Reader

Καὶ ἐ πειδή περ δἰ ἀ ρετῆ ς ἡ μᾶ ς ἐ πὶ τὸ ν βί ον καθεῖ ναι δεῖ τὸ ν ἡ μέ τερον, εἰ ς ταύ την δὲ πολλὰ μὲ ν ποιηταῖ ς, πολλὰ δὲ συγγραφεῦ σι, πολλῷ δὲ ἔ τι πλεί ω φιλοσό φοις ἀ νδρᾶ σιν ὕ μνηται, τοῖ ς τοιού τοις τῶ ν λό γων μά λιστα προσεκτέ ον.

οὐ μικρὸ ν γὰ ρ τὸ ὄ φελος οἰ κειό τητά τινα καὶ συνή θειαν ταῖ ς τῶ ν νέ ων ψυχαῖ ς τῆ ς ἀ ρετῆ ς ἐ γγενέ σθαι, ἐ πεί περ ἀ μετά στατα πέ φυκεν εἶ ναι τὰ τῶ ν τοιού των μαθή ματα, δἰ ἁ παλό τητα τῶ ν ψυχῶ ν εἰ ς βά θος ἐ νσημαινό μενα.

ἢ τί ποτε ἄ λλο διανοηθέ ντα τὸ ν̔ Ησί οδον ὑ πολά βωμεν ταυτὶ ποιῆ σαι τὰ ἔ πη ἃ πά ντες ᾅ δουσιν, ἢ οὐ χὶ προτρέ ποντα τοὺ ς νέ ους ἐ π̓ ἀ ρετή ν; ὅ τι τραχεῖ α μὲ ν πρῶ τον καὶ δύ σβατος, καὶ ἱ δρῶ τος συχνοῦ καὶ πό νου πλή ρης ἡ πρὸ ς ἀ ρετὴ ν φέ ρουσα καὶ ἀ νά ντης ὁ δό ς.

διό περ οὐ παντὸ ς οὔ τε προσβῆ ναι αὐ τῇ διὰ τὸ ὄ ρθιον, οὔ τε προσβά ντι ῥ ᾳ δί ως ἐ πὶ τὸ ἄ κρον ἐ λθεῖ ν. ἄ νω δὲ γενομέ νῳ ὁ ρᾶ ν ὑ πά ρχει ὡ ς μὲ ν λεί α τε καὶ καλή, ὡ ς δὲ ῥ ᾳ δί α τε καὶ εὔ πορος καὶ τῆ ς ἑ τέ ρας ἡ δί ων τῆ ς ἐ πὶ τὴ ν κακί αν ἀ γού σης, ἣ ν ἀ θρό αν εἶ ναι λαβεῖ ν ἐ κ τοῦ σύ νεγγυς, ὁ αὐ τὸ ς οὗ τος ποιητὴ ς ἔ φησεν.

ἐ μοὶ μὲ ν γὰ ρ δοκεῖ οὐ δὲ ν ἕ τερον ἢ προτρέ πων ἡ μᾶ ς ἐ π̓ ἀ ρετὴ ν καὶ προκαλού μενος ἅ παντας ἀ γαθοὺ ς εἶ ναι, ταῦ τα διελθεῖ ν, καὶ ὥ στε μὴ καταμαλακισθέ ντας πρὸ ς τοὺ ς πό νους, προαποστῆ ναι τοῦ τέ λους. καὶ μέ ντοι καὶ εἴ τις ἕ τερος ἐ οικό τα τού τοις τὴ ν ἀ ρετὴ ν ὕ μνησεν. ὡ ς εἰ ς ταὐ τὸ ν ἡ μῖ ν φέ ροντας τοὺ ς λό γους ἀ ποδεχώ μεθα.

̔ Ως δ̓ ἐ γώ τινος ἤ κουσα δεινοῦ καταμαθεῖ ν ἀ νδρὸ ς ποιητοῦ διά νοιαν, πᾶ σα μὲ ν ἡ ποί ησις τῷ̔ Ομή ρῳ ἀ ρετῆ ς ἐ στιν ἔ παινος, καὶ πά ντα αὐ τῷ πρὸ ς τοῦ το φέ ρει, ὅ τι μὴ πά ρεργον, οὐ χ ἥ κιστα δὲ ἐ ν οἷ ς τὸ ν στρατηγὸ ν τῶ ν Κεφαλλή νων πεποί ηκε γυμνὸ ν ἐ κ τοῦ ναυαγί ου περισῳ θέ ντα, πρῶ τον μὲ ν αἰ δέ σαι τὴ ν βασιλί δα φανέ ντα μό νον: τοσού του δεῖ ν αἰ σχύ νην ὀ φλῆ σαι γυμνὸ ν ὀ φθέ ντα μό νον, ἐ πειδή περ αὐ τὸ ν ἀ ρετῇ ἀ ντὶ ἱ ματί ων κεκοσμημέ νον ἐ ποί ησε:

ἔ πειτα μέ ντοι καὶ τοῖ ς λοιποῖ ς Φαί αξι τοσού του ἄ ξιον νομισθῆ ναι, ὥ στε ἀ φέ ντας τὴ ν τρυφὴ ν ᾗ συνέ ζων, ἐ κεῖ νον ἀ ποβλέ πειν καὶ ζηλοῦ ν ἅ παντας καὶ μηδέ να Φαιά κων ἐ ν τῷ τό τε εἶ ναι ἄ λλο τι ἂ ν εὔ ξασθαι μᾶ λλον ἢ̓ Οδυσσέ α γενέ σθαι, καὶ ταῦ τα ἐ κ ναυαγί ου περισῳ θέ ντα.

ἐ ν τού τοις γὰ ρ ἔ λεγεν ὁ τοῦ ποιητοῦ τῆ ς διανοί ας ἐ ξηγητὴ ς μό νον οὐ χὶ βοῶ ντα λέ γειν τὸ ν̔́ Ομηρον: ὅ τι ἀ ρετῆ ς ὑ μῖ ν ἐ πιμελητέ ον, ὦ ἄ νθρωποι, ἣ καὶ ναυαγή σαντι συνεκνή χεται καὶ ἐ πὶ τῆ ς χέ ρσου γενό μενον γυμνὸ ν τιμιώ τερον ἀ ποδεί ξει τῶ ν εὐ δαιμό νων Φαιά κων.

καὶ γὰ ρ οὕ τως ἔ χει. τὰ μὲ ν ἄ λλα τῶ ν κτημά των, οὐ μᾶ λλον τῶ ν ἐ χό ντων ἢ καὶ οὑ τινοσοῦ ν τῶ ν ἐ πιτυχό ντων ἐ στὶ ν ὥ σπερ ἐ ν παιδιᾷ κύ βων τῇ δε κἀ κεῖ σε μεταβαλλό μενα: μό νη δὲ κτημά των ἡ ἀ ρετὴ ἀ ναφαί ρετον καὶ ζῶ ντι καὶ τελευτή σαντι παραμέ νουσα. ὅ θεν δὴ καὶ Σό λων μοι δοκεῖ πρὸ ς τοὺ ς εὐ πό ρους εἰ πεῖ ν τό:̓ Αλλ̓ ἡ μεῖ ς αὐ τοῖ ς οὐ διαμειψό μεθα Τῆ ς ἀ ρετῆ ς τὸ ν πλοῦ τον, ἐ πεὶ τὸ μὲ ν ἔ μπεδον αἰ εί, Χρή ματα δ̓ ἀ νθρώ πων ἄ λλοτε ἄ λλος ἔ χει.

Παραπλή σια δὲ τού τοις καὶ τὰ Θεό γνιδος, ἐ ν οἷ ς φησι τὸ ν θεό ν, ὅ ντινα δὴ καί φησι, τοῖ ς ἀ νθρώ ποις τὸ τά λαντον ἐ πιρρέ πειν ἄ λλοτε ἄ λλως: ἄ λλοτε μὲ ν πλουτεῖ ν, ἄ λλοτε δὲ μηδὲ ν ἔ χειν.

Καὶ μὴ ν καὶ ὁ Κεῖ ό ς που σοφιστὴ ς Πρό δικος τῶ ν ἑ αυτοῦ συγγραμμά των ἀ δελφὰ τού τοις εἰ ς ἀ ρετὴ ν καὶ κακί αν ἐ φιλοσό φησεν: ᾧ δὴ καὶ αὐ τῷ τὴ ν διά νοιαν προσεκτέ ον: οὐ γὰ ρ ἀ πό βλητος ὁ ἀ νή ρ.

ἔ χει δὲ οὕ τω πως ὁ λό γος αὐ τῷ, ὅ σα ἐ γὼ τοῦ ἀ νδρὸ ς τῆ ς διανοί ας μέ μνημαι, ἐ πεὶ τά γε ῥ ή ματα οὐ κ ἐ πί σταμαι, πλή ν γε δὴ ὅ τι ἁ πλῶ ς οὕ τως εἴ ρηκεν ἄ νευ μέ τρου, ὅ τι νέ ῳ ὄ ντι τῷ̔ Ηρακλεῖ κομιδῇ καὶ σχεδὸ ν ταύ την ἄ γοντι τὴ ν ἡ λικί αν, ἣ ν καὶ ὑ μεῖ ς νῦ ν, βουλευομέ νῳ ποτέ ραν τρά πηται τῶ ν ὁ δῶ ν, τὴ ν διὰ τῶ ν πό νων ἄ γουσαν πρὸ ς ἀ ρετὴ ν ἢ τὴ ν ῥ ᾴ στην, προσελθεῖ ν δύ ο γυναῖ κας, ταύ τας δὲ εἶ ναἰ Αρετὴ ν καὶ Κακί αν:

εὐ θὺ ς μὲ ν οὖ ν καὶ σιωπώ σας ἐ μφαί νειν ἀ πὸ τοῦ σχή ματος τὸ διά φορον: εἶ ναι γὰ ρ τὴ ν μὲ ν ὑ πὸ κομμωτικῆ ς διεσκευασμέ νην εἰ ς κά λλος, καὶ ὑ πὸ τρυφῆ ς διαρρεῖ ν, καὶ πά ντα ἐ σμὸ ν ἡ δονῆ ς ἐ ξηρτημέ νην ἄ γειν: ταῦ τά τε οὖ ν δεικνύ ναι, καὶ ἔ τι πλεί ω τού των ὑ πισχνουμέ νην, ἕ λκειν ἐ πιχειρεῖ ν τὸ ν̔ Ηρακλέ α πρὸ ς ἑ αυτή ν:

τὴ ν δ̓ ἑ τέ ραν κατεσκληκέ ναι καὶ αὐ χμεῖ ν καὶ σύ ντονον βλέ πειν καὶ λέ γειν τοιαῦ τα ἕ τερα: ὑ πισχνεῖ σθαι γὰ ρ οὐ δὲ ν ἀ νειμέ νον οὐ δὲ ἡ δύ, ἀ λλ̓ ἱ δρῶ τας μυρί ους καὶ πό νους καὶ κινδύ νους διὰ πά σης ἠ πεί ρου τε καὶ θαλά σσης: ἆ θλον δὲ τού των εἶ ναι θεὸ ν γενέ σθαι, ὡ ς ὁ ἐ κεί νου λό γος: ᾗ περ δὴ καὶ τελευτῶ ντα τὸ ν̔ Ηρακλέ α ξυνέ πεσθαι.