Reader

̓ Εν οἵ οις ἡ μᾶ ς ὄ ντας κατέ λαβεν ὁ χρηστὸ ς̓ Ισαά κης αὐ τό ς σοι ἄ μεινον διηγή σεται, εἰ καὶ μὴ ἀ ρκοῦ σαν ἔ χει τὴ ν γλῶ σσαν, ὥ στε τραγικῶ ς ἐ ξαγγεῖ λαι τὸ ὑ περαῖ ρον τῶ ν παθῶ ν, τοσοῦ τον ἦ ν τῆ ς ἀ ρρωστί ας τὸ μέ γεθος. καὶ τὸ εἰ κὸ ς δὲ παντὶ γνώ ριμον τῷ ἐ μὲ καὶ κατὰ βραχὺ ἐ πισταμέ νῳ. εἰ γὰ ρ ἐ ν τῇ δοκού σῃ εὐ εξί ᾳ τῶ ν ἀ πεγνωσμέ νων πρὸ ς τὸ ζῇ ν ἀ σθενέ στερον διεκεί μην, γινώ σκειν ἔ ξεστι τί ς ἂ ν ἤ μην ἐ πὶ τῆ ς ἀ ρρωστί ας. καί τοιγε ἐ χρῆ ν̔ δὸ ς γὰ ρ τῷ πυρετῷ συγγνώ μην ἐ ρεσχελοῦ ντἰ, ἐ πειδή μοι κατὰ φύ σιν ἦ ν τὸ νοσεῖ ν, ἐ ν τῇ μεταβολῇ ταύ τῃ τῆ ς ἕ ξεως ὑ γεί ας μοι νῦ ν τὸ κρά τιστον περιεῖ ναι. ἀ λλ̓ ἐ πειδὴ μά στιξ τοῦ Κυρί ου ἐ στὶ προσθή καις ταῖ ς κατὰ τὴ ν ἡ μετέ ραν ἀ ξί αν τὸ ἀ λγεινὸ ν ἐ πιτεί νουσα, ἀ σθέ νειαν ἐ πὶ τῇ ἀ σθενεί ᾳ προσεκτησά μην, ὥ στε τὸ ἀ πὸ τού του καὶ παιδὶ φανερὸ ν εἶ ναι, ὅ τι πᾶ σα ἀ νά γκη οἰ χή σεσθαι ἡ μῖ ν τὸ ἔ λυτρον τοῦ το, πλὴ ν εἰ μή που ἄ ρα ἡ τοῦ Θεοῦ φιλανθρωπί α ἡ μῖ ν ἐ ν τῇ μακροθυμί ᾳ αὐ τοῦ χρό νους εἰ ς μετά νοιαν χαριζομέ νη, ποιή σειε καὶ νῦ ν, ὡ ς καὶ πολλά κις πρό τερον, λύ σιν τινὰ καὶ πό ρον ἐ κ τῶ ν ἀ μηχά νων δεινῶ ν. ταῦ τα μὲ ν οὖ ν ἕ ξει ὡ ς αὐ τῷ φί λον καὶ ἡ μῖ ν συμφέ ρον. Τὰ δὲ τῶ ν ἐ κκλησιῶ ν ὅ πως οἴ χεται καὶ προπέ ποται, ἡ μῶ ν τῆ ς οἰ κεί ας ἀ σφαλεί ας ἕ νεκεν τὰ τῶ ν πλησί ον περιορώ ντων καὶ οὐ δὲ τοῦ το συνορᾷ ν δυναμέ νων, ὅ τι τῇ τοῦ κοινοῦ κακοπραγί ᾳ καὶ τὸ καθ̓ ἕ καστον συναπό λλυται, τί χρὴ καὶ λέ γειν; ἄ λλως τε καὶ πρὸ ς ἄ νδρα, ὃ ς πό ρρωθεν ἕ καστα προειδώ ς, καὶ προδιεμαρτύ ρω καὶ προεκή ρυξας, καὶ αὐ τό ς τε προεξανέ στης, καὶ τοὺ ς λοιποὺ ς συνεπή γειρας, ἐ πιστέ λλων, αὐ τὸ ς παραγινό μενος, τί οὐ ποιῶ ν, τί να φωνὴ ν οὐ κ ἀ φιεί ς σ3 ὧ ν μεμνή μεθα μὲ ν ἐ φ̓ ἑ κά στῳ τῶ ν ἐ κβαινό ντων, ὠ φελού μεθα δὲ ἀ π̓ αὐ τῶ ν οὐ κέ τι. καὶ νῦ ν εἰ μὴ αἱ ἁ μαρτί αι ἀ ντέ στησά ν μοι, καὶ τὸ μὲ ν πρῶ τον ὁ εὐ λαβέ στατος καὶ ἀ γαπητὸ ς ἀ δελφὸ ς ἡ μῶ ν Εὐ στά θιος ὁ συνδιά κονος, εἰ ς νό σον χαλεπὴ ν καταπεσώ ν, εἰ ς ὅ λους με δύ ο παρέ τεινε μῆ νας, ἡ μέ ραν ἐ ξ ἡ μέ ρας τὴ ν σωτηρί αν αὐ τοῦ περιμέ νοντα: ἔ πειτα δὲ οἱ σὺ ν ἐ μοὶ πά ντες ἠ σθέ νησαν, ὧ ν τὰ μὲ ν καταλεί μματα ἐ ξαριθμή σεται ὁ ἀ δελφὸ ς̓ Ισαά κης: τὸ δὲ τελευταῖ ον αὐ τὸ ς ἐ γὼ τῇ νό σῳ κατεσχέ θην ταύ τῃ: ἐ πεὶ πά λαι ἂ ν ἤ μην παρὰ τὴ ν σὴ ν τιμιό τητα, οὐ κ ὄ φελό ς τι τοῖ ς κοινοῖ ς παρεχό μενος, ἀ λλ̓ ἐ μαυτῷ μέ γα κέ ρδος ἐ κ τῆ ς συντυχί ας σου κτώ μενος. καὶ γὰ ρ ἐ γνώ κειν ἔ ξω τῶ ν ἐ κκλησιαστικῶ ν γενέ σθαι βελῶ ν διὰ τὸ ἀ φύ λακτον ἡ μῶ ν πρὸ ς τὰ σκευωρού μενα παρὰ τῶ ν ἐ ναντί ων. σώ ζοι σε τῷ βί ῳ παντὶ ἡ μεγά λη τοῦ Θεοῦ χεί ρ, τὸ ν γενναῖ ον φύ λακα τῆ ς πί στεως καὶ νή φοντα τῶ ν ἐ κκλησιῶ ν προστά την: καὶ καταξιώ σειεν ἡ μᾶ ς πρὸ τῆ ς ἐ ξό δου τῆ ς συντυχί ας σου ἐ π̓ ὠ φελεί ᾳ τῶ ν ψυχῶ ν ἡ μῶ ν.