Jerome

Reader

Read texts in the original and in translation.
Settings
Not signed in
Find in Jerome
You can also type short locations such as 1, 1.1, 1:2, or 1-3 inside the current work.
Vitae monasticae institutio
Choose a text id="mobileReaderAuthor" class="mobile-reader-author" href="/authors/athanasius-the-great-of-alexandria" aria-label="More works by Athanasius the Great of Alexandria"> —
⋯
More

Original: Pg Scrape Grc

Vitae monasticae institutioΤοιοῦτος ὁ μοναχὸς, καὶ οὕτω χρὴ εἶναι τὸν μοναχὸν, ἀπεχόμενον ἀπὸ γηΐνων πραγμάτων· οὐ μὴν δὲ ἀλλὰ καὶ Χριστοῦ στρατιώτην, ἄϋλον, ἀμέριμνον, πάσης πραγματευτικῆς ἐννοίας καὶ πράξεως ἐκτός. Ἐν τούτοις ἤτω ὁ μοναχὸς, μάλιστα ὁ πᾶσαν ὕλην τοῦ κόσμου τούτου καταλιπών· καὶ ἐπὶ τὰ ὡραῖα κάλλη τῆς ἡσυχίας ἡ ἄσκησις, ἡδὺς ὁ βίος, ἡ πρᾶξις τερπνή. Βούλει τοιγαροῦν, ἀγαπητὲ, τὸν μονήρη βίον ἀναλαβεῖν, καὶ ἐπὶ τὰ τῆς ἡσυχίας ἀποτρέχειν τρό παια· ἄφες ἐκεῖ τὸν κόσμον καὶ τὰς τοῦ κόσμου φροντίδας, τάς τε ἐπὶ τούτων ἀρχάς τε καὶ ἐξουσίας, τουτέστι μόνος ἄϋλος ἔσο, ἀπαθὴς, πάσης ἐπιθυμίας ἐκτὸς, ἵνα, τῆς ἐκ τούτων περιστάσεως ἀλλότριος γενόμενος, δυνηθῇς ἡσυχάζειν καλῶς. Εἰ μὴ γάρ τις τούτων ἑαυτὸν ὑπεξάρῃ, οὐκ ἂν δυνηθῇ ταύτην κατ ορθῶσαι τὴν πολιτείαν. Τροφῶν βραχέων ἀντέχου καὶ εὐκαταφρονήτων, μὴ πολλῶν καὶ εὐπεριστάτων, ἢ μᾶλλον ἀπεριστάτων. Ἐὰν δὲ καὶ ὡς φιλοξενίας χάριν περὶ τὰ πολυτελῆ λογισμὸς γένηται, ἄφες τοῦτον ἐκεῖ, μὴ ὅλως πεισθῇς αὐτῷ· ἐνεδρεύει γάρ σε διὰ τούτου ὁ ὑπεναντίος, τοῦ ἀποστῆσαι τῆς ἡσυχίας. Ὅρα μὴ ἐπιθυμήσῃς πλοῦτον ἔχειν πρὸς διά δοσιν τῶν πενήτων· κρεῖσσον γὰρ λόγος ἀγαθὸς ὑπὲρ δόμα· ἔστι γὰρ καὶ αὕτη ἀπάτη τοῦ πονηροῦ πρὸς κενοδοξίαν πολλάκις καὶ εἰς πολυπραγμοσύνης αἰτίαν ἐμβάλλουσα τὸν νοῦν. Περὶ δὲ ἱματίων, μὴ ἐπιθυμή σῃς πολλὰ ἔχειν ἱμάτια· ἀλλὰ τὰ ἀρκοῦντα τῇ ἀνάγκῃ τοῦ σώματος μόνα προνοοῦ. Ἐὰν δέῃ τροφῶν ἢ ἱματίων, μὴ αἰσχυνθῇς τὰ παρ' ἑτέρων σοι προσφε ρόμενα λαβεῖν· τοῦτο γάρ ἐστιν ὑπερηφανίας εἶδος. Ἐὰν δὲ καὶ αὐτὸς ἐν τούτοις περισσεύῃς, δίδου τῷ ὑστερουμένῳ· οὕτως ὁ Θεὸς τοὺς ἑαυτοῦ παῖδας οἰ κονομεῖσθαι βούλεται. Ἔχων τοῦ ἐνεστῶτος καιροῦ τὰ δέοντα, εἰς τὸν μέλλοντα μὴ μεριμνήσῃς καιρὸν, οἷον ἡμέρας μιᾶς, ἢ ἑβδομάδος, ἢ μὴν ἐνεστῶτος καιροῦ· αὐτὸς ὁ καιρὸς ἐπιχορηγήσει τὰ δέοντα. Ἀλλὰ μᾶλλον ζήτει μάλιστα τὴν βασιλείαν τῶν οὐ ρανῶν. Τῆς ἑαυτοῦ ὠφελείας πάντοτε φρόντιζε, καὶ τὸν τῆς ἡσυχίας περιποιοῦ τρόπον. Μὴ ἀγαπήσῃς οἰκῆσαι μετὰ ἀνθρώπων ὑλικῶν καὶ ἐμπερισπάστων· ἢ μόνος οἴκει, ἢ μετὰ ἀνθρώπων ἀΰλων καὶ ὁμοφρό νων· ὁ γὰρ μετὰ ἀνθρώπων ὑλικῶν καὶ ἐμπερισπά στων οἰκῶν, πάντως κοινωνήσει καὶ αὐτὸς τῇ τούτων περιστάσει, καὶ δουλεύσει ἀνθρωπίναις ἐπιταγαῖς, λαλιαῖς τε ματαίαις, καὶ τοῖς ἄλλοις ἅπασι δεινοῖς, ὀργῇ, λύπῃ, μανίᾳ τῶν ὑλῶν, φόβῳ τῶν σκανδάλων, γονικαῖς μερίμναις, συγγενικαῖς φιλίαις. Ἀλλὰ γὰρ τῆς πρὸς τούτους συντυχίας παραιτοῦ, μήποτέ σε ἀπολέσωσι τῆς ἐν τῷ κελλίῳ ἡσυχίας, καὶ περὶ τὰς ἑαυτῶν περιστάσεις ἀγάγωσιν. Ἐὰν δὲ καὶ τὸ κελλίον ἐν ᾧ καθέζῃ εὐπερίστα τον ᾖ, φεῦγε, καὶ αὐτοῦ μὴ φείσῃ, μὴ ἑλκυσθῇς εἰς ἀγάπην αὐτοῦ. Πάντα ποίει, πάντα πράττε, ὅπως δυνηθῇς ἡσυχάσαι, καὶ σχολάσαι, καὶ σπουδάσαι γενέσθαι ἐν τοῖς τοῦ Θεοῦ θελήμασι, καὶ ἐν τῇ πάλῃ τῶν ἀοράτων. Εἰ μὴ δύνασαι ῥᾳδίως ἡσυχάσαι ἐν τοῖς σοῖς μέρεσι, δός σου ἐπὶ ξενιτείαν τὴν πρόθεσιν, καὶ ἐπὶ ταύτην κατάσπευδέ σου τὸν λογισμόν· γενοῦ καθά περ τις πραγματευτὴς ἄριστος, τὰ πάντα πρὸς ἡσυχίαν δοκιμάζων, καὶ τὰ πρὸς ταύτην ἥσυχα καὶ χρήσιμα. Πλὴν λέγω σοι, ξενιτείαν ἀγάπα· ἀπαλλάττει γάρ σε τῶν κατὰ τὴν ἰδίαν χώραν περιστά σεων, καὶ τῆς κατὰ τὴν ἡσυχίαν ὠφελείας μόνον ἀπολαύειν ποιεῖ. Τὰς ἐν πόλει διατριβὰς φεῦγε, καὶ ἐν ἐρήμῳ καρτέρησον, εἰ δυνατὸν τὸ καθόλου. Εἰς πόλιν μὴ ἀπαντήσῃς· οὐδὲν γὰρ εὔχρηστον, οὐδὲν ὠφέλιμον τῇ πολιτείᾳ σου ἐκεῖ θεάσῃ. Μὴ δειλιάσῃς ἦχον αὐτῶν, ἢ πτοηθῇς· μηδὲ ἀποφύγῃς τὸ στάδιον τῆς σῆς ὠφελείας. Ἀφόβως ὑπόμεινον, καὶ ὄψει τοῦ Θεοῦ τὰ μεγαλεῖα, τὴν ἄλλην ἅπασαν ἐπὶ σωτηρίαν πληροφορίαν. Ἐὰν φίλους ἔχῃς, φεῦγε τούτων τὰς συνεχεῖς συντυχίας· διὰ μακροῦ γὰρ αὐτοῖς συντυγχάνων εὐ χάριστος ἔσῃ. Ἐὰν δὲ κατανοήσῃς διὰ τούτων αὐτῶν βλάβην σοι γινομένην, μηδόλως ἐγγίσῃς· φίλους γὰρ ἔχειν σε χρὴ τοὺς ὠφελίμους καὶ συλλαμβανομένους τῇ σῇ πολιτείᾳ. Φεῦγε τῶν πονηρῶν ἀνδρῶν καὶ μαχίμων τὴν συντυχίαν· μηδενὶ τούτων συνοικήσῃς· ἀλλὰ γὰρ καὶ τὰς φαύλας αὐτῶν προθέσεις παραιτοῦ. Ἄνδρες εἰρηνικοὶ ἀδελφοὶ, καὶ πνευματικοὶ πα τέρες ἅγιοι, ἔστωσαν φίλοι σοι. Μὴ μετὰ περισπω μένων συναυλίζου, μηδὲ συμπόσιον ἔχῃς μετ' αὐτῶν· μήποτέ σε περὶ τὰς ἑαυτῶν ἀπάτας ἑλκύσωσι, καὶ τῆς κατὰ τὴν ἡσυχίαν ἐπιστήμης ἀπαγάγωσιν. Ἐὰν δέ τις τῶν κατὰ τὴν ἀγάπην τοῦ Θεοῦ πορευομένων, ἐλθὼν πρὸς σὲ, ἐπὶ τὸ φαγεῖν προσκαλέσηταί σε, καὶ θέλῃς ὑπάγειν, ὕπαγε μὲν, τάχιον δὲ ἐν τῷ κελλίῳ σου ὑπόστρεφε. Εἰ δυνατὸν, ἐκτὸς τοῦ κελλίου σου μὴ κοιμηθῇς ἔξω· ἵνα διὰ παντός σοι παραμένῃ ἡ τῆς ἡσυχίας χάρις, καὶ τῆς ἐν αὐτῇ προθέσεως ἀνεμπόδιστον ἕξεις τὴν λατρείαν. Μὴ γίνου ἐπιθυμη τὴς βρωμάτων καλῶν· ἡ γὰρ σπαταλῶσα ψυχὴ, ζῶσα τέθνηκε. Μὴ χορτάσῃς τὴν κοιλίαν σου βρώματα διάφορα, ἵνα μὴ πόθος σοι τούτων γένηται, καὶ περὶ τραπέζης ἐμποιήσῃ σοι τὸν πόθον. Εἴρηται γὰρ μὴ ἀπατᾶσθαι χορτασίᾳ κοιλίας. Ἐὰν δὲ καὶ συνεχῶς ἔξω τοῦ κελλίου σου θεάσῃ σεαυτὸν προσκαλούμενον, παραιτοῦ. Ἔστιν ἐπιζήμιος ἡ ἔξω τοῦ κελλίου σου συνεχὴς διατριβὴ, ἀφαιρεῖται τὴν χάριν, σκοτίζει τὸ φρόνημα, μαραίνει τὸν πόθον.

Spanish Gemini
1.1
Institución de la vida monástica. Tal es el monje, y así debe ser el monje: que se abstenga de las cosas terrenales; más aún, que sea un soldado de Cristo, inmaterial, libre de preocupaciones, ajeno a todo pensamiento y actividad de negocios. En esto debe estar el monje, especialmente aquel que ha abandonado toda la materia de este mundo; y en los bellos encantos de la quietud, la ascesis es dulce y la práctica deleitable. Si deseas, pues, amado, emprender la vida solitaria y correr hacia los trofeos de la quietud, deja allí el mundo y las preocupaciones del mundo, así como los principados y potestades de estos, es decir, sé solo, inmaterial, impasible, libre de todo deseo, para que, habiéndote vuelto ajeno a la perturbación que proviene de ellos, puedas estar en quietud adecuadamente. Pues si alguien no se aparta de estas cosas, no podrá llevar a cabo esta forma de vida. Apégate a alimentos escasos y despreciables, no a muchos y complicados, o mejor aún, a ninguno que te distraiga. Y si, bajo el pretexto de la hospitalidad, surge en ti el pensamiento de buscar cosas lujosas, abandónalo allí, no te dejes persuadir en absoluto por él; pues a través de esto el adversario te tiende una emboscada para apartarte de la quietud. Cuida de no desear poseer riquezas para repartirlas entre los pobres; pues mejor es una buena palabra que un don; ya que esto es también, a menudo, un engaño del maligno hacia la vanagloria y una causa que arroja a la mente a la multiplicidad de ocupaciones. En cuanto a las vestiduras, no desees tener muchas; sino provee solo lo que baste para la necesidad del cuerpo. Y si necesitas alimentos o vestiduras, no te avergüences de recibir lo que otros te ofrecen; pues esto es una forma de soberbia. Pero si tú mismo abundas en estas cosas, dáselo al que carece; así quiere Dios que sus hijos sean administrados. Teniendo lo necesario para el tiempo presente, no te preocupes por el tiempo venidero, ya sea por un día, una semana o un mes del tiempo presente; el tiempo mismo proveerá lo necesario. Busca, más bien, sobre todo el reino de los cielos. Preocúpate siempre de tu propio provecho y adquiere el modo de la quietud. No ames habitar con hombres materiales y distraídos; habita solo o con hombres inmateriales y de un mismo sentir; pues quien habita con hombres materiales y distraídos, participará inevitablemente de la perturbación de ellos y servirá a los mandatos humanos, a las conversaciones vanas y a todos los demás males: la ira, la tristeza, la manía por las cosas materiales, el miedo a los escándalos, las preocupaciones por los padres y las amistades familiares. Pero rehúye el trato con ellos, no sea que te hagan perder la quietud de tu celda y te arrastren a sus propias perturbaciones. Y si la celda en la que te sientas es fuente de distracción, huye, no la perdones, no te dejes atraer por el apego a ella. Haz todo, actúa en todo, para que puedas estar en quietud, tener tiempo libre y esforzarte por estar en los deseos de Dios y en la lucha contra los invisibles. Si no puedes estar en quietud fácilmente en tus propios lugares, dedica tu propósito al exilio y apresura tu pensamiento hacia esto; sé como un excelente comerciante, examinando todo en función de la quietud y lo que es tranquilo y útil para ella. Sin embargo, te digo: ama el exilio; pues te libera de las perturbaciones de tu propia tierra y hace que disfrutes solo del provecho de la quietud. Huye de las estancias en la ciudad y persevera en el desierto, si es posible del todo. No vayas a la ciudad; pues no verás allí nada útil ni provechoso para tu forma de vida. No te acobardes ante el ruido de ellos, ni te asustes; ni evites el estadio de tu propio provecho. Permanece sin miedo y verás las grandezas de Dios, toda la plenitud de la salvación. Si tienes amigos, huye de sus encuentros continuos; pues tratándolos de vez en cuando les serás grato. Pero si comprendes que a través de ellos mismos te sobreviene un daño, no te acerques en absoluto; pues debes tener como amigos a aquellos que son útiles y colaboran con tu forma de vida. Huye del trato con hombres malvados y pendencieros; no convivas con ninguno de ellos; más aún, rechaza también sus propósitos viles. Que tus amigos sean hermanos pacíficos y santos padres espirituales. No habites con personas distraídas, ni celebres banquetes con ellos; no sea que te arrastren a sus propios engaños y te aparten del conocimiento de la quietud. Pero si alguno de los que caminan en el amor de Dios viene a ti y te invita a comer, y deseas ir, ve, pero regresa pronto a tu celda. Si es posible, no duermas fuera de tu celda; para que la gracia de la quietud permanezca siempre contigo y tengas un culto sin obstáculos en el propósito que en ella tienes. No seas deseoso de buenos alimentos; pues el alma que se entrega al lujo, viviendo, está muerta. No sacies tu vientre con diversos alimentos, para que no nazca en ti el deseo de ellos y te provoque el anhelo por la mesa. Pues se ha dicho que no hay que dejarse engañar por la hartura del vientre. Y si te ves continuamente invitado fuera de tu celda, recházalo. La estancia continua fuera de tu celda es perjudicial, quita la gracia, oscurece el entendimiento y marchita el deseo.

Intertext edge

Open linked passage

Note