Letters
Choose a text
id="mobileReaderAuthor" class="mobile-reader-author" href="/authors/basil-the-great" aria-label="More works by Basil the Great">
—
⋯
Original / primary: Textus receptus
197.0.1
Μεγά λαι ἀ εὶ καὶ πολλαὶ τοῦ Δεσπό του ἡ μῶ ν αἱ δωρεαί, καὶ οὔ τε τὸ μέ γεθος αὐ τῶ ν μετρητό ν, οὔ τε τὸ πλῆ θος ἀ ριθμητό ν. μί α δὲ τῶ ν μεγί στων δωρεῶ ν ἐ στι τοῖ ς εὐ αισθή τως δεχομέ νοις τὰ ς χά ριτας καὶ ἡ παροῦ σα αὕ τη, ὅ τι πλεῖ στον ἡ μᾶ ς τῇ θέ σει τοῦ τό που διῃ ρημέ νους ἔ δωκεν ἀ λλή λοις συνά πτεσθαι διὰ τῆ ς ἐ ν τοῖ ς γρά μμασι προσφωνή σεως. καὶ γνώ σεως τρό πον διττὸ ν ἡ μῖ ν ἐ χαρί σατο: ἕ να μὲ ν διὰ τῆ ς συντυχί ας, ἕ τερον δὲ τὸ ν διὰ τὴ ς τοῦ γρά μματος ὁ μιλί ας. ἐ πεὶ οὖ ν ἐ γνωρί σαμέ ν σε δἰ ὧ ν ἐ φθέ γξω, καὶ ἐ γνωρί σαμεν, οὐ τὸ ν σωματικὸ ν χαρακτῆ ρα ταῖ ς μνή μαις ἡ μῶ ν ἐ ντυπωσά μενοι, ἀ λλὰ τοῦ ἔ σω ἀ νθρώ που τὸ κά λλος τῇ ποικιλί ᾳ τῶ ν λό γων καταμαθό ντες, ὅ τι ἕ καστος ἡ μῶ ν ἐ κ τοῦ περισσεύ ματος τῆ ς καρδί ας λαλεῖ, ἐ δοξά σαμεν τὸ ν Θεὸ ν ἡ μῶ ν, τὸ ν καθ̓ ἑ κά στην γενεὰ ν ἐ κλεγό μενον τοὺ ς αὐ τῷ εὐ αρεστοῦ ντας: ὃ ς πρό τερον μὲ ν ἐ κ τῶ ν ποιμνί ων τῶ ν προβά των ἤ γειρεν ἄ ρχοντα τῷ λαῷ αὐ τοῦ: καὶ τὸ ν̓ Αμῶ ς ἐ κ τοῦ αἰ πολί ου ἐ νδυναμώ σας διὰ τοῦ Πνεύ ματος ὕ ψωσεν εἰ ς προφή την: νῦ ν δὲ ἄ νδρα ἐ κ τῆ ς βασιλευού σης πό λεως, ἀ ρχὴ ν ὅ λου ἔ θνους πεπιστευμέ νον, ὑ ψηλὸ ν τῷ φρονή ματι, γέ νους λαμπρό τητι, περιφανεί ᾳ βί ου, λό γων δυνά μει, πᾶ σι τοῖ ς κατὰ τὸ ν βί ον περί βλεπτον, εἵ λκυσεν εἰ ς τὴ ν τῶ ν ποιμνί ων τοῦ Χριστοῦ ἐ πιμέ λειαν: ὃ ς πά ντα ῥ ί ψας τὰ τοῦ βί ου πλεονεκτή ματα καὶ ἡ γησά μενος αὐ τὰ ζημί αν ἵ να Χριστὸ ν κερδή σῃ, τοὺ ς οἴ ακας δέ ξασθαι ἐ πετρά πη τῆ ς μεγά λης καὶ περιβοή του νηὸ ς ἐ πὶ τῇ εἰ ς Θεὸ ν πί στει, τοῦ Χριστοῦ̓ Εκκλησί ας. ἄ γε τοί νυν, ὦ Θεοῦ ἄ νθρωπε, ἐ πειδὴ οὐ παῤ ἀ νθρώ πων παρέ λαβες ἢ ἐ διδά χθης τὸ εὐ αγγέ λιον τοῦ Χριστοῦ, ἀ λλ̓ αὐ τό ς σε ὁ Κύ ριος ἀ πὸ τῶ ν κριτῶ ν τῆ ς γῆ ς ἐ πὶ τὴ ν καθέ δραν τῶ ν ἀ ποστό λων μετέ θηκεν, ἀ γωνί ζου τὸ ν καλὸ ν ἀ γῶ να, διό ρθωσαι τὰ ἀ ρρωστή ματα τοῦ λαοῦ, εἴ τινος ἄ ρα τὸ πά θος τῆ ς̓ Αρειανῆ ς μανί ας ἥ ψατο: ἀ νανέ ωσαι τὰ ἀ ρχαῖ α τῶ ν πατέ ρων ἴ χνη, καὶ τῆ ς πρὸ ς ἡ μᾶ ς ἀ γά πης ὃ ν κατεβά λου θεμέ λιον ἐ ποικοδομεῖ ν σπού δαζε τῇ συνεχεί ᾳ τῶ ν προσρή σεων. οὕ τω γὰ ρ δυνησό μεθα ἐ γγὺ ς ἀ λλή λων εἶ ναι τῷ πνεύ ματι, εἰ καὶ τῇ οἰ κή σει τῇ ἐ πὶ τῆ ς γῆ ς παμπληθὲ ς ἀ πῳ κί σμεθα.̔ Η δὲ περὶ τὸ ν μακαριώ τατον Διονύ σιον τὸ ν ἐ πί σκοπον φιλοτιμί α σου καὶ σπουδὴ πᾶ σά ν σοι μαρτυρεῖ ἀ γά πην πρὸ ς τὸ ν Κύ ριον, τιμὴ ν εἰ ς τοὺ ς προλαβό ντας, σπουδὴ ν περὶ τὴ ν πί στιν. ἡ γὰ ρ πρὸ ς τοὺ ς εὔ νους τῶ ν ὁ μοδού λων διά θεσις τὴ ν ἀ ναφορὰ ν ἐ πὶ τὸ ν Δεσπό την ἔ χει, ᾧ δεδουλεύ κασι: καὶ ὁ τοὺ ς διὰ πί στιν ἠ θληκό τας τιμῶ ν δῆ λό ς ἐ στι τὸ ν ἴ σον ζῆ λον ἔ χων τῆ ς πί στεως, ὥ στε μί α αὕ τη πρᾶ ξις πολλῆ ς ἀ ρετῆ ς ἔ χει τὴ ν μαρτυρί αν. γνωρί ζομεν δέ σου τῇ ἐ ν Χριστῷ ἀ γά πῃ, ὅ τι οἱ σπουδαιό τατοι ἀ δελφοί, οἱ παρὰ τῆ ς εὐ λαβεί ας σου εἰ ς τὴ ν τοῦ ἀ γαθοῦ ἔ ργου διακονί αν προτιμηθέ ντες, πρῶ τον μὲ ν παντὶ τῷ κλή ρῳ ἔ παινον ἤ νεγκαν διὰ τῆ ς ἐ μμελεί ας τῶ ν τρό πων: ἐ ν γὰ ρ τῇ καθ̓ ἑ αυτοὺ ς εὐ σχημοσύ νῃ τὸ κοινὸ ν πά ντων εὐ σταθὲ ς κατεμή νυον: ἔ πειτα πά σῃ σπουδῇ καὶ ἐ μμελεί ᾳ χρησά μενοι, κατετό λμησαν μὲ ν χειμῶ νος ἀ βά του, ἔ πεισαν δὲ μετὰ πά σης εὐ τονί ας τοὺ ς πιστοὺ ς φύ λακας τοῦ μακαρί ου σώ ματος τὰ φυλακτή ρια τῆ ς ἑ αυτῶ ν ζωῆ ς παραχωρῆ σαι τού τοις. καὶ γί νωσκε ὅ τι οὔ τε ἀ ρχαὶ οὔ τε δυναστεῖ αι ἀ νθρώ πων ἐ ξί σχυσαν ἄ ν ποτε βιά σασθαι τοὺ ς ἀ νθρώ πους ἐ κεί νους, εἰ μὴ τὸ εὔ τονον τῆ ς προαιρέ σεως τῶ ν ἀ δελφῶ ν τού των ἐ ξεδυσώ πησεν αὐ τοὺ ς πρὸ ς τὴ ν συγχώ ρησιν. συνή ργησε δὲ μά λιστα πρὸ ς τὸ καταπραχθῆ ναι τὰ σπουδαζό μενα καὶ ἡ παρουσί α τοῦ ποθεινοτά του καὶ εὐ λαβεστά του υἱ οῦ ἡ μῶ ν Θηρασί ου τοῦ συμπρεσβυτέ ρου, ὃ ς αὐ θαιρέ τως τὸ ν κό πον τῆ ς ὁ δοιπορί ας ὑ ποδεξά μενος, ἔ παυσε μὲ ν τὸ σφοδρὸ ν τῆ ς ὁ ρμῆ ς τῶ ν ἐ κεῖ πιστῶ ν, λό γῳ δὲ συμπεί σας τοὺ ς ἀ ντεχομέ νους, ἐ πὶ πρεσβυτέ ρων καὶ διακό νων καὶ ἄ λλων πολλῶ ν τῶ ν φοβουμέ νων τὸ ν Κύ ριον μετὰ τῆ ς πρεπού σης εὐ λαβεί ας ἀ νελό μενος τὰ λεί ψανα, συνδιέ σωσε τοῖ ς ἀ δελφοῖ ς: ἃ μετὰ τοσαύ της χαρᾶ ς ὑ ποδέ ξασθε, μεθ̓ ὅ σης λύ πης προέ πεμψαν οἱ φυλά σσοντες. μηδεὶ ς διακρινέ σθω: μηδεὶ ς ἀ μφιβαλλέ τω: οὗ τό ς ἐ στιν ἐ κεῖ νος ὁ ἀ ή ττητος ἀ θλητή ς. ταῦ τα γνωρί ζει τὰ ὀ στᾶ ὁ Κύ ριος, τὰ συνδιαθλή σαντα τῇ μακαρί ᾳ ψυχῇ. ταῦ τα μετ̓ αὐ τῆ ς στεφανώ σει ἐ ν τῇ ἡ μέ ρᾳ τῆ ς ἀ νταποδό σεως αὐ τοῦ τῇ δικαί ᾳ κατὰ τὸ γεγραμμέ νον: ὅ τι δεῖ ἡ μᾶ ς παραστῆ ναι τῷ βή ματι τοῦ Χριστοῦ, ἵ να κομί σηται ἕ καστος πρὸ ς ἃ ἔ πραξε διὰ τοῦ σώ ματος. μί α λά ρναξ ἦ ν ἡ ὑ ποδεξαμέ νη τὸ τί μιον ἐ κεῖ νο σῶ μα: οὐ δεὶ ς ὁ πλησί ον αὐ τοῦ κατακεί μενος: ἐ πί σημος ἡ ταφή: μά ρτυρος ἡ τιμή. Χριστιανοὶ οἱ ξενί σαντες καὶ ταῖ ς ἰ δί αις χερσὶ κατέ θεντο τό τε, καὶ ἀ νεί λοντο νῦ ν. οὗ τοι ἔ κλαυσαν μὲ ν ὡ ς πατέ ρος καὶ προστά του στερού μενοι: προέ πεμψαν δέ, τὴ ν ὑ μετέ ραν χαρὰ ν τῆ ς ἰ δί ας παρακλή σεως προτιμοτέ ραν θέ μενοι. οἱ παραδό ντες τοί νυν εὐ λαβεῖ ς: οἱ ὑ ποδεξά μενοι ἀ κριβεῖ ς. οὐ δαμοῦ ψεῦ δος, οὐ δαμοῦ δό λος: μαρτυροῦ μεν ἡ μεῖ ς: ἀ συκοφά ντητος ἔ στω παῤ ὑ μῶ ν ἡ ἀ λή θεια.