Reader

ORATIO LXVI [ol. LXIV]. AD SANCTUM ANDRAEAM APOSTOLUM

Sancte et pie Andraea, frater principis apostolorum, piissime apostolorum, mitissime sanctorum; tu Joannis discipulus et sedulus auditor; tu Agni peccata mundi tollentis promptus insecutor, et mansionis ipsius diligens investigator; in Simonis germani tui et concivis vestri Philippi avidus ad Jesum deductor: tu, inquam, crucis praedicator et amator, et magistri boni per eam pius imitator, ad pietatis tuae januam sedet et clamat mendicans anima mea. Adhibe aurem miserationis, aperi januam pietatis, et admitte clamorem pauperis ad te confugientis: tu, cujus pietas tanta exstitit, ut ab universis pius Andraeas cognomineris. Non est interventor qui pro me tibi suggerat; non est qui indigentiae meae necessitatem coram te proferat. Ipsa itaque pietas tua pro me suggerat apud te, et te exorabilem reddat circa me. Si a te misera et miserabilis anima mea aversa fuerit, si a te misericordiae panem non acceperit, ad quem ibit? Quem exorabit? Ab aliis exclusa confugit ad te, quem audierat praedicabilem immensa pietate. Fame consumpta prorsus deficiet, quia de longe veniens non habet quod manducet, nec aliquis est, qui illius misereatur, 290 et aliquid boni sibi eroget. Quin etiam incidit in latrones, qui amore Dei et cunctis virtutibus eam spoliarunt, mortiferis etiam telis vitiorum convulneraverunt, relinquentes eam non dico semivivam sed pene omnino exstinctam. Veniat tandem tibi in mentem miseratio illa quam super tales exhibuit fons ille totius pietatis, a quo hausisti tantam pietatem. Misereor, inquit,, super turbam esurientem, quia jam triduo sustinent me, nec habent quod manducent. Audisti, affuisti, interfuisti, quando miserans eos, de quinque panibus satiavit ad plenum plusquam quinque millia hominum. Continebis itaque viscera pietatis tuae super animam fame jam deficientem, panem misericordiae a te exquirentem, et tandin jam te sustinentem? An mihi soli impius eris? An quia nimium deliqui, ut mihi misericordia omnino denegetur, promerui? Certe misericordia et pietas non est necessaria, ubi non est miseria aut indigentia. Et quanto major perurget indigentia, tanto praedicabilior est misericordia. Quis ergo imitabitur magistrum pietatis in exsequendo praecepto pietatis, si tu non imitaris, qui prae caeteris pius praedicaris? Inquietaris importunitate mea? Sed quid agam? Si enim non clamavero, mors mihi est, quia deficiam et peribo. Si autem clamare non omisero, molestus tibi esse timeo. Doctor bone, edoce cor meum quid orare, et quomodo cum aliqua efficacia debeat te exorare.

Doctor bone, ab eo qui non vult mortem peccatoris, sed ut convertatur et vivat, edoctus, respice miserationis respectu in animam peccatricem, quae converti ac reverti concupiscit ad suum Creatorem. In limo vitiorum demersa nititur et conatur exsurgere, sed non habens vires, quibus se valeat erigere, deficit jam miserabili lassitudine. Jam diu laborando clamat, et sustinet te. Defecerunt oculi illius dum sperat in Deum suum. Ubi itaque est pietas, ubi bonitas, ubi miseratio tua? Ne desperatione prorsus intereat, porrige manum petenti, erige, tene, sustine, donec ad eum quem sitit, ad quem desiderat, videlicet ad sui Creatoris misericordiam perveniat. Pastor Ecclesiae, admitte aberrantem ovem, quae reverti cupit, explorat et implorat, ut mereatur admitti. Excludes introire volentem, quam redire nolentem revocares, et humeris impositam deportares? Si excluseris, sentiet summus pastor detrimentum gregis sui. Leo enim circuiens quaerit quem devoret, a quo tu ipse forte devorari metuebas, quando pia et exorabili prece de cruce clamabas: Non me permittas, Domine, famulum tuum diutius a te separari errantem, sicut ovem non habentem pastorem. Audivit et exaudivit tunc clamorem tuum summus pastor, et protinus assumptum secum collocavit in coelo. Audi itaque nunc clamorem perditae ovis, quae revertitur de longe, et deprecatur admitti. Exhibe ei eamdem miserationis opem quam tibi exhibuit pastor pius, cum eamdem subires necessitatem. Suscipe eam ad ovile redire volentem gregi suo, a quo aberraverat, sociari toto corde anhelantem. De illo quippe sauciato quem Samaritanus curavit, cum Dominus commemorasset, quid tandem subintulit? Vade, et tu fac similiter? Ecce coram te jacet sauciata et male laniata anima mea. Infunde oleum miserationis, adhibe suffragia tuae interventionis, si aliquo modo queat evadere periculum aeternae mortis. Audiet te libenter supplicantem pro nobis, qui proprio Filio non pepercit, sed pro nobis omnibus tradidit illum. Tu quoque, anima mea, pecus morbidum, ovis perdita per temetipsam, recurre ad pastorem. Et quia per te non mereris admitti, roga Andraeam pium, ut te admittat ad sinum suae protectionis, ut ejus intercessione pius Salvator, qui venit quaerere quod erraverat, et salvum facere quod perierat, sanet morbidam, salvet perditam, et ad ovile reducat erroneam, et gregi societ, qui est benedictus in aeternum. Amen.