Reader

Necrologium Sancti Victoris Parisiensis III Idus Febr.

Anniversarium piae memoriae M. Hugonis, qui a primario juventutis suae flore in hac domo nostra servitio Dei seipsum tradens, coelestis sapientiae donum coelitus sibi datum tam excellenter accepit, ut in tota Latina Ecclesia nullus ei in sapientia possit comparabilis inveniri: quod libri ejus quos hic apud nos dictavit, eloquentia, subtilitate, et sententiarum sublimitate fulgentes mirabiliter testantur: de quo et illud specialiter memoriae tradere volumus, quod beati Victoris reliquias multo labore quaesitas, multa difficultate impetratas, ab urbe Massilia apud nos detulit; et tam desiderabili et incomparabili thesauro Ecclesiam nostram locupletavit. Hujus itaque tam praeclari magistri per singulos annos memoria recolatur.

Robertus de Monte in appendice ad chronographiam Sigeberti, ad annum 1140.

Hugo Parisiensis Sancti Victoris canonicus, religione et litterarum scientia clarus, et in septem liberalium artium peritia nulli secundus obiit. Qui inter multa, quae utiliter scripsit, etiam librum de sacramentis valde necessarium duobus voluminibus comprehensum edidit: in cujus libri volumine secundo quiddam mirabile intexuit de quodam peregrino quem diabolus in specie sancti Jacobi apparens ad hoc seduxit, ut propria manu se interficeret. Cumque eum diabolus secum traheret, sanctus Jacobus superveniens eripuit eum de manu illius, et multa ei ostendens ante judicium Dei statuit, atque ut denuo vitae redderetur obtinuit. Petente etiam rege Ludovico explanavit Hierarchiam sancti Dionysii martyris multis obscuritatibus plenam.

Sanctus Bernardus epist. 77, ad M. Hugonem de Sancto Victore.

Si tibi videor tardius rescripsisse, scito me tarde quoque accepisse ad quod rescriberem. Nam quod miseras, non continuo ad me usque perlatum est, sed Pontiniaci diu ante retentum. Porro, ubi accepi, moram minime feci in rescribendo. Caeterum id brevius quam tua forte deposcebat intentio, sed non plane quam mea occupatio sineret. Curavi tamen ne te utcunque lateret quidquid super interrogatis ego sentirem, tuo sane eadem mea sensa et otio et ingenio plenius astruenda relinquens, si ita oportere cognoveris. Nec dubito ad manum tibi esse rationes certas et congruas auctoritates quibus facile id possis.

Anonymus monachus Gemeticensis, etc.

Eo tempore, quo scilicet ordo Cisterciensis et Carthusiensis fuerunt creati, magister Guillelmus de Campellis, qui fuerat archidiaconus Parisiensis, vir admodum litteratus et religiosus, assumens habitum canonici regularis cum aliquibus discipulis extra urbem Parisiensem in loco, ubi capella quaedam erat Sancti Victoris martyris, coepit monasterium aedificare clericorum. Assumpto autem illo ad episcopatum Catalaunensem venerabilis Gilduinus discipulus ejus primus abbas ibi factus est. Sub cujus regimine multi clerici nobiles saecularibus et divinis litteris instructi ad istum locum habitaturi convenerunt: inter quos magister Hugo Lothariensis sic dictus a confinio Saxoniae, et scientia litterarum et humili religione maxime effloruit. Hic multos libros edidit, quos quia vulgo habentur, non oportet enumerare.

Chronicum abbreviatum manuscriptum in bibliotheca Sancti Victoris.

M. Hugo de Sancto Victore in scientia litterarum nulli secundus in orbe.

Petrus Cellensis abbas lib. VII, epist. 19.

Curiositas an studii assiduitas te urgent, vilissimi hominis herbas et cortices insipidos mendicare, cum sedeas ad mensas divitis Augustini, benigni Gregorii, pecuniosi Hieronymi, gloriosi Ambrosii, Bedae omnium monetarum nummosi, profundissimi tanquam maris magni Hilarii, suavissimi eloquii Origenis, et aliorum innumerabilium, quorum nec micas sub mensa dignus sum colligere. Si nova placent, ecce magistri Hugonis, ecce sancti Bernardi scripta, in quibus nec rosae nec lilia desunt.

Jacobus de Vitriaco cardinalis lib. II Hist. Occidentalis cap. 24.

Inter canonicos Sancti Victoris, nominatissimus et praecipuus exstitit citharista Domini, organum Spiritus sancti, M. Hugo de Sancto Victore dictus, qui malogranata tintinnabulis conjungens exemplo sanctae conversationis multos ad honestatem incitavit, et melliflua doctrina ad scientiam erudivit; multos autem aquarum viventium puteos effodiens libris suis, quos de fide et moribus tam subtiliter quam suaviter disserendo edidit. Incerta et occulta divinae sapientiae pluribus aperuit, immortalem sui gloriam velut compositionem odoris et opus pigmentarii, et in omnium ore quasi mel dulcoratum velut musicum in convivio vini, et tanquam naves poma ferentes posteris relinquendo.

Vincentius Bellovacensis lib. XVII, cap. 62.

Hugo Parisiensis Sancti Victoris canonicus, religione et litterarum scientia clarus, et in septem liberalium artium peritia nulli sui temporis secundus fuit, qui inter multa quae utiliter scripsit, et librum de sacramentis valde necessarium duobus voluminibus comprehensum edidit. Scripsit etiam et alia plurima, etc.

Henricus de Gandavo Parisiensis theologus de illustribus Ecclesiae scriptoribus.

Hugo, clericus Sancti Victoris prope Parisios vir religiosus et doctissimus multa scripsit opuscula. Exposuit hierarchiam Dionysii subtillime. Scripsit etiam librum quem vocavit Sententiarum suarum. Scripsit de sacramentis Veteris et Novae legis codices duos multarum divisionum et capitulorum singulos. Scripsit alios libros de spirituali aedificio, de scientia, de vanitate et Arca Noe. Exposuit trifariam lamentationes Jeremiae, exposuit Canticum B. Virginis. Respondit cuidam beatae virgini Mariae cum derogatione obloquenti et calumnianti, quod Virgo virginum diceretur. Exposuit multos versus de psalmis compendiose. Scripsit et alium librum, quem vocavit Didascalicon.

Joannes de Sancto Victore in Memoriali historiarum ad annum 1117.

Hugo fuit Saxonicus genere, et ortu praepotenti parentela, adduxitque apud Sanctum Victorem avunculum suum Hugonem, cujus sumptibus fere tota aedificata Sancti Victoris ecclesia, etc.

Siffridus presbyter Misnensis, lib. I Epitomes, anno 1138.

Hugo de Sancto Victore vir doctissimus et devotus moritur.

Sanctus Antoninus archiepiscopus Florentinus III parte suae Historiae.

Hugo de Sancto Victore canonicus regularis claruit circa annos Domini mille centum. Fuit autem singularis in vitae probitate et scientia, et ita eruditus in omnibus artibus liberalibus, ut nullus ei similis tempore suo haberetur.

Vernerus Rolenninz in Fasciculo temporum, aetate sexta, anno 1104.

Hugo de Sancto Victore claret Parisiis, natione Almanus de Saxonia, doctor magnus qui alter Augustinus dicebatur suo tempore.

Joannes Trithemius de Scriptoribus ecclesiasticis.

Hugo, presbyter et monachus S. Victoris Parisiensis, ordinis canonicorum regularium Augustini, et abbas ut ferunt ibidem, natione Saxo, vir in divinis Scripturis eruditissimus, et in saeculari philosophia nulli priscorum inferior, qui velut alter Augustinus doctor celeberrimus suo tempore est habitus, ingenio subtilis, et ornatus eloquio, nec minus conversatione quam eruditione venerandus. Scripsit multa et pene infinita opuscula, de quibus ad manus nostras pauca hucusque pervenerunt. Summa sententiarum suarum, lib. I, De anima Christi, lib. I De Sacramentis, lib. XII. Arduum profecto et ta. Didascalion, lib. VI. Omnium expectendorum pri. De arrha animae, lib. I. Loquar secrete animae. De modo orandi, lib. I. Quo studio et quo affe. De laude charitatis, lib. I. Tam multos jam lauda. De institutione novitiorum, lib. I. Quia fratres largiente Do. In regulam S. Augustini, lib. I. Haec praecepta quae. De mystica arca Noe, lib. V. Cum sederem aliquando in con. In Ecclesiasten homil. XVI, lib. I. Quae ae libro Salomo. In Cantica canticorum, lib. I. In principio laboris. In Threnos Jeremiae, lib. I. Quomodo sedet, etc., quantum ad. In Hierarchias Dionysii, lib. XIV. Judaei signa quaerunt. De laude Patrum, lib. I. De perpetua virginitate S. Mariae, lib. I. Super Magnificat, lib. I. Super Tota pulchra es, lib, I. De amore Sponsi et Sponsae, lib. I. De medicina animae, lib. I. Homo microcosmos id est. De meditatione, lib. I. Meditatio est frequens. De Incarnatione Verbi, lib. I. Quidam fuerunt qui. De sapientia Christi, lib. I. Quaeritis de anima. De vanitate mundi, lib. I. O munde immunde, etc. De substantia dilectionis, lib. I. De septem donis Spiritus sancti, lib. I. De disciplina, lib. I. In quinque libros Moysi, lib. I. De mysteriis Ecclesiae, lib. I. De spiritu et anima, lib. I. Quia dictum est mihi. De oratione dominica, lib. II. Septem sunt petitiones. De confessione, lib. I. Solus solitudinem, etc. In Ezechielem prophetam, lib. I. Epitoma philosophiae, lib. I. In quosdam psalmos, lib. I. De nuptiis et concupiscentia, lib. I. De natura Dei simplici, lib. I. De triplici voluntate in Christo, lib. I. Quaeris de voluntate. De potestate et voluntate Dei, lib. I. Quaeritis de potestate. De sacra Scriptura, lib. II. Lectorem divinarum Scripturarum. De natura animalium, lib. I. Leo fortissimus bestiarum. De contemplatione, lib. I. Spiritalis domini, etc. Epistolarum ad diversos, lib. I. Sermones etiam composuit plures, et alios diversos variosque tractatus. Claruit sub Henrico imperatore quinto, anno Domini 1130.

Paulus Langius Cygnaeus monachus Bazawiensis in chronico Citizensi.

Eodem tempore Hugo de Sancto Victore, natione Saxo, Parisiis claruit, qui ob eximiam eruditionem et Scripturarum doctrinam alter Augustinus aevo suo tempore est habitus. Et post pauca: Tandem post uberes Scripturarum labores in Domino vitam finivit, cum ejusmodi tumulatus epitaphio: Conditur hoc tumulo doctor celeberrimus Hugo; Quem brevis eximium continet urna virum. Dogmate praecipuus, nullique secundus in orbe. Claruit ingenio, moribus, ore, stylo.

Sixtus Senensis de Scripturis et scriptoribus divinis utriusque Testamenti.

Hugo Victorinus seu de Sancto Victore, natione Saxo, canonicus Augustiniani instituti, abbas coenobii B. Victoris Parisiorum, vir divinarum et humanarum litterarum exquisita eruditione clarissimus, et Augustini doctrinae ac phraseos usque adeo aemulator, ut Augustini lingua eruditorum sui temporis adagio dictus sit. Collegit hic ex lectione veterum Patrum, et praecipue Augustini in universum divinae Scripturae corpus magnum opusculorum numerum, etc. Claruit sub Henrico imperatore V, anno Domini 1130.

Papirius Massonus Annalium Francorum lib. III, in Ludovico Crasso.

Hugo Gilduinum Victoris monasterio ab se exaedificato praeficiendum curarat; unde brevi Hugo, Richardus, Adamus, aliique excellentes theologi prodiere, quorum immortalis sit gloria necesse est.

Baronius Annalium t. X, anno 1140.

Eodem quoque, sicut pietate, ita et doctrina praestantior, ex hac vita migrat Hugo de Sancto Victore celeberrimus doctor, cujus superius mentio facta est.

Gabriel Pennotus lib. II, cap. 33, his verbis.

Tertius ibi reconditur beatus Hugo, natione Saxo, sed a loco professionis de Sancto Victore nuncupatus, religione, ac doctrina toti orbi notissimus, quem non est dubium inter beatos esse numerandum, cum de illo scribant Vincentius et ex illo divus Antoninus, titulo 18.