Reader

Privilegium abbatiae Cantuariensis

Augustinus, episcopus Doroberniae sedis famulus, quem superna inspirante clementia, beatissimus papa Gregorius Anglicae genti Deo acquirendae legatarium misit amministrum; omnibus successoribus suis episcopis, cunctisque Angliae regibus cum suis posteris atque omnibus Dei fidelibus et in fide et gratia pacem et salutem. Patet omnibus quod Deo amabilis rex Athelbertus, primus Anglorum regum Christi regno sacratus, nostra instantia et sua prodiga benevolentia inter caeteras ecclesias quas fecit et episcopia, monasterium extra metropolim suam Doroberniam, in honore principum apostolorum Petri et Pauli regaliter condidit et regalibus opibus amplisque possessionibus ditavit, magnificavit, perpetuaque libertate, et omni jure regio cum omnibus rebus et judiciis, intus et foris illi pertinentibus, munivit, suoque regio privilegio et superni judicii imprecatione, atque apostolica sancti papae Gregorii interminatione excommunicatoria, contra omnem injuriam confirmavit. Ego quoque ejusdem libertatis adjutor et patrocinator omnes successores meos archiepiscopos, omnesque ecclesiasticas vel saeculares potestates per Dominum Jesum Christum et apostolorum ejus reverentiam obtestor, atque apostolica memorati Patris nostri interminatione interdico, ne quisquam unquam ullum potentatum, aut dominatum, aut imperium in hoc dominicum vel apostolicum monasterium, vel terras, vel ecclesias ad illud pertinentes usurpare praesumat, nec ulla prorsus subjugationis aut servitutis, aut tributi conditione, vel in magno, vel in minimo, Dei ministros inquietet aut opprimat. Abbatem a suis fratribus electum in eodem monasterio non ad suum famulatum, sed ad dominicum ministerium ordinet, nec sibi hunc obaudire sed Deo suadeat; nec vero sibi subjectum, sed fratrem, sed consortem, sed collegam, et coministrum in opus dominicum eum reputet. Non ibi missas quasi ad suae ditionis altare nec ordinationes vel benedictiones usurpative sine abbatis, vel fratrum petitione exerceat, nullum sibi jus consuetudinarium vel in vilissima re exigat quatenus pacis concordia unum sint in dominio utrinque, nec quisquam, quod absit, dominandi dissidio in judicium incidat diaboli, qui superbiae tyrannide corruit de coelo. Reges gentium( inquit Dominus) dominatur eorum, vos autem non sic. Cumque ab alienis non a filiis accipiantur tributa, sic ipse Dominus concludit, ergo liberi sunt filii. Qua ergo irreverentia Patres ecclesiarum in filios regni Dei sibi vindicant dominationem, maxime autem in hanc Ecclesiam sanctorum thesaurarium, in cujus materno utero tot pontificum Doroberniae regumque ac principum corpora speramus alma refovenda sepulturae requie, ex auctoritate scilicet apostolica, et hinc ad aeternam gloriam resuscitanda. Tales supremi judicis amicos si quis offendere non metuens hujus privilegii statuta violaverit, vel violatorem imitando vim suam tenuerit, sciat se apostolico beati Petri gladio iper suum vicarium Gregorium puniendum nisi emendaverit. Haec ergo omnia, uti hic sunt, scripta, apostolica ipsius institutoris nostri Gregorii comprobatione et auctoritate servanda sancimus, suoque ore confirmamus, praesente glorioso rege Athelberto cum filio suo Ethelbaldo, et collaudantibus cum ipso omnibus optimatibus regiis, atque ultro volentibus reverentissimis fratribus nostris a sancta Romae Ecclesiae huc mecum vel ad me in Evangelium Domini destinatis, scilicet Laurentio, quem nobis, Deo favente, successorem constituimus, et Mellito Lundoniae episcopo, et Justo Rofensi episcopo, et Petro vene abili ejusdem monasterii principum apostolorum abbate primo, cum caeteris in Domino adjutoribus meis obnixe postulantibus, simulque in eos qui haec fideliter servaverint benedictionem, aut in impoenitentes, quod nolumus, transgressores damnationem exercentibus.