εὐ χὰ ς εὔ ξηται, προχειροτονεῖ ν κελεύ ει τοὺ ς προέ δρους περὶ ἱ ερῶ ν τῶ ν πατρί ων καὶ κή ρυξι καὶ πρεσβεί αις καὶ ὁ σί ων, καὶ μετὰ ταῦ τα ἐ περωτᾷ ὁ κῆ ρυξ:“ τί ς ἀ γορεύ ειν βού λεται τῶ ν ὑ πὲ ρ πεντή κοντα ἔ τη γεγονό των;” ἐ πειδὰ ν δὲ οὗ τοι πά ντες εἴ πωσι, τό τ' ἤ δη κελεύ ει λέ γειν τῶ ν ἄ λλων̓ Αθηναί ων τὸ ν βουλό μενον, οἷ ς ἔ ξεστιν.

1.24

σκέ ψασθε δὴ ὡ ς καλῶ ς, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι. οὐ κ ἠ γνό ει οἶ μαι ὁ νομοθέ της ὅ τι οἱ πρεσβύ τεροι τῷ μὲ ν εὖ φρονεῖ ν ἀ κμά ζουσιν, ἡ δὲ τό λμα ἤ δη αὐ τοὺ ς ἄ ρχεται ἐ πιλεί πειν διὰ τὴ ν ἐ μπειρί αν τῶ ν πραγμά των. βουλό μενος δὴ συνεθί σαι τοὺ ς ἄ ριστα φρονοῦ ντας, τού τους ἐ πά ναγκες περὶ τῶ ν πραγμά των λέ γειν, ἐ πειδὴ ὀ νομαστὶ αὐ τῶ ν ἕ να ἕ καστον ἀ πορεῖ προσειπεῖ ν, τῇ ἐ πωνυμί ᾳ τῆ ς ὅ λης ἡ λικί ας περιλαβὼ ν παρακαλεῖ ἐ πὶ τὸ βῆ μα καὶ προτρέ πει δημηγορεῖ ν. ἅ μα δὲ καὶ τοὺ ς νεωτέ ρους διδά σκει αἰ σχύ νεσθαι τοὺ ς πρεσβυτέ ρους, καὶ πά νθ' ὑ στέ ρους πρά ττειν, καὶ τιμᾶ ν τὸ γῆ ρας, εἰ ς ὃ πά ντες ἀ φιξό μεθα, ἐ ὰ ν ἄ ρα διαγενώ μεθα.

1.25

καὶ οὕ τως ἦ σαν σώ φρονες οἱ ἀ ρχαῖ οι ἐ κεῖ νοι ῥ ή τορες, ὁ Περικλῆ ς καὶ ὁ Θεμιστοκλῆ ς καὶ ὁ̓ Αριστεί δης, ὁ τὴ ν ἀ νό μοιον ἔ χων ἐ πωνυμί αν Τιμά ρχῳ τουτῳ ί, ὥ στε ὃ νυνὶ πά ντες ἐ ν ἔ θει πρά ττομεν, τὸ τὴ ν χεῖ ρα ἔ ξω ἔ χοντες λέ γειν, τό τε τοῦ το θρασύ τι ἐ δό κει εἶ ναι, καὶ εὐ λαβοῦ ντο αὐ τὸ πρά ττειν. μέ γα δὲ πά νυ τού του σημεῖ ον ἔ ργῳ ὑ μῖ ν οἶ μαι ἐ πιδεί ξειν. εὖ γὰ ρ οἶ δ' ὅ τι πά ντες ἐ κπεπλεύ κατε εἰ ς Σαλαμῖ να καὶ τεθεωρή κατε τὴ ν Σό λωνος εἰ κό να, καὶ αὐ τοὶ μαρτυρή σαιτ' ἂ ν ὅ τι ἐ ν τῇ ἀ γορᾷ τῇ Σαλαμινί ων ἀ νά κειται ὁ Σό λων ἐ ντὸ ς τὴ ν χεῖ ρα ἔ χων. τοῦ το δ' ἐ στί ν, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, ὑ πό μνημα καὶ μί μημα τοῦ Σό λωνος σχή ματος, ὃ ν τρό πον ἔ χων αὐ τὸ ς διελέ γετο τῷ δή μῳ τῶ ν̓ Αθηναί ων.

1.26

σκέ ψασθε δή, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, ὅ σον διαφέ ρει ὁ Σό λων Τιμά ρχου καὶ οἱ ἄ νδρες ἐ κεῖ νοι ὧ ν ὀ λί γῳ πρό τερον ἐ πεμνή σθην. ἐ κεῖ νοι μέ ν γε ᾐ σχύ νοντο ἔ ξω τὴ ν χεῖ ρα ἔ χοντες λέ γειν, οὑ τοσὶ δὲ οὐ πά λαι, ἀ λλὰ πρώ ην ποτὲ ῥ ί ψας θοἰ μά τιον γυμνὸ ς ἐ παγκρατί αζεν ἐ ν τῇ ἐ κκλησί ᾳ, οὕ τω κακῶ ς καὶ αἰ σχρῶ ς διακεί μενος τὸ σῶ μα ὑ πὸ μέ θης καὶ βδελυρί ας, ὥ στε τού ς γε εὖ φρονοῦ ντας ἐ γκαλύ ψασθαι, αἰ σχυνθέ ντας ὑ πὲ ρ τῆ ς πό λεως, εἰ τοιού τοις συμβού λοις χρώ μεθα.

1.27

ἃ συνιδὼ ν ὁ νομοθέ της διαρρή δην ἀ πέ δειξεν οὓ ς χρὴ δημηγορεῖ ν καὶ οὓ ς οὐ δεῖ λέ γειν ἐ ν τῷ δή μῳ. καὶ οὐ κ ἀ πελαύ νει ἀ πὸ τοῦ βή ματος, εἴ τις μὴ προγό νων ἐ στὶ ν ἐ στρατηγηκό των, οὐ δέ γε εἰ τέ χνην τινὰ ἐ ργά ζεται ἐ πικουρῶ ν τῇ ἀ ναγκαί ᾳ τροφῇ, ἀ λλὰ τού τους καὶ μά λιστα ἀ σπά ζεται, καὶ διὰ τοῦ το πολλά κις ἐ περωτᾷ, τί ς ἀ γορεύ ειν βού λεται.

1.28

τί νας δ' οὐ κ ᾤ ετο δεῖ ν λέ γειν; τοὺ ς αἰ σχρῶ ς βεβιωκό τας: τού τους οὐ κ ἐ ᾷ δημηγορεῖ ν. καὶ ποῦ τοῦ το δηλοῖ;“ δοκιμασί α,” φησί,“ ῥ ητό ρων: ἐ ά ν τις λέ γῃ ἐ ν τῷ δή μῳ τὸ ν πατέ ρα τύ πτων ἢ τὴ ν μητέ ρα, ἢ μὴ τρέ φων, ἢ μὴ παρέ χων οἴ κησιν:” τοῦ τον οὐ κ ἐ ᾷ λέ γειν. νὴ Δί α καλῶ ς γε, ὡ ς ἔ γωγέ φημι. διὰ τί; ὅ τι εἴ τις, οὓ ς ἐ ξ ἴ σου δεῖ τιμᾶ ν τοῖ ς θεοῖ ς, εἰ ς τού τους ἐ στὶ φαῦ λος, τί ποτε, φησί ν, ὑ π' αὐ τοῦ πεί σονται οἱ ἀ λλό τριοι καὶ ἡ πό λις ὅ λη; καὶ τί σι δεύ τερον ἀ πεῖ πε μὴ λέ γειν;“ ἢ τὰ ς στρατεί ας,”

1.29

φησί,“ μὴ ἐ στρατευμέ νος, ὅ σαι ἂ ν αὐ τῷ προσταχθῶ σιν, ἢ τὴ ν ἀ σπί δα ἀ ποβεβληκώ ς,” δί καια λέ γων. τί δή ποτε; ἄ νθρωπε, τῇ πό λει, ὑ πὲ ρ ἧ ς τὰ ὅ πλα μὴ τί θεσαι ἢ διὰ δειλί αν μὴ δυνατὸ ς εἶ ἐ παμῦ ναι, μηδὲ συμβουλεύ ειν βουλεύ ειν ἀ ξί ου. τρί τον τί σι διαλέ γεται;“ ἢ πεπορνευμέ νος,” φησί ν,“ ἢ ἡ ταιρηκώ ς:” τὸ ν γὰ ρ τὸ σῶ μα τὸ ἑ αυτοῦ ἐ φ' ὕ βρει πεπρακό τα, καὶ τὰ κοινὰ τῆ ς πό λεως ῥ ᾳ δί ως ἡ γή σατο ἀ ποδώ σεσθαι. τέ ταρτον τί σι διαλέ γεται;

1.30

“ ἢ τὰ πατρῷ α,” φησί,“ κατεδηδοκώ ς, ἢ ὧ ν ἂ ν κληρονό μος γέ νηται:” τὸ ν γὰ ρ τὴ ν ἰ δί αν οἰ κί αν κακῶ ς οἰ κή σαντα, καὶ τὰ κοινὰ τῆ ς πό λεως παραπλησί ως ἡ γή σατο διαθή σειν, καὶ οὐ κ ἐ δό κει οἷ ό ν τ' εἶ ναι τῷ νομοθέ τῃ τὸ ν αὐ τὸ ν ἄ νθρωπον ἰ δί ᾳ μὲ ν εἶ ναι πονηρό ν, δημοσί ᾳ δὲ χρηστό ν, οὐ δ' ᾤ ετο δεῖ ν τὸ ν ῥ ή τορα ἥ κειν ἐ πὶ τὸ βῆ μα τῶ ν λό γων ἐ πιμεληθέ ντα πρό τερον, ἀ λλ' οὐ τοῦ βί ου.

1.31

καὶ παρὰ μὲ ν ἀ νδρὸ ς καλοῦ καὶ ἀ γαθοῦ, κἂ ν πά νυ κακῶ ς καὶ ἁ πλῶ ς ῥ ηθῇ, χρή σιμα τὰ λεγό μενα ἡ γή σατο εἶ ναι τοῖ ς ἀ κού ουσι: παρὰ δὲ ἀ νθρώ που βδελυροῦ, καὶ καταγελά στως μὲ ν κεχρημέ νου τῷ ἑ αυτοῦ σώ ματι, αἰ σχρῶ ς δὲ τὴ ν πατρῴ αν οὐ σί αν κατεδηδοκό τος, οὐ δ' ἂ ν εὖ πά νυ λεχθῇ συνοί σειν ἡ γή σατο τοῖ ς ἀ κού ουσι.

1.32

τού τους οὖ ν ἐ ξεί ργει ἀ πὸ τοῦ βή ματος, τού τους ἀ παγορεύ ει μὴ δημηγορεῖ ν. ἐ ὰ ν δέ τις παρὰ ταῦ τα μὴ μό νον λέ γῃ, ἀ λλὰ καὶ συκοφαντῇ καὶ ἀ σελγαί νῃ, καὶ μηκέ τι τὸ ν τοιοῦ τον ἄ νθρωπον δύ νηται λέ γειν ἡ πό λις,“ δοκιμασί αν μέ ν,” φησί ν,“ ἐ παγγειλά τὠ Αθηναί ων ὁ βουλό μενος, οἷ ς ἔ ξεστιν,” ὑ μᾶ ς δ' ἤ δη κελεύ ει περὶ τού των ἐ ν δῷ δικαστηρί ῳ διαγιγνώ σκειν: καὶ νῦ ν ἐ γὼ κατὰ τοῦ τον τὸ ν νό μον ἥ κω πρὸ ς ὑ μᾶ ς.

1.33

ταῦ τα μὲ ν οὖ ν πά λαι νενομοθέ τηται: ὑ μεῖ ς δ' ἔ τι προσέ θεσθε καινὸ ν νό μον μετὰ τὸ καλὸ ν παγκρά τιον, ὃ οὗ τος ἐ παγκρατί ασεν ἐ ν τῇ ἐ κκλησί ᾳ, ὑ περαισχυνθέ ντες ἐ πὶ τῷ πρά γματι, καθ' ἑ κά στην ἐ κκλησί αν ἀ ποκληροῦ ν φυλὴ ν ἐ πὶ τὸ βῆ μα, ἥ τις προεδρεύ σει. καὶ τί προσέ ταξεν ὁ τιθεὶ ς τὸ ν νό μον; καθῆ σθαι κελεύ ει τοὺ ς φυλέ τας βοηθοῦ ντας τοῖ ς νό μοις καὶ τῇ δημοκρατί ᾳ, ὡ ς εἰ μὴ βοή θειά ν ποθεν μεταπεμψό μεθα ἐ πὶ τοὺ ς οὕ τω βεβιωκό τας, οὐ δὲ βουλεύ εσθαι δυνησομέ νους ἡ μᾶ ς περὶ τῶ ν σπουδαιοτά των πραγμά των.

1.34

ἔ στι δ' οὐ δὲ ν ὄ φελος, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, ζητεῖ ν τοὺ ς τοιού τους ἀ νθρώ πους ἀ πελαύ νειν ἀ πὸ τοῦ βή ματος ταῖ ς κραυγαῖ ς: οὐ γὰ ρ αἰ σχύ νονται: ἀ λλὰ τιμωρί αις τού τους ἀ πεθί ζειν χρή: μό νως γὰ ρ ἂ ν οὕ τως ἀ νεκτοὶ γέ νοιντο. ἀ ναγνώ σεται οὖ ν ὑ μῖ ν τοὺ ς νό μους τοὺ ς περὶ τῆ ς εὐ κοσμί ας κειμέ νους τῶ ν ῥ ητό ρων. τὸ ν γὰ ρ περὶ τῆ ς προεδρί ας τῶ ν φυλῶ ν νό μον Τί μαρχος οὑ τοσὶ καὶ ἕ τεροι τοιοῦ τοι ῥ ή τορες συνελθό ντες γεγραμμέ νοι εἰ σὶ μὴ ἐ πιτή δειον εἶ ναι, ἔ ν' ἐ ξῇ αὐ τοῖ ς καὶ ζῆ ν καὶ λέ γειν ὡ ς αὐ τοὶ βού λονται.

1.35

Νό μοιτῶ ν ῥ ητό ρων ἐ ά ν τις λέ γῃ ἐ ν τῇ βουλῇ ἢ ἐ ν τῷ δή μῳ μὴ περὶ τοῦ εἰ σφερομέ νου, ἢ μὴ χωρὶ ς περὶ ἑ κά στου, ἢ δὶ ς περὶ τοῦ αὐ τοῦ ὁ αὐ τὸ ς τῆ ς αὐ τῆ ς, ἢ λοιδορῆ ται, ἢ κακῶ ς ἀ γορεύ ῃ τινά, ἢ ὑ ποκρού ῃ, ἢ χρηματιζό ντων μεταξὺ ἀ νεστηκὼ ς λέ γῃ περί του μὴ ἐ πὶ τοῦ βή ματος, ἢ παρακελεύ ηται, ἢ ἕ λκῃ τὸ ν ἐ πιστά την, ἀ φειμέ νης τῆ ς ἐ κκλησί ας ἢ τῆ ς βουλῆ ς κυριευέ τωσαν οἱ πρό εδροι μέ χρι πεντή κοντα δραχμῶ ν καθ' ἕ καστον ἀ δί κημα ἐ γγρά φειν τοῖ ς πρά κτορσιν. ἐ ὰ ν δὲ πλέ ονος ἄ ξιος ᾖ ζημί ας, ἐ πιβαλό ντες μέ χρι πεντή κοντα δραχμῶ ν εἰ σφερέ τωσαν εἰ ς τὴ ν βουλὴ ν ἢ εἰ ς τὴ ν πρώ την ἐ κκλησί αν. ὅ ταν δ' ἐ ξί ωσιν αἱ κλή σεις, κρινά τωσαν. καὶ ἐ ὰ ν καταγνωσθῇ αὐ τοῦ κρύ βδην ψηφιζομέ νων, ἐ γγραψά τωσαν οἱ πρό εδροι τοῖ ς πρά κτορσιν.

1.36

τῶ ν μὲ ν οὖ ν νό μων ἀ κηκό ατε, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, καὶ εὖ οἶ δ' ὅ τι δοκοῦ σιν ὑ μῖ ν καλῶ ς ἔ χειν. τού τους μέ ντοι τοὺ ς νό μους εἶ ναι χρησί μους ἢ ἀ χρή στους ἐ φ' ὑ μῖ ν ἐ στιν: ἐ ὰ ν μὲ ν γὰ ρ κολά ζητε τοὺ ς ἀ δικοῦ ντας, ἔ σονται ὑ μῖ ν οἱ νό μοι καλοὶ καὶ κύ ριοι, ἐ ὰ ν δ' ἀ φιῆ τε, καλοὶ μέ ν, κύ ριοι δὲ οὐ κέ τι.

1.37

βού λομαι δέ, ὥ σπερ ὑ πεθέ μην, ἐ πειδὴ περὶ τῶ ν νό μων εἴ ρηκα, πά λιν τὸ μετὰ τοῦ το ἀ ντεξετά σαι τοὺ ς τρό πους τοὺ ς Τιμά ρχου, ἵ ν' εἰ δῆ τε ὅ σον διαφέ ρουσι τῶ ν νό μων τῶ ν ὑ μετέ ρων. δέ ομαι δ' ὑ μῶ ν, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, συγγνώ μην ἔ χειν, ἐ ὰ ν ἀ ναγκαζό μενος λέ γειν περὶ ἐ πιτηδευμά των φύ σει μὲ ν μὴ καλῶ ν, τού τῳ δὲ πεπραγμέ νων, ἐ ξαχθῶ τι ῥ ῆ μα εἰ πεῖ ν ὅ ἐ στιν ὅ μοιον τοῖ ς ἔ ργοις τοῖ ς Τιμά ρχου.

1.38

οὐ δὲ γὰ ρ ἂ ν δικαί ως ἐ μοὶ ἐ πιτιμή σαιτε, εἴ τι σαφῶ ς εἴ ποιμι διδά σκειν ὑ μᾶ ς βουλό μενος, ἀ λλὰ πολὺ μᾶ λλον τού τῳ, εἰ αἰ σχρῶ ς οὕ τω τυγχά νει βεβιωκώ ς, ὥ στε τὸ ν τὰ τού τῳ πεπραγμέ να διεξιό ντα ἀ δύ νατον εἶ ναι εἰ πεῖ ν ὡ ς αὐ τὸ ς βού λεται, ἐ ὰ ν μή τι καὶ τῶ ν τοιού των φθέ γξηται ῥ ημά των. εὐ λαβή σομαι δ' αὐ τὸ ποιεῖ ν ὡ ς ἂ ν δύ νωμαι μά λιστα.

1.39

σκέ ψασθε δέ, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, ὡ ς μετρί ως μέ λλω προσφέ ρεσθαι Τιμά ρχῳ τουτῳ ί. ἐ γὼ γά ρ, ὅ σα μὲ ν παῖ ς ὢ ν εἰ ς τὸ σῶ μα τὸ ἑ αυτοῦ ἡ μά ρτηκεν, ἀ φί ημι, καὶ ἔ στω ταῦ τα ὥ σπερ τὰ ἐ πὶ τῶ ν τριά κοντα ἢ τὰ πρὸ Εὐ κλεί δου, ἢ εἴ τις ἄ λλη πώ ποτε τοιαύ τη ἐ γέ νετο προθεσμί α: ἃ δὲ ἤ δη φρονῶ ν καὶ μειρά κιον ὢ ν καὶ τοὺ ς νό μους ἐ πιστά μενος τοὺ ς τῆ ς πό λεως διαπέ πρακται, περὶ τού των ἐ γώ τε τὰ ς κατηγορί ας ποιή σομαι, καὶ ὑ μᾶ ς ἐ π' αὐ τοῖ ς ἀ ξιῶ σπουδά ζειν.

1.40

οὗ τος γὰ ρ πά ντων μὲ ν πρῶ τον, ἐ πειδὴ ἀ πηλλά γη ἐ κ παί δων, ἐ κά θητο ἐ ν Πειραιεῖ ἐ πὶ τοῦ Εὐ θυδί κου ἰ ατρεί ου, προφά σει μὲ ν τῆ ς τέ χνης μαθητή ς, τῇ δ' ἀ ληθεί ᾳ πωλεῖ ν αὑ τὸ ν προῃ ρημέ νος, ὡ ς αὐ τὸ τοὖ ργον ἔ δειξεν. ὅ σοι μὲ ν οὖ ν τῶ ν ἐ μπό ρων ἢ τῶ ν ἄ λλων ξέ νων ἢ τῶ ν πολιτῶ ν τῶ ν ἡ μετέ ρων κατ' ἐ κεί νους τοὺ ς χρό νους ἐ χρή σαντο τῷ σώ ματι τῷ Τιμά ρχου, ἑ κὼ ν καὶ τού τους ὑ περβή σομαι, ἵ να μή τις εἴ πῃ ὡ ς ἄ ρα λί αν ἀ κριβολογοῦ μαι ἅ παντα: ὧ ν δ' ἐ ν ταῖ ς οἰ κί αις γέ γονε καταισχύ νων τὸ σῶ μα τὸ ἑ αυτοῦ καὶ τὴ ν πό λιν, μισθαρνῶ ν ἐ π' αὐ τῷ τού τῳ ὃ ἀ παγορεύ ει ὁ νό μος μὴ πρά ττειν ἢ μηδὲ δημηγορεῖ ν, περὶ τού των ποιή σομαι τοὺ ς λό γους.

1.41

Μισγό λας ἔ στι τις Ναυκρά τους, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, Κολλυτεύ ς, ἀ νὴ ρ τὰ μὲ ν ἄ λλα καλὸ ς κἀ γαθό ς, καὶ οὐ δαμῇ ἄ ν τις αὐ τὸ ν μέ μψαιτο, περὶ δὲ τὸ πρᾶ γμα τοῦ το δαιμονί ως ἐ σπουδακώ ς, καὶ ἀ εί τινας ἔ χειν εἰ ωθὼ ς περὶ αὐ τὸ ν κιθαρῳ δοὺ ς ἢ κιθαριστά ς. ταυτὶ δὲ λέ γω οὐ τοῦ φορτικοῦ ἕ νεκα, ἀ λλ' ἵ να γνωρί σητε αὐ τὸ ν ὅ στις ἐ στί ν. οὗ τος, αἰ σθό μενος ὧ ν ἕ νεκα τὰ ς διατριβὰ ς ἐ ποιεῖ το Τί μαρχος οὑ τοσὶ ἐ πὶ τοῦ ἰ ατρεί ου, ἀ ργύ ριό ν τι προαναλώ σας ἀ νέ στησεν αὐ τὸ ν καὶ ἔ σχε παρ' ἑ αυτῷ, εὔ σαρκον ὄ ντα καὶ νέ ον καὶ βδελυρὸ ν καὶ ἐ πιτή δειον πρὸ ς τὸ πρᾶ γμα ὃ προῃ ρεῖ το ἐ κεῖ νος μὲ ν πρά ττειν, οὗ τος δὲ πά σχειν.

1.42

καὶ ταῦ τα οὐ κ ὤ κνησεν, ἀ λλ' ὑ πέ στη Τί μαρχος οὑ τοσί, οὐ δενὸ ς ὢ ν τῶ ν μετρί ων ἐ νδεή ς: πολλὴ ν γὰ ρ πά νυ κατέ λιπεν ὁ πατὴ ρ αὐ τῷ οὐ σί αν, ἣ ν οὗ τος κατεδή δοκεν, ὡ ς ἐ γὼ προϊ ό ντος ἐ πιδεί ξω τοῦ λό γου: ἀ λλ' ἔ πραξε ταῦ τα δουλεύ ων ταῖ ς αἰ σχί σταις ἡ δοναῖ ς, ὀ ψοφαγί ᾳ καὶ πολυτελεί ᾳ δεί πνων καὶ αὐ λητρί σι καὶ ἑ ταί ραις καὶ κύ βοις καὶ τοῖ ς ἄ λλοις, ὑ φ' ὧ ν οὐ δενὸ ς χρὴ κρατεῖ σθαι τὸ ν γενναῖ ον καὶ ἐ λεύ θερον. καὶ οὐ κ ᾐ σχύ νθη ὁ μιαρὸ ς οὗ τος ἐ κλιπὼ ν μὲ ν τὴ ν πατρῴ αν οἰ κί αν, διαιτώ μενος δὲ παρὰ Μισγό λᾳ, οὔ τε πατρικῷ ὄ ντι φί λῳ οὔ θ' ἡ λικιώ τῃ, ἀ λλὰ παρ' ἀ λλοτρί ῳ καὶ πρεσβυτέ ρῳ ἑ αυτοῦ, καὶ παρ' ἀ κολά στῳ περὶ ταῦ τα ὡ ραῖ ος ὤ ν.

1.43

πολλὰ μὲ ν οὖ ν καὶ ἄ λλα καταγέ λαστα πέ πρακται Τιμά ρχῳ κατ' ἐ κεί νους τοὺ ς χρό νους, ἓ ν δὲ ὃ καὶ διηγή σασθαι ὑ μῖ ν βού λομαι. ἦ ν μὲ ν Διονυσί ων τῶ ν ἐ ν ἄ στει ἡ πομπή, ἐ πό μπευον δ' ἐ ν ταὐ τῷ ὅ τε Μισγό λας ὁ τοῦ τον ἀ νειληφὼ ς καὶ Φαῖ δρος Καλλί ου Σφή ττιος. συνθεμέ νου δ' αὐ τοῖ ς συμπομπεύ ειν Τιμά ρχου τουτουί, οἱ μὲ ν περὶ τὴ ν ἄ λλην παρασκευὴ ν διέ τριβον, οὗ τος δὲ οὐ κ ἐ πανῆ κε. παρωξυμμέ νος δὲ πρὸ ς τὸ πρᾶ γμα ὁ Μισγό λας ζή τησιν αὐ τοῦ ἐ ποιεῖ το μετὰ τοῦ Φαί δρου, ἐ ξαγγελθέ ντος δ' αὐ τοῖ ς εὑ ρί σκουσι τοῦ τον ἐ ν συνοικί ᾳ μετὰ ξέ νων τινῶ ν συναριστῶ ντα. διαπειλησαμέ νου δὲ τοῦ Μισγό λα καὶ τοῦ Φαί δρου τοῖ ς ξέ νοις, καὶ κελευό ντων ἤ δη ἀ κολουθεῖ ν εἰ ς τὸ δεσμωτή ριον, ὅ τι μειρά κιον ἐ λεύ θερον διέ φθειραν, φοβηθέ ντες οἱ ξέ νοι ᾤ χοντο καταλιπό ντες τὰ παρεσκευασμέ να.

1.44

καὶ ταῦ θ' ὅ τι ἀ ληθῆ λέ γω, πά ντες, ὅ σοι κατ' ἐ κεί νους τοὺ ς χρό νους ἐ γί γνωσκον Μισγό λαν καὶ Τί μαρχον, ἴ σασιν. ᾗ δὴ καὶ πά νυ χαί ρω, ὅ τι μοι γέ γονεν ἡ δί κη πρὸ ς ἄ νθρωπον οὐ κ ἠ γνοημέ νον ὑ φ' ὑ μῶ ν, οὐ δ' ἀ π' ἄ λλου γιγνωσκό μενον οὐ δενό ς, ἢ ἀ π' αὐ τοῦ τοῦ ἐ πιτηδεύ ματος περὶ οὗ καὶ τὴ ν ψῆ φον μέ λλετε φέ ρειν. περὶ μὲ ν γὰ ρ τῶ ν ἀ γνοουμέ νων σαφεῖ ς ἴ σως προσή κει τὰ ς ἀ ποδεί ξεις ποιεῖ σθαι τὸ ν κατή γορον, περὶ δὲ τῶ ν ὁ μολογουμέ νων οὐ λί αν ἔ γωγε μέ γα ἔ ργον εἶ ναι νομί ζω τὸ κατηγορεῖ ν: ἀ ναμνῆ σαι γὰ ρ μό νον προσή κει τοὺ ς ἀ κού οντας.

1.45

ἐ γὼ τοί νυν καί περ ὁ μολογουμέ νου τοῦ πρά γματος, ἐ πειδὴ ἐ ν δικαστηρί ῳ ἐ σμέ ν, γέ γραφα μαρτυρί αν τῷ Μισγό λᾳ ἀ ληθῆ μέ ν, οὐ κ ἀ παί δευτον δέ, ὥ ς γ' ἐ μαυτὸ ν πεί θω. αὐ τὸ μὲ ν γὰ ρ τοὔ νομα τοῦ ἔ ργου ὃ ἔ πραττε πρὸ ς τοῦ τον, οὐ κ ἐ γγρά φω, οὐ δ' ἄ λλο γέ γραφα οὐ δὲ ν ὃ ἐ πιζή μιό ν ἐ στιν ἐ κ τῶ ν νό μων τῷ τἀ ληθῆ μαρτυρή σαντι: ἃ δέ ἐ στιν ὑ μῖ ν τε ἀ κοῦ σαι γνώ ριμα, ἀ κί νδυνά τε τῷ μαρτυροῦ ντι καὶ μὴ αἰ σχρά, ταῦ τα γέ γραφα.

1.46

ἐ ὰ ν μὲ ν οὖ ν ἐ θελή σῃ ὁ Μισγό λας δεῦ ρο παρελθὼ ν τἀ ληθῆ μαρτυρεῖ ν, τὰ δί καια ποιή σει: ἐ ὰ ν δὲ προαιρῆ ται ἐ κκλητευθῆ ναι μᾶ λλον ἢ τἀ ληθῆ μαρτυρεῖ ν, ὑ μεῖ ς τὸ ὅ λον πρᾶ γμα συνί δετε. εἰ γὰ ρ ὁ μὲ ν πρά ξας αἰ σχυνεῖ ται καὶ προαιρή σεται χιλί ας μᾶ λλον δραχμὰ ς ἀ ποτεῖ σαι τῷ δημοσί ῳ, ὥ στε μὴ δεῖ ξαι τὸ πρό σωπον τὸ ἑ αυτοῦ ὑ μῖ ν, ὁ δὲ πεπονθὼ ς δημηγορή σει, σοφὸ ς ὁ νομοθέ της ὁ τοὺ ς οὕ τω βδελυροὺ ς ἐ ξεί ργων ἀ πὸ τοῦ βή ματος.

1.47

ἐ ὰ ν δ' ἄ ρα ὑ πακού σῃ μέ ν, τρά πηται δὲ ἐ πὶ τὸ ἀ ναιδέ στατον, ἐ πὶ τὸ ἐ ξό μνυσθαι τὰ ς ἀ ληθεί ας, ὡ ς Τιμά ρχῳ μὲ ν χά ριτας ἀ ποδιδού ς, ἑ τέ ροις δ' ἐ πί δειξιν ποιού μενος ὡ ς εὖ ἐ πί σταται τὰ τοιαῦ τα συγκρύ πτειν, πρῶ τον μὲ ν εἰ ς ἑ αυτὸ ν ἐ ξαμαρτή σεται, ἔ πειτα οὐ δὲ ν ἔ σται πλέ ον. ἑ τέ ραν γὰ ρ ἐ γὼ γέ γραφα μαρτυρί αν τοῖ ς εἰ δό σι Τί μαρχον τουτονὶ καταλιπό ντα τὴ ν πατρῴ αν οἰ κί αν καὶ διαιτώ μενον παρὰ Μισγό λα, πρᾶ γμα οἶ μαι χαλεπὸ ν ἐ ξεργά σασθαι ἐ πιχειρῶ ν: οὔ τε γά ρ με δεῖ τοὺ ς ἐ μαυτοῦ φί λους μά ρτυρας παρασχέ σθαι, οὔ τε τοὺ ς τού των ἐ χθρού ς, οὔ τε τοὺ ς μηδετέ ρους ἡ μῶ ν γιγνώ σκοντας, ἀ λλὰ τοὺ ς τού των φί λους.

1.48

ἂ ν δ' ἄ ρα καὶ τού τους πεί σωσι μὴ μαρτυρεῖ ν, ὡ ς οὐ κ οἴ ομαι: εἰ δὲ μή, ἀ λλ' οὐ χ ἅ παντά ς γε: ἐ κεῖ νό γε οὐ μή ποτε δυνή σονται, ἀ φελέ σθαι τὴ ν ἀ λή θειαν, οὐ δὲ τὴ ν ἐ ν τῇ πό λει περὶ Τιμά ρχου φή μην, ἣ ν οὐ κ ἐ γὼ τού τῳ παρεσκεύ ασα, ἀ λλ' αὐ τὸ ς οὗ τος ἑ αυτῷ. οὕ τω γὰ ρ χρὴ καθαρὸ ν εἶ ναι τὸ ν βί ον τοῦ σώ φρονος ἀ νδρό ς, ὥ στε μηδ' ἐ πιδέ χεσθαι δό ξαν αἰ τί ας πονηρᾶ ς.

1.49

βού λομαι δὲ κἀ κεῖ νο προειπεῖ ν, ἐ ὰ ν ἄ ρα ὑ πακού σῃ ὁ Μισγό λας τοῖ ς νό μοις καὶ ὑ μῖ ν. εἰ σὶ φύ σεις ἀ νθρώ πων πολὺ διαφέ ρουσαι ὀ φθῆ ναι τῶ ν ἄ λλων τὰ περὶ τὴ ν ἡ λικί αν: ἔ νιοι μὲ ν γὰ ρ νέ οι ὄ ντες προφερεῖ ς καὶ πρεσβύ τεροι φαί νονται, ἕ τεροι δέ, πολὺ ν ἀ ριθμὸ ν χρό νου γεγονό τες, παντά πασι νέ οι. τού των δ' ἐ στὶ τῶ ν ἀ νδρῶ ν ὁ Μισγό λας. τυγχά νει μὲ ν γὰ ρ ἡ λικιώ της ὢ ν ἐ μὸ ς καὶ συνέ φηβος, καὶ ἔ στιν ἡ μῖ ν τουτὶ πέ μπτον καὶ τετταρακοστὸ ν ἔ τος: καὶ ἐ γὼ μὲ ν τοσαυτασὶ πολιὰ ς ἔ χω ὅ σας ὑ μεῖ ς ὁ ρᾶ τε, ἀ λλ' οὐ κ ἐ κεῖ νος. διὰ τί οὖ ν ταῦ τα προλέ γω; ἵ να μὴ ἐ ξαί φνης αὐ τὸ ν ἰ δό ντες θαυμά σητε καὶ τοιοῦ τό ν τι τῇ διανοί ᾳ ὑ πολά βητε:“ ὦ̔ Ηρά κλεις, ἀ λλ' οὗ τό ς γε τού του οὐ πολὺ διαφέ ρει.” ἅ μα μὲ ν γὰ ρ ἡ φύ σις ἐ στὶ τοιαύ τη τοῦ ἀ νδρό ς, ἅ μα δὲ ἤ δη μειρακί ῳ ὄ ντι αὐ τῷ ἐ πλησί αζεν.

1.50

ἵ να δὲ μὴ διατρί βω, πρῶ τον μὲ ν κά λει μοι τοὺ ς εἰ δό τας Τί μαρχον τουτονὶ διαιτώ μενον ἐ ν τῇ Μισγό λα οἰ κί ᾳ, ἔ πειτα τὴ ν Φαί δρου μαρτυρί αν ἀ ναγί γνωσκε, τελευταί αν δέ μοι λαβὲ τὴ ν αὐ τοῦ Μισγό λα μαρτυρί αν, ἐ ὰ ν ἄ ρα καὶ τοὺ ς θεοὺ ς δεδιὼ ς καὶ τοὺ ς συνειδό τας αἰ σχυνό μενος καὶ τοὺ ς ἄ λλους πολί τας καὶ ὑ μᾶ ς τοὺ ς δικαστὰ ς ἐ θελή σῃ τἀ ληθῆ μαρτυρεῖ ν. Μαρτυρί αιΜισγό λας Νικί ου Πειραιεὺ ς μαρτυρεῖ. ἐ μοὶ ἐ γέ νετο ἐ ν συνηθεί ᾳ Τί μαρχος ὁ ἐ πὶ τοῦ Εὐ θυδί κου ἰ ατρεί ου ποτὲ καθεζό μενος, καὶ κατὰ τὴ ν γνῶ σί ν μου τὴ ν πρό τερον αὐ τὸ ν πολυωρῶ ν εἰ ς τὴ ν νῦ ν οὐ διέ λιπον.

1.51

εἰ μὲ ν τοί νυν, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, Τί μαρχος οὑ τοσὶ διέ μεινε παρὰ τῷ Μισγό λᾳ καὶ μηκέ τι ὡ ς ἄ λλον ἧ κε, μετριώ τερ' ἂ ν διεπέ πρακτο, εἰ δή τι τῶ ν τοιού των ἐ στὶ μέ τριον, καὶ ἔ γωγε οὐ κ ἂ ν ἐ τό λμησα αὐ τὸ ν οὐ δὲ ν αἰ τιᾶ σθαι ἄ λλ' ἢ ὅ περ ὁ νομοθέ της παρρησιά ζεται, ἡ ταιρηκέ ναι μό νον: ὁ γὰ ρ πρὸ ς ἕ να τοῦ το πρά ττων, ἐ πὶ μισθῷ δὲ τὴ ν πρᾶ ξιν ποιού μενος, αὐ τῷ μοι δοκεῖ τού τῳ ἔ νοχος εἶ ναι.

1.52

ἐ ὰ ν δ' ὑ μᾶ ς ἀ ναμνή σας ἐ πιδεί ξω, ὑ περβαί νων τού σδε τοὺ ς ἀ γρί ους, Κηδωνί δην καὶ Αὐ τοκλεί δην καὶ Θέ ρσανδρον, αὐ τοὺ ς δὲ λέ γων ὧ ν ἐ ν ταῖ ς οἰ κί αις ἀ νειλημμέ νος γέ γονε, μὴ μό νον παρὰ τῷ Μισγό λᾳ μεμισθαρνηκό τα αὐ τὸ ν ἐ πὶ τῷ σώ ματι, ἀ λλὰ καὶ παρ' ἑ τέ ρῳ καὶ πά λιν παρ' ἄ λλῷ, καὶ παρὰ τού του ὡ ς ἕ τερον ἐ ληλυθό τα, οὐ κέ τι δή που φανεῖ ται μό νον ἡ ταιρηκώ ς, ἀ λλὰ（ μὰ τὸ ν Διό νυσον οὐ κ οἶ δ' ὅ πως δυνή σομαι περιπλέ κειν ὅ λην τὴ ν ἡ μέ ραν） καὶ πεπορνευμέ νος: ὁ γὰ ρ εἰ κῇ τοῦ το καὶ πρὸ ς πολλοὺ ς πρά ττων καὶ μισθοῦ, αὐ τῷ μοι δοκεῖ τού τῳ ἔ νοχος εἶ ναι.

1.53

ἐ πειδὴ τοί νυν ὁ Μισγό λας τῇ τε δαπά νῃ ἀ πεῖ πε καὶ τοῦ τον ἐ ξέ πεμψε παρ' ἑ αυτοῦ, μετὰ τοῦ το ἀ ναλαμβά νει αὐ τὸ ν̓ Αντικλῆ ς Καλλί ου Εὐ ωνυμεύ ς. οὗ τος μὲ ν οὖ ν ἄ πεστιν ἐ ν Σά μῳ μετὰ τῶ ν κληρού χων: ἀ λλὰ τὰ μετὰ ταῦ τα ἐ ρῶ. ὡ ς γὰ ρ ἀ πηλλά γη παρὰ τοῦ̓ Αντικλέ ους καὶ τοῦ Μισγό λα Τί μαρχος οὑ τοσί, οὐ κ ἐ νουθέ τησεν ἑ αυτό ν, οὐ δὲ βελτιό νων διατριβῶ ν ἥ ψατο, ἀ λλὰ διημέ ρευεν ἐ ν τῷ κυβεί ῳ, οὗ ἡ τηλί α τί θεται καὶ τοὺ ς ἀ λεκτρυό νας συμβά λλουσιν καὶ κυβεύ ουσιν: ἤ δη γὰ ρ οἶ μαί τινας ὑ μῶ ν ἑ ωρακέ ναι, εἰ δὲ μή, ἀ λλ' ἀ κηκοέ ναι γε.

1.54

τῶ ν δὲ ἐ κ τῆ ς διατριβῆ ς ταύ της ἐ στί τις Πιττά λακος, ἄ νθρωπος δημό σιος οἰ κέ της τῆ ς πό λεως. οὗ τος εὐ πορῶ ν ἀ ργυρί ου καὶ ἰ δὼ ν τοῦ τον ἐ ν τῇ διατριβῇ, ἀ νέ λαβεν αὐ τὸ ν καὶ ἔ σχε παρ' ἑ αυτῷ. καὶ ταῦ τ' οὐ κ ἐ δυσχέ ρανεν ὁ μιαρὸ ς οὑ τοσί, μέ λλων ἑ αυτὸ ν καταισχύ νειν πρὸ ς ἄ νθρωπον δημό σιον οἰ κέ την τῆ ς πό λεως: ἀ λλ' εἰ λή ψεται χορηγὸ ν τῇ βδελυρί ᾳ τῇ ἑ αυτοῦ, τοῦ το μό νον ἐ σκέ ψατο, τῶ ν δὲ καλῶ ν ἢ τῶ ν αἰ σχί στων οὐ δεμί αν πώ ποτε πρό νοιαν ἐ ποιή σατο.

1.55

καὶ τοιαῦ τα ἁ μαρτή ματα καὶ τοιαύ τας ὕ βρεις ἐ γὼ ἀ κή κοα γεγονέ ναι ὑ πὸ τοῦ ἀ νθρώ που τού του εἰ ς τὸ σῶ μα τὸ Τιμά ρχου, οἵ ας ἐ γὼ μὰ τὸ ν Δί α τὸ ν̓ Ολύ μπιον οὐ κ ἂ ν τολμή σαιμι πρὸ ς ὑ μᾶ ς εἰ πεῖ ν: ἃ γὰ ρ οὑ τοσὶ ἔ ργῳ πρά ττων οὐ κ ᾐ σχύ νετο, ταῦ τ' ἐ γὼ λό γῳ σαφῶ ς ἐ ν ὑ μῖ ν εἰ πὼ ν οὐ κ ἂ ν δεξαί μην ζῆ ν. ὑ πὸ δὲ τοὺ ς αὐ τοὺ ς χρό νους τού τους ἐ ν οἷ ς οὗ τος ἦ ν παρὰ τῷ Πιτταλά κῳ, καταπλεῖ δεῦ ρο ἐ ξ̔ Ελλησπό ντοὑ Ηγή σανδρος, περὶ οὗ πά λαι εὖ οἶ δ' ὅ τι θαυμά ζετε διό τι οὐ μέ μνημαι: οὕ τως ἐ ναργέ ς ἐ στιν ὃ ἐ ρῶ.

1.56

οὗ τος ὁ̔ Ηγή σανδρος ἀ φικνεῖ ται, ὃ ν ὑ μεῖ ς ἴ στε κά λλιον ἢ ἐ γώ. ἔ τυχε δὲ τό τε συμπλεύ σας εἰ ς̔ Ελλή σποντον ταμί ας Τιμομά χῳ τῷ̓ Αχαρνεῖ τῷ στρατηγή σαντι, καὶ ἧ κε δεῦ ρο ἀ πολελαυκώ ς, ὡ ς λέ γεται, τῆ ς ἐ κεί νου εὐ ηθεί ας, ἔ χων οὐ κ ἐ λά ττους ὀ γδοή κοντα μνᾶ ς ἀ ργυρί ου: καὶ τρό πον τινὰ οὐ χ ἥ κιστα αἴ τιος ἐ γέ νετο Τιμομά χῳ τῆ ς συμφορᾶ ς.

1.57

ὢ ν δ' ἐ ν τοιαύ τῃ ἀ φθονί ᾳ καὶ εἰ σφοιτῶ ν ὡ ς τὸ ν Πιττά λακον συγκυβευτὴ ν ὄ ντα, καὶ τοῦ τον ἐ κεῖ πρῶ τον ἰ δώ ν, ἥ σθη τε καὶ ἐ πεθύ μησε καὶ ἐ βουλή θη ὡ ς αὑ τὸ ν ἀ ναλαβεῖ ν, καὶ πως ἡ γή σατο αὐ τὸ ν ἐ γγὺ ς εἶ ναι τῆ ς αὑ τοῦ φύ σεως. πρῶ τον μὲ ν οὖ ν τῷ Πιτταλά κῳ διελέ χθη δεό μενος παραδοῦ ναι τοῦ τον: ὡ ς δ' οὐ κ ἔ πειθεν, αὐ τῷ τού τῳ προσβά λλει, καὶ οὐ πολὺ ν ἀ νή λωσε λό γον, ἀ λλ' εὐ θὺ ς ἐ πεπεί κει: καὶ γὰ ρ εἰ ς αὐ τὸ τὸ πρᾶ γμα δεινὴ ἡ ἀ κακί α καὶ εὐ πειστί α, ὥ στε καὶ ἐ ξ αὐ τῶ ν τού των εἰ κό τως ἂ ν μισοῖ το.

1.58

ὡ ς δ' ἀ πή λλακτο μὲ ν παρὰ τοῦ Πιτταλά κου, ἀ νεί ληπτο δὲ ὑ πὸ τοῦ̔ Ηγησά νδρου, ὠ δυνᾶ το, οἶ μαι, ὁ Πιττά λακος, μά την, ὥ ς γ' ᾤ ετο, τοσοῦ τον ἀ ργύ ριον ἀ νηλωκώ ς, καὶ ἐ ζηλοτύ πει τὰ γιγνό μενα. καὶ ἐ φοί τα ἐ πὶ τὴ ν οἰ κί αν. ὅ τε δὲ αὐ τοῖ ς ἠ νώ χλει, σκέ ψασθε μεγά λην ῥ ώ μην̔ Ηγησά νδρου καὶ Τιμά ρχου: μεθυσθέ ντες γά ρ ποτε καὶ αὐ τοὶ καὶ ἄ λλοι τινέ ς, ὧ ν οὐ βού λομαι τὰ ὀ νό ματα λέ γειν,

1.59

εἰ σπηδή σαντες νύ κτωρ εἰ ς τὴ ν οἰ κί αν οὗ ᾤ κει ὁ Πιττά λακος, πρῶ τον μὲ ν συνέ τριβον τὰ σκευά ρια καὶ διερρί πτουν εἰ ς τὴ ν ὁ δό ν, ἀ στραγά λους τέ τινας διασεί στους καὶ φιμοὺ ς καὶ κυβευτικὰ ἕ τερα ὄ ργανα, καὶ τοὺ ς ὄ ρτυγας καὶ τοὺ ς ἀ λεκτρυό νας, οὓ ς ἠ γά πα ὁ τρισκακοδαί μων ἄ νθρωπος, ἀ πέ κτειναν, τὸ δὲ τελευταῖ ον δή σαντες πρὸ ς τὸ ν κί ονα αὐ τὸ ν τὸ ν Πιττά λακον ἐ μαστί γουν τὰ ς ἐ ξ ἀ νθρώ πων πληγὰ ς οὕ τω πολὺ ν χρό νον, ὥ στε καὶ τοὺ ς γεί τονας αἰ σθέ σθαι τῆ ς κραυγῆ ς.

1.60

τῇ δ' ὑ στεραί ᾳ ὑ περαγανακτή σας τῷ πρά γματι ὁ Πιττά λακος ἔ ρχεται γυμνὸ ς εἰ ς τὴ ν ἀ γορά ν, καὶ καθί ζει ἐ πὶ τὸ ν βωμὸ ν τὸ ν τῆ ς μητρὸ ς τῶ ν θεῶ ν. ὄ χλου δὲ συνδραμό ντος, οἷ ον εἴ ωθε γί γνεσθαι, φοβηθέ ντες ὅ τἑ Ηγή σανδρος καὶ ὁ Τί μαρχος μὴ ἀ νακηρυχθῇ αὐ τῶ ν ἡ βδελυρί α εἰ ς πᾶ σαν τὴ ν πό λιν（ ἐ πῄ ει δὲ ἐ κκλησί α）, θέ ουσι πρὸ ς τὸ ν βωμὸ ν καὶ αὐ τοὶ καὶ τῶ ν συγκυβευτῶ ν τινες,

1.61

καὶ περιστά ντες ἐ δέ οντο τοῦ Πιτταλά κου ἀ ναστῆ ναι, λέ γοντες ὅ τι τὸ ὅ λον πρᾶ γμα παροινί α γέ γονεν, καὶ αὐ τὸ ς οὗ τος, οὔ πω μὰ Δί α ὥ σπερ νῦ ν ἀ ργαλέ ος ὢ ν τὴ ν ὄ ψιν, ἀ λλ' ἔ τι χρή σιμος, ὑ πογενειά ζων τὸ ν ἄ νθρωπον καὶ πά ντα φά σκων πρά ξειν ἃ ἂ ν ἐ κεί νῳ συνδοκῇ. πέ ρας πεί θουσιν ἀ ναστῆ ναι ἀ πὸ τοῦ βωμοῦ, ὡ ς τευξό μενό ν τινος τῶ ν δικαί ων. ὡ ς δ' ἀ πῆ λθεν ἐ κ τῆ ς ἀ γορᾶ ς, οὐ κέ τι προσεῖ χον αὐ τῷ τὸ ν νοῦ ν.

1.62

βαρέ ως δὲ φέ ρων τὴ ν ὕ βριν αὐ τῶ ν ὁ ἄ νθρωπος, δί κην ἑ κατέ ρῳ αὐ τῶ ν λαγχά νει. ὅ τε δ' ἐ δικά ζετο, ἄ λλην σκέ ψασθε μεγά λην ῥ ώ μην̔ Ηγησά νδρου: ἄ νθρωπον οὐ δὲ ν αὐ τὸ ν ἠ δικηκό τα, ἀ λλὰ τὸ ἐ ναντί ον ἠ δικημέ νον, οὐ δὲ προσή κοντα αὐ τῷ, ἀ λλὰ δημό σιον οἰ κέ την τῆ ς πό λεως, ἦ γεν εἰ ς δουλεί αν φά σκων ἑ αυτοῦ εἶ ναι. ἐ ν παντὶ δὲ κακοῦ γενό μενος ὁ Πιττά λακος προσπί πτει ἀ νδρὶ καὶ μά λα χρηστῷ. ἔ στι τις Γλαύ κων Χολαργεύ ς: οὗ τος αὐ τὸ ν ἀ φαιρεῖ ται εἰ ς ἐ λευθερί αν.

1.63

τὸ δὲ μετὰ τοῦ το δικῶ ν λή ξεις ἐ ποιή σαντο. προϊ ό ντος δὲ τοῦ χρό νου ἐ πέ τρεψαν διαγνῶ ναι τὸ πρᾶ γμα Διοπεί θει τῷ Σουνιεῖ, δημό τῃ τε ὄ ντι τοῦ̔ Ηγησά νδρου, καὶ ἤ δη ποτὲ καὶ χρησαμέ νῳ, ὅ τ' ἦ ν ἐ ν ἡ λικί ᾳ: παραλαβὼ ν δὲ τὸ πρᾶ γμα ὁ Διοπεί θης ἀ νεβά λλετο χαριζό μενος τού τοις χρό νους ἐ κ χρό νων.

1.64

ὡ ς δὲ παρῄ ει ἐ πὶ τὸ βῆ μα τὸ ὑ μέ τερον ὁ̔ Ηγή σανδρος, ὅ τε καὶ προσεπολέ μεἰ Αριστοφῶ ντι τῷ̓ Αζηνιεῖ, πρὶ ν αὐ τῷ τὴ ν αὐ τὴ ν ταύ την ἐ ν τῷ δή μῳ ἠ πεί λησεν ἐ παγγελί αν ἐ παγγελεῖ ν ἥ νπερ ἐ γὼ Τιμά ρχῳ, καὶ ἐ πειδὴ Κρωβύ λος ὁ ἀ δελφὸ ς αὐ τοῦ ἐ δημηγό ρει, καὶ ὅ λως ἀ πετό λμων ὑ μῖ ν οὗ τοι περὶ τῶ ν̔ Ελληνικῶ ν συμβουλεύ ειν, ἐ νταῦ θα ἤ δη καταμεμψά μενος ἑ αυτὸ ν ὁ Πιττά λακος, καὶ ἐ κλογισά μενος ὅ στις ὢ ν πρὸ ς οὕ στινας ἐ πολέ μει εὖ ἐ βουλεύ σατο（ δεῖ γὰ ρ τἀ ληθὲ ς λέ γειν）: ἡ συχί αν ἔ σχεν, καὶ ἠ γά πησεν εἴ τι μὴ προσλά βοι καινὸ ν κακό ν. ἐ νταῦ θα δὴ τὴ ν καλὴ ν ταύ την νί κην νενικηκὼ ς ὁ̔ Ηγή σανδρος ἀ κονιτί, εἶ χε παρ' ἑ αυτῷ Τί μαρχον τουτονί.

1.65

καὶ ταῦ τα ὅ τι ἀ ληθῆ λέ γω, πά ντες ἴ στε: τί ς γὰ ρ ὑ μῶ ν πώ ποτε εἰ ς τοὖ ψον ἀ φῖ κται καὶ τὰ ς δαπά νας τὰ ς τού των οὐ τεθεώ ρηκεν; ἢ τί ς τοῖ ς τού των κώ μοις καὶ μά χαις περιτυχὼ ν οὐ κ ἠ χθέ σθη ὑ πὲ ρ τῆ ς πό λεως; ὅ μως δέ, ἐ πειδή περ ἐ ν δικαστηρί ῳ ἐ σμέ ν, κά λει μοι Γλαύ κωνα Χολαργέ α τὸ ν ἀ φελό μενον εἰ ς ἐ λευθερί αν τὸ ν Πιττά λακον, καὶ τὰ ς ἑ τέ ρας μαρτυρί ας ἀ ναγί γνωσκε.

1.66

Μαρτυρί αιμαρτυρεῖ Γλαύ κων Τιμαί ου Χολαργεύ ς. ἐ γὼ ἀ γό μενον εἰ ς δουλεί αν ὑ πὸ̔ Ηγησά νδρου Πιττά λακον ἀ φειλό μην εἰ ς ἐ λευθερί αν. χρό νῳ δ' ὕ στερον ἐ λθὼ ν πρὸ ς ἐ μὲ Πιττά λακος ἔ φη βού λεσθαι διαλυθῆ ναι τὰ πρὸ ς̔ Ηγή σανδρον προσπέ μψας αὐ τῷ, ὥ στε ἄ ρασθαι τὰ ς δί κας, ἥ ν τε αὐ τὸ ς ἐ νεκαλέ σατὁ Ηγησά νδρῳ καὶ Τιμά ρχῳ, καὶ ἣ ν̔ Ηγή σανδρος τῆ ς δουλεί ας αὐ τῷ. καὶ διελύ θησαν. ὡ σαύ τως̓ Αμφισθέ νης μαρτυρεῖ. ἐ γὼ ἀ γό μενον εἰ ς δουλεί αν ὑ πὸ̔ Ηγησά νδρου Πιττά λακον ἀ φειλό μην εἰ ς ἐ λευθερί αν, καὶ τὰ ἑ ξῆ ς.

1.67

οὐ κοῦ ν καὶ αὐ τὸ ν ὑ μῖ ν καλῶ τὸ ν̔ Ηγή σανδρον. γέ γραφα δ' αὐ τῷ μαρτυρί αν κοσμιωτέ ραν μὲ ν ἢ κατ' ἐ κεῖ νον, μικρῷ δὲ σαφεστέ ραν ἢ τῷ Μισγό λᾳ. οὐ κ ἀ γνοῶ δ' ὅ τι ἀ πομεῖ ται καὶ ἐ πιορκή σει. διὰ τί οὖ ν καλῶ ἐ πὶ τὴ ν μαρτυρί αν; ἵ ν' ὑ μῖ ν ἐ πιδεί ξω οἵ ους ἀ περγά ζεται ἀ νθρώ πους τὸ ἐ πιτή δευμα τοῦ το, ὡ ς καταφρονοῦ ντας μὲ ν τῶ ν θεῶ ν, ὑ περορῶ ντας δὲ τοὺ ς νό μους, ὀ λιγώ ρως δὲ ἔ χοντας πρὸ ς ἅ πασαν αἰ σχύ νην. κά λει μοι τὸ ν̔ Ηγή σανδρον.

1.68

Μαρτυρί ἁ Ηγή σανδρος Διφί λου Στειριεὺ ς μαρτυρεῖ. ὅ τε κατέ πλευσα ἐ ξ̔ Ελλησπό ντου, κατέ λαβον παρὰ Πιτταλά κῳ τῷ κυβευτῇ διατρί βοντα Τί μαρχον τὸ ν̓ Αριζή λου, καὶ ἐ ξ ἐ κεί νης τῆ ς γνώ σεως ἐ χρησά μην Τιμά ρχῳ ὁ μιλῶ ν τῇ αὐ τῇ χρή σει ᾗ καὶ τὸ πρό τερον Λεωδά μαντι.

1.69

οὐ κ ἠ γνό ουν ὅ τι ὑ περό ψεται τὸ ν ὅ ρκον, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, ἀ λλὰ καὶ προεῖ πον ὑ μῖ ν. κἀ κεῖ νό γε πρό δηλό ν ἐ στιν, ὅ τι ἐ πειδὴ νῦ ν οὐ κ ἐ θέ λει μαρτυρεῖ ν, αὐ τί κα πά ρεισιν ἐ ν τῇ ἀ πολογί ᾳ. καὶ οὐ δὲ ν μὰ Δί α θαυμαστό ν: ἀ ναβή σεται γὰ ρ οἶ μαι δεῦ ρο πιστεύ ων τῷ ἑ αυτοῦ βί ῳ ἀ νὴ ρ καλὸ ς κἀ γαθὸ ς καὶ μισοπό νηρος, καὶ τὸ ν Λεωδά μαντα ὅ στις ἦ ν οὐ γιγνώ σκων, ἐ φ' ᾧ ὑ μεῖ ς ἐ θορυβή σατε τῆ ς μαρτυρί ας ἀ ναγιγνωσκομέ νης.

1.70

ἆ ρά γε ἐ ξαχθή σομαί τι σαφέ στερον εἰ πεῖ ν ἢ κατὰ τὴ ν ἐ μαυτοῦ φύ σιν; εἴ πατέ μοι πρὸ ς τοῦ Διὸ ς καὶ τῶ ν ἄ λλων θεῶ ν, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, ὅ στις αὑ τὸ ν κατῄ σχυνε πρὸ ς̔ Ηγή σανδρον, οὐ δοκεῖ ὑ μῖ ν πρὸ ς τὸ ν πό ρνον πεπορνεῦ σθαι; ἢ τί νας αὐ τοὺ ς οὐ κ οἰ ό μεθ' ὑ περβολὰ ς ποιεῖ σθαι βδελυρί ας παροινοῦ ντας καὶ μονουμέ νους; οὐ κ οἴ εσθε τὸ ν̔ Ηγή σανδρον ἀ πολυό μενον τὰ ς πρὸ ς τὸ ν Λεωδά μαντα πρά ξεις τὰ ς περιβοή τους, ἃ ς ὑ μεῖ ς ἅ παντες σύ νιστε, ὑ περή φανα ἐ πιτά γματα ἐ πιτά ττειν, ὡ ς ταῖ ς τού του ὑ περβολαῖ ς αὐ τὸ ν δό ξοντα μέ τρια διαπεπρᾶ χθαι;

1.71

ἀ λλ' ὅ μως ὄ ψεσθε ὅ τι καὶ μά λα ἐ πιστρεφῶ ς καὶ ῥ ητορικῶ ς αὐ τὸ ς καὶ ὁ ἀ δελφὸ ς αὐ τοῦ Κρωβύ λος αὐ τί κα μά λα δεῦ ρο ἀ ναπηδή σαντες ταῦ τα μὲ ν εἶ ναι πολλῆ ς ἀ βελτερί ας φή σουσιν, ἃ ἐ γὼ λέ γω, ἀ ξιώ σουσι δέ με μά ρτυρας παρασχέ σθαι διαρρή δην μαρτυροῦ ντας, ὅ που ἔ πραττεν, ὅ πως ἐ ποί ει, ἢ τί ς εἶ δεν, ἢ τί ς ἦ ν ὁ τρό πος, πρᾶ γμα οἶ μαι ἀ ναιδὲ ς λέ γοντες,

1.72

οὐ γὰ ρ ἔ γωγε ὑ πολαμβά νω οὕ τως ὑ μᾶ ς ἐ πιλή σμονας εἶ ναι, ὥ στε ἀ μνημονεῖ ν ὧ ν ὀ λί γῳ πρό τερον ἠ κού σατε ἀ ναγιγνωσκομέ νων νό μων, ἐ ν οἷ ς γέ γραπται, ἐ ά ν τις μισθώ σηταί τινἀ Αθηναί ων ἐ πὶ ταύ την τὴ ν πρᾶ ξιν, ἢ ἐ ά ν τις ἑ αυτὸ ν μισθώ σῃ, ἔ νοχον εἶ ναι τοῖ ς μεγί στοις καὶ τοῖ ς ἴ σοις ἐ πιτιμί οις. τί ς οὖ ν οὕ τω ταλαί πωρό ς ἐ στιν ἄ νθρωπος, ὅ στις ἂ ν ἐ θελή σειε σαφῶ ς τοιαύ την μαρτυρί αν μαρτυρῆ σαι, ἐ ξ ἧ ς ὑ πά ρχει αὐ τῷ, ἐ ὰ ν τἀ ληθῆ μαρτυρή σῃ, ἐ πιδεικνύ ναι ἔ νοχον ὄ ντα ἑ αυτὸ ν τοῖ ς ἐ σχά τοις ἐ πιτιμί οις;

1.73

οὐ κοῦ ν ὑ πό λοιπό ν ἐ στι τὸ ν πεπονθό τα ὁ μολογεῖ ν. ἀ λλὰ διὰ τοῦ το κρί νεται, ὅ τι ταῦ τα πρά ξας παρὰ τοὺ ς νό μους δημηγορεῖ. βού λεσθε οὖ ν τὸ ὅ λον πρᾶ γμα ἀ φῶ μεν καὶ μὴ ζητῶ μεν; νὴ τὸ ν Ποσειδῶ καλῶ ς ἄ ρα τὴ ν πό λιν οἰ κή σομεν, εἰ ἃ αὐ τοὶ ἔ ργῳ ἴ σμεν γιγνό μενα, ταῦ τα ἐ ὰ ν μή τις ἡ μῖ ν δεῦ ρο παρελθὼ ν σαφῶ ς ἅ μα καὶ ἀ ναισχύ ντως μαρτυρή σῃ, διὰ τοῦ το ἐ πιλησό μεθα.

1.74

σκέ ψασθε δὲ καὶ ἐ κ παραδειγμά των: ἀ νά γκη δ' ἴ σως ἔ σται παραπλή σια τὰ παραδεί γματα εἶ ναι τοῖ ς τρό ποις τοῖ ς Τιμά ρχου. ὁ ρᾶ τε τουτουσὶ τοὺ ς ἐ πὶ τῶ ν οἰ κημά των καθημέ νους, τοὺ ς ὁ μολογουμέ νως τὴ ν πρᾶ ξιν πρά ττοντας. οὗ τοι μέ ντοι ὅ ταν πρὸ ς τῇ ἀ νά γκῃ ταύ τῃ γί γνωνται, ὅ μως πρό γε τῆ ς αἰ σχύ νης προβά λλονταί τι καὶ συγκλῄ ουσι τὰ ς θύ ρας. εἰ δή τις ὑ μᾶ ς ἔ ροιτο τοὺ ς ὁ δῷ πορευομέ νους, τί νῦ ν ὁ ἄ νθρωπος πρά ττει, εὐ θὺ ς ἂ ν εἴ ποιτε τοῦ ἔ ργου τοὔ νομα, οὐ χ ὁ ρῶ ντες, οὐ δ' εἰ δό τες τὸ ν εἰ σεληλυθό τα ὅ στις ἦ ν, ἀ λλὰ τὴ ν προαί ρεσιν τῆ ς ἐ ργασί ας τοῦ ἀ νθρώ που συνειδό τες, καὶ τὸ πρᾶ γμα γνωρί ζετε.

1.75

οὐ κοῦ ν τὸ ν αὐ τὸ ν τρό πον προσή κει ὑ μᾶ ς καὶ περὶ Τιμά ρχου ἐ ξετά ζειν, καὶ μὴ σκοπεῖ ν εἴ τις εἶ δεν, ἀ λλ' εἰ πέ πρακται τού τῳ ἡ πρᾶ ξις. ἐ πεὶ πρὸ ς θεῶ ν τί χρὴ λέ γειν, Τί μαρχε; τί ἂ ν εἴ ποις αὐ τὸ ς περὶ ἑ τέ ρου ἀ νθρώ που ἐ πὶ τῇ αἰ τί ᾳ ταύ τῃ κρινομέ νου; ἢ τί χρὴ λέ γειν, ὅ ταν μειρά κιον νέ ον, καταλιπὸ ν τὴ ν πατρῴ αν οἰ κί αν, ἐ ν ἀ λλοτρί αις οἰ κί αις νυκτερεύ ῃ, τὴ ν ὄ ψιν ἑ τέ ρων διαφέ ρον, καὶ πολυτελῆ δεῖ πνα δειπνῇ ἀ σύ μβολον, καὶ αὐ λητρί δας ἔ χῃ καὶ ἑ ταί ρας τὰ ς πολυτελεστά τας, καὶ κυβεύ ῃ, καὶ μηδὲ ν ἐ κτί νῃ αὐ τό ς, ἀ λλ' ἕ τερος ὑ πὲ ρ ἐ κεί νου;

1.76

ἔ τι ταῦ τα μαντεί ας προσδεῖ ται; οὐ κ εὔ δηλον ὅ τι πᾶ σα ἀ νά γκη τὸ ν τὰ τηλικαῦ τα ἐ πιτά γματά τισιν ἐ πιτά ττοντα καὶ αὐ τὸ ν ἀ ντὶ τού των ἡ δονά ς τινας παρασκευά ζειν τοῖ ς τὸ ἀ ργύ ριον προαναλί σκουσιν; οὐ γὰ ρ ἔ χω, μὰ τὸ ν Δί α τὸ ν̓ Ολύ μπιον, τί να τρό πον εὐ φημό τερον μνησθῶ τῶ ν σοὶ καταγελά στως πεπραγμέ νων ἔ ργων.

1.77

θεωρή σατε δέ, εἰ βού λεσθε, τὸ πρᾶ γμα καὶ ἐ κ πολιτικῶ ν τινων παραδειγμά των, καὶ μά λιστα ἐ κ τού των ἃ νυνὶ μετὰ χεῖ ρας ἔ χετε. γεγό νασι διαψηφί σεις ἐ ν τοῖ ς δή μοις, καὶ ἕ καστος ἡ μῶ ν ψῆ φον δέ δωκε περὶ τοῦ σώ ματος, ὅ στις̓ Αθηναῖ ος ὄ ντως ἐ στὶ καὶ ὅ στις μή. καὶ ἔ γωγε, ἐ πειδὰ ν προσστῶ πρὸ ς τὸ δικαστή ριον καὶ ἀ κροά σωμαι τῶ ν ἀ γωνιζομέ νων, ὁ ρῶ ὅ τι ἀ εὶ τὸ αὐ τὸ παρ' ὑ μῖ ν ἰ σχύ ει. ἐ πειδὰ ν γὰ ρ εἴ πῃ ὁ κατή γορος:

1.78

“ ἄ νδρες δικασταί, τουτουὶ κατεψηφί σαντο οἱ δημό ται ὀ μό σαντες, οὐ δενὸ ς ἀ νθρώ πων οὔ τε κατηγορή σαντος οὔ τε καταμαρτυρή σαντος, ἀ λλ' αὐ τοὶ συνειδό τες,” εὐ θὺ ς θορυβεῖ τε ὑ μεῖ ς ὡ ς οὐ μετὸ ν τῷ κρινομέ νῳ τῆ ς πό λεως: οὐ δὲ ν γὰ ρ οἶ μαι δοκεῖ προσδεῖ σθαι ὑ μῖ ν λό γου οὐ δὲ μαρτυρί ας, ὅ σα τις σαφῶ ς οἶ δεν αὐ τό ς.

1.79

φέ ρε δὴ πρὸ ς τοῦ Διό ς, εἰ, ὥ σπερ περὶ τοῦ γέ νους, οὕ τω καὶ περὶ τοῦ ἐ πιτηδεύ ματος τού του ἐ δέ ησε δοῦ ναι ψῆ φον Τί μαρχον, εἴ τ' ἔ νοχό ς ἐ στιν εἴ τε μή, ἐ κρί νετο δὲ τὸ πρᾶ γμα ἐ ν τῷ δικαστηρί ῳ, εἰ σή γετο δ' εἰ ς ὑ μᾶ ς ὥ σπερ νυνί, μὴ ἐ ξῆ ν δ' ἐ κ τοῦ νό μου ἢ τοῦ ψηφί σματος μή τε ἐ μοὶ κατηγορεῖ ν μή τε τού τῳ ἀ πολογεῖ σθαι, ὁ δὲ κῆ ρυξ οὑ τοσὶ ὁ νυνὶ παρεστηκὼ ς ἐ μοὶ ἐ πηρώ τα ὑ μᾶ ς τὸ ἐ κ τοῦ νό μου κή ρυγμα:“ τῶ ν ψή φων ἡ τετρυπημέ νη, ὅ τῳ δοκεῖ πεπορνεῦ σθαι Τί μαρχος, ἡ δὲ πλή ρης, ὅ τῳ μή,” τί ἂ ν ἐ ψηφί σασθε; ἀ κριβῶ ς οἶ δ' ὅ τι κατέ γνωτ' ἂ ν αὐ τοῦ.

1.80

εἰ δή τις με ἔ ροιτο ὑ μῶ ν:“ σὺ δὲ τί οἶ σθα, εἰ ἡ μεῖ ς ἂ ν τού του κατεψηφισά μεθα;” εἴ ποιμ' ἄ ν:“ διό τι πεπαρρησί ασθέ μοι καὶ διεί λεχθε.” καὶ ὁ πό τε καὶ ὅ που ἕ καστος, ἐ γὼ ὑ μᾶ ς ὑ πομνή σω: ὅ ταν οὗ τος ἀ ναβῇ ἐ πὶ τὸ βῆ μα: καὶ ἡ βουλή, ὅ τε ἐ βού λευε πέ ρυσιν. εἰ γὰ ρ μνησθεί η τειχῶ ν ἐ πισκευῆ ς ἢ πύ ργου, ἢ ὡ ς ἀ πή γετό ποι τις, εὐ θὺ ς ἐ βοᾶ τε καὶ ἐ γελᾶ τε, καὶ αὐ τοὶ ἐ λέ γετε τὴ ν ἐ πωνυμί αν τῶ ν ἔ ργων ὧ ν σύ νιστε αὐ τῷ.

1.81

καὶ τὰ μὲ ν πολλὰ καὶ παλαιὰ ἐ ά σω, τὰ δὲ ἐ ν αὐ τῇ τῇ ἐ κκλησί ᾳ γενό μενα, ὅ τε ἐ γὼ τὴ ν ἐ παγγελί αν ταύ την Τιμά ρχῳ ἐ πή γγειλα, ταῦ θ' ὑ μᾶ ς ἀ ναμνῆ σαι βού λομαι. τῆ ς γὰ ρ βουλῆ ς τῆ ς ἐ ν̓ Αρεί ῳ πά γῳ πρό σοδον ποιουμέ νης πρὸ ς τὸ ν δῆ μον κατὰ τὸ ψή φισμα, ὃ οὗ τος εἰ ρή κει περὶ τῶ ν οἰ κή σεων τῶ ν ἐ ν τῇ Πυκνί, ἦ ν μὲ ν ὁ τὸ ν λό γον λέ γων ἐ κ τῶ ν̓ Αρεοπαγιτῶ ν Αὐ τό λυκος, καλῶ ς νὴ τὸ ν Δί α καὶ τὸ ν̓ Από λλω καὶ σεμνῶ ς καὶ ἀ ξί ως ἐ κεί νου τοῦ συνεδρί ου βεβιωκώ ς:

1.82

ἐ πειδὴ δέ που προϊ ό ντος τοῦ λό γου εἶ πεν ὅ τι τό γε εἰ σή γημα τὸ Τιμά ρχου ἀ ποδοκιμά ζει ἡ βουλή,“ καὶ περὶ τῆ ς ἐ ρημί ας ταύ της καὶ τοῦ τό που τοῦ ἐ ν τῇ Πυκνὶ μὴ θαυμά σητε, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, εἰ Τί μαρχος ἐ μπειροτέ ρως ἔ χει τῆ ς βουλῆ ς τῆ ς ἐ ξ̓ Αρεί ου πά γου,” ἀ νεθορυβή σατε ὑ μεῖ ς ἐ νταῦ θα καὶ ἔ φατε τὸ ν Αὐ τό λυκον ἀ ληθῆ λέ γειν: εἶ ναι γὰ ρ αὐ τὸ ν ἔ μπειρον.

1.83

ἀ γνοή σας δ' ὑ μῶ ν τὸ ν θό ρυβον, ὁ Αὐ τό λυκος μά λα σκυθρωπά σας καὶ διαλιπὼ ν εἶ πεν:“ ἡ μεῖ ς μέ ντοι, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, οἱ̓ Αρεοπαγῖ ται οὔ τε κατηγοροῦ μεν οὔ τε ἀ πολογού μεθα, οὐ γὰ ρ ἡ μῖ ν πά τριό ν ἐ στιν, ἔ χομεν δὲ τοιαύ την τινὰ συγγνώ μην Τιμά ρχῳ: οὗ τος ἴ σως,” ἔ φη,“ ᾠ ή θη ἐ ν τῇ ἡ συχί ᾳ ταύ τῃ μικρὸ ν ὑ μῶ ν ἑ κά στῳ ἀ νά λωμα γί γνεσθαι.” πά λιν ἐ πὶ τῇ ἡ συχί ᾳ καὶ τῷ μικρῷ ἀ ναλώ ματι μεί ζων ἀ πή ντα παρ' ὑ μῶ ν μετὰ γέ λωτος θό ρυβος.

1.84

ὡ ς δ' ἐ πεμνή σθη τῶ ν οἰ κοπέ δων καὶ τῶ ν λά κκων, οὐ δ' ἀ ναλαβεῖ ν αὑ τοὺ ς ἐ δύ νασθε. ἔ νθα δὴ καὶ παρέ ρχεται Πύ ρρανδρος ἐ πιτιμή σων ὑ μῖ ν, καὶ ἤ ρετο τὸ ν δῆ μον, εἰ οὐ κ αἰ σχύ νοιντο γελῶ ντες παρού σης τῆ ς βουλῆ ς τῆ ς ἐ ξ̓ Αρεί ου πά γου. ὑ μεῖ ς δ' ἐ ξεβά λλετε αὐ τὸ ν ὑ πολαμβά νοντες:“ ἴ σμεν, ὦ Πύ ρρανδρε, ὅ τι οὐ δεῖ γελᾶ ν τού των ἐ ναντί ον: ἀ λλ' οὕ τως ἰ σχυρό ν ἐ στιν ἡ ἀ λή θεια, ὥ στε πά ντων ἐ πικρατεῖ ν τῶ ν ἀ νθρωπί νων λογισμῶ ν.”

1.85

ταύ την ἐ γὼ ὑ πολαμβά νω μαρτυρί αν μεμαρτυρῆ σθαι ὑ μῖ ν ὑ πὸ τοῦ δή μου τοῦ̓ Αθηναί ων, ὃ ν ἁ λῶ ναι ψευδομαρτυρί ων οὐ καλῶ ς ἔ χει. οὐ κοῦ ν ἄ τοπον, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, εἰ μηδὲ ν μὲ ν ἐ μοῦ λέ γοντος αὐ τοὶ βοᾶ τε τὴ ν ἐ πωνυμί αν τῶ ν ἔ ργων ὧ ν σύ νιστε τού τῳ, ἐ μοῦ δὲ λὲ γοντος ἐ πιλέ λησθε, καὶ μὴ γενομέ νης μὲ ν κρί σεως περὶ τοῦ πρά γματος ἑ ά λω ἄ ν, γεγονό τος δὲ ἐ λέ γχου ἀ ποφεύ ξεται.

1.86

ἐ πεὶ δὲ ἐ μνή σθην τῶ ν διαψηφί σεων καὶ τῶ ν Δημοφί λου πολιτευμά των, βού λομαί τι καὶ ἄ λλο παρά δειγμα περὶ τού των εἰ πεῖ ν. ὁ γὰ ρ αὐ τὸ ς οὗ τος ἀ νὴ ρ καὶ πρό τερό ν τι τοιοῦ τον πολί τευμα ἐ πολιτεύ σατο. ᾐ τιά σατό τινας εἶ ναι οἳ ἄ ρα ἐ νεχεί ρουν συνδεκά ζειν τὴ ν ἐ κκλησί αν καὶ τἆ λλα δικαστή ρια, ὥ σπερ καὶ νυνὶ Νικό στρατος: καὶ περὶ τού των κρί σεις αἱ μὲ ν γεγό νασιν, αἱ δὲ ἐ νεστᾶ σιν ἔ τι.

1.87

φέ ρε δὴ πρὸ ς τοῦ Διὸ ς καὶ θεῶ ν, εἰ ἐ πὶ τὴ ν αὐ τὴ ν ἐ τρά ποντο ἀ πολογί αν ἥ νπερ Τί μαρχος νυνὶ καὶ οἱ συναγορεύ οντες αὐ τῷ, καὶ ἠ ξί ουν διαρρή δην τινὰ μαρτυρεῖ ν περὶ τῆ ς αἰ τί ας ἢ τοὺ ς δικαστὰ ς μὴ πιστεύ ειν: πᾶ σα δή που ἀ νά γκη ἦ ν ἐ κ τοῦ λό γου τού του μαρτυρεῖ ν τὸ ν μέ ν, ὡ ς ἐ δέ καζε, τὸ ν δέ, ὡ ς ἐ δεκά ζετο, προκειμέ νης ἑ κατέ ρῳ ζημί ας ἐ κ τοῦ νό μου θανά του, ὥ σπερ ἐ νθά δε, ἐ ά ν τις μισθώ σηταί τινἀ Αθηναί ων ἐ φ' ὕ βρει, καὶ πά λιν ἐ ά ν τις̓ Αθηναί ων ἐ πὶ τῇ τοῦ σώ ματος αἰ σχύ νῃ ἑ κὼ ν μισθαρνῇ.

1.88

ἔ στιν οὖ ν ὅ στις ἂ ν ἐ μαρτύ ρησεν, ἢ κατή γορος ὃ ς ἐ νεχεί ρης' ἂ ν τοιαύ την ποιεῖ σθαι τὴ ν ἀ πό δειξιν τοῦ πρά γματος; οὐ δῆ τα. τί οὖ ν; ἀ πέ φυγον οἱ κρινό μενοι; μὰ τὸ ν̔ Ηρακλέ α, ἐ πεὶ θανά τῳ ἐ ζημιώ θησαν, πολὺ νὴ τὸ ν Δί α καὶ τὸ ν̓ Από λλω ἔ λαττον ἁ μά ρτημα ἡ μαρτηκό τες τουτουὶ τοῦ ἀ νθρώ που: ἐ κεῖ νοι μέ ν γε οἱ ταλαί πωροι οὐ δυνά μενοι γῆ ρας ἅ μα καὶ πενί αν ἀ μύ νεσθαι, τὰ μέ γιστα τῶ ν ἐ ν ἀ νθρώ ποις κακῶ ν, ταύ ταις ἐ χρή σαντο ταῖ ς συμφοραῖ ς, οὗ τος δ' οὐ κ ἐ θέ λων τὴ ν ἑ αυτοῦ βδελυρί αν κατέ χειν.

1.89

εἰ μὲ ν τοί νυν ἦ ν ὁ ἀ γὼ ν οὑ τοσὶ ἐ ν πό λει ἐ κκλή τῳ, ὑ μᾶ ς ἂ ν ἔ γωγε ἠ ξί ωσα μά ρτυρά ς μοι γενέ σθαι, τοὺ ς ἄ ριστα εἰ δό τας ὅ τι ἀ ληθῆ λέ γω: εἰ δ' ὁ μὲ ν ἀ γώ ν ἐ στιν̓ Αθή νησιν, οἱ δ' αὐ τοὶ δικασταί μοι καὶ μά ρτυρέ ς ἐ στε τῶ ν λό γων, ἐ μοὶ μὲ ν ἀ ναμιμνῄ σκειν προσή κει, ὑ μᾶ ς δέ μοι μὴ ἀ πιστεῖ ν. καὶ γὰ ρ ἔ μοιγε δοκεῖ Τί μαρχος οὑ τοσί, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, οὐ χ ὑ πὲ ρ αὑ τοῦ μό νον ἐ σπουδακέ ναι, ἀ λλὰ καὶ περὶ τῶ ν ἄ λλων τῶ ν ταὐ τὰ διαπεπραγμέ νων αὐ τῷ.

1.90

εἰ γὰ ρ ἡ μὲ ν πρᾶ ξις αὕ τη ἔ σται, ὥ σπερ εἴ ωθε γί γνεσθαι, λά θρᾳ καὶ ἐ ν ἐ ρημί αις καὶ ἐ ν ἰ δί αις οἰ κί αις, ὁ δὲ ἄ ριστα μὲ ν εἰ δώ ς, καταισχύ νας δέ τινα τῶ ν πολιτῶ ν, ἐ ὰ ν τἀ ληθῆ μαρτυρή σῃ, ἔ νοχος ἔ σται τοῖ ς μεγί στοις ἐ πιτιμί οις, ὁ δὲ κρινό μενος καταμεμαρτυρημέ νος ὑ πὸ τοῦ ἑ αυτοῦ βί ου καὶ τῆ ς ἀ ληθεί ας ἀ ξιώ σει μὴ ἐ ξ ὧ ν γιγνώ σκεται, ἀ λλ' ἐ κ τῶ ν μαρτυριῶ ν κρί νεσθαι, ἀ νῄ ρηται ὁ νό μος καὶ ἡ ἀ λή θεια, καὶ δέ δεικται φανερὰ ὁ δό ς, δι' ἧ ς οἱ τὰ μέ γιστα κακουργοῦ ντες ἀ ποφεύ ξονται.

1.91

τί ς γὰ ρ ἢ τῶ ν λωποδυτῶ ν ἢ τῶ ν μοιχῶ ν ἢ τῶ ν ἀ νδροφό νων, ἢ τῶ ν τὰ μέ γιστα μὲ ν ἀ δικού ντων, λά θρᾳ δὲ τοῦ το πραττό ντων, δώ σει δί κην; καὶ γὰ ρ τού των οἱ μὲ ν ἐ π' αὐ τοφώ ρῳ ἁ λό ντες, ἐ ὰ ν ὁ μολογῶ σι, παραχρῆ μα θανά τῳ ζημιοῦ νται, οἱ δὲ λαθό ντες καὶ ἔ ξαρνοι γιγνό μενοι κρί νονται ἐ ν τοῖ ς δικαστηρί οις, εὑ ρί σκεται δὲ ἡ ἀ λή θεια ἐ κ τῶ ν εἰ κό των.

1.92

χρή σασθε δὴ παραδεί γματι τῇ βουλῇ τῇ ἐ ξ̓ Αρεί ου πά γου, τῷ ἀ κριβεστά τῳ συνεδρί ῳ τῶ ν ἐ ν τῇ πό λει. πολλοὺ ς γὰ ρ ἤ δη ἔ γωγε τεθεώ ρηκα ἐ ν τῷ βουλευτηρί ῳ τού τῳ εὖ πά νυ εἰ πό ντας καὶ μά ρτυρας πορισαμέ νους ἁ λό ντας: ἤ δη δέ τινας κακῶ ς πά νυ διαλεχθέ ντας καὶ πρᾶ γμα ἀ μά ρτυρον ἔ χοντας οἶ δα νική σαντας. οὐ γὰ ρ ἐ κ τοῦ λό γου μό νον οὐ δ' ἐ κ τῶ ν μαρτυριῶ ν, ἀ λλ' ἐ ξ ὧ ν αὐ τοὶ συνί σασι καὶ ἐ ξητά κασι, τὴ ν ψῆ φον φέ ρουσι. τοιγά ρτοι διατελεῖ τοῦ το τὸ συνέ δριον εὐ δοκιμοῦ ν ἐ ν τῇ πό λει.

1.93

τὸ ν αὐ τὸ ν τοί νυν τρό πον, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, καὶ ὑ μεῖ ς τὴ ν κρί σιν ταύ την ποιή σασθε. πρῶ τον μὲ ν μηδὲ ν ὑ μῖ ν ἔ στω πιστό τερον ὧ ν αὐ τοὶ σύ νιστε καὶ πέ πεισθε περὶ Τιμά ρχου τουτουί, ἔ πειτα τὸ πρᾶ γμα θεωρεῖ τε μὴ ἐ κ τοῦ παρό ντος, ἀ λλ' ἐ κ τοῦ παρεληλυθό τος χρό νου. οἱ μὲ ν γὰ ρ ἐ ν τῷ παρεληλυθό τι χρό νῳ λό γοι λεγό μενοι περὶ Τιμά ρχου καὶ τῶ ν τού του ἐ πιτηδευμά των διὰ τὴ ν ἀ λή θειαν ἐ λέ γοντο, οἱ δ' ἐ ν τῇ δε τῇ ἡ μέ ρᾳ ῥ ηθησό μενοι διὰ τὴ ν κρί σιν τῆ ς ὑ μετέ ρας ἀ πά της ἕ νεκα. ἀ πό δοτε οὖ ν τὴ ν ψῆ φον τῷ πλεί ονι χρό νῳ καὶ τῇ ἀ ληθεί ᾳ καὶ οἷ ς αὐ τοὶ σύ νιστε.

1.94

καί τοι λογογρά φος γέ τις φησί ν, ὁ μηχανώ μενος αὐ τῷ τὴ ν ἀ πολογί αν, ἐ ναντί α με λέ γειν ἐ μαυτῷ. οὐ γὰ ρ δὴ δοκεῖ ν εἶ ναι αὐ τῷ δυνατὸ ν τὸ ν αὐ τὸ ν ἄ νθρωπον πεπορνεῦ σθαι καὶ τὰ πατρῷ α κατεδηδοκέ ναι: τὸ μὲ ν γὰ ρ ἡ μαρτηκέ ναι τι περὶ τὸ σῶ μα παιδὸ ς εἶ ναί φησι, τὸ δὲ τὰ πατρῷ α κατεδηδοκέ ναι ἀ νδρό ς. ἔ τι δὲ τοὺ ς καταισχύ νοντας αὑ τοὺ ς μισθού ς φησι πρά ττεσθαι τοῦ πρά γματος: ἀ ποθαυμά ζων οὖ ν περιέ ρχεται καὶ τερατευό μενος κατὰ τὴ ν ἀ γορά ν, εἰ ὁ αὐ τὸ ς πεπό ρνευταί τε καὶ τὰ πατρῷ α κατεδή δοκεν.

1.95

εἰ δέ τις ἀ γνοεῖ ταῦ θ' ὅ πως ἔ χει, ἐ γὼ σαφέ στερον αὐ τὰ πειρά σομαι διορί σαι τῷ λό γῳ. ἕ ως μὲ ν γὰ ρ ἀ ντή ρκει ἡ τῆ ς ἐ πικλή ρου οὐ σί α ἣ ν̔ Ηγή σανδρος ὁ τοῦ τον ἔ χων ἔ γημε, καὶ τὸ ἀ ργύ ριον ὃ ἦ λθεν ἔ χων ἐ κ τῆ ς μετὰ Τιμομά χου ἀ ποδημί ας, ἦ σαν ἐ πὶ πολλῆ ς ἀ σελγεί ας καὶ ἀ φθονί ας: ἐ πειδὴ δὲ ταῦ τα μὲ ν ἀ πωλώ λει καὶ κατεκεκύ βευτο καὶ κατωψοφά γητο, οὑ τοσὶ δ' ἔ ξωρος ἐ γέ νετο, ἐ δί δου δ' εἰ κό τως οὐ δεὶ ς ἔ τι οὐ δέ ν, ἡ δὲ βδελυρὰ φύ σις καὶ ἀ νό σιος ἀ εὶ τῶ ν αὐ τῶ ν ἐ πεθύ μει, καὶ καθ' ὑ περβολὴ ν ἀ κρασί ας ἕ τερον ἐ φ' ἑ τέ ρῳ ἐ πί ταγμα ἐ πέ ταττε,

1.96

καὶ ἀ πεφέ ρετο εἰ ς τὸ καθ' ἡ μέ ραν ἔ θος, ἐ νταῦ θα ἤ δη ἐ τρά πετο ἐ πὶ τὸ καταφαγεῖ ν τὴ ν πατρῴ αν οὐ σί αν. καὶ οὐ μό νον κατέ φαγεν, ἀ λλ' εἰ οἷ ό ν τ' ἐ στὶ ν εἰ πεῖ ν, καὶ κατέ πιεν. καὶ γὰ ρ οὐ δὲ τῆ ς ἀ ξί ας ἕ καστον τῶ ν κτημά των ἀ πέ δοτο, οὐ δ' ἐ δύ νατ' ἀ ναμέ νειν τὸ πλέ ον οὐ δὲ τὸ λυσιτελοῦ ν, ἀ λλὰ τοῦ ἤ δη εὑ ρί σκοντος ἀ πεδί δοτο: οὕ τως ἠ πεί γετο σφό δρα πρὸ ς τὰ ς ἡ δονά ς.

1.97

τού τῳ γὰ ρ κατέ λιπεν ὁ πατὴ ρ οὐ σί αν, ἀ φ' ἧ ς ἕ τερος μὲ ν κἂ ν ἐ λῃ τού ργει, οὗ τος δὲ οὐ δ' αὑ τῷ διαφυλά ξαι ἐ δυνή θη: οἰ κί αν μὲ ν ὄ πισθεν τῆ ς πό λεως, ἐ σχατιὰ ν δὲ Σφηττοῖ,̓ Αλωπεκῆ σι δ' ἕ τερον χωρί ον, χωρὶ ς δὲ οἰ κέ τας δημιουργοὺ ς τῆ ς σκυτοτομικῆ ς τέ χνης ἐ ννέ α ἢ δέ κα, ὧ ν ἕ καστος τού τῳ δύ' ὀ βολοὺ ς ἀ ποφορὰ ν ἔ φερε τῆ ς ἡ μέ ρας, ὁ δ' ἡ γεμὼ ν τοῦ ἐ ργαστηρί ου τριώ βολον: ἔ τι δὲ πρὸ ς τού τοις γυναῖ κα ἀ μό ργινα ἐ πισταμέ νην ἐ ργά ζεσθαι καὶ ἔ ργα λεπτὰ εἰ ς τὴ ν ἀ γορὰ ν ἐ κφέ ρουσαν, καὶ ἄ νδρα ποικιλτή ν, καὶ ὀ φεί λοντά ς τινας αὐ τῷ ἀ ργύ ριον, καὶ ἔ πιπλα.

1.98

καὶ ὅ τι ταῦ τ' ἀ ληθῆ λέ γω, ἐ νταῦ θα μέ ντοι νὴ Δί α σαφῶ ς πά νυ καὶ διαρρή δην ἐ γὼ μαρτυροῦ ντας ὑ μῖ ν τοὺ ς μά ρτυρας παρέ ξομαι: οὐ δεὶ ς γὰ ρ κί νδυνος, ὥ σπερ ἐ κεῖ, οὐ δ' αἰ σχύ νη πρό σεστιν οὐ δεμί α τῷ τἀ ληθῆ μαρτυροῦ ντι. τὴ ν μὲ ν γὰ ρ οἰ κί αν τὴ ν ἐ ν ἄ στει ἀ πέ δοθ' οὗ τος Ναυσικρά τει τῷ κωμικῷ ποιητῇ, ὕ στερον δ' αὐ τὴ ν ἐ πρί ατο παρὰ τοῦ Ναυσικρά τους εἴ κοσι μνῶ ν Κλεαί νετος ὁ χοροδιδά σκαλος: τὴ ν δ' ἐ σχατιὰ ν ἐ πρί ατο παρ' αὐ τοῦ Μνησί θεος ὁ Μυρρινού σιος, τό πον μὲ ν πολύ ν, δεινῶ ς δ' ἐ ξηγριωμέ νον ὑ πὸ τού του:

1.99

τὸ δ'̓ Αλωπεκῆ σι χωρί ον, ὃ ἦ ν ἄ πωθεν τοῦ τεί χους ἕ νδεκα ἢ δώ δεκα στά δια, ἱ κετευού σης καὶ ἀ ντιβολού σης τῆ ς μητρό ς, ὡ ς ἐ γὼ πυνθά νομαι, ἐ ᾶ σαι καὶ μὴ ἀ ποδό σθαι, ἀ λλ' εἰ μή τι ἄ λλο, ἐ νταφῆ ναί γ' ὑ πολιπεῖ ν αὑ τῇ, οὐ δὲ τού του τοῦ χωρί ου ἀ πέ σχετο, ἀ λλὰ καὶ τοῦ τ' ἀ πέ δοτο δισχιλί ων δραχμῶ ν. καὶ τῶ ν θεραπαινῶ ν καὶ τῶ ν οἰ κετῶ ν οὐ δέ να κατέ λιπεν, ἀ λλ' ἅ παντας πέ πρακε. καὶ ταῦ θ' ὅ τι οὐ ψεύ δομαι, ἐ γὼ μέ ν, ὡ ς κατέ λιπεν αὐ τῷ ὁ πατή ρ, μαρτυρί ας παρέ ξομαι, οὗ τος δέ, εἰ μή φησι πεπρακέ ναι, τὰ σώ ματα τῶ ν οἰ κετῶ ν ἐ μφανῆ παρασχέ τω.

1.100

ὡ ς δὲ καὶ ἀ ργύ ριό ν τισιν ἐ δά νεισεν, ὃ κομισά μενος οὗ τος ἀ νή λωκε, μά ρτυρα παρέ ξομαι Μεταγέ νην ὑ μῖ ν τὸ ν Σφή ττιον, ὃ ς ὠ φεί λησε μὲ ν ἐ κεί νῳ πλεί ους ἢ τριά κοντα μνᾶ ς, ὃ δ' ἦ ν ὑ πό λοιπον τελευτή σαντος τοῦ πατρό ς, τού τῳ ἀ πέ δωκεν ἑ πτὰ μνᾶ ς. καί μοι κά λει Μεταγέ νην Σφή ττιον. πασῶ ν δὲ πρώ την ἀ νά γνωθι τὴ ν Ναυσικρά τους μαρτυρί αν τοῦ τὴ ν οἰ κί αν πριαμέ νου: καὶ τὰ ς ἄ λλας ἁ πά σας λαβὲ περὶ ὧ ν ἐ μνή σθην ἐ ν τῷ αὐ τῷ. Μαρτυρί αι

1.101

ὡ ς τοί νυν ἐ κέ κτητο ὁ πατὴ ρ αὐ τοῦ ἀ ργύ ριον οὐ κ ὀ λί γον, ὃ οὗ τος ἠ φά νικε, τοῦ θ' ὑ μῖ ν ἐ πιδεί ξω. φοβηθεὶ ς γὰ ρ τὰ ς λῃ τουργί ας ἀ πέ δοτο ἃ ἦ ν αὐ τῷ κτή ματα ἄ νευ τῶ ν ἀ ρτί ως εἰ ρημέ νων, χωρί ον Κηφισιᾶ σιν, ἕ τερον̓ Αμφιτροπῆ σιν, ἐ ργαστή ρια δύ ο ἐ ν τοῖ ς ἀ ργυρεί οις, ἓ ν μὲ ν ἐ ν Αὐ λῶ νι, ἕ τερον δ' ἐ πὶ Θρασύ λλῳ.

1.102

ὅ θεν δὲ ταῦ τ' ηὐ πό ρησεν, ἐ γὼ ἐ ρῶ. ἦ σαν οὗ τοι τρεῖ ς ἀ δελφοί, Εὐ πό λεμό ς τε ὁ παιδοτρί βης καὶ̓ Αρί ζηλος ὁ τού του πατὴ ρ καὶ̓ Αρί γνωτος, ὃ ς ἔ τι καὶ νῦ ν ἔ στι, πρεσβύ της διεφθαρμέ νος τοὺ ς ὀ φθαλμού ς. τού των πρῶ τος ἐ τελεύ τησεν Εὐ πό λεμος, ἀ νεμή του τῆ ς οὐ σί ας οὔ σης, δεύ τερος δ'̓ Αρί ζηλος ὁ Τιμά ρχου πατή ρ: ὅ τε δ' ἔ ζη, πᾶ σαν τὴ ν οὐ σί αν διεχεί ριζε διὰ τὴ ν ἀ σθέ νειαν καὶ τὴ ν συμφορὰ ν τὴ ν περὶ τὰ ὄ μματα τοῦ̓ Αριγνώ του καὶ διὰ τὸ τετελευτηκέ ναι τὸ ν Εὐ πό λεμον, καί τι καὶ εἰ ς τροφὴ ν συνταξά μενος ἐ δί δου τῷ̓ Αριγνώ τῳ.

1.103

ἐ πεὶ δὲ καὶ ὁ̓ Αρί ζηλος ἐ τελεύ τησεν ὁ Τιμά ρχου τουτουὶ πατή ρ, τοὺ ς μὲ ν πρώ τους χρό νους, ἕ ως παῖ ς ἦ ν οὗ τος, ἅ παντα τὰ μέ τρια ἐ γί γνετο παρὰ τῶ ν ἐ πιτρό πων τῷ̓ Αριγνώ τῳ: ἐ πειδὴ δ' ἐ νεγρά φη Τί μαρχος εἰ ς τὸ ληξιαρχικὸ ν γραμματεῖ ον καὶ κύ ριος ἐ γέ νετο τῆ ς οὐ σί ας, παρωσά μενος ἄ νδρα πρεσβύ την καὶ ἠ τυχηκό τα, θεῖ ον ἑ αυτοῦ, τή ν τε οὐ σί αν ἠ φά νισε, καὶ τῶ ν ἐ πιτηδεί ων οὐ δὲ ν ἐ δί δου τῷ̓ Αριγνώ τῳ, ἀ λλὰ περιεῖ δεν ἐ κ τοσαύ της οὐ σί ας ἐ ν τοῖ ς ἀ δυνά τοις μισθοφοροῦ ντα.

1.104

καὶ τὸ τελευταῖ ον, ὃ καὶ δεινό τατον, ἀ πολειφθέ ντος τοῦ πρεσβύ του τῆ ς γιγνομέ νης τοῖ ς ἀ δυνά τοις δοκιμασί ας, καὶ ἱ κετηρί αν θέ ντος εἰ ς τὴ ν βουλὴ ν ὑ πὲ ρ τοῦ μισθοῦ, βουλευτὴ ς ὢ ν καὶ προεδρεύ ων ἐ κεί νην τὴ ν ἡ μέ ραν, οὐ κ ἠ ξί ωσεν αὐ τῷ συνειπεῖ ν, ἀ λλὰ περιεῖ δεν ἀ πολέ σαντα τὸ ν τῆ ς πρυτανεί ας μισθό ν. ὅ τι δ' ἀ ληθῆ λέ γω, κά λει μοἰ Αρί γνωτον Σφή ττιον, καὶ τὴ ν μαρτυρί αν ἀ ναγί γνωσκε. Μαρτυρί α

1.105

ἀ λλ' ἴ σως ἄ ν τις εἴ ποι, ὡ ς ἀ ποδό μενος τὴ ν πατρῴ αν οἰ κί αν ἑ τέ ραν ἄ λλοθί του τοῦ ἄ στεως ἐ κτή σατο, ἀ ντὶ δὲ τῆ ς ἐ σχατιᾶ ς καὶ τοῦ χωρί ου τοῦ̓ Αλωπεκῆ σι καὶ τῶ ν δημιουργῶ ν καὶ τῶ ν ἄ λλων εἰ ς τἀ ργύ ρειά τι κατεσκευά σατο, ὥ σπερ καὶ ὁ πατὴ ρ αὐ τοῦ πρό τερον. ἀ λλ' οὐ κ ἔ στι τού τῳ λοιπὸ ν οὐ κ οἰ κί α, οὐ συνοικί α, οὐ συνοικί α, οὐ χωρί ον, οὐ κ οἰ κέ ται, οὐ δά νεισμα, οὐ κ ἄ λλ' οὐ δὲ ν ἀ φ' ὧ ν ἄ νθρωποι μὴ κακοῦ ργοι ζῶ σιν. ἀ λλὰ τού τῳ ἀ ντὶ τῶ ν πατρῴ ων περί εστι βδελυρί α, συκοφαντί α, θρά σος, τρυφή, δειλί α, ἀ ναί δεια, τὸ μὴ ἐ πί στασθαι ἐ ρυθριᾶ ν ἐ πὶ τοῖ ς αἰ σχροῖ ς: ἐ ξ ὧ ν ἂ ν ὁ κά κιστος καὶ ἀ λυσιτελέ στατος πολί της γέ νοιτο.

1.106

οὐ τοί νυν μό νον τὰ πατρῷ α κατεδή δοκεν, ἀ λλὰ καὶ τὰ κοινὰ τὰ ὑ μέ τερα, ὅ σων πώ ποτε κύ ριος γέ γονεν. οὗ τος γὰ ρ ταύ την τὴ ν ἡ λικί αν ἔ χων ἣ ν ὑ μεῖ ς ὁ ρᾶ τε, οὐ κ ἔ στιν ἥ ντινα οὐ κ ἧ ρξεν ἀ ρχή ν, οὐ δεμί αν λαχὼ ν οὐ δὲ χειροτονηθεί ς, ἀ λλὰ πά σας παρὰ τοὺ ς νό μους πριά μενος. ὧ ν τὰ ς μὲ ν πλεί στας παρή σω, δυοῖ ν δ' ἢ τριῶ ν μό νον μνησθή σομαι.

1.107

λογιστὴ ς γὰ ρ γενό μενος πλεῖ στα μὲ ν τὴ ν πό λιν ἔ βλαψε δῶ ρα λαμβά νων παρὰ τῶ ν μὴ δικαί ως ἀ ρξά ντων, μά λιστα δ' ἐ συκοφά ντησε τῶ ν ὑ πευθύ νων τοὺ ς μηδὲ ν ἠ δικηκό τας. ἦ ρξε δ' ἐ ν̓́ Ανδρῳ πριά μενος τριά κοντα μνῶ ν τὴ ν ἀ ρχή ν, δανεισά μενος ἐ π' ἐ ννέ α ὀ βολοῖ ς τὴ ν μνᾶ ν, εὐ πορί αν τῇ βδελυρί ᾳ τῇ ἑ αυτοῦ τοὺ ς συμμά χους τοὺ ς ὑ μετέ ρους ποιού μενος: καὶ τοσαύ την ἀ σέ λγειαν ἐ πεδεί ξατο εἰ ς ἐ λευθέ ρων ἀ νθρώ πων γυναῖ κας ἡ λί κην οὐ δεὶ ς πώ ποθ' ἕ τερος. ὧ ν οὐ δέ να ἐ γὼ παρακαλῶ δεῦ ρο τὴ ν αὑ τοῦ συμφορά ν, ἣ ν εἵ λετο σιγᾶ ν, εἰ ς πολλοὺ ς ἐ κμαρτυρή σοντα, ἀ λλ' ὑ μῖ ν τοῦ το καταλεί πω σκοπεῖ ν.

1.108

τί δὲ προσδοκᾶ τε; τὸ ν̓ Αθή νησιν ὑ βριστὴ ν οὐ κ εἰ ς τοὺ ς ἄ λλους μό νον, ἀ λλὰ καὶ εἰ ς τὸ σῶ μα τὸ ἑ αυτοῦ, νό μων ὄ ντων, ὑ μῶ ν ὁ ρώ ντων, ἐ χθρῶ ν ἐ φεστηκό των, τοῦ τον τὸ ν αὐ τὸ ν λαβό ντα ἄ δειαν καὶ ἐ ξουσί αν καὶ ἀ ρχή ν, τί ς ἂ ν ἐ λπί σειεν ἀ πολελοιπέ ναι τι τῶ ν ἀ σελγεστά των ἔ ργων; ἤ δη νὴ τὸ ν Δί α καὶ τὸ ν̓ Από λλω πολλά κις ἐ νεθυμή θην τὴ ν εὐ τυχί αν τὴ ν τῆ ς ὑ μετέ ρας πό λεως, κατὰ πολλὰ μὲ ν καὶ ἄ λλα, οὐ χ ἥ κιστα δὲ καὶ κατὰ τοῦ το, ὅ τι κατ' ἐ κεί νους τοὺ ς χρό νους οὐ δεὶ ς ἐ γέ νετο τῆ ς̓ Ανδρί ων πό λεως ὠ νητή ς. ἀ λλὰ καθ' αὑ τὸ ν μὲ ν ἄ ρχων φαῦ λος ἦ ν, μετὰ πλειό νων δὲ ἐ πιεική ς.

1.109

πό θεν; οὗ τος, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, βουλευτή ς ἐ γέ νετο ἐ πὶ ἄ ρχοντος Νικοφή μου. ἅ παντα μὲ ν οὖ ν διεξελθεῖ ν ἃ ἐ ν τού τῳ τῷ ἐ νιαυτῷ ἐ κακού ργησε, πρὸ ς μικρὸ ν μέ ρος ἡ μέ ρας οὐ κ ἄ ξιον ἐ πιχειρεῖ ν: ἃ δ' ἐ στὶ ν ἐ γγυτά τω τῆ ς αἰ τί ας καθ' ἣ ν ἡ παροῦ σα κρί σις ἐ στί, ταῦ τ' ἐ ρῶ διὰ βραχέ ων.

1.110

ἐ πὶ τοί νυν τοῦ αὐ τοῦ ἄ ρχοντος ὅ θ' οὗ τος ἐ βού λευεν, ταμί ας ἦ ν τῶ ν τῆ ς θεοῦ̔ Ηγή σανδρος ὁ Κρωβύ λου ἀ δελφό ς, ἔ κλεπτον δὲ τῆ ς πό λεως κοινῇ καὶ μά λα φιλεταί ρως χιλί ας δραχμά ς. αἰ σθό μενος δὲ τὸ πρᾶ γμα ἀ νὴ ρ ἐ πιεική ς, Πά μφιλος ὁ̓ Αχερδού σιος, προσκρού σας τι τού τῳ καὶ παροξυνθεί ς, ἐ κκλησί ας οὔ σης εἶ πεν ἀ ναστά ς:“ ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, κλέ πτουσιν ὑ μῶ ν ἀ νὴ ρ καὶ γυνὴ κοινῇ χιλί ας δραχμά ς.”

1.111

θαυμασά ντων δ' ὑ μῶ ν, πῶ ς ἀ νὴ ρ καὶ γυνὴ καὶ τί ς ὁ λό γος, εἶ πε μικρὸ ν διαλιπώ ν:“ ἀ γνοεῖ τε,” ἔ φη,“ ὅ τι λέ γω; ὁ μὲ ν ἀ νή ρ ἐ στιν̔ Ηγή σανδρος ἐ κεῖ νος νυνί,” ἔ φη,“ πρό τερον δ' ἦ ν καὶ αὐ τὸ ς Λεωδά μαντος γυνή: ἡ δὲ γυνὴ Τί μαρχος οὑ τοσί. ὃ ν δὲ τρό πον κλέ πτεται τὸ ἀ ργύ ριον, ἐ γὼ ἐ ρῶ.” μετὰ ταῦ τα ἤ δη διεξῄ ει περὶ τοῦ πρά γματος καὶ μά λα εἰ δό τως καὶ σαφῶ ς. διδά ξας δὲ ταῦ τα,“ τί οὖ ν ἐ στιν,” ἔ φη,“ ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, ἃ συμβουλεύ ω ὑ μῖ ν; ἐ ὰ ν μὲ ν ἡ βουλὴ καταγνοῦ σα τουτουὶ καὶ ἐ κφυλλοφορή σασα δικαστηρί ῳ παραδῷ, δό τε τὴ ν δωρεὰ ν αὐ τοῖ ς, ἐ ὰ ν δὲ μὴ κολά σωσι, μὴ δῶ τε, ἀ λλ' εἰ ς ἐ κεί νην αὐ τοῖ ς τὴ ν ἡ μέ ραν ἀ πομνημονεύ σατε.”

1.112

μετὰ ταῦ τα ὡ ς ἐ πανῆ θεν ἡ βουλὴ εἰ ς τὸ βουλευτή ριον, ἐ ξεφυλλοφό ρησε μὲ ν αὐ τό ν, ἐ ν δὲ τῇ ψή φῳ κατεδέ ξατο. ὅ τι δ' οὐ παρέ δωκε δικαστηρί ῳ οὐ δ' ἐ ξή λασεν ἐ κ τοῦ βουλευτηρί ου, ἄ χθομαι μὲ ν λέ γων, ἀ νά γκη δ' ἐ στὶ ν εἰ πεῖ ν, ὅ τι τῆ ς δωρεᾶ ς ἀ πέ τυχε. μὴ τοί νυν φανῆ τε, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, τῇ μὲ ν βουλῇ χαλεπή ναντες καὶ πεντακοσί ους ἄ νδρας τῶ ν πολιτῶ ν ἀ στεφανώ τους ποιή σαντες, ὅ τι τοῦ τον οὐ κ ἐ τιμωρή σατο, αὐ τοὶ δὲ ἀ φῆ τε, καὶ τὸ ν τῇ βουλῇ μὴ συνενεγκό ντα ῥ ή τορα, τοῦ τον τῷ δή μῳ περιποιή σητε.

1.113

ἀ λλὰ περὶ μὲ ν τὰ ς κληρωτὰ ς ἀ ρχά ς ἐ στι τοιοῦ τος, περὶ δὲ τὰ ς χειροτονητὰ ς βελτί ων. καὶ τί ς ὑ μῶ ν οὐ κ οἶ δεν ὡ ς περιβοή τως ἐ ξηλέ γχθη κλέ πτης ὤ ν; πεμφθεὶ ς γὰ ρ ὑ φ' ὑ μῶ ν ἐ ξεταστὴ ς τῶ ν ἐ ν̓ Ερετρί ᾳ ξέ νων, μό νος τῶ ν ἐ ξεταστῶ ν ὡ μολό γει λαβεῖ ν ἀ ργύ ριον, καὶ οὐ περὶ τοῦ πρά γματος ἀ πελογεῖ το, ἀ λλ' εὐ θὺ ς περὶ τοῦ τιμή ματος ἱ κέ τευεν ὁ μολογῶ ν ἀ δικεῖ ν. ὑ μεῖ ς δὲ τοῖ ς μὲ ν ἐ ξά ρνοις ἐ τιμή σατε ταλά ντου ἑ κά στῳ, τού τῳ δὲ τριά κοντα μνῶ ν. οἱ δὲ νό μοι κελεύ ουσι τῶ ν κλεπτῶ ν τοὺ ς μὲ ν ὁ μολογοῦ ντας θανά τῳ ζημιοῦ σθαι, τοὺ ς δ' ἀ ρνουμέ νους κρί νεσθαι. τοιγά ρτοι οὕ τως ὑ μῶ ν κατεφρό νησεν,

1.114

ὥ στ' εὐ θὺ ς ἐ πὶ ταῖ ς διαψηφί σεσι δισχιλί ας δραχμὰ ς ἔ λαβε. φή σας γὰ ρ Φιλωτά δην τὸ ν Κυδαθηναιᾶ, ἕ να τῶ ν πολιτῶ ν. ἀ πελεύ θερον εἶ ναι ἑ αυτοῦ, καὶ πεί σας ἀ ποψηφί σασθαι τοὺ ς δημό τας, ἐ πιστὰ ς τῇ κατηγορί ᾳ ἐ πὶ τοῦ δικαστηρί ου, καὶ λαβὼ ν εἰ ς τὴ ν ἑ αυτοῦ χεῖ ρα τὰ ἱ ερά, καὶ ὀ μό σας μὴ λαβεῖ ν δῶ ρα μηδὲ λή ψεσθαι, καὶ ἐ πομό σας τοὺ ς ὁ ρκί ους θεοὺ ς καὶ ἐ ξώ λειαν ἐ παρασά μενος ἑ αυτῷ,

1.115

εἰ ληφὼ ς ἠ λέ γχθη παρὰ Λευκωνί δου τοῦ Φιλωτά δου κηδεστοῦ διὰ Φιλή μονος τοῦ ὑ ποκριτοῦ εἴ κοσι μνᾶ ς, ἃ ς ἐ ν ὀ λί γῳ χρό νῳ πρὸ ς Φιλοξέ νην ἀ νή λωσε τὴ ν ἑ ταί ραν, καὶ προὔ δωκε τὸ ν ἀ γῶ να, καὶ τὸ ν ὅ ρκον ἐ πιώ ρκησεν. ὅ τι δ' ἀ ληθῆ λέ γω, κά λει μοι Φιλή μονα τὸ ν δό ντα τὸ ἀ ργύ ριον καὶ Λευκωνί δην τὸ ν Φιλωτά δου κηδεστή ν, καὶ τῶ ν συνθηκῶ ν ἀ νά γνωθι τὰ ἀ ντί γραφα, καθ' ἃ ς τὴ ν πρᾶ σιν ἐ ποιή σατο τοῦ ἀ γῶ νος. Μαρτυρί αιΣυνθῆ και

1.116

περὶ μὲ ν οὖ ν τοὺ ς πολί τας καὶ τοὺ ς οἰ κεί ους οἷ ος γεγέ νηται, καὶ τὴ ν πατρῴ αν οὐ σί αν ὡ ς αἰ σχρῶ ς ἀ νή λωκε, καὶ τὴ ν ὕ βριν τὴ ν εἰ ς τὸ ἑ αυτοῦ σῶ μα ὡ ς ὑ περεώ ρακε, συνῇ στε μὲ ν καὶ πρὶ ν ἐ μὲ λέ γειν, ἱ κανῶ ς δ' ὑ μᾶ ς ὑ πομέ μνηκε καὶ ὁ παρ' ἐ μοῦ λό γος: δύ ο δέ μοι τῆ ς κατηγορί ας εἴ δη λεί πεται, ἐ φ' οἷ ς ἐ μαυτό ν τ' εἰ πεῖ ν εὔ χομαι τοῖ ς θεοῖ ς πᾶ σι καὶ πά σαις ὑ πὲ ρ τῆ ς πό λεως ὡ ς προῄ ρημαι, ὑ μᾶ ς τε βουλοί μην ἂ ν οἷ ς ἐ γὼ μέ λλω λέ γειν προσέ χειν καὶ παρακολουθεῖ ν εὐ μαθῶ ς.

1.117

ἔ στι δ' ὁ μὲ ν πρό τερό ς μοι λό γος προδιή γησις τῆ ς ἀ πολογί ας ἧ ς ἀ κού ω μέ λλειν γί γνεσθαι, ἵ να μὴ τοῦ το ἐ μοῦ παραλιπό ντος ὁ τὰ ς τῶ ν λό γων τέ χνας κατεπαγγελλό μενος τοὺ ς νέ ους διδά σκειν ἀ πά τῃ τινὶ παραλογισά μενος ὑ μᾶ ς ἀ φέ ληται τὸ τῆ ς πό λεως συμφέ ρον. ὁ δὲ δεύ τερό ς ἐ στί μοι λό γος παρά κλησις τῶ ν πολιτῶ ν πρὸ ς ἀ ρετή ν. ὁ ρῶ δὲ πολλοὺ ς μὲ ν τῶ ν νεωτέ ρων προσεστηκό τας πρὸ ς τῷ δικαστηρί ῳ, πολλοὺ ς δὲ τῶ ν πρεσβυτέ ρων, οὐ κ ἐ λαχί στους δὲ ἐ κ τῆ ς ἄ λλης̔ Ελλά δος συνειλεγμέ νους ἐ πὶ τὴ ν ἀ κρό ασιν:

1.118

οὓ ς μὴ νομί ζετ' ἐ μὲ θεωρή σοντας ἥ κειν, ἀ λλὰ πολὺ μᾶ λλον ὑ μᾶ ς εἰ σομέ νους, εἰ μὴ μό νον εὖ νομοθετεῖ ν ἐ πί στασθε, ἀ λλὰ καὶ κρί νειν τὰ καλὰ καὶ τὰ μὴ καλὰ δύ νασθε, καὶ εἰ τιμᾶ ν ἐ πί στασθε τοὺ ς ἀ γαθοὺ ς ἄ νδρας, καὶ εἰ θέ λετε κολά ζειν τοὺ ς ὀ νεί δη τὸ ν ἑ αυτῶ ν βί ον τῇ πό λει κατασκευά ζοντας. λέ ξω δὲ πρῶ τον πρὸ ς ὑ μᾶ ς περὶ τῆ ς ἀ πολογί ας.

1.119

ὁ γὰ ρ περιττὸ ς ἐ ν τοῖ ς λό γοις Δημοσθέ νης ἢ τοὺ ς νό μους φησὶ ν ὑ μᾶ ς ἐ ξαλεί φειν δεῖ ν, ἢ τοῖ ς ἐ μοῖ ς λό γοις οὐ κ εἶ ναι προσεκτέ ον. ἀ ποθαυμά ζει γά ρ, εἰ μὴ πά ντες μέ μνησθ' ὅ τι καθ' ἕ καστον ἐ νιαυτὸ ν ἡ βουλὴ πωλεῖ τὸ πορνικὸ ν τέ λος: καὶ τοὺ ς πριαμέ νους τὸ τέ λος οὐ κ εἰ κά ζειν, ἀ λλ' ἀ κριβῶ ς εἰ δέ ναι τοὺ ς ταύ τῃ χρωμέ νους τῇ ἐ ργασί ᾳ. ὁ πό τε δὴ οὖ ν τετό λμηκα ἀ ντιγρά ψασθαι πεπορνευμέ νῳ Τιμά ρχῳ μὴ ἐ ξεῖ ναι δημηγορεῖ ν, ἀ παιτεῖ ν φησι τὴ ν πρᾶ ξιν αὐ τὴ ν οὐ κ αἰ τί αν κατηγό ρου, ἀ λλὰ μαρτυρί αν τελώ νου τοῦ παρὰ Τιμά ρχου τοῦ το ἐ κλέ ξαντος τὸ τέ λος.

1.120

ἐ γὼ δὲ πρὸ ς ταῦ τα, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, σκέ ψασθ' ἂ ν ἁ πλοῦ ν ὑ μῖ ν καὶ ἐ λευθέ ριον δό ξω λό γον λέ γειν. αἰ σχύ νομαι γὰ ρ ὑ πὲ ρ τῆ ς πό λεως, εἰ Τί μαρχος, ὁ τοῦ δή μου σύ μβουλος καὶ τὰ ς εἰ ς τὴ ν̔ Ελλά δα τολμῶ ν πρεσβεί ας πρεσβεύ ειν, μὴ τὸ πρᾶ γμα ὅ λον ἀ ποτρί ψασθαι ἐ πιχειρή σει, ἀ λλὰ τοὺ ς τό πους ἐ περωτή σει ὅ που ἐ καθέ ζετο, καὶ τοὺ ς τελώ νας, εἰ πώ ποτε παρ' αὐ τοῦ τὸ πορνικὸ ν τέ λος εἰ λή φασιν.

1.121

ταύ της μὲ ν οὖ ν τῆ ς ἀ πολογί ας ὑ μῶ ν ἕ νεκα παραχωρησά τω: ἕ τερον δ' ἐ γώ σοι λό γον ὑ ποβαλῶ καλὸ ν καὶ δί καιον, ᾧ χρή σῃ, εἰ μηδὲ ν αἰ σχρὸ ν σαυτῷ σύ νοισθα. τό λμησον γὰ ρ εἰ ς τοὺ ς δικαστὰ ς βλέ ψας εἰ πεῖ ν ἃ προσή κει ἀ νδρὶ σώ φρονι τὰ περὶ τὴ ν ἡ λικί αν:“ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, τέ θραμμαι μὲ ν ἐ κ παιδὸ ς καὶ μειρακί ου παρ' ὑ μῖ ν, οὐ κ ἀ φανεῖ ς δὲ διατριβὰ ς διατρί βω, ἀ λλ' ἐ ν ταῖ ς ἐ κκλησί αις μεθ' ὑ μῶ ν ὁ ρῶ μαι.”

1.122

“ οἶ μαι δ' ἄ ν, εἰ πρὸ ς ἄ λλους τινὰ ς ἦ ν ὁ λό γος μοι περὶ τῆ ς αἰ τί ας ἧ ς κρί νομαι, ταῖ ς ὑ μετέ ραις μαρτυρί αις ῥ ᾳ δί ως ἂ ν ἀ πολύ σασθαι τοὺ ς τοῦ κατηγό ρου λό γους. μὴ γὰ ρ ὅ τι, εἰ πέ πρακταί μοι τι τού των, ἀ λλ' εἰ δοκῶ ὑ μῖ ν παραπλησί ως βεβιωκέ ναι ταῖ ς λεγομέ ναις ὑ πὸ τού του αἰ τί αις, ἀ βί ωτον ἡ γού μενος ἐ μαυτῷ τὸ ν λοιπὸ ν βί ον, παραδί δωμι τὴ ν εἰ ς ἐ μαυτὸ ν τιμωρί αν ἐ ναπολογή σασθαι τῇ πό λει πρὸ ς τοὺ ς̔́ Ελληνας, οὐ δ' ἥ κω παραιτησό μενος ὑ μᾶ ς, ἀ λλὰ καταχρή σασθέ μοι, εἰ δοκῶ τοιοῦ τος εἶ ναι.” αὕ τη μέ ν ἐ στιν, ὦ Τί μαρχε, ἀ νδρὸ ς ἀ γαθοῦ καὶ σώ φρονος ἀ πολογί α, καὶ πεπιστευκό τος τῷ βί ῳ καὶ καταφρονοῦ ντος εἰ κό τως ἁ πά σης βλασφημί ας: ἃ δὲ πεί θει σε Δημοσθέ νης,

1.123

οὐ κ ἀ νδρό ς ἐ στιν ἐ λευθέ ρου, ἀ λλὰ πό ρνου περὶ τῶ ν τό πων διαφερομέ νου. ἐ πειδὴ δ' εἰ ς τὰ ς ἐ πωνυμί ας τῶ ν οἰ κή σεων καταφεύ γεις, κατ' οἴ κημα τὸ πρᾶ γμα ἐ ξετά ζεσθαι ἀ ξιῶ ν ὅ που ἐ καθέ ζου, ἃ μέ λλω λέ γειν ἀ κού σας εἰ σαῦ θις οὐ χρή σῃ τοιού τῳ λό γῳ, ἐ ὰ ν σωφρονῇ ς. οὐ γὰ ρ τὰ οἰ κή ματα οὐ δ' αἱ οἰ κή σεις τὰ ς ἐ πωνυμί ας τοῖ ς ἐ νοική σασι παρέ χουσιν, ἀ λλ' οἱ ἐ νοική σαντες τὰ ς τῶ ν ἰ δί ων ἐ πιτηδευμά των ἐ πωνυμί ας τοῖ ς τό ποις παρασκευά ζουσιν.

1.124

ὅ που μὲ ν γὰ ρ πολλοὶ μισθωσά μενοι μί αν οἴ κησιν διελό μενοι ἔ χουσι, συνοικί αν καλοῦ μεν, ὅ που δ' εἷ ς ἐ νοικεῖ, οἰ κί αν. ἐ ὰ ν δ' εἰ ς ἓ ν δή που τού των τῶ ν ἐ πὶ ταῖ ς ὁ δοῖ ς ἐ ργαστηρί ων ἰ ατρὸ ς εἰ σοικί σηται, ἰ ατρεῖ ον καλεῖ ται: ἐ ὰ ν δ' μὲ ν ἐ ξοικί σηται, εἰ ς δὲ τὸ αὐ τὸ τοῦ το ἐ ργαστή ριον χαλκεὺ ς εἰ σοικί σηται, χαλκεῖ ον ἐ κλή θη, ἐ ὰ ν δὲ κναφεύ ς, κναφεῖ ον, ἐ ὰ ν δὲ τέ κτων, τεκτονεῖ ον: ἐ ὰ ν δὲ πορνοβοσκὸ ς καὶ πό ρναι, ἀ πὸ τῆ ς ἐ ργασί ας αὐ τῆ ς ἐ κλή θη πορνεῖ ον. ὥ στε σὺ πολλὰ πορνεῖ α τῇ τῆ ς πρά ξεως εὐ χερεί ᾳ πεποί ηκας. μὴ οὖ ν, ὅ που ποτὲ ἔ πραττες, ἐ ρώ τα, ἀ λλ' ὡ ς οὐ πεποί ηκας, τοῦ το ἀ πολογοῦ.

1.125

ἥ ξει δ' ὡ ς ἔ οικε καὶ ἕ τερος λό γος τις ὑ πὸ τοῦ αὐ τοῦ σοφιστοῦ συγκεί μενος. λέ γει γὰ ρ ὡ ς οὐ δέ ν ἐ στιν ἀ δικώ τερον φή μης, ἀ γοραῖ α τεκμή ρια καὶ παντελῶ ς ἀ κό λουθα τῷ αὑ τοῦ βί ῳ παρεχό μενος. πρῶ τον μὲ ν γὰ ρ τὴ ν ἐ ν Κολωνῷ συνοικί αν τὴ ν Δή μωνος καλουμέ νην ψευδῆ φησι τὴ ν ἐ πωνυμί αν ἔ χειν: οὐ γὰ ρ εἶ ναι Δή μωνος: ἔ πειτα τὸ ν̔ Ερμῆ ν τὸ ν̓ Ανδοκί δου καλού μενον οὐ κ̓ Ανδοκί δου, ἀ λλ' Αἰ γῇ δος φυλῆ ς εἶ ναι ἀ νά θημα.

1.126

παραφέ ρει δ' αὑ τὸ ν ἐ ν σκώ μματος μέ ρει, ὡ ς ἡ δὺ ς ὢ ν ἀ νὴ ρ καὶ περὶ τὰ ς ἰ δί ας διατριβὰ ς γελοῖ ος:“ εἰ μὴ καὶ ἐ μὲ δεῖ,” φησί ν,“ ὑ πακού ειν τοῖ ς ὄ χλοις μὴ Δημοσθέ νην καλού μενον, ἀ λλὰ Βά ταλον, ὅ τι ταύ την ἐ ξ ὑ ποκορί σματος τί τθης τὴ ν ἐ πωνυμί αν ἔ χω.” εἰ δὲ Τί μαρχος ὡ ραῖ ος ἐ γέ νετο καὶ σκώ πτεται τῇ τοῦ πρά γματος διαβολῇ καὶ μὴ τοῖ ς αὑ τοῦ ἔ ργοις, οὐ δή που διὰ τοῦ τ' αὐ τό ν φησι δεῖ ν συμφορᾷ περιπεσεῖ ν.

1.127

ἐ γὼ δέ, ὦ Δημοσθενες, περὶ μὲ ν τῶ ν ἀ ναθημά των καὶ τῶ ν οἰ κιῶ ν καὶ τῶ ν κτημά των καὶ πά ντων ὅ λως τῶ ν ἀ φώ νων πολλοὺ ς καὶ παντοδαποὺ ς καὶ οὐ δέ ποτε τοὺ ς αὐ τοὺ ς ἀ κού ω λό γους λεγομέ νους: οὐ γά ρ εἰ σιν ἐ ν αὐ τοῖ ς οὔ τε καλαὶ οὔ τε αἰ σχραὶ πρά ξεις, ἀ λλ' ὁ προσαψά μενος αὐ τῶ ν καὶ παρατυχώ ν, ὅ στις ἂ ν ᾖ, κατὰ τὸ μέ γεθος τῆ ς αὑ τοῦ δό ξης λό γον παρέ χει: περὶ δὲ τὸ ν τῶ ν ἀ νθρώ πων βί ον καὶ τὰ ς πρά ξεις ἀ ψευδή ς τις ἀ πὸ ταὐ τομά του πλανᾶ ται φή μη κατὰ τὴ ν πό λιν, καὶ διαγγέ λλει τοῖ ς πολλοῖ ς τὰ ς ἰ δί ας πρά ξεις, πολλὰ δὲ καὶ μαντεύ εται περὶ τῶ ν μελλό ντων ἔ σεσθαι.

1.128

καὶ οὕ τως ἐ ναργέ ς ἐ στι καὶ οὐ πεπλασμέ νον ὃ λέ γω, ὥ σθ' εὑ ρή σετε καὶ τὴ ν πό λιν ἡ μῶ ν καὶ τοὺ ς προγό νους φή μης ὡ ς θεοῦ μεγί στης βωμὸ ν ἱ δρυμέ νους, καὶ τὸ ν̔́ Ομηρον πολλά κις ἐ ν τῇ̓ Ιλιά δι λέ γοντα πρὸ τοῦ τι τῶ ν μελλό ντων γενέ σθαι:“ φή μη δ' εἰ ς στρατὸ ν ἦ λθε,” καὶ πά λιν τὸ ν Εὐ ριπί δην ἀ ποφαινό μενον τὴ ν θεὸ ν ταύ την οὐ μό νον τοὺ ς ζῶ ντας ἐ μφανί ζειν δυναμέ νην, ὁ ποῖ οί τινες ἂ ν τυγχά νωσιν ὄ ντες, ἀ λλὰ καὶ τοὺ ς τετελευτηκό τας, ὅ ταν λέ γῃ, φή μη τὸ ν ἐ σθλὸ ν κἀ ν μυχῷ δεί κνυσι γῆ ς. ευριπιδες; πλαψ υνκνοων.

1.129

ὁ δ'̔ Ησί οδος καὶ διαρρή δην θεὸ ν αὐ τὴ ν ἀ ποδεί κνυσι, πά νυ σαφῶ ς φρά ζων τοῖ ς βουλομέ νοις συνιέ ναι: λέ γει γά ρ, φή μη δ' οὔ τις πά μπαν ἀ πό λλυται, ἥ ντινα λαοὶ πολλοὶ φημί ξωσι: θεό ς νύ τί ς ἐ στι καὶ αὐ τή. ηες. ωδ 763- 4 καὶ τού των τῶ ν ποιημά των τοὺ ς μὲ ν εὐ σχημό νως βεβιωκό τας εὑ ρή σετε ἐ παινέ τας ὄ ντας: πά ντες γὰ ρ οἱ δημοσί ᾳ φιλό τιμοι παρὰ τῆ ς ἀ γαθῆ ς φή μης ἡ γοῦ νται τὴ ν δό ξαν κομιεῖ σθαι: οἷ ς δ' αἰ σχρό ς ἐ στιν ὁ βί ος, οὐ τιμῶ σι τὴ ν θεὸ ν ταύ την: κατή γορον γὰ ρ αὐ τὴ ν ἀ θά νατον ἔ χειν ἡ γοῦ νται.

1.130

ἀ ναμνή σθητε οὖ ν, ὦ ἄ νδρες, τί νι κέ χρησθε φή μῃ περὶ Τιμά ρχου. οὐ χ ἅ μα τοὔ νομα λέ γεται καὶ τὸ ἐ ρώ τημα ἐ ρωτᾶ τε:“ ποῖ ος Τί μαρχος; ὁ πό ρνος;” ἔ πειτα εἰ μὲ ν μά ρτυρας παρειχό μην περί τινος, ἐ πιστεύ ετ' ἄ ν μοι: εἰ δὲ τὴ ν θεὸ ν μά ρτυρα παρέ χομαι, οὐ πιστεύ σετε; ᾗ οὐ δὲ ψευδομαρτυρί ων θέ μις ἐ στὶ ν ἐ πισκή ψασθαι.

1.131

ἐ πεὶ καὶ περὶ τῆ ς Δημοσθέ νους ἐ πωνυμί ας, οὐ κακῶ ς ὑ πὸ τῆ ς φή μης, ἀ λλ' οὐ χ ὑ πὸ τῆ ς τί τθης, Βά ταλος προσαγορεύ εται, ἐ ξ ἀ νανδρί ας καὶ κιναιδί ας ἐ νεγκά μενος τοὔ νομα. εἰ γά ρ τί ς σου τὰ κομψὰ ταῦ τα χλανί σκια περιελό μενος καὶ τοὺ ς μαλακοὺ ς χιτωνί σκους, ἐ ν οἷ ς τοὺ ς κατὰ τῶ ν φί λων λό γους γρά φεις, περιενέ γκας δοί η εἰ ς τὰ ς χεῖ ρας τῶ ν δικαστῶ ν, οἶ μαι ἂ ν αὐ τού ς, εἴ τις μὴ προειπὼ ν τοῦ το ποιή σειεν, ἀ πορῆ σαι εἴ τε ἀ νδρὸ ς εἴ τε γυναικὸ ς εἰ λή φασιν ἐ σθῆ τα.

1.132

ἀ ναβή σεται δ' ἐ ν τῇ ἀ πολογί ᾳ καὶ τῶ ν στρατηγῶ ν τις, ὡ ς ἀ κού ω, ὑ πτιά ζων καὶ κατασκοπού μενος ἑ αυτό ν, ὡ ς ἐ ν παλαί στραις καὶ διατριβαῖ ς γεγονώ ς: ὃ ς ἐ πιχειρή σει διασύ ρειν τὴ ν ὅ λην ἔ νστασιν τοῦ ἀ γῶ νος, οὐ κρί σιν ἐ ξευρηκέ ναι με φά σκων, ἀ λλὰ δεινῆ ς ἀ παιδευσί ας ἀ ρχή ν, παραφέ ρων πρῶ τον μὲ ν τοὺ ς εὐ εργέ τας τοὺ ς ὑ μετέ ρους,̔ Αρμό διον καὶ̓ Αριστογεί τονα, καὶ τὴ ν πρὸ ς ἀ λλή λους πί στιν καὶ τὸ πρᾶ γμα ὡ ς συνή νεγκε τῇ πό λει διεξιώ ν:

1.133

οὐ κ ἀ φέ ξεται δέ, ὥ ς φασιν, οὐ δὲ τῶ ν̔ Ομή ρου ποιημά των οὐ δὲ τῶ ν ὀ νομά των τῶ ν ἡ ρωικῶ ν, ἀ λλὰ καὶ τὴ ν λεγομέ νην γενέ σθαι φιλί αν δι' ἔ ρωτα Πατρό κλου καὶ̓ Αχιλλέ ως ὑ μνή σει, καὶ τὸ κά λλος, ὥ σπερ οὐ πά λαι μακαριζό μενον, ἂ ν τύ χῃ σωφροσύ νης, νῦ ν ἐ γκωμιά σεται. εἰ γὰ ρ τὴ ν τοῦ σώ ματος εὐ πρέ πειαν ταύ την τινὲ ς διαβά λλοντες συμφορὰ ν τοῖ ς ἔ χουσι καταστή σουσιν, οὐ ταὐ τὰ κοινῇ ψηφιεῖ σθαί φησιν ὑ μᾶ ς καὶ ἰ δί ᾳ εὔ χεσθαι:

1.134

ἄ τοπον γὰ ρ εἶ ναι δοκεῖ ν αὐ τῷ, εἰ τοὺ ς μὲ ν υἱ εῖ ς τοὺ ς μηδέ πω γεγονό τας ἅ παντες εὔ χεσθε οἱ μέ λλοντες παιδοποιεῖ σθαι καλοὺ ς κἀ γαθοὺ ς τὰ ς ἰ δέ ας φῦ ναι καὶ τῆ ς πό λεως ἀ ξί ους, τοὺ ς δ' ἤ δη γεγονό τας, ἐ φ' οἷ ς προσή κει σεμνύ νεσθαι τὴ ν πό λιν, ἐ ὰ ν κά λλει καὶ ὥ ρᾳ διενεγκό ντες ἐ κπλή ξωσί τινας καὶ περιμά χητοι ἐ ξ ἔ ρωτος γέ νωνται, τού τους ὡ ς ἔ οικεν Αἰ σχί νῃ πεισθέ ντες ἀ τιμώ σετε.

1.135

κἀ νταῦ θα δή τινα καταδρομή ν, ὡ ς ἀ κού ω, μέ λλει ποιεῖ σθαι περὶ ἐ μοῦ, ἐ περωτῶ ν εἰ οὐ κ αἰ σχύ νομαι αὐ τὸ ς μὲ ν ἐ ν τοῖ ς γυμνασί οις ὀ χληρὸ ς ὢ ν καὶ πλεί στων ἐ ραστὴ ς γεγονώ ς, τὸ δὲ πρᾶ γμα εἰ ς ὄ νειδος καὶ κινδύ νους καθιστά ς. καὶ τὸ τελευταῖ ον, ὡ ς ἀ παγγέ λλουσί τινέ ς μοι, εἰ ς γέ λωτα καὶ λῆ ρό ν τινα προτρεπό μενος ὑ μᾶ ς, ἐ πιδεί ξεσθαί μου φησὶ ν ὅ σα πεποί ηκα ἐ ρωτικὰ εἴ ς τινας ποιή ματα, καὶ λοιδοριῶ ν τινων καὶ πληγῶ ν ἐ κ τοῦ πρά γματος, αἳ περὶ ἐ μὲ γεγέ νηνται, μαρτυρί ας φησὶ παρέ ξεσθαι.

1.136

ἐ γὼ δὲ οὔ τε ἔ ρωτα δί καιον ψέ γω, οὔ τε τοὺ ς κά λλει διαφέ ροντά ς φημι πεπορνεῦ σθαι, οὔ τ' αὐ τὸ ς ἐ ξαρνοῦ μαι μὴ οὐ γεγονέ ναι τ' ἐ ρωτικό ς, καὶ ἔ τι καὶ νῦ ν εἶ ναι, τά ς τε ἐ κ τοῦ πρά γματος γιγνομέ νας πρὸ ς ἑ τέ ρους φιλονικί ας καὶ μά χας οὐ κ ἀ ρνοῦ μαι μὴ οὐ χὶ συμβεβηκέ ναι μοι. περὶ δὲ τῶ ν ποιημά των ὧ ν φασιν οὗ τοί με πεποιηκέ ναι, τὰ μὲ ν ὁ μολογῶ, τὰ δὲ ἐ ξαρνοῦ μαι μὴ τοῦ τον ἔ χειν τὸ ν τρό πον ὃ ν οὗ τοι διαφθεί ροντες παρέ ξονται.

1.137

ὁ ρί ζομαι δ' εἶ ναι τὸ μὲ ν ἐ ρᾶ ν τῶ ν καλῶ ν καὶ σωφρό νων φιλανθρώ που πά θος καὶ εὐ γνώ μονος ψυχῆ ς, τὸ δὲ ἀ σελγαί νειν ἀ ργυρί ου τινὰ μισθού μενον ὑ βριστοῦ καὶ ἀ παιδεύ του ἀ νδρὸ ς ἔ ργον: καὶ τὸ μὲ ν ἀ διαφθό ρως ἐ ρᾶ σθαί φημι καλὸ ν εἶ ναι, τὸ δ' ἐ παρθέ ντα μισθῷ πεπορνεῦ σθαι αἰ σχρό ν. ὅ σον δ' ἑ κά τερον τού των ἀ π' ἀ λλή λων διέ στηκε καὶ ὡ ς πολὺ διαφέ ρει, ἐ ν τοῖ ς ἐ φεξῆ ς ὑ μᾶ ς πειρά σομαι λό γοις διδά σκειν.

1.138

οἱ γὰ ρ πατέ ρες ἡ μῶ ν, ὅ θ' ὑ πὲ ρ τῶ ν ἐ πιτηδευμά των καὶ τῶ ν ἐ κ φύ σεως ἀ ναγκαί ων ἐ νομοθέ τουν, ἃ τοῖ ς ἐ λευθέ ροις ἡ γοῦ ντο εἶ ναι πρακτέ α, ταῦ τα τοῖ ς δού λοις ἀ πεῖ πον μὴ ποιεῖ ν.“ δοῦ λον,” φησὶ ν ὁ νό μος,“ μὴ γυμνά ζεσθαι μηδὲ ξηραλοιφεῖ ν ἐ ν ταῖ ς παλαί στραις.” καὶ οὐ κέ τι προσέ γραψε:“ τὸ ν δ' ἐ λεύ θερον ἀ λεί φεσθαι καὶ γυμνά ζεσθαι.” ὁ πό τε γὰ ρ οἱ νομοθέ ται τὸ καλὸ ν τὸ ἐ κ τῶ ν γυμνασί ων κατιδό ντες ἀ πεῖ πον τοῖ ς δού λοις μὴ μετέ χειν, τῷ αὐ τῷ ἡ γοῦ ντο, ᾧ ἐ κεί νους ἐ κώ λυον, τοὺ ς ἐ λευθέ ρους προτρέ πειν.

1.139

πά λιν ὁ αὐ τὸ ς εἶ πε νομοθέ της:“ δοῦ λον ἐ λευθέ ρου παιδὸ ς μή τ' ἐ ρᾶ ν μή τ' ἐ πακολουθεῖ ν, ἢ τύ πτεσθαι τῇ δημοσί ᾳ μά στιγι πεντή κοντα πληγά ς.” ἀ λλ' οὐ τὸ ν ἐ λεύ θερον ἐ κώ λυσεν ἐ ρᾶ ν καὶ ὁ μιλεῖ ν καὶ ἀ κολουθεῖ ν, οὐ δὲ βλά βην τῷ παιδί, ἀ λλὰ μαρτυρί αν σωφροσύ νης ἡ γή σατο συμβαί νειν. ἀ κύ ρου δ' οἶ μαι καὶ ἀ δυνά του ἔ τι ὄ ντος κρῖ ναι τὸ ν ὄ ντως εὔ νουν καὶ μή, τὸ ν ἐ ρῶ ντα σωφρονί ζει, καὶ τοὺ ς τῆ ς φιλί ας λό γους εἰ ς τὴ ν φρονοῦ σαν καὶ πρεσβυτέ ραν ἡ λικί αν ἀ ναβά λλεται: τὸ δ' ἐ πακολουθεῖ ν καὶ ἐ φορᾶ ν φρουρὰ ν καὶ φυλακὴ ν σωφροσύ νης ἡ γή σατο εἶ ναι μεγί στην.

1.140

τοιγά ρτοι τοὺ ς τῆ ς πό λεως μὲ ν εὐ εργέ τας, ταῖ ς δ' ἀ ρεταῖ ς ὑ περενηνοχό τας,̔ Αρμό διον καὶ̓ Αριστογεί τονα, ὁ σώ φρων καὶ ἔ ννομος, εἴ τε ἔ ρωτα εἴ τε ὅ ντινα τρό πον χρὴ προσειπεῖ ν, τοιού τους ἐ παί δευσεν, ὥ στε τοὺ ς ἐ παινοῦ ντας τὰ ἐ κεί νων ἔ ργα καταδεεστέ ρους δοκεῖ ν εἶ ναι ἐ ν τοῖ ς ἐ γκωμί οις τῶ ν ἐ κεί νοις πεπραγμέ νων.

1.141

ἐ πειδὴ δὲ̓ Αχιλλέ ως καὶ Πατρό κλου μέ μνησθε καὶ̔ Ομή ρου καὶ ἑ τέ ρων ποιητῶ ν, ὡ ς τῶ ν μὲ ν δικαστῶ ν ἀ νηκό ων παιδεί ας ὄ ντων, ὑ μεῖ ς δὲ εὐ σχή μονέ ς τινες καὶ περιφρονοῦ ντες ἱ στορί ᾳ τὸ ν δῆ μον, ἵ ν' εἰ δῆ τε ὅ τι καὶ ἡ μεῖ ς τι ἤ δη ἠ κού σαμεν καὶ ἐ μά θομεν, λέ ξομέ ν τι καὶ περὶ τού των. ἐ πειδὴ γὰ ρ ἐ πιχειροῦ σι φιλοσό φων ἀ νδρῶ ν μεμνῆ σθαι καὶ καταφεύ γειν ἐ πὶ τοὺ ς εἰ ρημέ νους ἐ ν τῷ μέ τρῳ λό γους, θεωρή σατε ἀ ποβλέ ψαντες, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, εἰ ς τοὺ ς ὁ μολογουμέ νως ἀ γαθοὺ ς καὶ χρηστοὺ ς ποιητά ς, ὅ σον κεχωρί σθαι ἐ νό μισαν τοὺ ς σώ φρονας καὶ τῶ ν ὁ μοί ων ἐ ρῶ ντας, καὶ τοὺ ς ἀ κρατεῖ ς ὧ ν οὐ χρὴ καὶ τοὺ ς ὑ βριστά ς.

1.142

λέ ξω δὲ πρῶ τον μὲ ν περὶ̔ Ομή ρου, ὃ ν ἐ ν τοῖ ς πρεσβυτά τοις καὶ σοφωτά τοις τῶ ν ποιητῶ ν εἶ ναι τά ττομεν. ἐ κεῖ νος γὰ ρ πολλαχοῦ μεμνημέ νος περὶ Πατρό κλου καὶ̓ Αχιλλέ ως, τὸ ν μὲ ν ἔ ρωτα καὶ τὴ ν ἐ πωνυμί αν αὐ τῶ ν τῆ ς φιλί ας ἀ ποκρύ πτεται, ἡ γού μενος τὰ ς τῆ ς εὐ νοί ας ὑ περβολὰ ς καταφανεῖ ς εἶ ναι τοῖ ς πεπαιδευμέ νοις τῶ ν ἀ κροατῶ ν.

1.143

λέ γει γά ρ ποὐ Αχιλλεὺ ς ὀ δυρό μενος τὸ ν τοῦ Πατρό κλου θά νατον, ὡ ς ἕ ν τι τοῦ το τῶ ν λυπηροτά των ἀ ναμιμνῃ σκό μενος, ὅ τι τὴ ν ὑ πό σχεσιν τὴ ν πρὸ ς τὸ ν πατέ ρα τὸ ν Πατρό κλου Μενοί τιον ἄ κων ἐ ψεύ σατο: ἐ παγγεί λασθαι γὰ ρ εἰ ς̓ Οποῦ ντα σῶ ν ἀ πά ξειν, εἰ συμπέ μψειεν αὐ τὸ ν εἰ ς τὴ ν Τροί αν καὶ παρακαταθεῖ το αὑ τῷ. ᾧ καταφανή ς ἐ στιν, ὡ ς δι' ἔ ρωτα τὴ ν ἐ πιμέ λειαν αὐ τοῦ παρέ λαβεν.

1.144

ἔ στι δὲ τὰ ἔ πη ἃ ἐ γὼ νυνὶ μέ λλω λέ γειν: ὦ πό ποι, ἦ ῥ' ἅ λιον ἔ πος ἔ κβαλον ἤ ματι κεί νῳ θαρσύ νων ἥ ρωα Μενοί τιον ἐ ν μεγά ροισιν. φῆ ν δέ οἱ εἰ ς̓ Οπό εντα περικλυτὸ ν υἱ ὸ ν ἀ πά ξειν,̓́ Ιλιον ἐ κπέ ρσαντα λαχό ντα τε ληί δος αἶ σαν. ἀ λλ' οὐ Ζεὺ ς ἄ νδρεσσι νοή ματα πά ντα τελευτᾷ: ἄ μφω γὰ ρ πέ πρωται ὁ μοί ην γαῖ αν ἐ ρεύ θειν. ηομ. ιλ. 18. 324- 329

1.145

οὐ τοί νυν ἐ νταῦ θα μό νον σχετλιά ζων φαί νεται, ἀ λλ' οὕ τως αὐ τὸ ν ἰ σχυρῶ ς ἐ πέ νθησεν, ὥ στε παρὰ Θέ τιδος τῆ ς αὑ τοῦ μητρὸ ς προακού σας ὅ τι μὴ μετελθὼ ν μὲ ν τοὺ ς ἐ χθρού ς, ἀ λλ' ἐ ά σας ἀ τιμώ ρητον τὸ ν τοῦ Πατρό κλου θά νατον, ἐ πανελθὼ ν οἴ καδε γηραιὸ ς ἐ ν τῇ αὑ τοῦ πατρί δι ἀ ποθανεῖ ται, τιμωρησά μενος δὲ διὰ ταχέ ων μέ λλοι τὸ ν βί ον τελευτᾶ ν, εἵ λετο τὴ ν τοῦ τεθνεῶ τος πί στιν μᾶ λλον ἢ τὴ ν σωτηρί αν. οὕ τω δὲ μεγαλοψύ χως ἠ πεί γετο τὸ ν φονέ α τὸ ν ἐ κεί νου τιμωρή σασθαι, ὥ στε πά ντων αὐ τὸ ν παραμυθουμέ νων καὶ κελευό ντων λού σασθαι καὶ σῖ τον προσενέ γκασθαι, ἀ πό μνυσι μηδὲ ν τού των πρά ξειν, πρὶ ν ἂ ν τὴ ν τοῦ̔́ Εκτορος κεφαλὴ ν ἐ πὶ τὸ ν τοῦ Πατρό κλου τά φον ἐ νέ γκῃ.

1.146

καθεύ δοντος δ' αὐ τοῦ ἐ πὶ τῇ πυρᾷ, ὥ ς φησιν ὁ ποιητή ς, εἴ δωλον ἐ φί σταται Πατρό κλου, καὶ τοιού των ἐ πεμνή σθη καὶ τοιαῦ τα ἐ πέ σκηψε τῷ̓ Αχιλλεῖ, ἐ φ' οἷ ς καὶ δακρῦ σαι καὶ ζηλῶ σαι τὴ ν ἀ ρετὴ ν καὶ τὴ ν φιλί αν ἄ ξιον αὐ τῶ ν ἐ στιν. ἐ πισκή πτει μὲ ν γὰ ρ αὐ τῷ, προειπὼ ν ὅ τι οὐ δὲ ἐ κεῖ νος ἀ πέ χει μακρὰ ν τῆ ς τοῦ βί ου τελευτῆ ς, εἴ πως εἴ η δυνατό ν, προδιοική σασθαι, ὅ πως τὸ ν αὐ τὸ ν τρό πον, ὥ σπερ καὶ ἐ τρά φησαν καὶ ἐ βί ωσαν ἐ ν τῷ αὐ τῷ, οὕ τω καὶ τελευτησά ντων αὐ τῶ ν τὰ ὀ στᾶ ἐ ν τῇ αὐ τῇ σορῷ κεί σεται:

1.147

ὀ δυρό μενος δὲ καὶ τὰ ς διατριβὰ ς διεξιὼ ν ἃ ς μετ' ἀ λλή λων ζῶ ντες διέ τριβον, λέ γει ὅ τι“ οὐ κέ τι περὶ τῶ ν μεγί στων, ὥ σπερ τὸ πρό τερον, καθεζό μενοι μετ' ἀ λλή λων μό νοι ἄ πωθεν τῶ ν ἄ λλων φί λων βουλευσό μεθα,” τὴ ν πί στιν οἶ μαι καὶ τὴ ν εὔ νοιαν ποθεινοτά την ἡ γού μενος εἶ ναι. ἵ να δὲ καὶ διὰ τοῦ μέ τρου τὰ ς γνώ μας ἀ κού σητε τοῦ ποιητοῦ, ἀ ναγνώ σεται ὑ μῖ ν ὁ γραμματεὺ ς τὰ ἔ πη τὰ περὶ τού των ἃ̔́ Ομηρος πεποί ηκε.

1.148

λέ γε πρῶ τον τὰ περὶ τῆ ς̔́ Εκτορος τιμωρί ας. ἀ λλ' ἐ πεὶ οὖ ν, φί λ' ἑ ταῖ ρε, σεῦ ὕ στερος εἶ μ' ὑ πὸ γαῖ αν, οὔ σε πρὶ ν κτεριῶ, πρί ν γ'̔́ Εκτορος ἐ νθά δ' ἐ νεῖ καιτεύ χεα καὶ κεφαλή ν, μεγαθύ μου σεῖ ο φονῆ ος. ηομ. ιλ. 18. 333- 35

1.149

ἀ ναγί γνωσκε δὴ ἃ περὶ τοῦ ὁ μοτά φους αὐ τοὺ ς γενέ σθαι λέ γει ἐ ν τῷ ὕ πνῳ ὁ Πά τροκλος, καὶ περὶ τῶ ν διατριβῶ ν, ἃ ς συνδιέ τριβον ἀ λλή λοις. οὐ γὰ ρ ἔ τι ζωοί γε φί λων ἀ πά νευθεν ἑ ταί ρωνβουλὰ ς ἑ ζό μενοι βουλεύ σομεν: ἀ λλ' ἐ μὲ μὲ ν Κὴ ρἀ μφέ χανε στυγερή, ἥ περ λά χε γεινό μενό ν περ: καὶ δὲ σοὶ αὐ τῷ μοῖ ρα, θεοῖ ς ἐ πιεί κελ'̓ Αχιλλεῦ, τεί χει ὕ πο Τρώ ων εὐ ηγενέ ων ἀ πολέ σθαι, μαρνά μενον δηί οις̔ Ελέ νης ἕ νεκ' ἠ υκό μοιο. ἄ λλο δέ τοι ἐ ρέ ω, σὺ δ' ἐ νὶ φρεσὶ βά λλεο σῇ σιν: μὴ ἐ μὰ σῶ ν ἀ πά νευθε τιθή μεναι ὀ στέ',̓ Αχιλλεῦ, ἀ λλ' ἵ να πέ ρ σε καὶ αὐ τὸ ν ὁ μοί η γαῖ α κεκεύ θῃ, χρυσέ ῳ ἐ ν ἀ μφιφορεῖ, τό ν τοι πό ρε πό τνια μή τηρ, ὡ ς ὁ μοῦ ἐ τρά φομέ ν περ ἐ ν ὑ μετέ ροισι δό μοισιν, εὖ τέ με τυτθὸ ν ἐ ό ντα Μενοί τιος ἐ ξ̓ Οπό εντοσἤ γαγεν ὑ μέ τερό νδ' ἀ νδροκτασί ης ὕ πο λυγρῆ ς, ἤ ματι τῷ, ὅ τε παῖ δα κατέ κτανον̓ Αμφιδά μαντος, νή πιος, οὐ κ ἐ θέ λων, ἀ μφ' ἀ στραγά λοισι χολωθεί ς: ἔ νθα με δεξά μενος ἐ ν δώ μασιν ἱ ππό τα Πηλεὺ σἔ τρεφέ τ' ἐ νδυκέ ως καὶ σὸ ν θερά ποντ' ὀ νό μηνεν: ὣ ς δὲ καὶ ὀ στέ α νῶ ιν ὁ μὴ σορὸ ς ἀ μφικαλύ πτοι. ηομ. ιλ. 23. 77- 94

1.150

ὡ ς τοί νυν ἐ ξῆ ν αὐ τῷ σωθῆ ναι μὴ τιμωρησαμέ νῳ τὸ ν τοῦ Πατρό κλου θά νατον, ἀ νά γνωθι ἃ λέ γει ἡ Θέ τις. ὠ κύ μορος δή μοι τέ κος ἔ σσεαι, οἷ' ἀ γορεύ εις: αὐ τί κα γά ρ τοι ἔ πειτα μεθ'̔́ Εκτορα πό τμος ἑ τοῖ μος. τὴ ν δ' αὖ τε προσέ ειπε ποδά ρκης δῖ ος̓ Αχιλλεύ ς: αὐ τί κα τεθναί ην, ἐ πεὶ οὐ κ ἄ ρ' ἔ μελλον ἑ ταί ρῳ κτεινομέ νῳ ἐ παμῦ ναι, ὅ μοι πολὺ φί λτατος ἔ σκεν. ηομ. ιλ. 18. 95- 99

1.151

ὁ τοί νυν οὐ δενὸ ς ἧ ττον σοφὸ ς τῶ ν ποιητῶ ν Εὐ ριπί δης, ἕ ν τι τῶ ν καλλί στων ὑ πολαμβά νων εἶ ναι τὸ σωφρό νως ἐ ρᾶ ν, ἐ ν εὐ χῆ ς μέ ρει τὸ ν ἔ ρωτα ποιού μενος λέ γει που: ὁ δ' εἰ ς τὸ σῶ φρον ἐ π' ἀ ρετή ν τ' ἄ γων ἔ ρωσζηλωτὸ ς ἀ νθρώ ποισιν, ὧ ν εἴ ην ἐ γώ. ευριπιδες, στηενοβοεα: ναυξκ 672.

1.152

πά λιν τοί νυν ὁ αὐ τὸ ς ἐ ν τῷ Φοί νικι ἀ ποφαί νεται, ὑ πὲ ρ τῆ ς γεγενημέ νης αὐ τῷ πρὸ ς τὸ ν πατέ ρα διαβολῆ ς ἀ πολογού μενος, καὶ ἀ πεθί ζων τοὺ ς ἀ νθρώ πους μὴ ἐ ξ ὑ ποψί ας μηδ' ἐ κ διαβολῆ ς, ἀ λλ' ἐ κ τοῦ βί ου, τὰ ς κρί σεις ποιεῖ σθαι: ἤ δη δὲ πολλῶ ν ᾑ ρέ θην λό γων κριτή ς, καὶ πό λλ' ἁ μιλληθέ ντα μαρτύ ρων ὕ ποτἀ ναντί' ἔ γνων συμφορᾶ ς μιᾶ ς πέ ρι. κἀ γὼ μὲ ν οὕ τω, χὤ στις ἔ στ' ἀ νὴ ρ σοφό ς, λογί ζομαι τἀ ληθέ ς, εἰ ς ἀ νδρὸ ς φύ σινσκοπῶ ν δί αιτά ν θ', ἥ ντιν' ἡ μερεύ εται. ὅ στις δ' ὁ μιλῶ ν ἥ δεται κακοῖ ς ἀ νή ρ, οὐ πώ ποτ' ἠ ρώ τησα, γιγνώ σκων ὅ τιτοιοῦ τό ς ἐ σθ' οἵ οισπερ ἥ δεται ξυνώ ν. ευριπιδες, πηοενιχ: ναυξκ 812.

1.153

σκέ ψασθε δέ, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, τὰ ς γνώ μας ἃ ς ἀ ποφαί νεται ὁ ποιητή ς. ἤ δη δὲ πολλῶ ν πραγμά των φησὶ γεγενῆ σθαι κριτή ς, ὥ σπερ νῦ ν ὑ μεῖ ς δικασταί, καὶ τὰ ς κρί σεις οὐ κ ἐ κ τῶ ν μαρτυριῶ ν, ἀ λλ' ἐ κ τῶ ν ἐ πιτηδευμά των καὶ τῶ ν ὁ μιλιῶ ν, φησι ποιεῖ σθαι, ἐ κεῖ σε ἀ ποβλέ πων, πῶ ς τὸ ν καθ' ἡ μέ ραν βί ον ζῇ ὁ κρινό μενος, καὶ ὅ ντινα τρό πον διοικεῖ τὴ ν ἑ αυτοῦ οἰ κί αν, ὡ ς παραπλησί ως αὐ τὸ ν καὶ τὰ τῆ ς πό λεως διοική σοντα: καὶ τί σι χαί ρει πλησιά ζων: καὶ τελευτῶ ν οὐ κ ὤ κνησεν ἀ ποφή νασθαι τοιοῦ τον εἶ ναι οἵ οισπερ ἥ δεται ξυνώ ν. οὐ κοῦ ν δί καιον καὶ περὶ Τιμά ρχου τοῖ ς αὐ τοῖ ς ὑ μᾶ ς Εὐ ριπί δῃ χρή σασθαι λογισμοῖ ς.

1.154

πῶ ς διῴ κηκε τὴ ν ἑ αυτοῦ οὐ σί αν; κατεδή δοκε τὰ πατρῷ α καὶ μεμισθαρνηκὼ ς τῷ σώ ματι καὶ δωροδοκῶ ν δημοσί ᾳ πά ντ' ἠ φά νικεν, ὥ στε μηδὲ ν ἄ λλ' ἢ τὰ ς αἰ σχύ νας αὐ τῷ περιεῖ ναι. χαί ρει δὲ τῷ συνώ ν;̔ Ηγησά νδρῳ. ὁ δ'̔ Ηγή σανδρος ἐ κ τί νων ἐ στὶ ν ἐ πιτηδευμά των; ἐ κ τού των ἃ τὸ ν πρά ξαντα οἱ νό μοι ἀ παγορεύ ουσι μὴ δημηγορεῖ ν. ἐ γὼ δὲ τί λέ γω κατὰ Τιμά ρχου, καὶ τί να ποτ' ἐ στὶ ν ἃ ἀ ντιγέ γραμμαι; δημηγορεῖ ν Τί μαρχον πεπορνευμέ νον καὶ τὴ ν πατρῴ αν οὐ σί αν κατεδηδοκό τα. ὑ μεῖ ς δὲ τί ὀ μωμό κατε; ὑ πὲ ρ αὐ τῶ ν ψηφιεῖ σθαι ὧ ν ἂ ν ἡ δί ωξις ᾖ.

1.155

ἵ να δὲ μὴ μακρολογῶ περὶ τῶ ν ποιητῶ ν διεξιώ ν, ἀ νδρῶ ν ἐ ρῶ πρεσβυτέ ρων καὶ γνωρί μων ὑ μῖ ν ὀ νό ματα καὶ μειρακί ων καὶ παί δων, ὧ ν τοῖ ς μὲ ν διὰ τὴ ν εὐ πρέ πειαν πολλοὶ γεγό νασιν ἐ ρασταί, ἐ νί οις δὲ τῶ ν ἐ ν ἡ λικί ᾳ ἔ τι καὶ νῦ ν εἰ σί ν, ὧ ν οὐ δεὶ ς πώ ποτ' εἰ ς τὰ ς αὐ τὰ ς αἰ τί ας ἀ φῖ κται Τιμά ρχῳ: καὶ πά λιν ὑ μῖ ν ἀ ντιδιέ ξειμι ἀ νθρώ πων πεπορνευμέ νων αἰ σχρῶ ς καὶ φανερῶ ς ὀ νό ματα, ἵ να ὑ μεῖ ς ἀ ναμνησθέ ντες κατανεί μητε εἰ ς τὴ ν προσή κουσαν τά ξιν Τί μαρχον.

1.156

πρῶ τον δὲ λέ ξω τὰ τῶ ν ἐ λευθερί ως καὶ καλῶ ς βεβιωκό των ὀ νό ματα. γιγνώ σκετε, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, Κρί τωνα τὸ ν̓ Αστυό χου καὶ Περικλεί δην τὸ ν Περιθοί δην καὶ Πολεμαγέ νην καὶ Πανταλέ οντα τὸ ν Κλεαγό ρου καὶ Τιμησί θεον τὸ ν δρομέ α, καλλί στους οὐ μό νον τῶ ν πολιτῶ ν, ἀ λλὰ καὶ τῶ ν̔ Ελλή νων γεγενημέ νους, καὶ πλεί στων καὶ σωφρονεστά των τυχό ντας ἐ ραστῶ ν: ἀ λλ' ὅ μως οὐ δεὶ ς πώ ποτε αὐ τοὺ ς ἔ ψεξε.

1.157

πά λιν ἐ κ τῶ ν μειρακί ων καὶ τῶ ν ἐ ν παισὶ ν ἔ τι καὶ νῦ ν ὄ ντων πρῶ τον μὲ ν τὸ ν ἀ δελφιδοῦ ν τὸ ν̓ Ιφικρά τους, υἱ ὸ ν δὲ Τεισί ου τοῦ̔ Ραμνουσί ου, ὁ μώ νυμον δὲ τοῦ νυνὶ κρινομέ νου: ὃ ς εὐ πρεπὴ ς ὢ ν ἰ δεῖ ν τοσοῦ τον ἀ πέ χει τῶ ν αἰ σχρῶ ν, ὥ στε πρώ ην ἐ ν τοῖ ς κατ' ἀ γροὺ ς Διονυσί οις κωμῳ δῶ ν ὄ ντων ἐ ν Κολλυτῷ, καὶ Παρμέ νοντος τοῦ κωμικοῦ ὑ ποκριτοῦ εἰ πό ντος τι πρὸ ς τὸ ν χορὸ ν ἀ νά παιστον, ἐ ν ᾧ ἦ ν εἶ ναί τινας πό ρνους μεγά λους Τιμαρχώ δεις, οὐ δεὶ ς ὑ πελά μβανεν εἰ ς τὸ μειρά κιον, ἀ λλ' εἰ ς σὲ πά ντες: οὕ τω κληρονό μος εἶ τοῦ ἐ πιτηδεύ ματος. πά λιν̓ Αντικλέ α τὸ ν σταδιοδρό μον καὶ Φειδί αν τὸ ν ἀ δελφὸ ν τὸ ν Μελησί ου. ἔ τι δὲ εἰ πεῖ ν ἔ χων πολλοὺ ς παύ σομαι, ἵ να μὴ δοκῶ τὸ ν ἔ παινον θεραπεί ᾳ τινὶ κατ' αὐ τῶ ν ποιεῖ σθαι.

1.158

περὶ δὲ τῶ ν ὁ μοτρό πων τῶ ν Τιμά ρχου, φεύ γων τὰ ς ἀ πεχθεί ας, ὧ ν ἥ κιστά μοι μέ λει μνησθή σομαι. τί ς γὰ ρ ὑ μῶ ν τὸ ν ὀ ρφανὸ ν καλού μενον Διό φαντον οὐ κ οἶ δεν, ὃ ς τὸ ν ξέ νον πρὸ ς τὸ ν ἄ ρχοντα ἀ πή γαγεν, ᾧ παρή δρευεν̓ Αριστοφῶ ν ὁ̓ Αζηνιεύ ς, ἐ παιτιασά μενος τέ τταρας δραχμὰ ς αὑ τὸ ν ὑ πὲ ρ τῆ ς πρά ξεως ταύ της ἀ πεστερηκέ ναι, καὶ τοὺ ς νό μους λέ γων, οἳ κελεύ ουσι τὸ ν ἄ ρχοντα τῶ ν ὀ ρφανῶ ν ἐ πιμελεῖ σθαι, τοὺ ς ὑ πὲ ρ τῆ ς σωφροσύ νης κειμέ νους αὐ τὸ ς ὑ περβεβηκώ ς; ἢ τί ς τῶ ν πολιτῶ ν οὐ κ ἐ δυσχέ ρανε Κηφισό δωρον τὸ ν τοῦ Μό λωνος καλού μενον καλλί στην ὥ ραν ὄ ψεως ἀ κλεέ στατα διεφθαρκό τα; ἢ Μνησί θεον τὸ ν τοῦ μαγεί ρου καλού μενον; ἢ πολλοὺ ς ἑ τέ ρους, ὧ ν ἑ κὼ ν ἐ πιλανθά νομαι;

1.159

οὐ γὰ ρ ἐ πεξελθεῖ ν αὐ τῶ ν ἕ καστον κατ' ὄ νομα πικρῶ ς βού λομαι, ἀ λλὰ μᾶ λλον τῶ ν τοιού των ἀ πορεῖ ν ἂ ν εὐ ξαί μην ἐ ν τῷ λό γῳ διὰ τὴ ν πρὸ ς τὴ ν πό λιν εὔ νοιαν. ἐ πειδὴ δὲ ἑ κατέ ρων προελό μενοί τινας διεξεληλύ θαμεν, χωρὶ ς μὲ ν τοὺ ς διὰ σωφροσύ νης ἐ ρωμέ νους, χωρὶ ς δὲ τοὺ ς εἰ ς ἑ αυτοὺ ς ἐ ξαμαρτά νοντας, ὑ μεῖ ς ἤ δη τοῦ τ' ἐ ρωτηθέ ντες ἀ ποκρί νασθε πρὸ ς ἐ μέ, εἰ ς ὁ ποτέ ραν τὴ ν τά ξιν Τί μαρχον κατανέ μετε, πό τερα εἰ ς τοὺ ς ἐ ρωμέ νους ἢ εἰ ς τοὺ ς πεπορνευμέ νους. οὐ κοῦ ν μὴ καταλιπὼ ν ἣ ν εἵ λου συμμορί αν αὐ τομολή σῃ ς εἰ ς τὰ ς τῶ ν ἐ λευθέ ρων διατριβά ς.

1.160

ἐ ὰ ν δ' ἐ πιχειρῶ σι λέ γειν, ὡ ς οὐ χ ἡ ταί ρηκεν ὅ στις μὴ κατὰ συγγραφὰ ς ἐ μισθώ θη, καὶ γραμματεῖ ον καὶ μά ρτυρας ἀ ξιῶ σί με τού των παρασχέ σθαι, πρῶ τον μὲ ν τοὺ ς περὶ τῆ ς ἑ ταιρή σεως νό μους μέ μνησθε, ἐ ν οἷ ς οὐ δαμοῦ μνεί αν ὁ νομοθέ της περὶ συνθηκῶ ν πεποί ηται. οὐ γά ρ, εἰ κατὰ γραμματεῖ ό ν τις ἑ αυτὸ ν κατῄ σχυνε, τοῦ τ' ἐ ξή τασεν, ἀ λλὰ παντελῶ ς, ὅ πως ἂ ν ἡ πρᾶ ξις γέ νηται, τὸ ν πρά ξαντα κελεύ ει μὴ μετέ χειν τῶ ν τῆ ς πό λεως κοινῶ ν. εἰ κό τως: ὅ στις γὰ ρ νέ ος ὢ ν ἀ πέ στη δι' αἰ σχρὰ ς ἡ δονὰ ς τῆ ς εἰ ς τὰ καλὰ φιλοτιμί ας, τοῦ τον οὐ κ ᾠ ή θη δεῖ ν πρεσβύ τερον γενό μενον ἐ πί τιμον εἶ ναι.

1.161

ἔ πειτα καὶ τὴ ν εὐ ή θειαν τοῦ λό γου τού του ῥ ᾴ διό ν ἐ στιν ἐ ξετά σαι. πά ντες γὰ ρ ἂ ν τοῦ θ' ὁ μολογή σαιμεν, ὅ τι τὰ ς συνθή κας τῆ ς πρὸ ς ἀ λλή λους ἀ πιστί ας ἕ νεκα ποιού μεθα, ἵ να ὁ μὴ παραβὰ ς τὰ γεγραμμέ να δί κην λά βῃ τῇ ψή φῳ παρὰ τοῦ παραβά ντος. οὐ κοῦ ν, εἴ περ τὸ πρᾶ γμα δί κης προσδεῖ ται, τοῖ ς κατὰ γραμματεῖ ον ἡ ταιρηκό σιν, ἂ ν ἀ δικῶ νται, ἡ τῶ ν νό μων ὡ ς οὗ τοί φασιν ἐ πικουρί α καταλεί πεται. καὶ τί ς ἂ ν λό γος ἑ κατέ ρου φανεί η; μὴ γὰ ρ ὑ π' ἐ μοῦ λεγό μενον, ἀ λλὰ γιγνό μενον τὸ πρᾶ γμα νομί σαθ' ὁ ρᾶ ν.

1.162

ἔ στω γὰ ρ ὁ μὲ ν μισθωσά μενος δί καιος εἰ ς τὸ πρᾶ γμα, ὁ δὲ μισθωθεὶ ς ἄ δικος καὶ βέ βαιος, ἢ πά λιν τοὐ ναντί ον ὁ μὲ ν μισθωθεὶ ς μέ τριος καὶ ποιῶ ν τὰ ὡ μολογημέ να, ὁ δὲ τὴ ν ἡ λικί αν προλαβὼ ν καὶ μισθωσά μενος ἐ ψεύ σθω: καὶ δικαστὰ ς ὑ μᾶ ς αὐ τοὺ ς ὑ πολά βετε καθῆ σθαι. οὐ κοῦ ν ὁ πρεσβύ τερος, ἀ ποδοθέ ντος τοῦ ὕ δατος αὐ τῷ καὶ λό γου, κατηγορῶ ν μετὰ σπουδῆ ς, βλέ πων δηλονό τι πρὸ ς ὑ μᾶ ς, λέ ξει:

1.163

“ ἐ μισθωσά μην, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, Τί μαρχον ἑ ταιρεῖ ν ἐ μαυτῷ κατὰ τὸ γραμματεῖ ον τὸ παρὰ Δημοσθέ νει κεί μενον:” οὐ δὲ ν γὰ ρ κωλύ ει οὕ τως εἰ ρῆ σθαι:“ ὁ δ' οὐ ποιεῖ μοι τὰ ὡ μολογημέ να.” καὶ ταῦ τ' ἤ δη διέ ξεισι δηλονό τι πρὸ ς τοὺ ς δικαστά ς, λέ γων ἃ χρὴ τὸ ν τοιοῦ τον ποιεῖ ν. ἔ πειτα οὐ καταλευσθή σεται ὁ μισθού μενος τὸ ν̓ Αθηναῖ ον παρὰ τοὺ ς νό μους, καὶ προσοφλὼ ν ἄ πεισιν ἐ κ τοῦ δικαστηρί ου οὐ τὴ ν ἐ πωβελί αν μό νον, ἀ λλὰ καὶ πολλὴ ν ὕ βριν;

1.164

ἀ λλ' οὐ χ οὗ τος, ἀ λλ' ὁ μισθωθεὶ ς δικά ζεται. λεγέ τω δὴ παρελθώ ν, ἢ ὁ σοφὸ ς Βά ταλος ὑ πὲ ρ αὐ τοῦ, ἵ ν' εἰ δῶ μεν τί ποτ' ἐ ρεῖ.“ ἄ νδρες δικασταί, ἐ μισθώ σατό με ἑ ταιρεῖ ν αὑ τῷ ἀ ργυρί ου ὁ στισδηποτοῦ ν.” οὐ δὲ ν γὰ ρ διαφέ ρει:“ κἀ γὼ μὲ ν ἅ παντα καὶ πεποί ηκα καὶ ἔ τι καὶ νῦ ν ποιῶ κατὰ τὸ γραμματεῖ ον, ἃ χρὴ ποιεῖ ν τὸ ν ἑ ταιροῦ ντα: οὗ τος δὲ ὑ περβαί νει τὰ ς συνθή κας.” ἔ πειτ' οὐ πολλὴ κραυγὴ παρὰ τῶ ν δικαστῶ ν αὐ τῷ ἀ παντή σεται; τί ς γὰ ρ οὐ κ ἐ ρεῖ:“ ἔ πειτα ἐ μβά λλεις εἰ ς τὴ ν ἀ γορά ν, ἢ στεφανοῖ, ἢ πρά ττεις τι τῶ ν αὐ τῶ ν ἡ μῖ ν;” οὐ κοῦ ν οὐ δὲ ν ὄ φελος τῆ ς συγγραφῆ ς.

1.165

πό θεν οὖ ν ἴ σχυκε καὶ σύ νηθες γεγέ νηται λέ γειν, ὡ ς κατὰ γραμματεῖ ον ἤ δη τινὲ ς ἡ ταί ρησαν, ἐ ρῶ. ἀ νὴ ρ εἷ ς τῶ ν πολιτῶ ν（ τὸ δ' ὄ νομα οὐ λέ ξω: τὰ ς γὰ ρ ἀ πεχθεί ας φεύ γω） οὐ δὲ ν προϊ δό μενος ὧ ν ὀ λί γῳ πρό τερον ἐ γὼ διεξῆ λθον πρὸ ς ὑ μᾶ ς, λέ γεται κατὰ συνθή κας ἡ ταιρηκέ ναι τὰ ς παρ'̓ Αντικλεῖ κειμέ νας: οὐ κ ὢ ν δ' ἰ διώ της, ἀ λλὰ πρὸ ς τὰ κοινὰ προσιὼ ν καὶ λοιδορί αις περιπί πτων, εἰ ς συνή θειαν ἐ ποί ησε τοῦ λό γου τού του τὴ ν πό λιν καταστῆ ναι, καὶ διὰ τοῦ το ἐ ρωτῶ σί τινες, εἰ κατὰ γραμματεῖ ον ἡ πρᾶ ξις γεγέ νηται. ὁ δὲ νομοθέ της οὐ χ ὅ πως τὸ πρᾶ γμα γεγέ νηται ἐ φρό ντισεν, ἀ λλ' ἐ ὰ ν ὁ πωσοῦ ν μί σθωσις γέ νηται, κατέ γνωκε τοῦ πρά ξαντος αἰ σχύ νην.

1.166

ἀ λλ' ὅ μως οὕ τω σαφῶ ς τού των διωρισμέ νων, πολλαὶ παρεμβολαὶ λό γων ὑ πὸ Δημοσθέ νους εὑ ρεθή σονται. καὶ ταῖ ς μὲ ν ὑ πὲ ρ τοῦ πρά γματος κακοηθεί αις λεγομέ ναις ἧ ττον ἄ ν τις ἀ γανακτή σειεν: ἃ δὲ ἔ ξωθεν ἐ πεισά ξεται λυμαινό μενος τὰ τῆ ς πό λεως δί καια, ἐ πὶ τού τοις ἄ ξιό ν ἐ στιν ὀ ργισθῆ ναι. πολὺ ς μὲ ν γὰ ρ ὁ Φί λιππος ἔ σται, ἀ ναμειχθή σεται δὲ καὶ τὸ τοῦ παιδὸ ς ὄ νομἀ Αλεξά νδρου. καὶ γὰ ρ πρὸ ς τοῖ ς ἄ λλοις κακοῖ ς ἄ μουσό ς τις οὗ τος καὶ ἀ παί δευτος ἄ νθρωπό ς ἐ στι.

1.167

τὸ μὲ ν γὰ ρ εἰ ς τὸ ν Φί λιππον τῷ λό γῳ πλημμελεῖ ν ἀ μαθὲ ς μὲ ν καὶ ἄ καιρον, ἔ λαττον δ' οὗ μέ λλω λέ γειν ἁ μά ρτημα: ὁ μολογουμέ νως γὰ ρ εἰ ς ἄ νδρα, καί περ οὐ κ ὢ ν αὐ τὸ ς ἀ νή ρ, τὰ ς βλασφημί ας ποιή σεται: ὅ ταν δὲ ταῖ ς εἰ ς τὸ ν παῖ δα πεπραγματευμέ ναις μεταφοραῖ ς ὀ νομά των αἰ σχρὰ ς ὑ ποψί ας παρεμβά λλῃ, καταγέ λαστον τὴ ν πό λιν ποιεῖ.

1.168

ὡ ς γὰ ρ τὰ ς ἐ μὰ ς εὐ θύ νας βλά πτων, ἃ ς ὑ πὲ ρ τῆ ς πρεσβεί ας μέ λλω διδό ναι, φησί με, ὅ τ' αὐ τὸ ς πρώ ην ὑ πὲ ρ τοῦ παιδὸ ς̓ Αλεξά νδρου διεξῄ ει, ὡ ς ἔ ν τῳ πό τῳ ἡ μῶ ν κιθαρί ζοι καὶ λέ γοι ῥ ή σεις τινὰ ς καὶ ἀ ντικρού σεις πρὸ ς ἕ τερον παῖ δα, καὶ περὶ τού των ἃ δή ποτε αὐ τὸ ς ἐ τύ γχανε γιγνώ σκων πρὸ ς τὴ ν βουλὴ ν ἀ πεφή νατο, οὐ χ ὡ ς συμπρεσβευτή ν, ἀ λλ' ὡ ς συγγενῆ τοῖ ς εἰ ς τὸ ν παῖ δα σκώ μμασιν ἀ γανακτῆ σαι.

1.169

ἐ γὼ δ'̓ Αλεξά νδρῳ μὲ ν εἰ κό τως διὰ τὴ ν ἡ λικί αν οὐ διεί λεγμαι, Φί λιππον δὲ νῦ ν μὲ ν διὰ τὴ ν τῶ ν λό γων εὐ φημί αν ἐ παινῶ: ἐ ὰ ν δ' ὁ αὐ τὸ ς ἐ ν τοῖ ς πρὸ ς ἡ μᾶ ς ἔ ργοις γέ νηται, οἷ ος νῦ ν ἐ στιν ἐ ν τοῖ ς ἐ παγγέ λμασιν, ἀ σφαλῆ καὶ ῥ ᾴ διον τὸ ν καθ' αὑ τοῦ ποιή σεται ἔ παινον. ἐ πετί μησα δ' ἐ ν τῷ βουλευτηρί ῳ Δημοσθέ νει οὐ τὸ ν παῖ δα ἐ κθεραπεύ ων, ἀ λλ' ἐ ὰ ν τὰ τοιαῦ τα ἀ ποδέ χησθε, ὁ μοί αν νομί ζων τὴ ν πό λιν φανή σεσθαι τῇ τοῦ λέ γοντος ἀ κοσμί ᾳ.

1.170

ὅ λως δέ, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, τὰ ς ἔ ξωθεν τοῦ πρά γματος ἀ πολογί ας μὴ προσδέ χεσθε, πρῶ τον μὲ ν τῶ ν ὅ ρκων ἕ νεκα οὓ ς ὠ μό σατε, δεύ τερον δὲ ὑ πὲ ρ τοῦ μὴ παρακρουσθῆ ναι ὑ πὸ ἀ νθρώ που τεχνί του λό γων. μικρὸ ν δ' ἄ νωθεν ἄ ρξομαι διδά σκειν ὑ μᾶ ς. Δημοσθέ νης γά ρ, ἐ πειδὴ τὴ ν πατρῴ αν οὐ σί αν ἀ νή λωσε, περιῄ ει τὴ ν πό λιν θηρεύ ων νέ ους πλουσί ους, ὧ ν οἱ μὲ ν πατέ ρες ἐ τετελευτή κεσαν, αἱ δὲ μητέ ρες διῴ κουν τὰ ς οὐ σί ας. πολλοὺ ς δ' ὑ περβὰ ς ἑ νὸ ς τῶ ν δεινὰ πεπονθό των μνησθή σομαι.

1.171

κατιδὼ ν γὰ ρ οἰ κί αν πλουσί αν καὶ οὐ κ εὐ νομουμέ νην, ἧ ς ἡ γεμὼ ν μὲ ν ἦ ν γυνὴ μέ γα φρονοῦ σα καὶ νοῦ ν οὐ κ ἔ χουσα, νεανί σκος δὲ ὀ ρφανὸ ς ἡ μιμανὴ ς διεχεί ριζε τὴ ν οὐ σί αν,̓ Αρί σταρχος ὁ τοῦ Μό σχου, τού του προσποιησά μενος ἐ ραστὴ ς εἶ ναι, καὶ τὸ μειρά κιον εἰ ς τὴ ν φιλανθρωπί αν ταύ την προκαλεσά μενος, ἐ λπί δων κενῶ ν ἐ μπλή σας, ὡ ς αὐ τί κα δὴ μά λα τῶ ν ῥ ητό ρων πρωτεύ σοντα,

1.172

κατά λογον ἀ ποφαί νων, τοιού των εἰ σηγητὴ ς αὐ τῷ καὶ διδά σκαλος ἔ ργων ἐ γέ νετο, ἐ ξ ὧ ν ἐ κεῖ νος μὲ ν φεύ γει τὴ ν πατρί δα, οὗ τος δ' αὐ τοῦ τὰ τῆ ς φυγῆ ς ἐ φό δια προλαβὼ ν τρί α τά λαντα ἀ πεστέ ρηκε, Νικό δημος δ' ὁ̓ Αφιδναῖ ος ὑ π'̓ Αριστά ρχου τετελεύ τηκε βιαί ῳ θανά τῳ, ἐ κκοπεὶ ς ὁ δεί λαιος ἀ μφοτέ ρους τοὺ ς ὀ φθαλμοὺ ς καὶ τὴ ν γλῶ τταν ἐ κτμηθεί ς, ᾗ ἐ παρρησιά ζετο πιστεύ ων τοῖ ς νό μοις καὶ ὑ μῖ ν.

1.173

ἔ πειθ' ὑ μεῖ ς, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, Σωκρά την μὲ ν τὸ ν σοφιστὴ ν ἀ πεκτεί νατε, ὅ τι Κριτί αν ἐ φά νη πεπαιδευκώ ς, ἕ να τῶ ν τριά κοντα τῶ ν τὸ ν δῆ μον καταλυσά ντων, Δημοσθέ νης δ' ὑ μῖ ν ἑ ταί ρους ἐ ξαιρή σεται, ὁ τηλικαύ τας τιμωρί ας λαμβά νων παρὰ τῶ ν ἰ διωτῶ ν καὶ δημοτικῶ ν ἀ νθρώ πων ὑ πὲ ρ τῆ ς ἰ σηγορί ας, ᾧ παρακεκλημέ νοι τινὲ ς τῶ ν μαθητῶ ν ἥ κουσιν ἐ πὶ τὴ ν ἀ κρό ασιν: κατεπαγγέ λλεται γὰ ρ πρὸ ς αὐ τού ς, ἐ ργολαβῶ ν ἐ φ' ὑ μᾶ ς, ὡ ς ἐ γὼ πυνθά νομαι, λή σειν μεταλλά ξας τὸ ν ἀ γῶ να καὶ τὴ ν ὑ μετέ ραν ἀ κρό ασιν,

1.174

καὶ περιστή σειν τῷ μὲ ν φεύ γοντι θαρρεῖ ν, ὅ ταν αὐ τὸ ς δεῦ ρο παρέ λθῃ, ἐ κπεπλῆ χθαι δὲ τῷ κατηγό ρῳ καὶ πεφοβῆ σθαι περὶ αὑ τοῦ, τοσού τους δὲ καὶ τηλικού τους ἐ κκαλεῖ σθαι παρὰ τῶ ν δικαστῶ ν θορύ βους, παρεμβά λλων τὰ ς ἐ μὰ ς δημηγορί ας καὶ ψέ γων τὴ ν εἰ ρή νην τὴ ν δι' ἐ μοῦ καὶ Φιλοκρά τους γεγενημέ νην, ὥ στ' οὐ δὲ ἀ παντή σεσθαί με ἐ πὶ τὸ δικαστή ριον ἀ πολογησό μενον, ὅ ταν τῆ ς πρεσβεί ας τὰ ς εὐ θύ νας διδῶ, ἀ λλ' ἀ γαπή σειν, ἐ ὰ ν μετρί ῳ τιμή ματι περιπέ σω καὶ μὴ θανά τῳ ζημιῶ μαι.

1.175

μηδενὶ δὴ τρό πῳ καθ' ὑ μῶ ν αὐ τῶ ν γέ λωτα τῷ σοφιστῇ καὶ διατριβὴ ν παρά σχητε, ἀ λλ' ὑ πολαμβά νεθ' ὁ ρᾶ ν εἰ σεληλυθό τα ἀ πὸ τοῦ δικαστηρί ου οἴ καδε καὶ σεμνυνό μενον ἐ ν τῇ τῶ ν μειρακί ων διατριβῇ, καὶ διεξιό ντα, ὡ ς εὖ τὸ πρᾶ γμα ὑ φεί λετο τῶ ν δικαστῶ ν:“ ἀ παγαγὼ ν γὰ ρ αὐ τοὺ ς ἀ πὸ τῶ ν περὶ Τί μαρχον αἰ τιῶ ν, ἐ πέ στησα φέ ρων ἐ πὶ τὸ ν κατή γορον καὶ Φί λιππον καὶ Φωκέ ας, καὶ φό βους ἐ πή ρτησα τοῖ ς ἀ κροωμέ νοις, ὥ σθ' ὁ μὲ ν φεύ γων κατηγό ρει, ὁ δὲ κατηγορῶ ν ἐ κρί νετο, οἱ δὲ δικασταί, ὧ ν μὲ ν ἦ σαν κριταί, ἐ πελά θοντο, ὧ ν δ' οὐ κ ἦ σαν, περὶ τού των ἤ κουον.”

1.176

ὑ μέ τερον δ' ἐ στὶ ν ἔ ργον πρὸ ς ταῦ τα ἀ ντιτετά χθαι, καὶ πανταχῇ παρακολουθοῦ ντας μηδαμῇ παρεκκλί νειν αὐ τὸ ν ἐ ᾶ ν, μηδὲ τοῖ ς ἐ ξαγωνί οις λό γοις διισχυρί ζεσθαι: ἀ λλ' ὥ σπερ ἐ ν ταῖ ς ἱ πποδρομί αις εἰ ς τὸ ν τοῦ πρά γματος αὐ τὸ ν δρό μον εἰ σελαύ νετε. κἂ ν ταῦ τα ποιῆ τε, οὐ καταφρονηθή σεσθε, καὶ τὴ ν αὐ τὴ ν ἕ ξετε γνώ μην νομοθετοῦ ντες καὶ δικά ζοντες: εἰ δὲ μή, δό ξετε μελλό ντων μὲ ν γί γνεσθαι τῶ ν ἀ δικημά των προαισθά νεσθαι καὶ ὀ ργί ζεσθαι, γεγονό των δὲ οὐ κέ τι φροντί ζειν.

1.177

ὡ ς δ' ἐ ν κεφαλαί ῳ εἰ ρῆ σθαι, ἐ ὰ ν μὲ ν κολά ζητε τοὺ ς ἀ δικοῦ ντας, ἔ σονται ὑ μῖ ν οἱ νό μοι καλοὶ καὶ κύ ριοι, ἐ ὰ ν δ' ἀ φιῆ τε, καλοὶ μέ ν, κύ ριοι δ' οὐ κέ τι. ὧ ν δ' ἕ νεκα ταῦ τα λέ γω, οὐ κ ὀ κνή σω πρὸ ς ὑ μᾶ ς παρρησιά σασθαι. ἔ σται δ' ὁ λό γος ἐ πὶ παραδεί γματος. διὰ τί οἴ εσθε, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, τοὺ ς νό μους μὲ ν καλῶ ς κεῖ σθαι, τὰ δὲ ψηφί σματα εἶ ναι τὰ τῆ ς πό λεως καταδεέ στερα, καὶ τὰ ς κρί σεις ἐ νί οτε τὰ ς ἐ ν τοῖ ς δικαστηρί οις ἔ χειν ἐ πιπλή ξεις;

1.178

ἐ γὼ τὰ ς τού των αἰ τί ας ἐ πιδεί ξω. ὅ τι τοὺ ς μὲ ν νό μους τί θεσθε ἐ πὶ πᾶ σι δικαί οις, οὔ τε κέ ρδους ἕ νεκ' ἀ δί κου, οὔ τε χά ριτος οὔ τ' ἔ χθρας, ἀ λλὰ πρὸ ς αὐ τὸ μό νον τὸ δί καιον καὶ τὸ συμφέ ρον ἀ ποβλέ ποντες: ἐ πιδέ ξιοι δ' οἶ μαι φύ ντες ἑ τέ ρων μᾶ λλον, εἰ κό τως καλλί στους νό μους τί θεσθε. ἐ ν δὲ ταῖ ς ἐ κκλησί αις καὶ τοῖ ς δικαστηρί οις πολλά κις ἀ φέ μενοι τῶ ν εἰ ς αὐ τὸ τὸ πρᾶ γμα λό γων, ὑ πὸ τῆ ς ἀ πά της καὶ τῶ ν ἀ λαζονευμά των ὑ πά γεσθε, καὶ πά ντων ἀ δικώ τατον ἔ θος εἰ ς τοὺ ς ἀ γῶ νας παραδέ χεσθε: ἐ ᾶ τε γὰ ρ τοὺ ς ἀ πολογουμέ νους ἀ ντικατηγορεῖ ν τῶ ν κατηγορού ντων.

1.179

ἐ πειδὰ ν δ' ἀ πὸ τῆ ς ἀ πολογί ας ἀ ποσπασθῆ τε καὶ τὰ ς ψυχὰ ς ἐ φ' ἑ τέ ρων γέ νησθε, εἰ ς λή θην ἐ μπεσό ντες τῆ ς κατηγορί ας, ἐ ξέ ρχεσθ' ἐ κ τῶ ν δικαστηρί ων, οὐ δὲ παρ' ἑ τέ ρου δί κην εἰ ληφό τες, οὔ τε παρὰ τοῦ κατηγό ρου, ψῆ φος γὰ ρ κατ' αὐ τοῦ οὐ δί δοται, οὔ τε παρὰ τοῦ ἀ πολογουμέ νου, ταῖ ς γὰ ρ ἀ λλοτρί αις αἰ τί αις ἀ ποτριψά μενος τὰ ὑ πά ρχοντα αὑ τῷ ἐ γκλή ματα ἐ κπέ φευγεν ἐ κ τοῦ δικαστηρί ου: οἱ δὲ νό μοι καταλύ ονται καὶ ἡ δημοκρατί α διαφθεί ρεται καὶ τὸ ἔ θος ἐ πὶ πολὺ προβαί νει: εὐ χερῶ ς γὰ ρ ἐ νί οτε λό γον ἄ νευ χρηστοῦ βί ου προσδέ χεσθε.

1.180

ἀ λλ' οὐ Λακεδαιμό νιοι: καλὸ ν δ' ἐ στὶ καὶ τὰ ς ξενικὰ ς ἀ ρετὰ ς μιμεῖ σθαι. δημηγοροῦ ντος γά ρ τινος ἐ ν τῇ τῶ ν Λακεδαιμονί ων ἐ κκλησί ᾳ, ἀ νδρὸ ς βεβιωκό τος μὲ ν αἰ σχρῶ ς, λέ γειν δ' εἰ ς ὑ περβολὴ ν δυνατοῦ, καὶ τῶ ν Λακεδαιμονί ων, ὥ ς φασι, κατὰ τὴ ν ἐ κεί νου γνώ μην ψηφί ζεσθαι μελλό ντων, παρελθώ ν τις τῶ ν γερό ντων, οὓ ς ἐ κεῖ νοι καὶ αἰ σχύ νονται καὶ δεδί ασι, καὶ τὴ ν τῆ ς ἡ λικί ας αὐ τῶ ν ἐ πωνυμί αν ἀ ρχὴ ν μεγί στην εἶ ναι νομί ζουσι, καθιστᾶ σι δ' αὐ τοὺ ς ἐ κ τῶ ν ἐ κ παιδὸ ς εἰ ς γῆ ρας σωφρό νων, τού των εἷ ς, ὡ ς λέ γεται, παρελθὼ ν ἰ σχυρῶ ς ἐ πέ πληξε τοῖ ς Λακεδαιμονί οις, καί τι τοιοῦ τον κατ' αὐ τῶ ν ἐ βλασφή μησεν, ὡ ς οὐ πολὺ ν χρό νον τὴ ν Σπά ρτην ἀ πό ρθητον οἰ κή σουσι, τοιού τοις ἐ ν ταῖ ς ἐ κκλησί αις συμβού λοις χρώ μενοι.

1.181

ἅ μα δὲ παρακαλέ σας ἄ λλον τινὰ τῶ ν Λακεδαιμονί ων, ἄ νδρα λέ γειν μὲ ν οὐ κ εὐ φυᾶ, τὰ δὲ κατὰ πό λεμον λαμπρὸ ν καὶ πρὸ ς δικαιοσύ νην καὶ ἐ γκρά τειαν διαφέ ροντα, ἐ πέ ταξεν αὐ τῷ τὰ ς αὐ τὰ ς εἰ πεῖ ν γνώ μας οὕ τως ὅ πως ἂ ν δύ νηται, ἃ ς εἶ πεν ὁ πρό τερος ῥ ή τωρ,“ ἵ να,” ἔ φη,“ οἱ Λακεδαιμό νιοι ἀ νδρὸ ς ἀ γαθοῦ φθεγξαμέ νου ψηφί σωνται, τὰ ς δὲ τῶ ν ἀ ποδεδειλιακό των καὶ πονηρῶ ν ἀ νθρώ πων φωνὰ ς μηδὲ τοῖ ς ὠ σὶ προσδέ χωνται.” ταῦ θ' ὁ γέ ρων ὁ ἐ κ παιδὸ ς σεσωφρονηκὼ ς παρῄ νεσε τοῖ ς ἑ αυτοῦ πολί ταις. ταχύ γ' ἂ ν Τί μαρχον ἢ τὸ ν κί ναιδον Δημοσθέ νην εἴ ασε πολιτεύ εσθαι.

1.182

ἵ να δὲ μὴ δοκῶ Λακεδαιμονί ους θεραπεύ ειν, καὶ τῶ ν ἡ μετέ ρων προγό νων μνησθή σομαι. οὕ τω γὰ ρ ἦ σαν πρὸ ς τὰ ς αἰ σχύ νας χαλεποί, καὶ περὶ πλεί στου τῶ ν τέ κνων τὴ ν σωφροσύ νην ἐ ποιοῦ ντο, ὥ στ' ἀ νὴ ρ εἷ ς τῶ ν πολιτῶ ν, εὑ ρὼ ν τὴ ν ἑ αυτοῦ θυγατέ ρα διεφθαρμέ νην, καὶ τὴ ν ἡ λικί αν οὐ καλῶ ς διαφυλά ξασαν μέ χρι γά μου, ἐ γκατῳ κοδό μησεν αὐ τὴ ν μεθ' ἵ ππου εἰ ς ἔ ρημον οἰ κί αν, ὑ φ' οὗ προδή λως ἔ μελλεν ἀ πολεῖ σθαι συγκαθειργμέ νη. καὶ ἔ τι καὶ νῦ ν τῆ ς οἰ κί ας ταύ της ἕ στηκε τὰ οἰ κό πεδα ἐ ν τῷ ὑ μετέ ρῳ ἄ στει, καὶ ὁ τό πος οὗ τος καλεῖ ται παρ' ἵ ππον καὶ κό ρην.

1.183

ὁ δὲ Σό λων ὁ τῶ ν νομοθετῶ ν ἐ νδοξό τατος γέ γραφεν ἀ ρχαί ως καὶ σεμνῶ ς περὶ τῆ ς τῶ ν γυναικῶ ν εὐ κοσμί ας. τὴ ν γὰ ρ γυναῖ κα ἐ φ' ᾗ ἂ ν ἁ λῷ μοιχό ς, οὐ κ ἐ ᾷ κοσμεῖ σθαι, οὐ δὲ εἰ ς τὰ δημοτελῆ ἱ ερὰ εἰ σιέ ναι, ἵ να μὴ τὰ ς ἀ ναμαρτή τους τῶ ν γυναικῶ ν ἀ ναμειγνυμέ νη διαφθεί ρῃ: ἐ ὰ ν δ' εἰ σί ῃ ἢ κοσμῆ ται, τὸ ν ἐ ντυχό ντα κελεύ ει καταρρηγνύ ναι τὰ ἱ μά τια καὶ τὸ ν κό σμον ἀ φαιρεῖ σθαι καὶ τύ πτειν, εἰ ργό μενον θανά του καὶ τοῦ ἀ νά πηρον ποιῆ σαι, ἀ τιμῶ ν τὴ ν τοιαύ την γυναῖ κα καὶ τὸ ν βί ον ἀ βί ωτον αὐ τῇ κατασκευά ζων.

1.184

καὶ τὰ ς προαγωγοὺ ς καὶ τοὺ ς προαγωγοὺ ς γρά φεσθαι κελεύ ει, κἂ ν ἁ λῶ σι, θανά τῳ ζημιοῦ ν, ὅ τι τῶ ν ἐ ξαμαρτά νειν ἐ πιθυμού ντων ὀ κνού ντων καὶ αἰ σχυνομέ νων ἀ λλή λοις ἐ ντυγχά νειν, αὐ τοὶ τὴ ν αὑ τῶ ν ἀ ναί δειαν παρασχό ντες ἐ πὶ μισθῷ τὸ πρᾶ γμα εἰ ς διά πειραν καὶ λό γον κατέ στησαν.

1.185

ἔ πειθ' οἱ μὲ ν πατέ ρες ὑ μῶ ν οὕ τω περὶ τῶ ν αἰ σχρῶ ν καὶ καλῶ ν διεγί γνωσκον, ὑ μεῖ ς δὲ Τί μαρχον τὸ ν τοῖ ς αἰ σχί στοις ἐ πιτηδεύ μασιν ἔ νοχον ἀ φή σετε; τὸ ν ἄ νδρα μὲ ν καὶ ἄ ρρενα τὸ σῶ μα, γυναικεῖ α δὲ ἁ μαρτή ματα ἡ μαρτηκό τα; τί ς οὖ ν ὑ μῶ ν γυναῖ κα λαβὼ ν ἀ δικοῦ σαν τιμωρή σεται; ἢ τί ς οὐ κ ἀ παί δευτος εἶ ναι δό ξει τῇ μὲ ν κατὰ φύ σιν ἁ μαρτανού σῃ χαλεπαί νων, τῷ δὲ παρὰ φύ σιν ἑ αυτὸ ν ὑ βρί σαντι συμβού λῳ χρώ μενος;

1.186

τί να δ' ἔ χων ἕ καστος ὑ μῶ ν γνώ μην ἐ πά νεισιν οἴ καδε ἐ κ τοῦ δικαστηρί ου; οὔ τε γὰ ρ ὁ κρινό μενος ἀ φανή ς, ἀ λλὰ γνώ ριμος, οὔ θ' ὁ νό μος ὁ περὶ τῆ ς τῶ ν ῥ ητό ρων δοκιμασί ας φαῦ λος, ἀ λλὰ κά λλιστος, τό τ' ἐ ρέ σθαι τοῖ ς παισὶ καὶ τοῖ ς μειρακί οις τοὺ ς ἑ αυτῶ ν οἰ κεί ους, ὅ πως τὸ πρᾶ γμα κέ κριται, πρό χειρον.

1.187

τί οὖ ν δὴ λέ ξετε οἱ τῆ ς ψή φου νυνὶ γεγονό τες κύ ριοι, ὅ ταν οἱ ὑ μέ τεροι παῖ δες ὑ μᾶ ς ἔ ρωνται, εἰ κατεδικά σατε ἢ ἀ πεψηφί σασθε; οὐ χ ἅ μα Τί μαρχον ἀ πολῦ σαι ὁ μολογή σετε, καὶ τὴ ν κοινὴ ν παιδεί αν ἀ νατρέ ψετε; τί δ' ὄ φελος παιδαγωγοὺ ς τρέ φειν ἢ παιδοτρί βας καὶ διδασκά λους τοῖ ς παισὶ ν ἐ φιστά ναι, ὅ ταν οἱ τὴ ν τῶ ν νό μων παρακαταθή κην ἔ χοντες πρὸ ς τὰ ς αἰ σχύ νας κατακά μπτωνται;

1.188

θαυμά ζω δ' ὑ μῶ ν, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, κἀ κεῖ νο, εἰ τοὺ ς μὲ ν πορνοβοσκοὺ ς μισεῖ τε, τοὺ ς δ' ἑ κό ντας πεπορνευμέ νους ἀ φή σετε: καὶ ὡ ς ἔ οικεν ὁ αὐ τὸ ς οὗ τος ἀ νὴ ρ ἱ ερωσύ νην μὲ ν οὐ δενὸ ς θεῶ ν κληρώ σεται, ὡ ς οὐ κ ὢ ν ἐ κ τῶ ν νό μων καθαρὸ ς τὸ σῶ μα γρά ψει δ' ἐ ν τοῖ ς ψηφί σμασιν εὐ χὰ ς ὑ πὲ ρ τῆ ς πό λεως ταῖ ς σεμναῖ ς θεαῖ ς. εἶ τα τί θαυμά ζομεν τὴ ν κοινὴ ν ἀ πραξί αν, τοιού των ῥ ητό ρων ἐ πὶ τὰ ς τοῦ δή μου γνώ μας ἐ πιγραφομέ νων; καὶ τὸ ν αἰ σχρῶ ς οἴ κοι βεβιωκό τα ἔ ξω τῆ ς πό λεως πρεσβευτὴ ν πέ μψομεν, καὶ τού τῳ περὶ τῶ ν μεγί στων διαπιστεύ σομεν; τί δ' οὐ κ ἂ ν ἀ ποδοῖ το ὁ τὴ ν τοῦ σώ ματος ὕ βριν πεπρακώ ς; τί να δ' ἂ ν οὗ τος ἐ λεή σειεν ὁ αὑ τὸ ν οὐ κ ἐ λεή σας;

1.189

τί νι δ' ὑ μῶ ν οὐ κ εὔ γνωστό ς ἐ στιν ἡ Τιμά ρχου βδελυρί α; ὥ σπερ γὰ ρ τοὺ ς γυμναζομέ νους, κἂ ν μὴ παρῶ μεν ἐ ν τοῖ ς γυμνασί οις, εἰ ς τὰ ς εὐ εξί ας αὐ τῶ ν ἀ ποβλέ ποντες γιγνώ σκομεν, οὕ τω τοὺ ς πεπορνευμέ νους, κἂ ν μὴ παρῶ μεν αὐ τῶ ν τοῖ ς ἔ ργοις, ἐ κ τῆ ς ἀ ναιδεί ας καὶ τοῦ θρά σους καὶ τῶ ν ἐ πιτηδευμά των γιγνώ σκομεν. ὁ γὰ ρ ἐ πὶ τῶ ν μεγί στων τοὺ ς νό μους καὶ τὴ ν σωφροσύ νην ὑ περιδώ ν, ἔ χει τινὰ ἕ ξιν τῆ ς ψυχῆ ς ἣ διά δηλος ἐ κ τῆ ς ἀ κοσμί ας τοῦ τρό που γί γνεται.

1.190

πλεί στους δ' ἂ ν εὕ ροιτ' ἐ κ τῶ ν τοιού των ἀ νθρώ πων πό λεις ἀ νατετροφό τας καὶ ταῖ ς μεγί σταις συμφοραῖ ς αὐ τοὺ ς περιπεπτωκό τας. μὴ γὰ ρ οἴ εσθε, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, τὰ ς τῶ ν ἀ δικημά των ἀ ρχὰ ς ἀ πὸ θεῶ ν, ἀ λλ' οὐ κ ἀ π' ἀ νθρώ πων ἀ σελγεί ας γί γνεσθαι, μηδὲ τοὺ ς ἠ σεβηκό τας, καθά περ ἐ ν ταῖ ς τραγῳ δί αις, Ποινὰ ς ἐ λαύ νειν καὶ κολά ζειν δᾳ σὶ ν ἡ μμέ ναις:

1.191

ἀ λλ' αἱ προπετεῖ ς τοῦ σώ ματος ἡ δοναὶ καὶ τὸ μηδὲ ν ἱ κανὸ ν ἡ γεῖ σθαι, ταῦ τα πληροῖ τὰ λῃ στή ρια, ταῦ τ' εἰ ς τὸ ν ἐ πακτροκέ λητα ἐ μβιβά ζει, ταῦ τά ἐ στιν ἑ κά στῳ Ποινή, ταῦ τα παρακελεύ εται σφά ττειν τοὺ ς πολί τας, ὑ πηρετεῖ ν τοῖ ς τυρά ννοις, συγκαταλύ ειν τὸ ν δῆ μον. οὐ γὰ ρ τὴ ν αἰ σχύ νην οὐ δ' ἃ πεί σονται λογί ζονται, ἀ λλ' ἐ φ' οἷ ς κατορθώ σαντες εὐ φρανθή σονται, τού τοις κεκή ληνται. ἐ ξαιρεῖ τ' οὖ ν, ὦ ἄ νδρες̓ Αθηναῖ οι, τὰ ς τοιαύ τας φύ σεις, καὶ τὰ τῶ ν νέ ων ζηλώ ματα ἐ π' ἀ ρετὴ ν προτρέ ψεσθε.

1.192

εὖ ἐ πί στασθε, καὶ μοι σφό δρα τὸ μέ λλον ῥ ηθή σεσθαι διαμνημονεύ ετε, εἰ μὲ ν δώ σει τῶ ν ἐ πιτηδευμά των Τί μαρχος δί κην, ἀ ρχὴ ν εὐ κοσμί ας ἐ ν τῇ πό λει κατασκευά σετε: εἰ δ' ἀ ποφεύ ξεται, κρεί ττων ἦ ν ὁ ἀ γὼ ν μὴ γεγενημέ νος. πρὶ ν μὲ ν γὰ ρ εἰ ς κρί σιν Τί μαρχον καταστῆ ναι, φό βον τισὶ παρεῖ χεν ὁ νό μος καὶ τὸ τῶ ν δικαστηρί ων ὄ νομα: εἰ δ' ὁ πρωτεύ ων βδελυρί α καὶ γνωριμώ τατος εἰ σελθὼ ν περιγενή σεται, πολλοὺ ς ἁ μαρτά νειν ἐ παρεῖ, καὶ τελευτῶ ν οὐ χ ὁ λό γος, ἀ λλ' ὁ καιρὸ ς ὑ μᾶ ς ἐ ξοργιεῖ.

1.193

μὴ οὖ ν εἰ ς ἁ θρό ους, ἀ λλ' εἰ ς ἕ να ἀ ποσκή ψατε, καὶ τὴ ν παρασκευὴ ν καὶ τοὺ ς συνηγό ρους αὐ τῶ ν παρατηρεῖ τε: ὧ ν οὐ δενὸ ς ἐ γὼ ὀ νομαστὶ μνησθή σομαι, ἵ να μὴ ταύ την ἀ ρχὴ ν τοῦ λό γου ποιή σωνται, ὡ ς οὐ κ ἂ ν παρῆ λθον, εἰ μή τις αὐ τῶ ν ὀ νομαστὶ ἐ μνή σθη. ἀ λλ' ἐ κεῖ νο ποιή σω: ἀ φελὼ ν τὰ ὀ νό ματα, διεξιὼ ν δὲ τὰ ἐ πιτηδεύ ματα, καὶ τὰ σώ ματα αὐ τῶ ν γνώ ριμα καταστή σω. ἔ σται δ' αὐ τὸ ς ἑ αυτῷ ἕ καστος αἴ τιος, ἐ ὰ ν δεῦ ρο ἀ ναβῇ καὶ ἀ ναισχυντῇ.

1.194

τού τῳ γὰ ρ παρί ασιν ἐ κ τριῶ ν εἰ δῶ ν συνή γοροι, οἱ μὲ ν ταῖ ς καθ' ἡ μέ ραν δαπά ναις ἀ νηλωκό τες τὰ ς πατρῴ ας οὐ σί ας, οἱ δὲ ταῖ ς ἡ λικί αις καὶ τοῖ ς ἑ αυτῶ ν σώ μασιν οὐ καλῶ ς κεχρημέ νοι, καὶ δεδιό τες οὐ περὶ Τιμά ρχου, ἀ λλὰ περὶ ἑ αυτῶ ν καὶ τῶ ν ἐ πιτηδευμά των μή ποτε εἰ ς κρί σιν καταστῶ σιν: ἕ τεροι δ' ἐ κ τῶ ν ἀ κολά στων καὶ τῶ ν τοῖ ς τοιού τοις κεχρημέ νων ἀ φθό νως, ἵ να ταῖ ς βοηθεί αις αὐ τῶ ν πιστεύ οντες ῥ ᾷ ό ν τινες ἐ ξαμαρτά νωσιν.

1.195

ὧ ν πρὶ ν τῆ ς συνηγορί ας ἀ κοῦ σαι τοὺ ς βί ους ἀ ναμιμνή σκεσθε, καὶ τοὺ ς μὲ ν εἰ ς τὰ σώ ματα ἡ μαρτηκό τας μὴ ὑ μῖ ν ἐ νοχλεῖ ν, ἀ λλὰ παύ σασθαι δημηγοροῦ ντας κελεύ ετε: οὐ δὲ γὰ ρ ὁ νό μος τοὺ ς ἰ διωτεύ οντας, ἀ λλὰ τοὺ ς πολιτευομέ νους ἐ ξετά ζει: τοὺ ς δὲ τὰ πατρῷ α κατεδηδοκό τας ἐ ργά ζεσθαι καὶ ἑ τέ ρωθεν κτᾶ σθαι τὸ ν βί ον κελεύ ετε: τοὺ ς δὲ τῶ ν νέ ων, ὅ σοι ῥ ᾳ δί ως ἁ λί σκονται, θηρευτὰ ς ὄ ντας εἰ ς τοὺ ς ξέ νους καὶ τοὺ ς μετοί κους τρέ πεσθαι κελεύ ετε, ἵ να μή τ' ἐ κεῖ νοι τῆ ς προαιρέ σεως ἀ ποστερῶ νται μή θ' ὑ μεῖ ς βλά πτησθε.

1.196

τὰ μὲ ν οὖ ν παρ' ἐ μοῦ δί καια πά ντα ἀ πειλή φατε: ἐ δί δαξα τοὺ ς νό μους, ἐ ξή τασα τὸ ν βί ον τοῦ κρινομέ νου. νῦ ν μὲ ν οὖ ν ὑ μεῖ ς ἐ στε τῶ ν ἐ μῶ ν λό γων κριταί, αὐ τί κα δ' ὑ μέ τερος ἐ γὼ θεατή ς: ἐ ν γὰ ρ ταῖ ς ὑ μετέ ραις γνώ μαις ἡ πρᾶ ξις καταλεί πεται. εἰ οὖ ν βουλή σεσθε, τὰ δί καια καὶ τὰ συμφέ ροντα ὑ μῶ ν ποιησά ντων, φιλοτιμό τερον ἡ μεῖ ς ἕ ξομεν τοὺ ς παρανομοῦ ντας ἐ ξετά ζειν.

Reader

Word analysis

Intertext edge

Note