Reader

ORATIO LXX [ol. LXVIII]. AD SANCTUM LAURENTIUM.

Beatissime martyr ac ferventissime Salvatoris dilector, verae felicitatis laurea redimite Laurenti, tu illud pretiosum vas domus Dei, tu ille fidelis dispensator thesauri coelestis, et benignissime pauperum Christi provisor, te invoco in auxilium mihi desideranti deprecari faciem Dei, sed pro peccatorum magnitudine ad eum faciem levare non audenti. Age ergo, testis fortissime potentiae Christi, ostende in me benevolentiam tuam, et attende necessitatem meam, et defer illi orationem meam. Evacua pia intercessione peccata mea, exstirpa misericordi subventione vitia mea, ut ab ipsis eruta, charitatem illam, qua in Christi desiderium totus feliciter exarsisti, quoquomodo in se accendere valeat anima mea. Ob hoc, pretiosissime Domine, ad te potissimum accedo, quia charitatis hujus in te mirabilem flammam considero. Quis enim cogitare, quae mens aestimare, quis intellectus capere sufficiat quo ardore, quo aestus sancti affectu, ejus amorem in corde tuo fixum tenebas; imo cor tuum amori ejus infixeras, quando sic interius illius dulcedine replebaris, ut flammas exterius te prementes parvipenderes? Ingredere, anima mea, interiora spiritualis intuitus, et penetra si potes secretum beati pectoris, tam igniti dilectoris domini tui, et considera quam nectareo divinae vinculo charitatis felix mens ejus fuit colligata; cum carnem exterius crudele torreret incendium, et affectus interior exsultando laudes dirigeret in coelum. Attende, inquam, et admirare, mirare et gaude, gaude et ama, ama et lauda; quantumcunque enim te ad considerandum intenderis, longe tuum superat intellectum dulcedo illa qua ipse jucundabatur per affectum, et beatificabatur per effectum. Ad hoc tamen inde cogitando proficis, ut ea satiari esurias, et quandiu satietas abest, ejus esuriem patiaris. Quia nimirum quo plus esurie afficieris, eo abundantius percepta satietate gaudebis. Non ergo cesses clamare, non erubescas mendicare ad januam hujus divitis thesaurarii, cujus imploras auxilium; suppliciter orans ut sicut thesauros Ecclesiae tanquam fidelis et prudens dispensator pauperibus distribuit; sic de thesauro charitatis tantum tibi saltem distillet, quo in dies desiderio ejus magis famelicus fias, et illius sutietatem semper desideres.

Ad te igitur, potentissime et pretiosissime Salvatoris mundi testis Laurenti, ad tuae pietatis januam clamat hic famelicus, hic esuriens pauper; non ut ejus famem evacues, sed ut qualicunque charitatis gustu refocillatam magis accendas, quantulamcunque stillam dulcedinis ejus sitienti animae meae infundendo, sitim illius in me augeas; ut onerosa mihi sit omnis dulcedo, quae illius ex fonte non manat; si tamen dulcedo recte dicenda est, quae de illa saporem non habet. Non itaque, benignissime domine, licet nimis tepidam famem cordis mei, quam hac esurie patitur, satietas aliqua mundanae voluptatis evacuet: non ejus sitim delectatio quaelibet carnalis exstinguat; sed in mente tui humilis dilectoris 295 in dies excrescat. Sit anima mea hujus avida famis, ad omnia terrena fastidiosa, ut ab iis deficiens, in illam proficiens, per spiritualem esuriem ad beatam perveniat satietatem, qua ipse insignibus dives meritis satiari et beatificari meruisti. Adeant alii pauperes januas divitum, ut terrenis epulis satiati corporeae famis expellant incommoda; ego ad tuae pietatis januas pulso, ut satietatem terrenae delectationis evadere, et famem supernae dulcedinis indeficientem merear obtinere. Hanc esurire, hanc sitire, ad hanc gemere, huic suspirare inardesco.

Consule mihi, martyr gloriosissime. Ecce indiscreta fortasse verbositas dicit: Satis oratum est, et affectus desiderii clamat: Adhuc ardentius orationi insiste. Itane, dulcissime domine et ferventissime Christi amator, sese habet non ficta orandi devotio, ut orationi quo plus intendit, plus accendatur? Siccine in spiritu et veritate orantes incomparabilis attrahit odor charitatis, ut dum oratio ad terminum dicitur, diutius orare delectet? Ita plane. Beata mens illa, quam tale veraciter inflammat incendium. Sed ut jam mea qualiscunque claudatur oratio, deprecor te, beatissime martyr et praecipua columna Ecclesiae Dei Laurenti, qui feliciter a benignissimo Jesu audire meruisti, veni, desiderator bone; suscipient te angeli mei, quoniam assatus non negasti me, probatus confessus es me: te, inquam, deprecor, subleva tuis sublimibus et potentissimis meritis orationem meam, quatenus quod summe desidero( videlicet ut a me exstirpetur omnis iniquitas, et vera usque in finem in me proficiat charitas), te interveniente, et bono Domino Jesu favente, merear obtinere, praestante eodem Domino et Redemptore nostro, qui est cum Patre et Spiritu sancto vita et regnum in aeterna saecula. Amen.