Reader

EXPOSITIO INTERLINEARIS LIBRI JOB. CAPUT XXXIX.

Numquid nosti tempus partus ibicum in petris, vel parturientes cervas observasti? Dinumerasti menses conceptum earum, et scisti tempus partus earum? Incurvantur ad foetum et pariunt, et rugitus emittunt. Separantur filii earum, pergunt ad pastum; egrediuntur et non revertuntur ad eas. Quis dimisit onagrum liberum, et vincula ejus quis solvit? Cui dedi in solitudine domum, et tabernacula ejus in terra salsuginis, et contemnit multitudinem civitatis. Clamorem exactoris non audit; circumspicit montes pascuae suae, et virentia quaeque perquirit. Numquid volet rhinoceros servire tibi, aut morabitur ad praesepe tuum? Numquid alligabis rhinocerota ad arandum loro tuo, aut confringet glebas vallium post te? Numquid fiduciam habebis in magna fortitudine ejus, et derelinques ei labores tuos? Numquid credes ei, quod reddat sementem tibi; et aream tuam congreget? Penna struthionum similis est pennis herodii et accipitris; quando derelinquit in terra ova sua, tu forsitan in pulvere calefacies ea. Obliviscitur quod pes conculcet ea, aut bestiae agri conterant. Duratur ad filios suos quasi non sint sui; frustra laboravit, nullo timore cogente. Privavit enim eam Deus sapientia, nec dedit illi intelligentiam. Cum tempus fuerit, in altum alas erigit: deridet equum et ascensorem ejus. Numquid praebebis equo fortitudinem, aut circumdabis collo ejus hinnitum? Numquid suscitabis eum quasi locustas? Gloria narium ejus terror. Terram ungula fodit, et exsultat: audacter in occursum pergitarmatis. Contemnit pavorem, nec cedit gladio. Super ipsum sonabit pharetra, vibrabit hasta et clypeus. Fervens et fremens sorbet terram, nec reputat tubae sonare clangorem. Ubi audierit buccinam, dicet: Vah. Procul odoratur bellum, exhortationem ducum, et ululatum exercitus. Numquid per sapientiam tuam plumescit accipiter, expandens alas suas ad austrum; aut ad praeceptum tuum elevabitur aquila? et in arduis ponet nidum suum? In petris manet, et in praeruptis silicibus commoratur, atque inaccessis rupibus. Inde contemplatur escam, et de longe oculi ejus prospiciunt: pulli ejus lambunt sanguinem, et ubicumque cadaver fuerit, statim adest. Et adjecit Dominus, et locutus est Job: Numquid qui contendit cum Deo, tam facile conquiescit? Utique qui arguit Deum, debet respondere ei. Respondens autem Job Domino, dicit: Qui leviter locutus sum, respondere quid possum? Manum meam ponam super os meum: unum locutus sum, quod utinam non dixissem; et alterum, quibus ultra nihil addam.

Apostolos et omnes praedicatores veritatis significat, qui id est, damula. in fortitudine fidei, velut in petris per Spiritum imbuentem eos, verbum Evangelii pariunt. Vivum verbum Dei penetrans, in hoc spiritali conceptu profectus quosdam incrementorum, velut per menses temporum in cordium sinibus operatur. Condescendo in infirmioribus. Persecutionibus, sive affectu charitatis Sancti compulsi clamant ad Deum. A carnalibus et pristinis desideriis suis. Ad beatitudinem vitae aeternae. proficiunt in virtutibus, ad inanes cogitationes hujus saeculi. Populum Judaeorum. in desideriis. Legis praecepta, quibus nunc spoliati sunt. Quia de regno expulsi sunt. in vita sterili, et in terra infructuosa. Ecclesiam communis vitae. hanc multitudinem quisque Judaeus contemnit. Cujuslibet evangelizantis verbum Dei, et fidem Ecclesiae. superbos Scribas et Pharisaeos. traditiones eorum, quae ad delicias carnis pertinent. Idem et unicornis. Superbia in cornu designatur. Populum Gentilem significat. ad pastum doctrinaetuae in Ecclesia. Populus quondam incircumcisus carnalium voluptatum, loro fortissimo charitatis Christi per fidem alligatus, et confringet duritiam peccatorum, et colet terram Dominicam humilitatis. Ego Deus novi fortitudinem charitatis ejus et patientiae; et idcirco dereliqui ei ad imitandum me omnes labores dispensationis meae. Ut mihi Ecclesiae fructum afferat. Quorum tria sunt genera; album, nigrum, varium. Hae tres aves homines diversi facinoris significant, sed in Ecclesiam similitudine morum perveniunt. Ecclesiae filios, quos hic parit per doctrinam. Relinquere autem eos dicitur, dum adversantibus non resistit. fovendo doctrina. Ecclesia non curat. damnatio persecutionis. serpentes antiqui suadendo illicita. id est, Ecclesia, quoniam generationem terrenam non attendit, sed negat ut illic inveniat. subauditur, non frustra. Voluntarie, non timore veteris Legis, Ecclesia filios suos in persecutione dimisit. Quia stulta mundi elegit. Ideo Ecclesiam privavit carnali sapientia. fugere damna terrena. reddendi mercedem. in sublimitatem meriti. diabolum et satellites ejus, quoniam deficient in novissimo. diabolo adversariam potestatem. pro superbia qua contra Deum perversa loquitur. Quia sicut locusta terrae, ita diabolus agro Christi nocere desiderat. Fortitudinis ejus audacia, ut inimicos suos in fugam vertat, inimicos scilicet Christi. Terrenos homines in terrena demergens supercalcat. quia aliquando contra eos, qui spiritalibus armis induti sunt, confidit. Quoniam frequenter gladio verbi Dei ad horam territus, revertitur. Locus iniqui, in quo perfidia absconditur, sicut sagittae in pharetra. Diversas nequitias satellitum ejus dicit, quibus ipse exercitum Christi aliquando aggreditur. terrenos in opere suo. Praedicationes audire non timet. Quando adversarius audierit adhortantem commilitones suos, Doctorem Ecclesiae, dicit: Vah; quis contra me ascendat? hoc est, ut audeat contra me pugnare. De longe sentit eos, qui diversis hortationibus se invicem contra diabolum acuunt, quod significat ululatus exercitus. baptismi bonis ornabitur, quia nunc populum christianum significat. spiritalem ascensionem in fervorem charitatis. de infimis mundi illecebris, tunc fortis in spiritali volatu. in meritis bonis mansionem suam. In fortibus fundamentis blasphemi intelliguntur, qui sunt nimium duri corde. in cordibus peccatorum hominum. Per peccatores alios decipit. adversarii mentis intuitus subtili intentione longe prospicit. socii diaboli livore invidiae sitientes sanguinem hominum lambunt. Diabolus, et socii ejus, ubi peccatum agnoscunt, foetorem animae sciunt. Hic apparet, quod contra Deum quadam praesumptionis audacia ex fiducia bonae conscientiae sit locutus, non tamen blasphemaverit Deum, sicut quibusdam videtur. Ad interrogata respondit, et ait scriptor libri hujus. Beatus Job agnoscens se leviter et non consummare locutum, dicit omnino se Deo non posse respondere. boni operis tegere culpam incaute locutionis. Duo illa verba Ac si dicat: Rectum esse aestimo, quae ait: Anima mea elegit suspendium, et mortem ossa mea. Et: Si flagellat occidat semel, et non de poenis innocentum rideat. quidem me inter homines credidi, sed te loquente, et ante flagella pravum, et post flagella me rigidum inveni; quibus ultra non addo. quia nunc quanto te subtilius loquentem intelligo, tanto memetipsum humilius investigo.