Reader

Τί ς δώ σει μοι πτέ ρυγας, ὡ σεὶ περιστερᾶ ς; καὶ πετασθή σομαι πρὸ ς ὑ μᾶ ς καὶ καταπαύ σω τὸ ν πό θον ὃ ν ἔ χω ἐ πὶ τῇ συντυχί ᾳ τῆ ς ὑ μετέ ρας ἀ γά πης. νυνὶ δὲ οὐ χὶ πτερύ γων ἐ νδεῶ ς ἔ χω μό νον, ἀ λλὰ καὶ αὐ τοῦ τοῦ σώ ματος, πά λαι μέ ν μοι ὑ πὸ μακρᾶ ς τῆ ς ἀ ρρωστί ας πεπονηκό τος, νῦ ν δὲ ὑ πὸ τῶ ν συνεχῶ ν θλί ψεων παντελῶ ς συντετριμμέ νου. τί ς γὰ ρ οὕ τως ἀ δαμά ντινος τὴ ν ψυχή ν, τί ς οὕ τω παντελῶ ς ἀ συμπαθὴ ς καὶ ἀ νή μερος, ὡ ς ἀ κού ων τοῦ πανταχό θεν ἡ μᾶ ς προσβά λλοντος στεναγμοῦ, οἷ ον ἀ πό τινος χοροῦ κατηφοῦ ς κοινό ν τινα θρῆ νον καὶ σύ μφωνον προσηχοῦ ντος, μὴ οὐ χὶ παθεῖ ν τὴ ν ψυχή ν, καὶ κατακαμφθῆ ναι εἰ ς γῆ ν, καὶ ταῖ ς ἀ μηχά νοις ταύ ταις μερί μναις παντελῶ ς ἐ κτακῆ ναι; ἀ λλὰ δυνατὸ ς ὁ ἅ γιος Θεὸ ς δοῦ ναί τινα λύ σιν τῶ ν ἀ μηχά νων καὶ χαρί σασθαι ἡ μῖ ν τινὰ τῶ ν μακρῶ ν πό νων ἀ ναπνοή ν. ὥ στε καὶ ὑ μᾶ ς τὴ ν αὐ τὴ ν ἔ χειν ἀ ξιῶ παρά κλησιν καὶ τῇ ἐ λπί δι τῆ ς παρακλή σεως χαί ροντας ὑ μᾶ ς τὸ παρὸ ν ἀ λγεινὸ ν τῶ ν θλί ψεων ὑ πομέ νειν. εἴ τε γὰ ρ ἁ μαρτημά των ἀ ποτί ννυμεν δί κας, ἱ καναὶ αἱ μά στιγες πρὸ ς παραί τησιν λοιπὸ ν τῆ ς ἐ φ̓ ἡ μῖ ν ὀ ργῆ ς τοῦ Θεοῦ: εἴ τε εἰ ς τοὺ ς ὑ πὲ ρ τῆ ς εὐ σεβεί ας ἀ γῶ νας διὰ τῶ ν πειρασμῶ ν τού των κεκλή μεθα, δί καιος ὁ ἀ θλοθέ της μὴ ἐ ᾶ σαι ἡ μᾶ ς πειρασθῆ ναι ὑ πὲ ρ ὃ δυνά μεθα ὑ πενεγκεῖ ν, ἀ λλ̓ ἐ πὶ τοῖ ς προπεπονημέ νοις ἀ ποδοῦ ναι ἡ μῖ ν τὸ ν τῆ ς ὑ πομονῆ ς καὶ τῆ ς εἰ ς αὐ τὸ ν ἐ λπί δος στέ φανον. μὴ οὖ ν ἀ ποκά μωμεν ἐ ναθλοῦ ντες εἰ ς τοὺ ς ὑ πὲ ρ τῆ ς εὐ σεβεί ας ἀ γῶ νας, μηδὲ δἰ ἀ νελπιστί ας τὰ πονηθέ ντα ἡ μῖ ν προώ μεθα. οὐ γὰ ρ μί α πρᾶ ξις ἀ νδρεί ας οὐ δὲ βραχὺ ς πό νος τὸ τῆ ς ψυχῆ ς καρτερὸ ν διαδεί κνυσιν, ἀ λλ̓ ὁ δοκιμά ζων ἡ μῶ ν τὰ ς καρδί ας διὰ μακρᾶ ς καὶ παρατεταμέ νης τῆ ς δοκιμασί ας βού λεται ἡ μᾶ ς τῆ ς δικαιοσύ νης στεφανί τας ἀ ποδειχθῆ ναι. Μό νον ἀ νέ νδοτον φυλασσέ σθω τὸ φρό νημα ἡ μῶ ν, ἄ σειστον τὸ στερέ ωμα τῆ ς εἰ ς Χριστὸ ν πί στεως διατηρεί σθω, καὶ ἥ ξει ἐ ν τά χει ὁ ἀ ντιληψό μενος ἡ μῶ ν: ἥ ξει καὶ οὐ χρονιεῖ. προσδέ χου γὰ ρ θλί ψιν ἐ πὶ θλί ψει, ἐ λπί δα ἐ π̓ ἐ λπί δι, ἔ τι μικρό ν, ἔ τι μικρό ν. οὕ τως οἶ δε ψυχαγωγεῖ ν τῇ ἐ παγγελί ᾳ τοῦ μέ λλοντος τοὺ ς ἑ αυτοῦ τροφί μους τὸ Πνεῦ μα τὸ ἅ γιον. μετὰ γὰ ρ τὰ ς θλί ψεις ἡ ἐ λπί ς, ἐ κ τοῦ σύ νεγγυς δὲ πά ρεστι τὰ ἐ λπιζό μενα. κἂ ν γὰ ρ ὅ λον τις εἴ ποι τὸ ν ἀ νθρώ πινον βί ον, σμικρό τατό ν ἐ στι διά στημα παντελῶ ς, συγκρί σει ἐ κεί νου τοῦ ἀ περά ντου αἰ ῶ νος τοῦ ἐ ν ταῖ ς ἐ λπί σιν ἀ ποκειμέ νου. Πί στιν δὲ ἡ μεῖ ς οὔ τε παῤ ἄ λλων γραφομέ νην ἡ μῖ ν νεωτέ ραν παραδεχό μεθα, οὔ τε αὐ τοὶ τὰ τῆ ς ἡ μετέ ρας διανοί ας γεννή ματα παραδιδό ναι τολμῶ μεν, ἵ να μὴ ἀ νθρώ πινα ποιή σωμεν τὰ τῆ ς εὐ σεβεί ας ῥ ή ματα: ἀ λλ̓ ἅ περ παρὰ τῶ ν ἁ γί ων πατέ ρων δεδιδά γμεθα, ταῦ τα τοῖ ς ἐ ρωτῶ σιν ἡ μᾶ ς διαγγέ λλομεν. ἔ στι τοί νυν ἐ κ πατέ ρων ἐ μπολιτευομέ νη τῇ ἐ κκλησί ᾳ ἡ μῶ ν ἡ γραφεῖ σα παρὰ τῶ ν ἁ γί ων πατέ ρων πί στις τῶ ν κατὰ τὴ ν Νί καιαν συνελθό ντων: ἣ ν ἡ γού μεθα μὲ ν διὰ στό ματος εἶ ναι καὶ παῤ ὑ μῖ ν, οὐ παραιτού μεθα δέ, ἵ να μὴ ὄ κνου ἔ γκλημα ἀ πενεγκώ μεθα, καὶ αὐ τὰ τὰ ῥ ή ματα ἐ νσημᾶ ναι τῷ γρά μματι. ἔ στι δὲ ταῦ τα. πιστεύ ομεν εἰ ς ἕ να Θεὸ ν Πατέ ρα παντοκρά τορα, ὁ ρατῶ ν τε πά ντων καὶ ἀ ορά των ποιητή ν. καὶ εἰ ς ἕ να Κύ ριον̓ Ιησοῦ ν Χριστὸ ν τὸ ν Υἱ ὸ ν τοῦ Θεοῦ, γεννηθέ ντα ἐ κ τοῦ Πατρὸ ς μονογενῆ: τουτέ στιν, ἐ κ τῆ ς οὐ σί ας τοῦ Πατρό ς: φῶ ς ἐ κ φωτό ς, Θεὸ ν ἀ ληθινὸ ν ἐ κ Θεοῦ ἀ ληθινοῦ: γεννηθέ ντα οὐ ποιηθέ ντα, ὁ μοού σιον τῷ Πατρί, δἰ οὗ τὰ πά ντα ἐ γέ νετο, τά τε ἐ ν τῷ οὐ ρανῷ καὶ τὰ ἐ ν τῇ γῇ. τὸ ν δἰ ἡ μᾶ ς τοὺ ς ἀ νθρώ πους καὶ διὰ τὴ ν ἡ μετέ ραν σωτηρί αν κατελθό ντα: σαρκωθέ ντα, ἐ νανθρωπή σαντα, παθό ντα, καὶ ἀ ναστά ντα τῇ τρί τῃ ἡ μέ ρᾳ: ἀ νελθό ντα εἰ ς οὐ ρανού ς, ἐ ρχό μενον κρῖ ναι ζῶ ντας καὶ νεκρού ς. καὶ εἰ ς τὸ ἅ γιον Πνεῦ μα. τοὺ ς δὲ λέ γοντας, ἦ ν ποτέ, ὅ τε οὐ κ ἦ ν: καί, πρὶ ν γεννηθῆ ναι οὐ κ ἦ ν: καί, ὅ τι ἐ ξ οὐ κ ὄ ντων ἐ γέ νετο: ἢ ἐ ξ ἑ τέ ρας ὑ ποστά σεως ἢ οὐ σί ας φά σκοντας εἶ ναι, ἢ τρεπτό ν, ἢ ἀ λλοιωτὸ ν τὸ ν Υἱ ὸ ν τοῦ Θεοῦ, τού τους ἀ ναθεματί ζει ἡ καθολικὴ καὶ ἀ ποστολικὴ̓ Εκκλησί α. Πιστεύ ομεν τού τοις. ἐ πειδὴ δὲ ἀ διό ριστό ς ἐ στιν ὁ περὶ τοῦ ἁ γί ου Πνεύ ματος λό γος, οὔ πω τό τε τῶ ν πνευματομά χων ἀ ναφανέ ντων, τὸ χρῆ ναι ἀ ναθεματί ζεσθαι τοὺ ς λέ γοντας τῆ ς κτιστῆ ς εἶ ναι καὶ δουλικῆ ς φύ σεως τὸ Πνεῦ μα τὸ ἅ γιον ἐ σί γησαν. οὐ δὲ ν γὰ ρ ὅ λως τῆ ς θεί ας καὶ μακαρί ας Τριά δος κτιστό ν.