Reader

ORATIO LXXIII [ol. LXXI]. AD SANCTUM DUNSTANUM. Cum recordatione miraculorum ejus.

Sancte Dunstane, dulcis ad invocandum, et benignus ad exaudiendum, pius ad subveniendum; tu ad te fugientibus nunquam incertum refugium, tu ad te clamantibus nunquam imparatum auxilium; sancte, benigne ac pie Dunstane, respice miseriam animae meae: si enim respexeris, si calamitatem meam et miseriam attenderis, profecto misericordiae tuae viscera non continebis. Timore, tremore, horrore cruciatur anima 298 mea; timet, tremit et exhorret immania, quae meretur, supplicia; et non est quo effugiat constituta ante judicem. Sola assistit; nullus, qui pro ea agat, existit. Vita discutitur, damnabilis invenitur. Bona etenim acta requiruntur; vix, aut nulla reperiuntur. Deferuntur admissa; negari non possunt tam multa et tam grandia, quae omnem veniae spem excludunt. Longanimem sui patientiam judex exigendo praetendit; nihil nisi pertinacem sui impoenitentiam ista obtendit. Circumsistunt accusantes, iterant et reiterant, replicant et explicant delatas accusationes. Undique accusatur, a nullo excusatur. Astant et exspectant crudeles ac horrendi tortores, ut prolata damnationis sententia mox eam ad cruciandum abripiant. Tanta miseriarum mole obruta miserabilis anima quaerit, et circumspicit; et ecce, qui consurgat, et pro ea respondeat, nullum aspicit.

Tu ergo, pie, misericors et clemens Dunstane, surge, surge, exhibe solitam opem miserationis, adhibe viscera pietatis, impende suffragium interventionis: ad te clamandum invitabant et exhortabantur opera pietatis, quae de te praedicantur; sed repellunt, ac obtundunt opera impietatis, quae a me commissa a te horrore intolerabili abominantur atque exsecrantur. Ecce miseria, ecce angustia; ubi reus condemnatur, et omnis Dei misericordiae ac pietatis sinus obseratur; sic arguitur, confunditur, obtunditur, accusatrice conscientia, ut nec judicem deprecari audeat, nec qui deprecetur pro ea: sed, o tu, misericors et pie, ubi pietas, ubi miseratio, ubi misericordia, nisi ubi miseria? Cui pius, cui misericors fies, nisi misero? Agnosco, agnosco, agnoscens obmutesco. Intentans enormitatem criminum meorum; attamen quanto major miseria, tanto fit praedicabilior misericordia; nec miseria mea tanta erit, ut deficiens fiat potentia tuae virtutis. An eo usque amplificatur miseria mea, ut angustetur misericordia tua? An invalitudo mea praeponderabit potentissima merita tua? imo meritorum tuorum praeponderans gratia sustollat, leviget ac evacuet impietatum mearum pondera. Libentissime tibi judex ipse donabit quidquid tua tam dilecta et chara eum familiaritas postulabit: non negabit tibi unius salutem miseri, salus ipsa cui tam familiaris existis; facile reddet tibi unius mortui vitam, vita ipsa apud quam tantam habes gratiam.

Ne deficiat, quaeso, in me uno tuae benignitatis munificentia, cujus in multis et tam innumeris redundant beneficia. Obtineam per te indulgentiam, ut tam dilecti et diligentis Dei, ac Domini tui in omnes praedicent ac magnificent misericordiam. O quam praedicandis monstrabat Deus indiciis quantum ei tu gratus esses ac familiaris! O inaestimabilis cordis tui puritas, cum qua tam crebro sermocinabantur angeli Dei! o inaestimabilis apud Deum familiaritas, cui sic familiaris erat angelorum dignitas! O decus ac praemium virginitatis, cui sic adgaudet natura angelicae dignitatis! In coelum deducebaris, intereras beatis agminibus illorum, oblectabaris modulationibus angelicis, cantans cum illis canticum, quod solus cantat chorus virginalis. Rursus tibi in terris hymnam celebranti vicissim aderat et consonabat melodia coelestis; concinebant agmina virginitatis, summa dignitas supernae civitatis. Potens ac praepotens gratia, cui sic obsequens erat dignitatis angelicae potentia! Excellens ac praecellens meriti eminentia, quam sibi acceptam, sic pretiosam divina monstrabat superexcellentia! Nunquam ergo tam dilecti, tam familiaris sui precem avertet, ut reo uni veniam non donet. Denique ipse testatur quoniam non vult ut peccator moriatur: libenter itaque animae peccatrici salutem dabit, cujus testatur se nolle mortem.

Rursus occurrunt spes et confidentia ereptionis meae apud ipsum judicem, insignia familiaritatis tuae. Quos enim praenuntios, quos apparitores ad te praemisit, cum directam tuam beatam animam jam carne abituram, illum adituram, ac secum permansuram adjudicavit? ne ullo metu terreretur, stupore turbaretur, incertitudine sollicitaretur, dies praedicitur, aeternae beatitudinis mansio promittitur, ducatus curiae coelestis adducitur; a quo hilari securitate, ac secura hilaritate perducatur.

Quanta et o quanta, quali et o quali suscipitur exsultatione, qui cum tali ac tanta deducitur apparitione? quantum jucundatur et glorificatur susceptus, cujus sic honorificatur adventus? Quanta denique veneratione, quanta glorificationis exhibitione fit ipsa annuntiatio migrationis tuae? Per visum tibi sedenti in cathedra tua pontificali astans et circumstans angelorum frequentia supernorum civium curia, quaerit a te quoad tibi placeat commorari in carne ista; refert nuntium, indicat votum totius supernae concionis optantis, orantis ac deprecantis, ut jam cum eis ante summum pontificem perpetuum Sanctus decantes in coelis. Respondisti te nunc non posse abire; quia Dominicae Ascensionis aderat festum, in quo allocuturus et communicaturus eras commissum tibi populum. Fit concessio justae et charitativae excusationis; indicitur dies, in qua nulla occurreret causa dilationis. O insignis et admirabilis gratia familiaritatis; cujus solius voluntati, totius supernae dignitatis votum ac voluntas cedit! Concedit dilationem sui, ne hujus non habeat adimpletionem; quod non vult, illa fieri mavult, quam ne non fiat quod ista vult. Quo ergo amore praesentia ejus amatur et amplectitur, cujus absentia sic desideratur et exspectatur? Quod a Deo gratiae donum accepit in coelis, cui tantum gloriae munus in terris concessit? Splendidus in stola virginitatis, quam veneranter suscipitur ad nuptias Agni. Inter primos discumbit; quia cum decore integritatis induitur virtute humilitatis; praeditusque gratia charitatis ac totius virtutis sequitur Agnum quocunque vadit. Quomodo ergo tam amatus, tam familiaris apud ipsum auctorem salutis, misericordiae ac pietatis, non obtinebis salutem unius peccatoris, si voluntas adest, constat quia possibilitas non deest; nec voluntatem fas est abesse, quia te voluntati ejus fas non est contrarium esse, qui omnes homines vult salvos facere. Obtine itaque quod vis, et quod potes obtine: liberetur et vivat tua intercessione anima mea, pro qua, ut viveret. mori voluit vita beata, Deus ipse misericordia mea, qui est benedictus in saecula. Amen.