Reader

VI. Epistola Sigefridi Moguntini archiepiscopi ad Gregorium papam. [MANSI Concil. XX, 433.]

Domino venerabili, et Patri in Christo amabili GREGORIO, primae sedis antistiti S. Moguntinus, id, quod est gratia Dei, debitae obedientiae subjectionem, et sedulam obsequii devotionem.

Quid causae intercedat, et quid impedimenti intercipiat quod sacro huic sanctae apostolicae sedis concilio interesse non possum, sicut jam priori legatione significavi, ita et nunc sanctae paternitati vestrae ex ipsa veritate denuntio, videlicet quod eodem paralysis morbo quo tunc laborabam, non quidem remissius, sed in dies auctius acriusque laboro. Non hoc praemitto, aut fastu superbiae, aut contemptu inobedientiae, quem animae morbum divina miseratio longe faciat a me. Non enim cujuslibet negotii quamlibet maximi me retinere posset impedimentum, cum me ad vos non sola ducit voluntas, sed et ardens trahit desiderium. Mea namque intererat, et haec obedientiae ratio et charitatis ordo poscebat, ut huic consortio sanctorum interessem, et de praesentia vel allocutione atque de salutifera collatione divini Patris mei, Gregorii, et Christi sacerdotum hilarescens in melius proficerem. Non poenitendum esset longae viae et magni laboris; quippe inde proveniret fructus magnae salutis. Maximas autem grates cum humili inclinio vestrae refero sanctitati quod legationi nostrae tam clementer aurem inclinastis, ipsosque legatos bene admisistis et melius dimisistis, quodque placuit vestrae sanctitati antiquae dilectionis et germanae affectionis nostrae tam benigne reminisci, nec in summa speculationis arce, et in ipsa omnium Ecclesiarum sollicitudine duxistis praetereundum quod olim, adhuc in ipsa privata conversatione, Christi inter nos fuerat charitate conjunctum. Primum multiplices erga me benignitatis vestrae gratias nulla temporum longinquitate deleri, nulla unquam rerum vel eventuum inaequalitate poterit oblitterari; sed ad hoc remedium nostra sedulo vigilabit industria, ut in hac perseverare vestra dignetur benevolentia. Quod autem in commonitorio vestro posuistis, me vestrae paternitati secretorum, imo salutis meae commisisse consilium; quod alia quaedam et correctionis limam addidistis ad castigationem vitae et morum; hoc semper feci et semper faciam, nec ab hoc opere unquam vita comite desistam; et quod ibi cautum est, cautissime cavebo, et quod ibi praeceptum est, prout vires dederit Deus, pleniter adimplebo. Et si aliter de me alicujus adversantis vobis suggeret relatio, noverit sanctitas vestra quod unitatem scindere et charitatem corrumpere suo mendacio conetur, nisi forte hoc accuset quod aliquando illud, quo me castigo, frenum disciplinae aliquantum laxare consilio fratrum compellor causa medicinae. Porro quod, de examinandis episcopis quos mihi nominastis, et introitum eorum et conversationem diligentissime inquirere, et per nuntios nostros vobis insinuari mandastis, perpendat vigilans ille oculus sapientiae vestrae quod, a reditu legatorum nostrorum usque ad hanc iteratam legationem, non tantum erat temporis interstitium ut vel fratres colligere vel examinationis etiam possem habere judicium, non aliud super hac re adhuc vobis de his intimare valeo, quam quod vel vos scitis vel communis habet opinio. Verum litteras vestras illis quantocius direxi, et ut mandatum vestrum impleant etiam nostris litteris diligenter submonui. De poenitentia autem Strasburgensis episcopi nihil certi possumus vobis respondere, quod nec, si ei injuncta esset, antehac scivi, nec, si eam observet, propter temporis compendium inquirere potui. De castitate vero clericorum et de Simoniaca haeresi, ad summam de omnibus quam mihi mandastis, semper, prout ipse adjuverit, obediam Deo et vobis. Erit autem apostolicae mansuetudinis et paternae dilectionis, si ad fratres mandata dirigere ecclesiastica, ut et temporum opportunitates et singulorum possibilitatem dignemini inspicere, ut et deviantibus et dyscolis adhibeatur disciplina quae debetur, et infirmis, et opus habentibus medico, compassio charitatis non negetur, saepeque examinatis negotiorum causis adhibeatur judicii censura, ut apostolicae discretionis et paternae pietatis modum non excedat justitiae mensura. Sacrum apostolatum vestrum pro nobis orantem Samarites ille custodiat, qui in custodiendo suum Israel non dormit neque dormitat, et divisiones gratiarum, quas in clave Petri adunavit, ipse in vobis unitas integrasque conservet, qui ipsam clavem vobis commisit.