Letters
Choose a text
id="mobileReaderAuthor" class="mobile-reader-author" href="/authors/basil-the-great" aria-label="More works by Basil the Great">
—
⋯
Original / primary: Textus receptus
199.0.1
Πά λαι πρὸ ς τὰ ς παρὰ τῆ ς εὐ λαβεί ας σου προταθεί σας ἡ μῖ ν ἐ ρωτή σεις ἀ ποκρινά μενος, οὐ κ ἀ πέ στειλα τὸ γρά μμα, τοῦ το μὲ ν ὑ πὸ τῆ ς ἀ ρρωστί ας τῆ ς μακρᾶ ς καὶ ἐ πικινδύ νου ἀ σχοληθεί ς, τοῦ το δὲ ὑ πὸ τῆ ς ἀ πορί ας τῶ ν διακονουμέ νων. ὀ λί γοι γὰ ρ παῤ ἡ μῖ ν καὶ ὁ δοῦ ἔ μπειροι καὶ παρεσκευασμέ νοι πρὸ ς τὰ ς τοιαύ τας ὑ πηρεσί ας. ὥ στε μαθὼ ν τὰ ς αἰ τί ας τῆ ς βραδυτῆ τος, δὸ ς ἡ μῖ ν τὴ ν συγγνώ μην.̓ Εθαυμά σαμεν δέ σου τὴ ν φιλομά θειαν ὁ μοῦ καὶ τὴ ν ταπεινοφροσύ νην, ὅ τι καὶ μαθεῖ ν καταδέ χῃ, τὴ ν τοῦ διδά σκειν τά ξιν πεπιστευμέ νος, καὶ μανθά νειν παῤ ἡ μῶ ν, οἷ ς οὐ δὲ ν μέ γα πρό σεστι πρὸ ς γνῶ σιν. ἀ λλ̓ ὅ μως, ἐ πειδὴ καταδέ χῃ διὰ τὸ ν φό βον τοῦ Θεοῦ ποιεῖ ν πρᾶ γμα οὐ ῥ ᾳ δί ως παῤ ἑ τέ ρου γινό μενον, χρὴ καὶ ἡ μᾶ ς τῇ προθυμί ᾳ σου καὶ τῇ ἀ γαθῇ σπουδῇ συναί ρεσθαι καὶ ὑ πὲ ρ δύ ναμιν.
199.17.1
̓ Ηρώ τησας ἡ μᾶ ς περὶ Βιά νορος τοῦ πρεσβυτέ ρου, εἰ δεκτό ς ἐ στιν εἰ ς τὸ ν κλῆ ρον, διὰ τὸ ν ὅ ρκον. ἐ γὼ δὲ ἤ δη τινὰ κοινὸ ν ὅ ρον περὶ πά ντων ὁ μοῦ τῶ ν μετ̓ αὐ τοῦ ὀ μωμοκό των τοῖ ς κατ̓̓ Αντιό χειαν κληρικοῖ ς οἶ δα ἐ κτεθεικώ ς: ὥ στε τῶ ν μὲ ν δημοσί ων αὐ τοὺ ς ἀ πέ χεσθαι συλλό γων, ἰ δί ᾳ δὲ ἐ νεργεῖ ν τὰ τῶ ν πρεσβυτέ ρων. τὸ αὐ τὸ δὲ τοῦ το καὶ πρὸ ς τὴ ν ἑ αυτοῦ ὑ πηρεσί αν ἄ δειαν αὐ τῷ παρέ χει, διό τι οὐ κ ἐ ν̓ Αντιοχεί ᾳ ἐ στὶ ν ἡ ἱ ερωσύ νη, ἀ λλ̓ ἐ ν̓ Ικονί ῳ: ἥ ν, ὡ ς αὐ τὸ ς ἐ πέ στειλας ἡ μῖ ν, τῆ ς̓ Αντιοχεί ας εἰ ς οἴ κησιν ἀ ντηλλά ξατο. ἔ στιν οὖ ν δεκτὸ ς ἐ κεῖ νος ὁ ἀ νή ρ, ἀ παιτού μενος παρὰ τῆ ς εὐ λαβεί ας σου μεταμέ λεσθαι ἐ πὶ τῇ εὐ κολί ᾳ τοῦ ὅ ρκου, ὃ ν ἐ πὶ τοῦ ἀ πί στου ἀ νδρὸ ς ἐ ξωμό σατο, βαστά σαι τὴ ν ἐ νό χλησιν τοῦ μικροῦ ἐ κεί νου κινδύ νου μὴ δυνηθεί ς.
199.18.1
Περὶ τῶ ν ἐ κπεσουσῶ ν παρθέ νων τῶ ν καθομολογησαμέ νων τὸ ν ἐ ν σεμνό τητι βί ον τῷ Κυρί ῳ, εἶ τα διὰ τὸ ὑ ποπεσεῖ ν τοῖ ς πά θεσι τῆ ς σαρκὸ ς ἀ θετουσῶ ν τὰ ς ἑ αυτῶ ν συνθή κας, οἱ μὲ ν πατέ ρες ἡ μῶ ν ἁ πλῶ ς καὶ πρά ως συμπεριφερό μενοι ταῖ ς ἀ σθενεί αις τῶ ν κατολισθαινό ντων, ἐ νομοθέ τησαν δεκτὰ ς εἶ ναι μετὰ τὸ ν ἐ νιαυτό ν, καθ̓ ὁ μοιό τητα τῶ ν διγά μων διαταξά μενοι. ἐ μοὶ δὲ δοκεῖ, ἐ πειδὴ τῇ τοῦ Θεοῦ χά ριτι προϊ οῦ σα ἡ̓ Εκκλησί α, κραταιοτέ ρα γί νεται, καὶ πληθύ νεται νῦ ν τὸ τά γμα τῶ ν παρθέ νων, προσέ χειν ἀ κριβῶ ς τῷ τε κατ̓ ἔ ννοιαν φαινομέ νῳ πρά γματι, καὶ τῇ τῆ ς Γραφῆ ς διανοί ᾳ, ἣ ν δυνατὸ ν ἐ ξευρεῖ ν ἀ πὸ τοῦ ἀ κολού θου. χηρεί α γὰ ρ παρθενί ας ἐ λά ττων: οὐ κοῦ ν καὶ τὸ τῶ ν χηρῶ ν ἁ μά ρτημα πολλῷ δεύ τερό ν ἐ στι τοῦ τῶ ν παρθέ νων. ἴ δωμεν τοί νυν τί γέ γραπται Τιμοθέ ῳ παρὰ τοῦ Παύ λου. Νεωτέ ρας δὲ χή ρας παραιτοῦ. ὅ ταν γὰ ρ καταστρηνιά σωσι τοῦ Χρί στου, γαμεῖ ν θέ λουσιν, ἔ χουσαι κρί μα, ὅ τι τὴ ν πρώ την πί στιν ἠ θέ τησαν. εἰ τοί νυν χή ρα κρί ματι ὑ πό κειται βαρυτά τῳ, ὡ ς τὴ ν εἰ ς Χριστὸ ν ἀ θετή σασα πί στιν, τί χρὴ λογί ζεσθαι ἡ μᾶ ς περὶ τῆ ς παρθέ νου, ἥ τις νύ μφη ἐ στὶ τοῦ Χριστοῦ καὶ σκεῦ ος ἱ ερὸ ν ἀ νατεθὲ ν τῷ Δεσπό τῃ; μέ γα μὲ ν ἁ μά ρτημα καὶ δού λην λαθραί οις γά μοις ἑ αυτὴ ν ἐ πιδιδοῦ σαν φθορᾶ ς ἀ ναπλῆ σαι τὸ ν οἶ κον, καὶ καθυβρί ζειν διὰ τοῦ πονηροῦ βί ου τὸ ν κεκτημέ νον: πολλῷ δὲ δή που χαλεπώ τερον τὴ ν νύ μφην μοιχαλί δα γενέ σθαι καί, τὴ ν πρὸ ς τὸ ν νυμφί ον ἕ νωσιν ἀ τιμά σασαν, ἡ δοναῖ ς ἀ κολά στοις ἑ αυτὴ ν ἐ πιδοῦ ναι. οὐ κοῦ ν ἡ μὲ ν χή ρα, ὡ ς δού λη διεφθαρμέ νη, καταδικά ζεται, ἡ δὲ παρθέ νος τῷ κρί ματι τῆ ς μοιχαλί δος ὑ πό κειται. ὥ σπερ οὖ ν τὸ ν ἀ λλοτρί ᾳ γυναικὶ συνιό ντα μοιχὸ ν ὀ νομά ζομεν, οὐ πρό τερον παραδεξά μενοι εἰ ς κοινωνί αν, πρὶ ν ἢ παύ σασθαι τῆ ς ἁ μαρτί ας, οὕ τω δῆ λον ὅ τι καὶ ἐ πὶ τοῦ τὴ ν παρθέ νον ἔ χοντος διατεθησό μεθα. ἐ κεῖ νο δὲ νῦ ν προδιομολογεῖ σθαι ἡ μῖ ν ἀ ναγκαῖ ον, ὅ τι παρθέ νος ὀ νομά ζεται ἡ ἑ κουσί ως ἑ αυτὴ ν προσαγαγοῦ σα τῷ Κυρί ῳ, καὶ ἀ ποταξαμέ νη τῷ γά μῳ, καὶ τὸ ν ἐ ν ἁ γιασμῷ βί ον προτιμή σασα. τὰ ς δὲ ὁ μολογί ας τό τε ἐ γκρί νομεν, ἀ φ̓ οὗ περ ἂ ν ἡ ἡ λικί α τὴ ν τοῦ λό γου συμπλή ρωσιν ἔ χῃ. οὐ δὲ γὰ ρ τὰ ς παιδικὰ ς φωνὰ ς πά ντως κυρί ας ἐ πὶ τῶ ν τοιού των ἡ γεῖ σθαι προσῆ κεν, ἀ λλὰ τὴ ν ὑ πὲ ρ τὰ δέ κα ἓ ξ ἢ δέ κα καὶ ἑ πτὰ γενομέ νην ἔ τη, κυρί αν οὖ σαν τῶ ν λογισμῶ ν, ἀ νακριθεῖ σαν ἐ πὶ πλεῖ ον εἶ τα παραμεί νασαν, καὶ λιπαροῦ σαν διὰ ἱ κεσιῶ ν πρὸ ς τὸ παραδεχθῆ ναι, τό τε ἐ γκαταλέ γεσθαι χρὴ ταῖ ς παρθέ νοις, καὶ τὴ ν ὁ μολογί αν τῆ ς τοιαύ της κυροῦ ν, καὶ τὴ ν ἀ θέ τησιν αὐ τῆ ς ἀ παραιτή τως κολά ζειν. πολλὰ ς γὰ ρ γονεῖ ς προσά γουσι καὶ ἀ δελφοὶ καὶ τῶ ν προσηκό ντων τινὲ ς πρὸ τῆ ς ἡ λικί ας, οὐ κ οἴ κοθεν ὁ ρμηθεί σας πρὸ ς ἀ γαμί αν, ἀ λλά τι βιωτικὸ ν ἑ αυτοῖ ς διοικού μενοι. ἃ ς οὐ ῥ ᾳ δί ως προσδέ χεσθαι δεῖ, ἕ ως ἂ ν φανερῶ ς τὴ ν ἰ δί αν αὐ τῶ ν ἐ ρευνή σωμεν γνώ μην.
199.19.1
̓ Ανδρῶ ν δὲ ὁ μολογί ας οὐ κ ἔ γνωμεν, πλὴ ν εἰ μή τινες ἑ αυτοὺ ς τῷ τά γματι τῶ ν μοναζό ντων ἐ γκατηρί θμησαν: οἳ κατὰ τὸ σιωπώ μενον δοκοῦ σι παραδεδέ χθαι τῆ ν ἀ γαμί αν. πλὴ ν καὶ ἐ π̓ ἐ κεί νων ἐ κεῖ νο ἡ γοῦ μαι προηγεῖ σθαι προσή κειν: ἐ ρωτᾶ σθαι αὐ τού ς, καὶ λαμβά νεσθαι τὴ ν παῤ αὐ τῶ ν ὁ μολογί αν ἐ ναργῆ, ὥ στε, ἐ πειδὰ ν μετατί θενται πρὸ ς τὸ ν φιλό σαρκον καὶ ἡ δονικὸ ν βί ον, ὑ πά γειν αὐ τοὺ ς τῷ τῶ ν πορνευό ντων ἐ πιτιμί ῳ.
199.2.1
̔́ Οσαι γυναῖ κες, ἐ ν αἱ ρέ σει οὖ σαι, παρθενί αν ὡ μολό γησαν, εἶ τα μετὰ ταῦ τα γά μον ἀ νθεί λοντο, οὐ χ ἡ γοῦ μαι χρῆ ναι καταδικά ζεσθαι ταύ τας. ὅ σα γὰ ρ ὁ νό μος λέ γει, τοῖ ς ἐ ν τῷ νό μῳ λαλεῖ. αἱ δὲ μή πω ὑ πελθοῦ σαι τὸ ν ζυγὸ ν τοῦ Χριστοῦ οὐ δὲ τὴ ν νομοθεσί αν ἐ πιγινώ σκουσι τοῦ Δεσπό του. ὥ στε δεκταί εἰ σι τῇ̓ Εκκλησί ᾳ μετὰ πά ντων καὶ τὴ ν ἐ πὶ τού τοις ἄ φεσιν ἔ χουσαι ἐ κ τῆ ς πί στεως τῆ ς εἰ ς Χριστό ν. καὶ καθό λου τὰ ἐ ν τῷ κατηχουμέ νῳ βί ῳ γενό μενα εἰ ς εὐ θύ νας οὐ κ ἄ γεται. τού τους δὲ δηλονό τι ἄ νευ βαπτί σματος ἡ̓ Εκκλησί α οὐ παραδέ χεται. ὥ στε ἀ ναγκαιό τατον ἐ πὶ τού τοις τὰ πρεσβεῖ α τῆ ς γενέ σεως.
199.21.1
Εἰ ἀ νὴ ρ γυναικὶ συνοικῶ ν, ἐ πειδὰ ν μὴ ἀ ρκεσθεὶ ς τῷ γά μῳ εἰ ς πορνεί αν ἐ κπέ σῃ, πό ρνον κρί νομεν τὸ ν τοιοῦ τον, καὶ πλεῖ ον αὐ τὸ ν παρατεί νομεν ἐ ν τοῖ ς ἐ πιτιμί οις: οὐ μέ ντοι ἔ χομεν κανό να, τῷ τῆ ς μοιχεί ας αὐ τὸ ν ὑ παγαγεῖ ν ἐ γκλή ματι, ἐ ὰ ν εἰ ς ἐ λευθέ ραν γά μου ἡ ἁ μαρτί α γέ νηται: διό τι ἡ μοιχαλὶ ς μέ ν, Μιαινομέ νη, φησί, μιανθή σεται, καὶ οὐ κ ἀ ναστρέ ψει πρὸ ς τὸ ν ἄ νδρα αὐ τῆ ς: καὶ̔ Ο κατέ χων μοιχαλί δα ἄ φρων καὶ ἀ σεβή ς. ὁ μέ ντοι πορνεύ σας οὐ κ ἀ ποκλεισθή σεται τῆ ς πρὸ ς γυναῖ κα ἑ αυτοῦ συνοική σεως. ὥ στε ἡ μὲ ν γυνὴ ἀ πὸ πορνεί ας ἐ πανιό ντα τὸ ν ἄ νδρα αὐ τῆ ς παραδέ ξεται, ὁ δὲ ἀ νὴ ρ τὴ ν μιανθεῖ σαν τῶ ν οἴ κων ἑ αυτοῦ ἀ ποπέ μψει. καὶ τού των δὲ ὁ λό γος οὐ ῥ ᾴ διος: ἡ δὲ συνή θεια οὕ τω κεκρά τηκε.
199.22.1
Τοὺ ς ἐ ξ ἁ ρπαγῆ ς ἔ χοντας γυναῖ κας, εἰ μὲ ν ἄ λλοις προμεμνηστευμέ νας εἶ εν ἀ φῃ ρημέ νοι, οὐ πρό τερον χρὴ παραδέ χεσθαι, πρὶ ν ἢ ἀ φελέ σθαι αὐ τῶ ν, καὶ ἐ π̓ ἐ ξουσί ᾳ τῶ ν ἐ ξ ἀ ρχῆ ς μνηστευσαμέ νων ποιῆ σαι, εἴ τε βού λοιντο λαβεῖ ν αὐ τά ς, εἴ τε ἀ ποστῆ ναι: εἰ δὲ σχολά ζουσά ν τις λά βοι, ἀ φαιρεῖ σθαι μὲ ν δεῖ, καὶ τοῖ ς οἰ κεί οις ἀ ποκαθιστᾷ ν, ἐ πιτρέ πειν δὲ τῇ γνώ μῃ τῶ ν οἰ κεί ων, εἴ τε γονεῖ ς εἶ εν, εἴ τε ἀ δελφοί, εἴ τε οἱ τινεσοῦ ν προεστῶ τες τῆ ς κό ρης: κἂ ν μὲ ν ἕ λωνται αὐ τῷ παραδοῦ ναι, ἵ στασθαι τὸ συνοικέ σιον: ἐ ὰ ν δὲ ἀ νανεύ σωσι, μὴ βιά ζεσθαι. τὸ ν μέ ντοι ἐ κ διαφθορᾶ ς εἴ τε λαθραί ας εἴ τε βιαιοτέ ρας γυναῖ κα ἔ χοντα ἀ νά γκη τὸ τῆ ς πορνεί ας ἐ πιγνῶ ναι ἐ πιτί μιον. ἔ στι δὲ ἐ ν τέ σσαρσιν ἔ τεσιν ὡ ρισμέ νη τοῖ ς πορνεύ ουσιν ἡ ἐ πιτί μησις. χρὴ τῷ πρώ τῳ ἐ κβά λλεσθαι τῶ ν προσευχῶ ν, καὶ προσκλαί ειν αὐ τοὺ ς τῇ θύ ρᾳ τῆ ς ἐ κκλησί ας: τῷ δευτέ ρῳ δεχθῆ ναι εἰ ς ἀ κρό ασιν: τῷ τρί τῳ εἰ ς μετά νοιαν: τῷ τετά ρτῳ εἰ ς σύ στασιν μετὰ τοῦ λαοῦ, ἀ πεχομέ νους τῆ ς προσφορᾶ ς: εἶ τα αὐ τοὺ ς ἐ πιτρέ πεσθαι τὴ ν κοινωνί αν τοῦ ἀ γαθοῦ.
199.23.1
Περὶ δὲ τῶ ν δύ ο ἀ δελφὰ ς γαμού ντων, ἢ ἀ δελφοῖ ς δυσὶ γαμουμέ νων, ἐ πιστολί διον ἡ μῖ ν ἐ κπεφώ νηται, οὗ τὸ ἀ ντί γραφον ἀ πεστεί λαμέ ν σου τῇ εὐ λαβεί ᾳ. ὁ δὲ ἀ δελφοῦ ἰ δί ου γυναῖ κα λαβὼ ν οὐ πρό τερον δεχθή σεται πρὶ ν ἀ ποστῆ ναι αὐ τῆ ς.
199.24.1
Χή ραν, τὴ ν καταλεγεῖ σαν εἰ ς τὸ ν ἀ ριθμὸ ν τῶ ν χηρῶ ν, τουτέ στι, τὴ ν διακονουμέ νην ὑ πὸ τῆ ς̓ Εκκλησί ας, ἔ κρινεν ὁ ἀ πό στολος γαμού μέ νην παρορᾶ σθαι. ἀ νδρὶ δὲ χηρεύ σαντι οὐ δεὶ ς ἐ πί κειται νό μος, ἀ λλ̓ ἱ κανὸ ν τῷ τοιού τῳ τὸ τῶ ν διγά μων ἐ πιτί μιον. ἡ μέ ντοι χή ρα ἑ ξηκονταετὴ ς γεγονυῖ α, ἐ ὰ ν ἕ ληται πά λιν ἀ νδρὶ συνοικεῖ ν, οὐ καταξιωθή σεται τῆ ς τοῦ ἀ γαθοῦ κοινωνί ας, ἕ ως ἂ ν τοῦ πά θους τῆ ς ἀ καθαρσί ας παύ σηται. ἐ ὰ ν μέ ντοι πρὸ ἑ ξή κοντα ἐ τῶ ν ἀ ριθμή σωμεν αὐ τή ν, ἡ μέ τερον τὸ ἔ γκλημα, οὐ τοῦ γυναί ου.
199.25.1
̔ Ο τὴ ν διεφθαρμέ νην ὑ φ̓ ἑ αυτοῦ εἰ ς γυναῖ κα κατέ χων τὸ μὲ ν ἐ πὶ τῇ φθορᾷ ἐ πιτί μιον ὑ ποστή σεται, τὴ ν δὲ γυναῖ κα ἔ χειν συγχωρηθή σεται.
199.26.1
̔ Η πορνεί α γά μος οὐ κ ἔ στιν: ἀ λλ̓ οὐ δὲ γά μου ἀ ρχή. ὥ στε, ἐ ὰ ν ᾖ δυνατὸ ν τοὺ ς κατὰ πορνεί αν συναπτομέ νους χωρί ζεσθαι, τοῦ το κρά τιστον. ἐ ὰ ν δὲ στέ ργωσιν ἐ κ παντὸ ς τρό που τὸ συνοικέ σιον, τὸ μὲ ν τῆ ς πορνεί ας ἐ πιτί μιον γνωριζέ τωσαν: ἀ φιέ σθωσαν δέ, ἵ να μὴ χεῖ ρό ν τι γέ νηται.
199.27.1
Περὶ τοῦ πρεσβυτέ ρου, τοῦ κατ̓ ἄ γνοιαν ἀ θέ σμῳ γά μῳ περιπαρέ ντος, ὥ ρισα ἃ ἐ χρῆ ν: καθέ δρας μὲ ν μετέ χειν, τῶ ν δὲ λοιπῶ ν ἐ νεργειῶ ν ἀ πέ χεσθαι. ἀ ρκετὸ ν γὰ ρ τῷ τοιού τῳ ἡ συγγνώ μη. εὐ λογεῖ ν δὲ ἕ τερον, τὸ ν τὰ οἰ κεῖ α τημελεῖ ν ὀ φεί λοντα τραύ ματα, ἀ νακό λουθον. εὐ λογί α γὰ ρ ἁ γιασμοῦ μετά δοσί ς ἐ στιν. ὁ δὲ τοῦ το μὴ ἔ χων, διὰ τὸ ἐ κ τῆ ς ἀ γνοί ας παρά πτωμα πῶ ς ἑ τέ ρῳ μεταδώ σει; μή τε τοί νυν δημοσί ᾳ μή τε ἰ δί ᾳ εὐ λογεί τω, μή τε τὸ σῶ μα τοῦ Χριστοῦ κατανεμέ τω ἑ τέ ροις, μή τε τι ἄ λλο λειτουργεί τω, ἀ λλὰ ἀ ρκού μενος τῇ προεδρί ᾳ προσκλαιέ τω τῷ Κυρί ῳ, συγχωρηθῆ ναι αὐ τῷ τὸ ἐ κ τῆ ς ἀ γνοί ας ἀ νό μημα.
199.28.1
̓ Εκεῖ νό γε μὴ ν γελοῖ ό ν μοι κατεφά νη, τὸ εὔ ξασθαί τινα ὑ εί ων ἀ πέ χεσθαι κρεῶ ν. ὥ στε καταξί ωσον διδά σκειν αὐ τοὺ ς τῶ ν ἀ παιδεύ των προσευχῶ ν καὶ ἐ παγγελιῶ ν ἀ πέ χεσθαι: τὴ ν μέ ντοι χρῆ σιν ἀ διά φορον εἶ ναι συγχώ ρησον. οὐ δὲ ν γὰ ρ κτί σμα Θεοῦ ἀ πό βλητον μετ̓ εὐ χαριστί ας λαμβανό μενον. ὥ στε ἡ εὐ χὴ καταγέ λαστος, οὐ χ ἡ ἀ ποχὴ ἀ ναγκαί α.
199.29.1
̓́ Αρχοντας μέ ντοι ὀ μνύ ειν, ἐ πὶ τὸ κακοποιεῖ ν τοὺ ς ἀ ρχομέ νους, καὶ πά νυ θεραπεύ εσθαι προσῆ κε. θεραπεί α δὲ τού των διττή: μί α μέ ν, μὴ ὀ μνύ ειν αὐ τοὺ ς διδά σκεσθαι προχεί ρως: ἑ τέ ρα δέ, μὴ ἐ πιμέ νειν ἐ ν ταῖ ς πονηραῖ ς κρί σεσιν. ὥ στε ὅ ρκῳ προληφθεί ς τις εἰ ς κακοποιί αν ἑ τέ ρου, τὴ ν μὲ ν ἐ πὶ τῇ προπετεί ᾳ τοῦ ὅ ρκου μετά νοιαν ἐ πιδεικνύ σθω, μὴ μέ ντοι προσχή ματι εὐ λαβεί ας τὴ ν πονηρί αν ἑ αυτοῦ βεβαιού τω. οὐ δὲ γὰ ῥ Ηρώ δῃ συνή νεγκεν εὐ ορκή σαντι, ὃ ς ἵ να μὴ ἐ πιορκή σῃ δῆ θεν, φονεὺ ς ἐ γέ νετο τοῦ προφή του. ἅ παξ δὲ ὁ ὅ ρκος ἀ πηγό ρευται: πολλῷ δὲ δή που εἰ κὸ ς τὸ ν ἐ πὶ κακῷ γινό μενον κατακεκρί σθαι. ὥ στε μεταφρονεῖ ν τὸ ν ὀ μνύ οντα χρή, οὐ χὶ σπουδά ζειν βεβαιοῦ ν ἑ αυτοῦ τὸ ἀ νό σιον. ἐ ξέ τασον γὰ ρ πλατύ τερον τὴ ν ἀ τοπί αν. εἴ τις ὀ μό σειεν ἐ νεξορύ ξειν τοὺ ς ὀ φθαλμοὺ ς τοῦ ἀ δελφοῦ, εἰ καλὸ ν τὸ τοιοῦ τον εἰ ς ἔ ργον ἀ γαγεῖ ν αὐ τῷ; εἴ τις φονεύ σειν; εἴ τις ὅ λως δἰ ὅ ρκου ἔ ντολή ν τινα παραβή σεσθαι; ὤ μοσα γὰ ρ καὶ ἔ στησα, οὐ χὶ τὴ ν ἁ μαρτί αν, ἀ λλὰ τοῦ φυλά ξασθαι τὰ κρί ματα τῆ ς δικαιοσύ νης σου. ὥ σπερ δὲ τὴ ν ἐ ντολὴ ν ἀ μεταθέ τοις κρί μασι προσῆ κε βεβαιοῦ σθαι, οὕ τω τὴ ν ἁ μαρτί αν παντοί ως καθή κει ἀ κυροῦ σθαι καὶ ἀ φανί ζεσθαι.
199.3.1
Περὶ τῶ ν ἁ ρπαζό ντων κανό να μὲ ν παλαιὸ ν οὐ κ ἔ χομεν, ἰ δί αν δὲ γνώ μην ἐ ποιησά μεθα: τρί α ἔ τη καὶ αὐ τοὺ ς καὶ τοὺ ς συναρπά ζοντας αὐ τοῖ ς ἔ ξω τῶ ν εὐ χῶ ν γί νεσθαι. τὸ δὲ μὴ βιαί ως γινό μενον ἀ νεύ θυνό ν ἐ στιν, ὅ ταν μὴ φθορὰ ᾖ μηδὲ κλοπὴ ἡ γουμέ νη τοῦ πρά γματος. αὐ τεξουσί α δὲ ἡ χή ρα, καὶ ἐ π̓ αὐ τῇ τὸ ἀ κολουθῆ σαι. ὥ στε τῶ ν σχημά των ἡ μῖ ν οὐ φροντιστέ ον.
199.31.1
̔ Η ἀ ναχωρή σαντος τοῦ ἀ νδρὸ ς καὶ ἀ φανοῦ ς ὄ ντος, πρὸ τοῦ πεισθῆ ναι περὶ τοῦ θανά του αὐ τοῦ ἑ τέ ρῳ συνοική σασα, μοιχᾶ ται.
199.32.1
Οἱ τὴ ν πρὸ ς θά νατον ἁ μαρτί αν ἁ μαρτά νοντες κληρικοὶ τοῦ βαθμοῦ κατά γονται, τῆ ς κοινωνί ας δὲ τῶ ν λαϊ κῶ ν οὐ κ ἐ ξεί ργονται: οὐ γὰ ρ ἐ κδική σεις δὶ ς ἐ πὶ τὸ αὐ τό.
199.33.1
̔ Η γυνὴ ἡ διὰ τῆ ς ὁ δοῦ κυή σασα καὶ ἀ μελή σασα τοῦ κυή ματος τῷ τοῦ φό νου ἐ γκλή ματι ὑ ποκεί σθω.
199.34.1
Τὰ ς μοιχευθεί σας γυναῖ κας καὶ ἐ ξαγορευού σας δἰ εὐ λά βειαν, ἢ ὁ πωσοῦ ν ἐ λεγχομέ νας, δημοσιεύ ειν οὐ κ ἐ κέ λευσαν οἱ πατέ ρες ἡ μῶ ν, ἵ να μὴ θανά του αἰ τί αν παρά σχωμεν ἐ λεγχθεί σαις: ἵ στασθαι δὲ αὐ τὰ ς ἄ νευ κοινωνί ας προσέ ταξαν μέ χρι τοῦ συμπληροῦ σθαι τὸ ν χρό νον τῆ ς μετανοί ας.
199.35.1
̓ Επὶ δὲ τοῦ καταλειφθέ ντος ἀ νδρὸ ς ὑ πὸ τῆ ς γυναικὸ ς χρὴ σκοπεῖ ν τὴ ν αἰ τί αν τῆ ς ἐ γκαταλεί ψεως: κἂ ν φανῇ ἀ λό γως ἀ ναχωρή σασα, ὁ μὲ ν συγγνώ μης ἐ στὶ ν ἄ ξιος, ἡ δὲ ἐ πιτιμί ου. ἡ δὲ συγγνώ μη τού τῳ πρὸ ς τὸ κοινωνεῖ ν τῇ̓ Εκκλησί ᾳ δοθή σεται.
199.36.1
Στρατιώ τιδες, αἱ τῶ ν ἀ νδρῶ ν ἀ φανῶ ν ὄ ντων γαμηθεῖ σαι, τῷ αὐ τῷ ὑ πό κεινται λό γῳ, ᾧ περ ἂ ν καὶ αἱ διὰ τὴ ν ἀ ποδημί αν τῶ ν ἀ νδρῶ ν μὴ ἀ ναμεί νασαι τὴ ν ἐ πά νοδον: πλὴ ν ἔ χει τινὰ συγγνώ μην τὸ πρᾶ γμα ἐ νταῦ θα διὰ τὸ μᾶ λλον πρὸ ς θά νατον εἶ ναι τὴ ν ὑ πό νοιαν.
199.37.1
Μετὰ τὸ ἀ φαιρεθῆ ναι τὴ ν ἀ λλοτρί αν ὁ γαμή σας ἐ πὶ μὲ ν τῇ πρώ τῃ μοιχεί αν ἐ γκληθή σεται, ἐ πὶ δὲ τῇ δευτέ ρᾳ ἀ νεύ θυνος ἔ σται.
199.38.1
Αἱ κό ραι αἱ παρὰ γνώ μην πατρὸ ς ἀ κολουθή σασαι πορνεύ ουσι: διαλλαγέ ντων δὲ τῶ ν γονέ ων, δοκεῖ θεραπεί αν λαμβά νειν τὸ γεγονό ς: οὐ κ εὐ θὺ ς δὲ εἰ ς τὴ ν κοινωνί αν ἀ ποκαθί στανται, ἀ λλ̓ ἐ πιτιμηθή σονται τρί α ἔ τη.
199.39.1
̔ Η τῷ μοιχῷ συζῶ σα μοιχαλί ς ἐ στι πά ντα τὸ ν χρό νον.
199.4.1
̔ Η παρὰ γνώ μην τοῦ δεσπό του ἀ νδρὶ ἑ αυτὴ ν ἐ κδιδοῦ σα ἐ πό ρνευσεν: ἡ δὲ μετὰ ταῦ τα πεπαρρησιασμέ νῳ γά μῳ χρησαμέ νη ἐ γή ματο. ὥ στε ἐ κεῖ νο μὲ ν πορνεί α, τοῦ το δὲ γά μος. αἱ γὰ ρ συνθῆ και τῶ ν ὑ πεξουσί ων οὐ δὲ ν ἔ χουσι βέ βαιον.
199.41.1
̔ Η ἐ ν τῇ χηρεί ᾳ ἑ αυτῆ ς ἐ ξουσί αν ἔ χουσα ἀ νδρὶ συνοικεῖ ν ἀ νέ γκλητος, εἰ μηδεί ς ἐ στιν ὁ διασπῶ ν τὸ συνοικέ σιον: τοῦ ἀ ποστό λου εἰ πό ντος: ἐ ὰ ν δὲ ἀ ποθά νῃ ὁ ἀ νή ρ, ἐ λευθέ ρα ἐ στί ν ᾧ θέ λει γαμηθῆ ναι: μό νον ἐ ν Κυρί ῳ.
199.42.1
Οἱ ἄ νευ τῶ ν κρατού ντων γά μοι πορνεῖ αί εἰ σιν. οὔ τε οὖ ν πατρὸ ς ζῶ ντος, οὔ τε δεσπό του, οἱ συνιό ντες ἀ νεύ θυνοί εἰ σιν. ὡ ς ἐ ὰ ν ἐ πινεύ σωσιν οἱ κύ ριοι τὴ ν συνοί κησιν, τό τε λαμβά νει τὸ τοῦ γά μου βέ βαιον.
199.43.1
̔̀ Ος θανά του πληγὴ ν τῷ πλησί ον ἔ δωκε φονεύ ς ἐ στιν, εἴ τε ἦ ρξε τῆ ς πληγῆ ς εἴ τε ἠ μύ νατο.
199.44.1
̔ Η διά κονος ἡ τῷ̔́ Ελληνι συμπορνεύ σασα δεκτή ἐ στιν εἰ ς μετά νοιαν, εἰ ς δὲ τὴ ν προσφορὰ ν δεχθή σεται τῷ ἑ βδό μῳ ἔ τει, δηλονό τι, ἐ ν ἁ γνεί ᾳ ζῶ σα. ὁ δὲ μετὰ τὴ ν πί στιν̔́ Ελλην πά λιν τῇ ἱ εροσυλί ᾳ προσιώ ν, ἐ πὶ τὸ ν ἔ μετον ὑ ποστρέ φει. ἡ μεῖ ς δὲ τῆ ς διακό νου τὸ σῶ μα, ὡ ς καθιερωμέ νον, οὐ κέ τι ἐ πιτρέ πομεν ἐ ν χρή σει εἶ ναι σαρκικῇ.
199.45.1
̓ Εά ν τις τὸ ὄ νομα λαβὼ ν τοῦ Χριστιανισμοῦ, ἐ νυβρί ζῃ τὸ ν Χριστό ν, οὐ δὲ ν ὄ φελος αὐ τῷ ἀ πὸ τῆ ς προσηγορί ας.
199.46.1
̔ Η δὲ τῷ καταλειφθέ ντι πρὸ ς καιρὸ ν παρὰ τῆ ς γυναικὸ ς κατὰ ἄ γνοιαν γημαμέ νη, εἶ τα ἀ φεθεῖ σα διὰ τὸ ἐ πανελθεῖ ν πρὸ ς αὐ τὸ ν τὴ ν προτέ ραν, ἐ πό ρνευσε μέ ν, ἐ ν ἀ γνοί ᾳ δέ. γά μου οὖ ν οὐ κ εἰ ρχθή σεται. κά λλιον δέ, ἐ ὰ ν μεί νῃ οὕ τως.
199.47.1
̓ Εγκρατῖ ται καὶ Σακκοφό ροι καὶ̓ Αποτακτῖ ται τῷ αὐ τῷ οὐ χ ὑ πό κεινται λό γῳ, ᾧ καὶ Ναυατιανοί, ὅ τι περὶ μὲ ν ἐ κεί νων κανὼ ν ἐ ξεφωνή θη, εἰ καὶ διά φορος: τὰ δὲ κατὰ τού τους ἀ ποσεσιώ πηται. ἡ μεῖ ς μέ ντοι ἑ νὶ λό γῳ ἀ ναβαπτί ζομεν τοὺ ς τοιού τους. εἰ δὲ παῤ ὑ μῖ ν ἀ πηγό ρευται τὸ τοῦ ἀ ναβαπτισμοῦ, ὥ σπερ οὖ ν καὶ παρὰ̔ Ρωμαί οις, οἰ κονομί ας τινὸ ς ἕ νεκα, ἀ λλ̓ ὁ ἡ μέ τερος λό γος ἰ σχὺ ν ἐ χέ τω. ὅ τι ἐ πειδὴ ὥ σπερ Μαρκιωνιστῶ ν ἐ στιν ἀ ποβλά στημα ἡ κατ̓ αὐ τοὺ ς αἵ ρεσις, βδελυσσομέ νων τὸ ν γά μον, καὶ ἀ ποστρεφομέ νων τὸ ν οἶ νον, καὶ τὴ ν κτί σιν τοῦ Θεοῦ μεμιασμέ νην εἶ ναι λεγό ντων, οὐ δεχό μεθα αὐ τοὺ ς εἰ ς τὴ ν̓ Εκκλησί αν, ἐ ὰ ν μὴ βαπτισθῶ σιν εἰ ς τὸ ἡ μέ τερον βά πτισμα. μὴ γὰ ρ λεγέ τωσαν ὅ τι Εἰ ς Πατέ ρα καὶ Υἱ ὸ ν καὶ ἅ γιον Πνεῦ μα ἐ βαπτί σθημεν, οἵ γε κακῶ ν ποιητὴ ν ὑ ποτιθέ μενοι τὸ ν Θεό ν, ἐ φαμί λλως τῷ Μαρκί ωνι καὶ ταῖ ς λοιπαῖ ς αἱ ρέ σεσιν. ὥ στε, ἐ ὰ ν ἀ ρέ σῃ τοῦ το, δεῖ πλεί ονας ἐ πισκό πους ἐ ν ταὐ τῷ γενέ σθαι καὶ οὕ τως ἐ κθέ σθαι τὸ ν κανό να, ἵ να καὶ τῷ ποιή σαντι τὸ ἀ κί νδυνον ᾖ καὶ ὁ ἀ ποκρινό μενος τὸ ἀ ξιό πιστον ἔ χῃ ἐ ν τῇ περὶ τῶ ν τοιού των ἀ ποκρί σει.
199.48.1
̔ Η δὲ ἐ γκαταλειφθεῖ σα παρὰ τοῦ ἀ νδρό ς, κατὰ τὴ ν ἐ μὴ ν γνώ μην, μέ νειν ὀ φεί λει. εἰ γὰ ρ ὁ Κύ ριος εἶ πεν, ὅ τἰ Εά ν τις καταλί πῃ γυναῖ κα ἐ κτὸ ς λό γου πορνεί ας, ποιεῖ αὐ τὴ ν μοιχᾶ σθαι, ἐ κ τοῦ μοιχαλί δα αὐ τὴ ν ὀ νομά σαι ἀ πέ κλεισεν αὐ τὴ ν τῆ ς πρὸ ς ἕ τερον κοινωνί ας. πῶ ς γὰ ρ δύ ναται ὁ μὲ ν ἀ νὴ ρ ὑ πεύ θυνος εἶ ναι, ὡ ς μοιχεί ας αἴ τιος, ἡ δὲ γυνὴ ἀ νέ γκλητος εἶ ναι, ἡ μοιχαλὶ ς παρὰ τοῦ Κυρί ου διὰ τὴ ν πρὸ ς ἕ τερον ἄ νδρα κοινωνί αν προσαγορευθεῖ σα;
199.49.1
Αἱ πρὸ ς ἀ νά γκην γενό μεναι φθοραὶ ἀ νεύ θυνοι ἔ στωσαν. ὥ στε καὶ ἡ δού λη, εἰ ἐ βιά σθη παρὰ τοῦ οἰ κεί ου δεσπό του, ἀ νεύ θυνό ς ἐ στιν.
199.5.1
Τριγαμί ας νό μος οὐ κ ἔ στιν. ὥ στε νό μῳ γά μος τρί τος οὐ κ ἄ γεται. τὰ μέ ντοι τοιαῦ τα ὡ ς ῥ υπά σματα τῆ ς̓ Εκκλησί ας ὁ ρῶ μεν: δημοσί αις δὲ καταδί καις οὐ χ ὑ ποβά λλομεν, ὡ ς τῆ ς ἀ νειμέ νης πορνεί ας αἱ ρετώ τερα.