Reader

̓ Εγὼ καὶ τῶ ν ὁ μιληθέ ντων ἡ μῖ ν πρὸ ς ἀ λλή λους ποτὲ μέ μνημαι, καὶ ὧ ν τε αὐ τὸ ς εἶ πον, ὧ ν τε ἤ κουσα παρὰ τῆ ς εὐ γενεί ας σου, οὐ κ ἐ πιλέ λησμαι. καὶ νῦ ν βί ος μέ ν με δημό σιος οὐ κατέ χει. εἰ γὰ ρ καὶ τῇ καρδί ᾳ ὁ αὐ τό ς εἰ μι καὶ οὔ πω τὸ ν παλαιὸ ν ἀ πεδυσά μην ἄ νθρωπον, πλὴ ν τῷ γε σχή ματι, καὶ τῷ μακρὰ ν ἐ μαυτὸ ν ποιῆ σαι τῶ ν τοῦ βί ου πραγμά των, ἔ δοξα λοιπὸ ν οἷ ον ἐ πιβεβηκέ ναι τῆ ς ὁ δοῦ τῆ ς κατὰ Χριστὸ ν πολιτεί ας. καθέ ζομαι δὲ ἐ π̓ ἐ μαυτοῦ, ὥ σπερ οἱ εἰ ς πέ λαγος ἀ φιέ ναι μέ λλοντες ἀ ποσκοπεύ ων τὸ μέ λλον. οἱ μὲ ν γὰ ρ πλέ οντες ἀ νέ μων χρῄ ζουσι πρὸ ς τὴ ν εὔ πλοιαν, ἡ μεῖ ς δὲ τοῦ χειραγωγή σοντος ἡ μᾶ ς καὶ ἀ σφαλῶ ς διὰ τῶ ν ἁ λμυρῶ ν κυμά των τοῦ βί ου παραπέ μψοντος. χρῄ ζειν γὰ ρ ἐ μαυτὸ ν λογί ζομαι πρῶ τον μὲ ν χαλινοῦ πρὸ ς τὴ ν νεό τητα, ἔ πειτα κέ ντρων πρὸ ς τὸ ν δρό μον τῆ ς εὐ σεβεί ας. τού των δὲ πρό ξενος λό γος δηλονό τι, νῦ ν μὲ ν παιδαγωγῶ ν ἡ μῶ ν τὸ ἄ τακτον, νῦ ν δὲ τὸ νωθρὸ ν τῆ ς ψυχῆ ς διεγεί ρων. πά λιν μοι χρεί α φαρμά κων ἑ τέ ρων, ὥ στε τὸ ν ἐ κ τῆ ς συνηθεί ας ἀ ποπλύ νασθαι ῥ ύ πον. οἶ δας γὰ ρ ὅ τι ἡ μεῖ ς, οἱ πολὺ ν χρό νον ἐ νεθισθέ ντες τῇ ἀ γορᾷ, ἀ φειδῶ ς μὲ ν ἔ χομεν τῶ ν ῥ ημά των, ἀ φυλά κτως δὲ πρὸ ς τὰ ς ἐ ν τῇ διανοί ᾳ συνισταμέ νας ἐ κ τοῦ πονηροῦ φαντασί ας. ἡ ττή μεθα δὲ καὶ τιμῆ ς καὶ τὸ ἐ φ̓ ἑ αυτοῖ ς τι φρονεῖ ν οὐ ῥ ᾳ δί ως ἀ ποτιθέ μεθα. πρὸ ς ταῦ τα μεγά λου μοι δεῖ ν καὶ ἐ μπεί ρου λογί ζομαι διδασκά λου. ἔ πειτα μέ ντοι καὶ τὸ ν ὀ φθαλμὸ ν τῆ ς ψυχῆ ς ἀ ποκαθαρθῆ ναι, ὥ στε πᾶ σαν τὴ ν ἀ πὸ τῆ ς ἀ γνοί ας ἐ πισκό τησιν, οἱ ονεί τινα λή μην, ἀ φαιρεθέ ντα, δύ νασθαι ἐ νατενί ζειν τῷ κά λλει τῆ ς δό ξης τοῦ Θεοῦ, οὐ μικροῦ ἔ ργου κρί νω, οὐ δ̓ ἐ π̓ ὀ λί γον τὴ ν ὠ φέ λειαν φέ ρειν.̔̀ Α καὶ τὴ ν σὴ ν λογιό τητα συνορᾷ ν, καὶ ἐ πιθυμεῖ ν ὑ πά ρξαι τινὰ εἰ ς ταύ την τὴ ν βοή θειαν ἀ κριβῶ ς ἐ πί σταμαι: καὶ ἐ ά ν ποτε δῷ ὁ Θεὸ ς εἰ ς ταὐ τὸ ν ἀ φικέ σθαι τῇ κοσμιό τητί σου, δηλονό τι πλεί ονα μαθή σομαι ὑ πὲ ρ ὧ ν φροντί ζειν με χρή. νῦ ν γὰ ρ ὑ πὸ πολλῆ ς ἀ μαθί ας οὐ δὲ ὅ σων ἐ νδεή ς εἰ μι γνωρί ζειν δύ ναμαι: πλή ν γε ὅ τι οὐ δὲ ν μετεμέ λησέ μοι τῆ ς πρώ της ὁ ρμῆ ς, οὔ τε ὀ κλά ζει μου ἡ ψυχὴ πρὸ ς τὸ ν σκοπὸ ν τοῦ κατὰ Θεὸ ν βί ου, ὅ περ ἠ γωνί ασας ἐ π̓ ἐ μοί, καλῶ ς καὶ προσηκό ντως ἑ αυτῷ ποιῶ ν, μή ποτε στραφεὶ ς εἰ ς τὰ ὀ πί σω στή λη γέ νωμαι ἁ λό ς, ὅ περ γυνή τις ἔ παθεν, ὥ σπερ ἀ κού ω. ἀ λλ̓ ἔ τι μέ ν με καὶ αἱ ἔ ξωθεν ἀ ρχαὶ συστέ λλουσιν, ὥ σπερ λειποτά κτην τινὰ τῶ ν ἀ ρχό ντων ἀ ναζητού ντων. ἐ πέ χει δέ με μά λιστα ἡ ἐ μοῦ αὐ τοῦ καρδί α, ἐ κεῖ να μαρτυροῦ σα ἑ αυτῇ ἅ περ εἴ ρηκα.̓ Επειδὴ δὲ συνθηκῶ ν ἐ μνή σθης, καὶ κατηγορεῖ ν ἐ πηγγεί λω, γελά σαι με ἐ ποί ησας ἐ ν ταύ τῃ τῇ κατηφεί ᾳ μου, ὅ τι ἔ τι ῥ ή τωρ εἶ καὶ τῆ ς δεινό τητος οὐ κ ἀ φί στασαι. ἐ γὼ γὰ ρ οὕ τω νομί ζω, εἰ μὴ πά ντη ὡ ς ἀ μαθὴ ς διαμαρτά νω τῆ ς ἀ ληθεί ας, μί αν εἶ ναι ὁ δὸ ν τὴ ν πρὸ ς Κύ ριον ἄ γουσαν, καὶ πά ντας τοὺ ς πρὸ ς αὐ τὸ ν πορευομέ νους συνοδεύ ειν ἀ λλή λοις καὶ κατὰ μί αν συνθή κην τοῦ βί ου πορεύ εσθαι. ὥ στε ποῦ ἀ πελθὼ ν χωρισθῆ ναί σου δύ ναμαι καὶ μὴ μετὰ σοῦ ζῇ ν καὶ μετὰ σοῦ δουλεύ ειν Θεῷ, ᾧ κοινῇ προσεφύ γομεν; τὰ μὲ ν γὰ ρ σώ ματα ἡ μῶ ν τό ποις διασταθή σεται, ὁ δὲ τοῦ Θεοῦ ὀ φθαλμὸ ς κοινῇ ἀ μφοτέ ρους ἐ φορᾷ δηλονό τι, εἴ περ οὖ ν ἄ ξιος καὶ ὁ ἐ μὸ ς βί ος ὑ πὸ τῶ ν ὀ φθαλμῶ ν τοῦ Θεοῦ ἐ ποπτεύ εσθαι: ἀ νέ γνων γά ρ που ἐ ν Ψαλμοῖ ς, ὅ τἰ Οφθαλμοὶ Κυρί ου ἐ πὶ δικαί ους. ἐ γὼ μὲ ν γὰ ρ εὔ χομαι καὶ σοὶ καὶ παντὶ τῷ παραπλησί ως σοι προαιρουμέ νῳ καὶ τῷ σώ ματι συνεῖ ναι, καὶ πᾶ σαν νύ κτα καὶ ἡ μέ ραν μετὰ σοῦ κλί νειν τὰ γό νατα πρὸ ς τὸ ν Πατέ ρα ἡ μῶ ν τὸ ν ἐ ν τοῖ ς οὐ ρανοῖ ς, καὶ εἴ τις ἄ λλος ἀ ξί ως ἐ πικαλού μενος τὸ ν Θεό ν. οἶ δα γὰ ρ τὴ ν ἐ ν ταῖ ς προσευχαῖ ς κοινωνί αν πολὺ τὸ κέ ρδος φέ ρουσαν. ἐ ὰ ν δέ, ὁ σά κις ὑ πά ρξῃ μοι ἐ ν διαφό ρῳ γωνιδί ῳ παρερριμμέ νῳ στενά ζειν, ἀ κολουθή σει μοι πά ντως τὸ ψεύ δεσθαι, μά χεσθαι μὲ ν πρὸ ς τὸ ν λό γον οὐ κ ἔ χω, ἤ δη δὲ ὡ ς ψεύ στου ἐ μαυτὸ ν κατακρί νω, εἴ τι τοιοῦ τον κατὰ τὴ ν παλαιὰ ν ἀ διαφορί αν ἐ φθεγξά μην, ὅ με τῷ κρί ματι τοῦ ψεύ δους ὑ πό δικον καθιστᾷ. Γενό μενος δὲ πλησί ον Καισαρεί ας, ὥ στε γνωρί σαι τὰ πρά γματα, καὶ αὐ τῇ παραβαλεῖ ν τῇ πό λει μὴ ἀ νασχό μενος, τῷ πλησί ον προσέ φυγον πτωχοτροφεί ῳ, ὥ στε ἐ κεῖ μαθεῖ ν περὶ ὧ ν ἐ βουλό μην. εἶ τα κατὰ συνή θειαν ἐ πιδημή σαντι τῷ θεοφιλεστά τῳ ἐ πισκό πῳ ἀ νή νεγκα περὶ ὧ ν ἐ πέ ταξεν ἡ μῖ ν ἡ λογιό της σου. καὶ ἃ μὲ ν ἀ πεκρί νατο, οὔ τε τῇ μνή μῃ φυλαχθῆ ναι παῤ ἡ μῶ ν δυνατὸ ν ἦ ν, καὶ ἐ πιστολῆ ς ὑ περέ βαινε μέ τρον: ὡ ς ἐ ν κεφαλαί ῳ δὲ περὶ τῆ ς ἀ κτημοσύ νης ἐ κεῖ νο ἔ φη τὸ μέ τρον εἶ ναι, ὥ στε εἰ ς τὸ ν ἔ σχατον χιτῶ να ἕ καστον ἑ αυτῷ περιιστά ναι τὴ ν κτῆ σιν. καὶ παρεί χετο ἡ μῖ ν ἐ κ τοῦ Εὐ αγγελί ου τὰ ς ἀ ποδεί ξεις: μί αν μέ ν, ὡ ς̓ Ιωά ννου τοῦ βαπτιστοῦ εἰ πό ντος:̔ Ο ἔ χων δύ ο χιτῶ νας μεταδό τω τῷ μὴ ἔ χοντι: ἑ τέ ραν δέ, ὡ ς τοῦ Κυρί ου τοῖ ς μαθηταῖ ς ἀ παγορεύ σαντος μὴ ἔ χειν δύ ο χιτῶ νας. προσετί θει δὲ τού τοις καὶ τό: Εἰ θέ λεις τέ λειος εἶ ναι, ὕ παγε, πώ λησό ν σου τὰ ὑ πά ρχοντα, καὶ δὸ ς πτωχοῖ ς. ἔ λεγε δὲ καὶ τὴ ν τοῦ μαργαρί του παραβολὴ ν εἰ ς τοῦ το φέ ρειν: ὅ τι ὁ ἔ μπορος ὁ εὑ ρὼ ν τὸ ν πολύ τιμον μαργαρί την ἀ πελθὼ ν ἐ πώ λησεν ἑ αυτοῦ πά ντα τὰ ὑ πά ρχοντα καὶ ἠ γό ρασεν ἐ κεῖ νον. προσετί θει δὲ τού τοις, ὅ τι οὐ δὲ ἑ αυτῷ τινὰ ἐ πιτρέ πειν χρὴ τὴ ν τῶ ν χρημά των διανομή ν, ἀ λλὰ τῷ τὰ τῶ ν πτωχῶ ν οἰ κονομεῖ ν πεπιστευμέ νῳ. καὶ τοῦ το ἀ πὸ τῶ ν Πρά ξεων ἐ πιστοῦ το: ὅ τι πωλοῦ ντες τὰ προσό ντα αὐ τοῖ ς, φέ ροντες ἐ τί θουν παρὰ τοὺ ς πό δας τῶ ν ἀ ποστό λων, καὶ παῤ ἐ κεί νων διεδί δοτο ἑ κά στῳ, καθό τι ἄ ν τις χρεί αν εἶ χεν. ἔ λεγε γὰ ρ ἐ μπειρί ας χρῄ ζειν τὴ ν διά γνωσιν τοῦ ἀ ληθῶ ς δεομέ νου καὶ τοῦ κατὰ πλεονεξί αν αἰ τοῦ ντος. καὶ ὁ μὲ ν τῷ θλιβομέ νῳ διδοὺ ς τῷ Κυρί ῳ ἔ δωκε, καὶ παῤ αὐ τοῦ λή ψεται τὸ ν μισθό ν: ὁ δὲ τῷ περιερχομέ νῳ παρασχό μενος παντὶ προσέ ρριψε κυνί, φορτικῷ μὲ ν διὰ τὴ ν ἀ ναί δειαν, οὐ κ ἐ λεεινῷ δὲ διὰ τὴ ν ἔ νδειαν. Περὶ δὲ τοῦ πῶ ς χρὴ βιοῦ ν ἡ μᾶ ς καθ̓ ἡ μέ ραν, ὀ λί γα μὲ ν ἔ φθη εἰ ρηκὼ ς ὡ ς πρὸ ς τὸ τῆ ς ὑ ποθέ σεως μέ γεθος: πλὴ ν ἀ λλ̓ ἐ βουλό μην παῤ αὐ τοῦ ἐ κεί νου σε μαθεῖ ν. ἐ μὲ γὰ ρ ἀ φανί ζειν τὴ ν ἀ κρί βειαν τῶ ν διδαγμά των οὐ κ εὔ λογον. ηὐ χό μην δὲ μετὰ σοῦ ποτὲ καταλαβεῖ ν αὐ τό ν, ἵ να καὶ τῇ μνή μῃ ἀ κριβῶ ς φυλά ξας τὰ λεχθέ ντα, καὶ τῇ σεαυτοῦ συνέ σει προσεξεύ ρῃ ς τὰ λεί ποντα. ἐ κεῖ νο γὰ ρ μέ μνημαι ἐ κ τῶ ν πολλῶ ν ὧ ν ἤ κουσα, ὅ τι ἡ περὶ τοῦ πῶ ς χρὴ ζῇ ν τὸ ν Χριστιανὸ ν διδασκαλί α οὐ τοσοῦ τον δεῖ ται λό γου ὅ σον τοῦ καθημερινοῦ ὑ ποδεί γματος. καὶ οἶ δα ὅ τι, εἰ μή σε κατεῖ χεν ὁ δεσμὸ ς τῆ ς γηροκομί ας τοῦ πατρό ς, οὐ κ ἂ ν οὔ τε αὐ τὸ ς ἄ λλο τι προετί μησας τῆ ς συντυχί ας τοῦ ἐ πισκό που, οὔ τ̓ ἂ ν ἐ μοὶ συνεβού λευσας καταλιπό ντι τοῦ τον εἰ ς ἐ ρημί ας πλανᾶ σθαι. τὰ μὲ ν γὰ ρ σπή λαια καὶ αἱ πέ τραι ἀ ναμέ νουσιν ἡ μᾶ ς, αἱ δὲ παρὰ τῶ ν ἀ νδρῶ ν ὠ φέ λειαι οὐ κ ἀ εὶ ἡ μῖ ν παραμέ νουσιν. ὥ στε, εἰ ἀ νέ χῃ μου συμβουλεύ οντος, τυπώ σεις τὸ ν πατέ ρα μικρὸ ν ἐ πιτρέ πειν σοι ἀ ναχωρεῖ ν αὐ τοῦ καὶ περιτυγχά νειν ἀ νδρὶ πολλὰ καὶ ἐ κ τῆ ς ἑ τέ ρων πεί ρας καὶ ἐ κ τῆ ς οἰ κεί ας συνέ σεως καὶ εἰ δό τι καὶ παρέ χειν τοῖ ς προσιοῦ σιν αὐ τῷ δυναμέ νῳ.