Reader

VITAE PETRONACII Nonnulla a Descriptore collecta

Petronacius XLVI, qui juravit honorem Carolo imperatori. Hujus tempore Andreas, qui et Agnellus, abba S. Mariae ad Blachernas et S. Bartholomaei, hunc codicem Pontificalem composuit, ut patet supra in principio hujus libri in versu quod incipit: In Patris et Nati. Item et istius tempore repertum est corpus beatissimi Maximiani archiepiscopi Ravennatis, ut hic[ habes] supra in capitulo Maximianus, et iste Agnellus Andreas Ravennatis Ecclesiae fuit presbyter cardinalis.

VITAE PETRONACII Nonnulla a Descriptore collecta OBSERVATIONES AD SUPERIORA DE PETRONACIO. Non potuit is honorem Carolo jurare. Agnellus Petronacio sedente librum ex parte scripsit. Cardinalis presbyteri appellatio in Ravennati Ecclesia Agnello recentior. Paralipomena quaedam.

Jam supra in Excursu chronologico observatum est non potuisse Petronacium Carolo imperatori fidelitatem, sive honorem jurare, cum pluribus annis post Caroli mortem is sederit. Vel itaque id omnino falsum est, vel pro Carolo Ludovicus scribi debebat. At caetera satis ostendunt descriptorem admodum in historia ineptum, cuique proinde fidere haud tutum. De tempore etiam scripti hujus ab Agnello libri quae traduntur, ex parte tantum vera sunt, uti observavimus ad versus quos hic citat. Idem Agnellum presbyterum cardinalem nuncupat pro sui potius quam Agnelli more, nam Agnelli aetate Ravennae ita notari solitos presbyteros ejus Ecclesiae principes, seu in cardine, ut vocabant, positos, ex Agnello ipso minime constat. Ipse se, cum Petronacius Maximiani corpus transferre aggressus est, inter presbyteros decimo loco fuisse ait; se, quoties per occasionem licet, et presbyterum, et abbatem appellat, nunquam vero cardinalem. In Ecclesia itaque Ravennati id Agnello recentius existimo. Rubeus contendit a Magno Gregorio in diplomate quod exhibet lib. IV, pag. 189, Mariniano dato, appellationem hujusmodi adhibitam; at praeterquam quod nullibi in eo cardinalium Ravennatum mentio expressa habetur, diploma vel spurium, vel certe nil ad Gregorium Magnum, vel ad Marinianum spectans, facile ex plurimis demonstrari posset, inter quae illud palmare quod a Gregorio confirmentur privilegia Ravennati Ecclesiae a Langobardorum regibus concessa. Per ea enim tempora Langobardos reges Ravennatibus episcopis privilegia concessisse omni probabilitate caret.

Quae ad Petronacium spectant, descriptori ineptissimo omissa sunt, anno 819 a Paschali summo pontifice confirmata archiepiscopo huic Ecclesiaeque Ravennati privilegia, a praedecessoribus concessa, per diploma ex archivo Ursiano Rubeo relatum, lib. V, pag. 236, et quod ex Rubeo exscripsit Ughellus; Eugenio autem ejus nominis secundo sedente, Petronacium primo post Romanum pontificem loco subscripsisse in concilio Romano sexaginta trium episcoporum anni 826.