Reader

Οἶ δα ὅ τι καὶ τῆ ς σῆ ς εὐ λαβεί ας τοσοῦ τον ἅ πτεται ὁ χωρισμὸ ς τοῦ θεοφιλεστά του ἐ πισκό που Εὐ σεβί ου ὅ σον καὶ ἡ μῶ ν αὐ τῶ ν. ἐ πεὶ οὖ ν ἀ μφό τεροι χρῄ ζομεν παρακλή σεως, ἀ λλή λοις γενώ μεθα παραμυθί α. καὶ σύ τε ἡ μῖ ν ἐ πί στελλε τὰ ἐ κ Σαμοσά των, ἡ μεῖ ς τε ἅ περ ἂ ν μά θωμεν ἀ πὸ τῆ ς Θρᾴ κης ἀ παγγελοῦ μεν. φέ ρει γὰ ρ ἐ μοὶ μὲ ν τὸ γινώ σκειν τοῦ λαοῦ τὴ ν ἔ νστασιν οὐ μικρὰ ν ῥ ᾳ στώ νην ἐ κ τῶ ν παρό ντων λυπηρῶ ν, τῇ δὲ σῇ χρηστό τητι τὸ διδά σκεσθαι ἐ ν οἷ ς ἐ στὶ ν ὁ κοινὸ ς ἡ μῶ ν πατή ρ. ἀ μέ λει καὶ νῦ ν οὐ γρά μμασι σημαί νειν ἔ χομεν: ἀ λλ̓ αὐ τὸ ν παρεστή σαμέ ν σοι τὸ ν ἀ κριβῶ ς εἰ δό τα καὶ ἀ παγγέ λλοντα ἐ ν οἷ ς αὐ τὸ ν κατέ λιπε, καὶ ὅ πως καὶ φέ ροντα τὰ συμπί πτοντα. εὔ χου τοί νυν καὶ ὑ πὲ ρ αὐ τοῦ καὶ ὑ πὲ ρ ἡ μῶ ν, ἵ να ὁ Κύ ριος ταχεῖ αν ἀ παγά γῃ τῶ ν δεινῶ ν τού των τὴ ν λύ σιν.