Reader

252 ORATIO X. AD DEUM. Pro vitiis resecandis, et virtutibus obtinendis.

Domine Deus meus, da cordi meo te desiderare, desiderando quaerere, quaerendo invenire, inveniendo amare, amando mala mea redimere, redempta non iterare; da, Domine Deus meus, cordi meo poenitentiam, spiritui contritionem, oculis lacrymarum fontem, manibus eleemosynae largitatem. Rex meus, exstingue in me desideria carnis, et accende ignem tui amoris. Redemptor meus, expelle a me spiritum superbiae, et concede mihi propitius spiritum humilitatis tuae. Salvator meus, amove a me furorem irae, et indulge mihi benignus scutum patientiae. Creator meus, evelle a me animi rancorem, et largire mitis mentis dulcedinem. Da mihi, clementissime Pater, solidam fidem, spem congruam, charitatem continuam.

Rector meus, averte a me animi vanitatem, mentis inconstantiam, cordis vagationem, oris scurrilitatem, oculorum elationem, ventris ingluviem, opprobria proximorum, scelera detractionum, curiositatis pruriginem, divitiarum cupiditatem, potentatuum rapinam, inanis gloriae appetitum, hypocrisis malum, adulationis venenum, contemptum inopum, oppressionem debilium, avaritiae ardorem, invidiae, rubiginem, blasphemiae mortem. Reseca in me, Factor meus, temeritatem, iniquam pertinaciam, inquietam otiositatem, somnolentam pigritiam, mentis hebetudinem, cordis caecitatem, sensus obstinationem, morum truculentiam, boni inobedientiam, consilii repugnantiam, linguae effrenationem, pauperum praedam, impotentum violentiam, innocentum calumniam, subditorum negligentiam, circa domesticos crudelitatem, adversus familiares impietatem, erga proximos duritiam.

Deus meus, misericordia mea, oro te per dilectum Filium tuum, da mihi opera misericordiae, pietatis studia, compati afflictis, subvenire egenis, sucurrere miseris, consulere erroneis, consolari moestos, relevare oppressos, pauperes recreare, flebiles refovere, dimittere debitoribus, parcere in me peccantibus, odientes me diligere, pro malis bona reddere, neminem despicere, sed omnes honorare, bonos imitari, malos cavere, virtutes amplecti, vitia rejicere, in adversis patientiam, in prosperis continentiam, custodiam oris, et ostium circumstantiae labiis meis, terrena calcare, coelestia desiderare.

Ecce, Plasmator meus, multa rogavi, cum nec pauca promerui. Fateor, heu fateor! non solum quae postulo non debentur dona, sed multa mihi debentur et exquisita supplicia. Sed animam me publicani, meretrices et latrones, qui a faucibus hostis momentaneae poenitudinis humilitate eruti sinu recipiuntur Pastoris. Tu enim factor omnium Deus, licet in cunctis operibus tuis sis mirabilis, mirabilior tamen credideris esse in visceribus pietatis. Unde de temetipso per quemdam servum tuum dixisti: Miserationes ejus super omnia opera ejus; et quasi de singulo loquentem, de universo populo tuo te dixisse confidimus: Misericordiam autem meam non dispergam ab eo. Nullum enim spernis, neminem abjicis, neminem perhorrescis, nisi forte qui te amens exhorruerit. Ergo non modo iratus non percutis, sed te irritantibus bona, si quaesierint, tribuis, Deus meus, cornu salutis meae, et susceptor meus. Ego infelix te irritavi, ego malum coram te feci, furorem tuum provocavi, iram promerui; peccavi, et passus es; deliqui, et adhuc sustines. Si poenitet, parcis; si revertor, suscipis; insuper dum differo, praestotaris. Revocas errantem, invitas repugnantem, excitas torpentem, amplecteris redeuntem, doces ignorantem, moerentem mulces, a ruina suscitas, post lapsum reparas, petenti largiris, quaerenti inveneris, pulsanti aperis.

Ecce, Domine Deus salutis meae, quid opponam nescio, quid respondeam ignoro; nullum abs te confugium, nullum abs te patet latibulum. Ostendisti mihi bene vivendi viam, dedisti gradiendi scientiam, minatus es mihi gehennam, et pollicitus es mihi paradisi gloriam. Nunc, Pater misericordiarum, et Deus totius consolationis, confige timore tuo carnes meas, quatenus quae minaris, metuendo evadam, et redde mihi propitius laetitiam salutaris tui, ut quae spondes diligendo percipiam. Fortitudo mea, Domine, firmamentum meum, et refugium meum, et liberator meus, suggere mihi quid de te cogitem, doce quibus te sermonibus invocem, da quibus operibus te placem. Scio namque, scio unum, quod placaris; et aliud, quod non spernis. Est utique spiritus contribulatus tibi sacrificium, et acceptas cor contritum et humiliatum. His me, Deus meus, redemptor meus, dita muneribus. His contra inimicum muni protectionibus, hoc de flammis vitiorum praesta refrigerium, hoc a desideriorum passionibus pande pius refugium. Fac, Domine, virtus salutis meae, ne sim in eorum ordine qui ad tempus credunt et in tempore tentationis recedunt. Obumbra caput meum in die belli, esto spes mea in die afflictionis, et salus in tempore tribulationis.

En, Domine, illuminatio mea et salus mea, rogavi quibus egeo, intimavi quae timeo, sed remordet me conscientia, reprehendunt me cordis secreta, et quod amor ministrat, timor dissipat, zelus incitat, metus increpat; acta mea, formidinem, sed tua ingerit pietas fiduciam. Tua hortatur benignitas, mea retardat malignitas; et, ut verius fatear, occurrunt memoriae phantasmata vitiorum, quae reverberant audaciam praesumentium animorum. Cum enim quis odio dignus sit, qua fronte gratiam peccatorum requirit? Cum poena debetur, qua temeritate gloria poscitur? Lacessit judicem, qui, postposita satisfactione delicti, quaerit praemiis honorari. Regi insultat obnoxius supplicio, qui flagitat donari indebito bravio. Et dulcem patris affectum stultus exacerbat filius, qui, post illatas contumelias, ante poenitudinem haereditatis usurpat celsitudinem. Quid, mi Pater, me egisse recolo? merui mortem, et peto vitam; commovi Regem meum, cujus impudens nunc invoco praesidium; contempsi Judicem quem temere postulo adjutorem; insolens renui audire patrem, quem deinum praesumo habere tutorem.

Heu mihi! quam sero venio, heu, heu! quam tarde festino, heu me! quia curro post vulnera, dedignans incolumis praecavere jacula; neglexi prospicere tela, modo sollicitor de morte vicina. Vulnera vulneribus inflixi, quia scelera sceleribus addere non timui; recenti tabe cicatrices respersi, quia prisca flagitia modernis iniquitatibus reciprocavi, et quae divina solidaverat medicina, mea resolvit prurigo phrenetica. Cutis, quae superducta vulneribus morbum celaverat, sanie erumpente putruit, quia iterata iniquitas concessam misericordiam exinanivit. Novi quippe scriptum: In quacunque die justus peccaverit, omnes justitiae ejus in oblivione erunt. Si justitia aboletur justi ruentis, quanto magis poenitentia peccatoris in idipsum revertentis? Quoties ut canis redii ad vomitum, et quasi sus repetii luti volutabrum. Fateri 253 mihi itaque difficile est, quia et recordari est impossibile quot mortalium homines ignorantes peccare docui, nolentibus delinquere persuasi, resistentes coegi, volentibus consensi, quot sane gradientibus laqueum induxi, viam quaerentibus foveam detexi, mala patrare non horrui, donorum Dei oblivisci non metui. Sed tu, juste Judex, signasti quasi in sacculo peccata mea( Job XIV, 17), observasti omnes semitas meas, et cunctos gressus meos dinumerasti. Tacuisti semper, siluisti, patiens fuisti. Vae mihi! demum loqueris quasi parturiens.

Deus deorum, Domine, praestabilis super malitia, novi quia manifeste venies; novi quia non semper silebis, cum in conspectu tuo ignis exardescet, et in circuitu tuo tempestas ingruerit valida, cum advocaveris coelum desursum, et terram discernere populum tuum. Ecce tot millibus populorum nudabuntur omnes iniquitates meae, tot agminibus angelorum patebunt universa scelera mea, non solum actuum, sed etiam cogitationum simulque locutionum. Tot judicibus inops astabo quot me praecesserunt in bono opere. Tot arguentibus confundar quot mihi praebuerunt bene vivendi exempla. Tot convincar testibus quot me monuerunt proficuis sermonibus, seque imitandos justis mihi dederunt actionibus. Domine, mi Deus, non suppetit quid dicam, non occurrit quid respondeam; et seu jam illi intersim discrimini, urget me conscientia, cruciant et cordis arcana, coarctat avaritia, accusat superbia, consumit invidia, inflammat concupiscentia, incestat luxuria, dehonestat gula, con futat ebrietas, detractio lacerat, ambitio supplantat, rapacitas obligat, discordia dissipat, ira perturbat, levitas dejicit, torpor opprimit, hypocrisis fallit, adulatio frangit, favor attollit, calumnia pungit.

Ecce, liberator meus de gentibus iracundis, ecce cum quibus vixi a diebus nativitatis meae, quibus et studui, quibus et fidem servavi; ipsa me studia quae dilexeram damnant, quae laudaveram vituperant. Hi sunt quibus acquievi amici, quibus parui magistri, quibus servivi domini, consules quibus credidi, cives quibus cohabitavi, domestici quibus consenui. Heu mihi! rex meus, et Deus meus, quia incolatus meus prolongatus est. Vae mihi, illumatio mea: qui habitavi cum habitantibus Cedar. Et cum David sanctus dixerit, multum, quanto magis ego infelix dicere possum, nimis incola fuit anima mea! Firmamentum meum, Deus, non justificabitur in conspectu tuo omnis vivens. Spes mea, non est in filiis hominum, quem si remota pietate judicaveris, justum invenias; et nisi praeveneris miserando impium, non erit quem glorifices pium. Credo namque, salus mea, quod audivi, quoniam benignitas tua ad poenitentiam me adducit. Turris fortitudinis, sonuerunt necessaria mihi labia tua: Nemo potest venire ad me, nisi Pater meus, qui misit me, traxerit eum.

Enim vero quia ita instruxisti me, tantaque propitius institutione formasti, totis medullis cordis, toto nisu mentis te rogo, omnipotens Pater, cum dilectissimo Filio tuo; teque, dulcissima Proles, cum serenissimo invoco Paracleto. Trahe me, quatenus post te currens in odorem unguentorum tuorum delecter. Quam magna, Domine, Deus meus, multitudo dulcedinis tuae, quam abscondisti timentibus te! Abscondisti, quia conservasti, non quia abscondisti. Abstulisti, cum eo magis multiplicasti. Solet aliquando quod absconditur diligentius investigari, et inventum arctius amari; dilata in te non minuuntur, sed magis crescunt desideria; non est ergo tuus amor transitorius, sed aeternus. Qui te diligunt non tepescunt, sed fervescunt. Non est tuus amor otiosus, memoria tua super mel dulcis et meditatio de te plus quam cibus suavis. De te loqui plena est refectio, te nosse perfecta consolatio, tibi adhaerere vita aeterna, a te separari mors perpetua. Fons vivus his qui te sitiunt, esca indeficiens qui te esuriunt. Gloria te quaerentibus, gaudium invenientibus. Odor tuus suscitat mortuos, respectus curat aegros, lux tua omnem fugat caliginem, visitatio tua cunctam repellit tristitiam. Nullus apud te moeror, procul a te omnis dolor, nulla tecum moestitia, et nulla indigentia. Ubi tu, nulla necessitas, nullius boni est difficultas, nunquam ibi tenebrae, nec terror nominatur gehennae, nullius noctis tecum caecitas, nec tumultus improbitas, nunquam famis sitisque inopia, frigoris nec aestus circa te moratur penuria, non invaletudo corporis, prorsus nec corruptio mentis, non zelus, neque contentio, nec omnino ambitio; illinc abest sollicitudo finis, et cura mortis, labor senectutis, et languor aegritudinis; ibi nescitur passio aeris, et varietas temporis. Haec est enim magna multitudo dulcedinis tuae, Domine, quam abscondisti tementibus te, sed perfecisti sperantibus in te.

O quam bona absconsio, quae efficitur perfectio! non enim haec absconsio aestimatur perditio, sed magis conservatio, quae fit perfectio. O gloriose Rex, quam vera sunt tua judicia justificata in semetipsa, vere desiderabilia super aurum et lapidem pretiosum multum, dulciora super mel et favum! O vita mea, Deus meus, rogo te per nomen Redemptoris mei dilecti Filii tui, largire propitius ut custodiam ea. Cognovi namque quia in custodiendis illis retributio multa. Gloria mea, Deus meus, abscondis thesaurum tuum, ut incites cupidum, recondis margaritam, ut augeas quaerentis amorem; differs dare, ut doceas petere; dissimulas audire petentem, ut facias perseverantem. Postremo, incipientibus promittis; nonnisi vere perseverantibus salutem tribuis, quod plane indicat illa flebilis, quae tuum in sepulcro Christum, imo te in Christo, quaerebat durantibus adhuc tenebris, quam accenderas ut quaereret; sed quaerenti disparebas, ut perseveraret; perseveravit sperans, et speravit perseverans; et quia in spe perseveravit, videre te meruit. O beata visio, et plena exsultatio! O summum gaudium, et consummantum desiderium! O desiderabilis vultus, et jucundus aspectus! O beata spes, et felix perseverantia! nisi enim speraret, non perseveraret, et nisi perseveraret, spei fructum non perciperet. Sic enim, Deus meus, misericordia mea, absconderis timentibus te, ut inveniaris sperantibus in te; sic elongaris a quaerentibus, ut appropinques perseverantibus: Qui elongant se a te, peribunt; qui autem exspectant te, confundentur. Qui timent te, sperent in te, quoniam protector et adjutor eorum es. Per timorem pervenitur ad amorem. Timendus est, ut Dominus; amandus, ut Pater. Timor tuus sanctus permanet, quia sanctos permanere facit, quos possidet. Nihil deest timentibus te, quia oculi tui super eos, et aures tuae in preces eorum. Misericordia mea et refugium meum, susceptor meus et liberator meus, sic timorem adhibe mihi quatenus amorem subinferas; sic irroga metum ut tui augeas desiderium; sicque me fac participem timentium te, ut et custodientium mandata tua facias, ut per timoris servitutem ad amoris pertingere merear gratiam, per quam tandem perveniam ad tuam gloriam. Amen.