Reader

Post abbatem Ansteum secundum, elegerunt monachi sancti Arnulfi Joannem abbatem tertium.

Post Ansteum suscepit Joannes officium pastorale sancti Arnulfi. Hujus temporibus, primi Otthonis magnifici famosissimique imperatoris genitoris secundi ejusdem nominis, qui pro defensione sanctae Dei Ecclesiae contra Saracenos in Apulia praelium totis saeculis memorandum commisit, erat comes palatii nomine Teubertus, opibus florens, vir in divinis atque humanis rebus strenuissimus, omnique bonitate conspicuus. Hic ex Ermentrude conjuge feminei sexus prolem susceperat; sed quia masculini deerat, creber in orationibus persistens, a Deo sibi filium dari poscebat. His intentus, accidit ut quadam die monasterium sancti Arnulfi ea de causa adiret, diuque humi stratus ante sacrosanctum altare orationem protelaret. Joannes autem abbas ejusdem loci ante valvas basilicae stabat immotus, donec comes Palatinus exiret, qui ab ecclesia digredienti post salutationem oscula praelibans:« Laetare, inquit, virorum nobilissime, tuasque orationes a Domino exauditas cognosce.» Cumque ille rei novitate horrore perfusus venerabundus astaret, rogans unde id sciret, ille ait:« Cui mentium secreta patent revelante didici te masculinam prolem jam diu a Deo precatu quaesitam promeruisse. Namque brevi stirps virilis ex casto tibi matrimonio erit, vocabulo Benedictus, ab eo qui vocat ea quae non sunt tanquam ea quae sunt per omnia benedicendus. Cave ei nomen immutes, quod qui cuncta ex nihilo creavit, dedit; natumque domino sanctoque Arnulfo nutriendum sub regulari praeposito trade, cujus quandoque propagator enitescet longe lateque.» Credulus ille viri Dei affatibus, domum pro responso accepto reversus est laetus. Interea non multis elapsis diebus, mater, quem auspice Christo conceperat, prospere filium enixa est. Genitor vero clam matre sumptum puerum una cum nutrice ad monasterium superius dictum abbati Joanni differt, postulans ut ab ipso catechumenus efficiatur. Non renuit vir sanctus, quin quod comes rogarat, actu tum implevit, nomenque imposuit.

Expletis his, comes puerum pallio purpureo involutum ecclesiae infert, atque altari superponens, domino sanctoque obtulit Arnulfo, abbate fratribusque astantibus. Sublatus inde ab abbate, nutrici ad nutriendum redditur, sicque domi refertur. Matrona denique post incommodum convalescente, ubi congruum vidit, viro suo ait:« Christi sacramentis nostram, si vestrae placet celsitudini, sobolem tempus instat ut jubeatis initiari, et ab linea proavorum titulum sumere nominis. Nuperrime hoc actum est,» comes inquit. Illa quo vel a quo sciscitante:« Apud coenobium beati Arnulfi, inquit, a Joanne loci ipsius abbate, qui et eum Benedictum nominari jussit.» Contristata matrona:« Hoc, ait, vocabulum solis saeculo renuntiantibus monachis est congruum, a sancto Benedicto ad eos derivatum.-- Hoc, inquit comes, et ipse in processu temporis erit.» Quo audito illa:« Tantam infamiam, inquit, Dominus nostro non sinat generi illatam iri, ut ex me natum puerum videam unquam professionis hujus ferentem habitum.» Quam comes blande corripiens, simulque viri Dei prophetiam denuntians, non solum ab intentione revocavit, sed etiam gratulabundam ex dono sibi a Deo concesso reddidit. Iste Joannes, qui pastor est ecclesiae hujus sancti Arnulfi, multis fulsit miraculis. Subjectionem utique et obedientiam abbati suo, cum esset Gorziensis, sine mora obediebat. Abbas tamen subditus erat spiritualibus. Joannes abbas sancti Arnulfi cuncta exteriora provide, cum esset claustralis, procurabat consilio domini abbatis Gorziensis. Saepe ista dicebat abbas: Manifestis operibus indicat nobis frater Joannes quantae religionis floreat studio; priorque ejus humilitatem, jejuniorum observantiam, sapientiam, atque constantiam, ad probandam ejus patientiam diversa sibi injunxi officia, nunc ista, nunc illa: ipse nunquam contradicens, omni studio singula perficit; contumelias et opprobria plurima injuste illata a quibusdam fratribus nostris patientissime tolerat. Vere amicus Christi est, et discipulus nostri patris Benedicti... Sic abbas ejus Joannem absentem frequenter commendabat.

Beatus itaque Joannes fervens studio religionis, laternas fratrum saepe mundabat, mira humilitas. Cum erat hebdomadarius coquinae, ipse collo suo asportabat aquam, et infundebat caldariis, et cibum coquebat. Saepe solus, puerulo aquam infundente, farinam trium modiorum commiscuit, fermentavit, et inde panes confecit. In cibis, vestibus, lecto, in balneis et medicinis spernendis, in cura fratrum, in studio lectionum vere sanctus comperiebatur. Imitabatur pro posse Ambrosium sanctissimum in constantia, beatum Martinum in humilitate, Joannem Alexandrinum in eleemosynarum largitionibus, in exercenda justitia, cum pro causa monasterii ageretur, maxime strenuus. In molendinis, fluminibus, vinariis, armentis, gregibus, avibus ad usum fratrum sollicitus et optimus acquisitor. Magistris diversarum artium conductis fortissimo muro monasterium circumdedit. Officinas quae ruinam nimia vetustate minabantur, refecit; pallia vero et cortinas albas, infulas, tabulas aureas, in singulis altaribus calices, cruces ampullas, coronas et pulpitum, ubi Evangelium legitur, et caetera aurea, et lampades diversas distinctas ordinibus, et caetera beneficia non possum verbis evincere.

Contigit autem eo in tempore quam episcopus Adelbero subtraxit beneficium solitum fratribus Gorziensibus; sed divina inspirante gratia Gorziam venit Joanne insinuante, et villam quae quondam ad jus pertinebat monasterii, ipsis reddidit, quae vocatur Warigis villa( Varengeville). Joannes autem ivit ad tyrannum Bosonem, filium Richardi principis Burgundionum, ut restitueret fratribus Gorziensibus praedia quae injuste eis abstulerat; qui sibi primitus satis superbe respondit, et minas necis sibi imposuit: at ipse Joannes non pertimescens, sed viriliter contradicens, sibi multis discrimina latronum, nihil sibi tamen nocere queuntium, ad claustra rediit, statimque tyrannus arreptus gravi morbo, Gorziam misit nuntios, et cuncta ablata restituit. Fecit et petitiones multas beatus Joannes ab episcopo Adalberone, qui cum prius acquiescere nollet, postmodum visionibus sancti Petri territus, cuncta perficiebat. Post hoc sciendum, quoniam Adelberamum rex Saracenus Hispaniarum misit suos legatos ad Otthonem serenissimum imperatorem, amicitiam petens, sed contra fidem multa describens; ad quod missus est beatus Joannes abbas noster, ad praedicandum baptisma, et errorem commutandum. Iste enim fuit prudens in factis; bene arguit subditos, et monuit ut omnibus vitae eorum temporibus semper regulam custodirent.