Reader

̓ Εγέ νετό μοι πολλὴ ὁ ρμὴ τῆ ς συντυχί ας ὑ μῶ ν, καὶ ἀ εί τι ἐ πεγέ νετο κώ λυμα, ἐ μποδί ζον μου τῇ προθυμί ᾳ. ἢ γὰ ρ ἡ τοῦ σώ ματος ἀ σθέ νεια συνεπό δισέ μἑ ἣ ν οὐ κ ἀ γνοεῖ τε πά ντως, ὅ ση μοι πά ρεστιν ἐ κ τῆ ς πρώ της ἡ λικί ας μέ χρι τοῦ γή ρως τού του, συντραφεῖ σά μοι καὶ παιδεύ ουσά με, κατὰ τὴ ν δικαί αν κρί σιν τοῦ πά ντα ἐ ν σοφί ᾳ οἰ κονομοῦ ντος Θεοῦ̓, ἢ αἱ τῶ ν ἐ κκλησιῶ ν ἐ πιμέ λειαι, ἢ οἱ πρὸ ς τοὺ ς ἐ πανισταμέ νους τῷ λό γῳ τῆ ς ἀ ληθεί ας ἀ γῶ νες. διὸ μέ χρι τοῦ παρό ντος ἐ ν θλί ψει πολλῇ καὶ λύ πῃ διά γω, συνειδὼ ς ὅ τι τὸ καθ̓ ὑ μᾶ ς ἐ λλέ λειπταί μοι. ἐ γὼ γὰ ρ ἀ κού σας παρὰ τοῦ Θεοῦ τοῦ διὰ τοῦ το τὴ ν διὰ σαρκὸ ς ἐ πιδημί αν καταδεξαμέ νου, ἵ να καὶ τοῖ ς ὑ ποδεί γμασι τῶ ν πρακτέ ων ῥ υθμί σῃ τὸ ν βί ον ἡ μῶ ν καὶ διὰ τῆ ς ἰ δί ας φωνῆ ς ἀ ναγγεί λῃ ἡ μῖ ν τὸ εὐ αγγέ λιον τῆ ς βασιλεί ας, ὅ τἰ Εν τού τῳ γνώ σονται πά ντες ὅ τι ἐ μοὶ μαθηταί ἐ στε, ἐ ὰ ν ἀ γαπᾶ τε ἀ λλή λους: καὶ ὅ τι ἐ ξιτή ριον δῶ ρον τοῖ ς ἑ αυτοῦ μαθηταῖ ς, μέ λλων συμπληροῦ ν τὴ ν ἐ ν σαρκὶ οἰ κονομί αν, τὴ ν ἑ αυτοῦ εἰ ρή νην ὁ Κύ ριος κατέ λιπεν εἰ πώ ν: Εἰ ρή νην ἀ φί ημι ὑ μῖ ν, εἰ ρή νην τὴ ν ἐ μὴ ν δί δωμι ὑ μῖ ν: οὐ δύ ναμαι πεῖ σαι ἐ μαυτό ν, ὅ τι ἄ νευ τῆ ς ἐ ν ἀ λλή λοις ἀ γά πης καὶ ἄ νευ τοῦ, τὸ εἰ ς ἐ μὲ ἧ κον, εἰ ρηνεύ ειν πρὸ ς πά ντας δύ ναμαι ἄ ξιος κληθῆ ναι δοῦ λος̓ Ιησοῦ Χριστοῦ. πολὺ ν μὲ ν γὰ ρ ἀ νέ μεινα χρό νον, εἴ ποτε καὶ παρὰ τῆ ς ὑ μετέ ρας ἀ γά πης γέ νηται τις πρὸ ς ἡ μᾶ ς ἐ πισκέ ψις. οὐ γὰ ρ ἀ γνοεῖ τε ὅ τι δημοσί ᾳ προκεί μενοι πᾶ σιν, ὥ σπερ οἱ ἐ ν τῇ θαλά σσῃ προβεβλημέ νοι σκό πελοι, ἡ μεῖ ς τὸ ν θυμὸ ν τῶ ν αἱ ρετικῶ ν κυμά των ὑ ποδεχό μεθα, καὶ περὶ ἡ μᾶ ς ῥ ηγνύ μενοι, τὰ κατό πιν ἡ μῶ ν οὐ κ ἐ πικλύ ζουσι. τὸ δὲ ἡ μεῖ ς ὅ ταν εἴ πω, οὐ κ εἰ ς τὴ ν ἀ νθρωπί νην ἀ ναφέ ρω δύ ναμιν, ἀ λλ̓ εἰ ς τὴ ν τοῦ Θεοῦ χά ριν, τοῦ ἐ ν τῇ ἀ σθενεί ᾳ τῶ ν ἀ νθρώ πων τὸ δυνατὸ ν ἑ αυτοῦ δεικνύ ντος, καθά φησιν ὁ προφή της ἐ κ προσώ που Κυρί ου λέ γων: ἢ ἐ μὲ οὐ φοβηθή σεσθε, τὸ ν τιθέ ντα ἄ μμον ὅ ριον τῇ θαλά σσῃ; τῷ γὰ ρ ἀ σθενεστά τῳ πά ντων καὶ εὐ καταφρονή τῳ πρά γματι, τῇ ψά μμῳ, τὴ ν μεγά λην καὶ βαρεῖ αν θά λασσαν ἐ πέ δησεν ὁ δυνατό ς. ἐ πεὶ οὖ ν τοιοῦ τό ν τι ἐ στὶ καὶ τὸ καθ̓ ἡ μᾶ ς, ἀ κό λουθον ἦ ν παρὰ τῆ ς ὑ μετέ ρας ἀ γά πης καὶ τῶ ν γνησί ων τινὰ ς ἀ ποστέ λλεσθαι συνεχῶ ς εἰ ς ἐ πί σκεψιν ἡ μῶ ν τῶ ν καταπονουμέ νων, καὶ γρά μματα ἀ γαπητικὰ φοιτᾷ ν πρὸ ς ἡ μᾶ ς συνεχέ στερον, τοῦ το μὲ ν στηρί ζοντα ἡ μῶ ν τὴ ν προθυμί αν, τοῦ το δέ, καὶ εἴ τι σφαλλό μεθα, ἐ πανορθού μενα. οὐ κ ἀ ρνού μεθα γὰ ρ μυρί οις σφά λμασιν ὑ ποκεῖ σθαι, ἄ νθρωποι ὄ ντες καὶ ἐ ν σαρκὶ ζῶ ντες.̓ Αλλ̓ ἐ πειδὴ τὸ ν πρὸ τού του χρό νον, ἢ διὰ τὸ μὴ συνιδεῖ ν τὸ πρέ πον, παρελί πετε τὰ ὀ φειλό μενα ἡ μῖ ν, ἀ δελφοὶ τιμιώ τατοι, ἢ διὰ τὸ προληφθῆ ναι παρὰ τινῶ ν εἰ ς τὰ ς καθ̓ ἡ μῶ ν διαβολά ς, οὐ κ ἐ νομί σατε ἡ μᾶ ς ἀ ξί ους εἶ ναι ἀ γαπητικῆ ς ἐ πισκέ ψεως: ἰ δοὺ νῦ ν καὶ κατά ρχομεν τοῦ γρά μματος αὐ τοί, καὶ τὰ ς ἐ πιφερομέ νας ἡ μῖ ν αἰ τί ας ὁ μολογοῦ μεν ἑ τοί μως ἔ χειν ἐ φ̓ ὑ μῶ ν ἀ ποδύ σασθαι: μό νον ἐ ὰ ν καταδέ χωνται οἱ ὑ βρί ζοντες ὑ μᾶ ς ἀ ντιπρό σωποι ἡ μῖ ν ἐ πὶ τῆ ς ὑ μετέ ρας εὐ λαβεί ας καταστῆ ναι. ἐ λεγχθέ ντες μὲ ν γὰ ρ καὶ ἡ μεῖ ς τὴ ν ἁ μαρτί αν ἡ μῶ ν ἐ πιγνωσό μεθα, καὶ ὑ μεῖ ς μετὰ τοὺ ς ἐ λέ γχους συγγνώ μην ἕ ξετε παρὰ τῷ Κυρί ῳ ἐ κ τῆ ς τῶ ν ἁ μαρτωλῶ ν ἡ μῶ ν κοινωνί ας ἑ αυτοὺ ς ὑ ποστέ λλοντες, καὶ οἱ ἐ λέ γξαντες μισθὸ ν ἕ ξουσιν, ὡ ς τὴ ν κεκρυμμέ νην ἡ μῶ ν κακί αν δημοσιεύ σαντες. ἐ ὰ ν δὲ πρὸ τῶ ν ἐ λέ γχων καταδικά ζητε ἡ μᾶ ς, ἡ μεῖ ς μὲ ν οὐ δὲ ν ἐ σό μεθα ἠ δικημέ νοι, ἐ κτὸ ς τοῦ ζημιωθῆ ναι τὸ πά ντων ἡ μῖ ν τιμιώ τατον κτῆ μα τὴ ν πρὸ ς ὑ μᾶ ς ἀ γά πην: ὑ μεῖ ς δὲ καὶ τοῦ το αὐ τὸ πεί σεσθαι ἡ μᾶ ς οὐ κ ἔ χοντες, καὶ τῷ εὐ αγγελί ῳ δό ξετε μά χεσθαι τῷ εἰ πό ντι: Μὴ ὁ νό μος ἡ μῶ ν κρί νει τὸ ν ἄ νθρωπον, ἐ ὰ ν μὴ ἀ κού σῃ πρῶ τον, καὶ γνῷ τί ποιεῖ; ὁ δὲ καταχέ ων ἡ μῶ ν τὰ ς λοιδορί ας, τὸ ν δὲ τῶ ν λεγομέ νων ἔ λεγχον μὴ ἐ πά γων, φανή σεται πονηρὰ ν ἑ αυτῷ προσηγορί αν ἐ πενεγκώ ν, ἐ κ τῆ ς ἀ τό που τῶ ν λό γων χρή σεως. τὸ ν γὰ ρ διαβά λλοντα πῶ ς ἄ λλως προσῆ κεν ὀ νομά ζειν, ἢ οὐ χὶ ἣ ν ἐ ξ αὐ τοῦ τοῦ πρά γματος ἐ πιτηδεύ ει προσηγορί αν αὐ τῷ τιθεμέ νους; μή τε οὖ ν ὁ λοιδορῶ ν ἡ μᾶ ς διά βολος ἔ στω, ἀ λλὰ κατή γορος: μᾶ λλον δὲ μηδὲ τὸ τοῦ κατηγό ρου δεχέ σθω ὄ νομα, ἀ λλ̓ ἀ δελφὸ ς ἔ στω ἐ ν ἀ γά πῃ νουθετῶ ν, καὶ ἐ πὶ διορθώ σει ἐ πά γων τὸ ν ἔ λεγχον: μή τε ὑ μεῖ ς λοιδοριῶ ν γέ νησθε ἀ κροαταί, ἀ λλ̓ ἐ λέ γχων δοκιμασταί: μή τε ἡ μεῖ ς ἀ νιά τρευτοι καταλειφθῶ μεν, μὴ φανερουμέ νης ἡ μῖ ν τῆ ς ἁ μαρτί ας ἡ μῶ ν. Μὴ γὰ ρ ἐ κεῖ νος ὑ μᾶ ς ὁ λογισμὸ ς κατεχέ τω, ὅ τι οἱ τὴ ν παραλί αν οἰ κοῦ ντες ἔ ξω ἐ σμὲ ν τοῦ πά θους τῶ ν πολλῶ ν, καὶ οὐ δὲ ν τῆ ς παῤ ἑ τέ ρων ἐ πικουρί ας δεό μεθα: ὥ στε τί ς ἡ μῖ ν χρεί α τῆ ς πρὸ ς ἑ τέ ρους κοινωνί ας; ὁ γὰ ρ Κύ ριος τὰ ς μὲ ν νή σους τῆ ς ἠ πεί ρου διὰ θαλά σσης διέ στησε, τοὺ ς δὲ νησιώ τας τοῖ ς ἡ πειρώ ταις διὰ τῆ ς ἀ γά πης συνέ δησεν. οὐ δὲ ν ἡ μᾶ ς χωρί ζει ἀ π̓ ἀ λλή λων, ἀ δελφοί, ἐ ὰ ν μὴ τῇ προαιρέ σει τὸ ν χωρισμὸ ν ὑ ποστῶ μεν. εἷ ς ἡ μῶ ν Κύ ριος, μί α πί στις, ἐ λπὶ ς ἡ αὐ τή. εἴ τε κεφαλὴ ν ἑ αυτοὺ ς τῆ ς καθό λοὐ Εκκλησί ας λογί ζεσθε, οὐ δύ ναται ἡ κεφαλὴ εἰ πεῖ ν τοῖ ς ποσί, χρεί αν ὑ μῶ ν οὐ κ ἔ χω: εἴ τε καὶ ἐ ν ἄ λλῃ τά ξει τῶ ν ἐ κκλησιαστικῶ ν μελῶ ν ἑ αυτοὺ ς τά σσετε, οὐ δύ νασθε λέ γειν τοῖ ς ἐ ν τῷ αὐ τῷ σώ ματι κατατεταγμέ νοις ἡ μῖ ν τό, χρεί αν ὑ μῶ ν οὐ κ ἔ χομεν. αἵ τε γὰ ρ χεῖ ρες ἀ λλή λων δέ ονται, καὶ οἱ πό δες ἀ λλή λους στηρί ζουσι, καὶ οἱ ὀ φθαλμοὶ ἐ ν τῆ συμφωνί ᾳ τὸ ἐ ναργὲ ς τῆ ς καταλή ψεως ἔ χουσιν. ἡ μεῖ ς μὲ ν γὰ ρ ὁ μολογοῦ μεν τὸ ἑ αυτῶ ν ἀ σθενὲ ς καὶ ἐ πιζητοῦ μεν τὴ ν σύ μπνοιαν ὑ μῶ ν. οἴ δαμεν γὰ ρ ὅ τι κἂ ν μὴ παρῆ τε τῷ σώ ματι, τῇ διὰ τῶ ν εὐ χῶ ν βοηθεί ᾳ μέ γα παρέ ξετε ἡ μῖ ν ἐ ν τοῖ ς ἀ ναγκαιοτά τοις καιροῖ ς ὄ φελος. ὑ μᾶ ς δὲ οὐ κ ἔ στιν οὔ τε παρὰ ἀ νθρώ ποις εὐ πρεπὲ ς οὔ τε τῷ Θεῷ εὐ ά ρεστον ταῖ ς τοιαύ ταις κεχρῆ σθαι φωναῖ ς, αἷ ς οὐ δὲ τὰ ἔ θνη κέ χρηνται τὰ μὴ εἰ δό τα τὸ ν Θεό ν. ἀ λλὰ κἀ κεῖ να ἀ κού ομεν, κἂ ν εἰ ς πά ντα αὐ τά ρκη τὴ ν χώ ραν νέ μωνται, τῆ ς γοῦ ν τῶ ν μελλό ντον ἕ νεκεν ἀ δηλί ας τὴ ν πρὸ ς ἀ λλή λους συμμαχί αν ἀ σπά ζεσθαι καὶ τὴ ν ἐ πιμιξί αν ὡ ς ἔ χουσά ν τι κέ ρδος μεταδιώ κειν. ἡ μεῖ ς δέ, ἐ κεί νων ὄ ντες τῶ ν πατέ ρων, οἳ ἐ νομοθέ τησαν διὰ μικρῶ ν χαρακτή ρων τὰ τῆ ς κοινωνί ας σύ μβολα ἀ πὸ περά των τῆ ς γῆ ς εἰ ς πέ ρατα περιφέ ρεσθαι, καὶ πά ντας πᾶ σι πολί τας καὶ οἰ κεί ους εἶ ναι, νῦ ν ἀ ποτέ μνομεν ἑ αυτοὺ ς τῆ ς οἰ κουμέ νης, καὶ οὔ τε ἐ παισχυνό μεθα τῇ μονώ σει, οὔ τε ζημί αν φέ ρειν τὸ ν διασπασμὸ ν τῆ ς ὁ μονοί ας τιθέ μεθα: οὔ τε φρί σσομεν, ὅ τι εἰ ς ἡ μᾶ ς φθά νει ἡ φοβερὰ τοῦ Κυρί ου ἡ μῶ ν προφητεί α, εἰ πό ντος, ὅ τι Διὰ τὸ πληθυνθῆ ναι τὴ ν ἀ νομί αν, ψυγή σεται ἡ ἀ γά πη τῶ ν πολλῶ ν; Μὴ ταῦ τα, ἀ δελφοὶ τιμιώ τατοι, μὴ ἀ νά σχησθε τοῦ το, ἀ λλὰ καὶ ἐ πὶ τοῖ ς παρελθοῦ σι παρακαλέ σατε ἡ μᾶ ς γρά μμασιν εἰ ρηνικοῖ ς καὶ ἀ γαπητικαῖ ς προσφωνή σεσιν, οἱ ονεὶ πραεί ᾳ τινὶ ἐ παφῇ τὸ τῆ ς καρδί ας ἡ μῶ ν ἕ λκος, ὃ ἐ κ τῆ ς παρελθού σης ἀ μελεί ας ἐ νεποιή σατε ἡ μῖ ν, παραμυθού μενοι. καὶ εἴ τε αὐ τοὶ βού λεσθε πρὸ ς ἡ μᾶ ς ἀ παντῆ σαι καὶ δἰ ἑ αυτῶ ν ἐ ρευνῆ σαι τὰ ἀ ρρωστή ματα ἡ μῶ ν, εἰ ὄ ντως τοιαῦ τά ἐ στιν οἷ α ἀ κού ετε, ἢ ταῖ ς ἐ κ τοῦ ψεύ δους προσθή καις βαρύ τερα ὑ μῖ ν ἀ παγγέ λλεται τὰ ἁ μαρτή ματα ἡ μῶ ν, γενέ σθω καὶ τοῦ το: ἕ τοιμοι ἡ μεῖ ς ὑ πτί αις χερσὶ τὴ ν παρουσί αν ὑ μῶ ν ὑ ποδέ ξασθαι, καὶ προθεῖ ναι ἑ αυτοὺ ς εἰ ς ἀ κριβῆ βά σανον: μό νον ἀ γά πη ἡ γεί σθω τῶ ν γινομέ νων: εἴ τε καὶ βού λεσθε παῤ ἑ αυτοῖ ς ὑ ποδεῖ ξαί τινα τό πον, ἐ ν ᾧ γενό μενοι καὶ ὑ μῖ ν τὸ ὀ φειλό μενον τῆ ς ἐ πισκέ ψεως χρέ ος ἀ ποπληρώ σομεν καὶ ἑ αυτῶ ν τὴ ν ἐ νδεχομέ νην πεῖ ραν παρέ ξομεν, ὥ στε καὶ τὰ προλαβό ντα ἰ ά σασθαι, καὶ τοῦ λοιποῦ μηδεμί αν διαβολαῖ ς χώ ραν καταλιπεῖ ν, καὶ τοῦ το γενέ σθω. πά ντως γὰ ρ εἰ καὶ ἀ σθενῆ περιφέ ρομεν σά ρκα, ἀ λλ̓ ἕ ως ἀ ναπνέ ωμεν, ὑ πεύ θυνοί ἐ σμεν μηδὲ ν ἐ λλιμπά νειν τῶ ν εἰ ς οἰ κοδομὴ ν τῶ ν ἐ κκλησιῶ ν τοῦ Χριστοῦ. Μὴ οὖ ν παραλογί σησθε ἡ μῶ ν τὴ ν παρά κλησιν ταύ την, μὴ εἰ ς ἀ νά γκην ἡ μᾶ ς ἀ γά γητε καὶ πρὸ ς ἄ λλους ἐ ξειπεῖ ν τὴ ν ὀ δύ νην ἡ μῶ ν. μέ χρι γὰ ρ νῦ ν, γινώ σκετε, ἀ δελφοί, ἐ ν ἑ αυτοῖ ς τὴ ν λύ πην στέ γομεν, αἰ σχυνό μενοι τοῖ ς πό ρρωθεν ἡ μῶ ν κοινωνικοῖ ς τὴ ν πρὸ ς ἡ μᾶ ς ἀ λλοτρί ωσιν ὑ μῶ ν διαγγεῖ λαι, ἵ να μὴ κἀ κεί νους θλί ψωμεν καὶ χαρὰ ν τοῖ ς μισοῦ σιν ἡ μᾶ ς ἐ μποιή σωμεν. ταῦ τα μό νος ἐ πέ στειλα νῦ ν: γνώ μῃ δὲ τῶ ν ἐ ν Καππαδοκί ᾳ πά ντων ἀ δελφῶ ν ἔ πεμψα, οἳ καὶ παρεκά λεσά ν με, μὴ τῷ τυχό ντι χρή σασθαι διακό νῳ τοῦ γρά μματος, ἀ λλ̓ ἀ νδρὶ ὃ ς δυνή σεται ὅ σα διὰ τῆ ς ἐ πιστολῆ ς παρή καμεν φοβού μενοι μὴ εἰ ς ἀ μετρί αν πολλὴ ν τὸ ν λό γον ἐ κβά λωμεν, ταῦ τα διὰ τῆ ς ἑ αυτοῦ συνέ σεως, ἣ ν ἔ χει ἐ κ τῆ ς χά ριτος τοῦ Θεοῦ, ἀ ναπληρῶ σαι. λέ γομεν δὲ τὸ ν ποθεινό τατον ἡ μῖ ν καὶ εὐ λαβέ στατον ἀ δελφὸ ν Πέ τρον τὸ ν συμπρεσβύ τερον, ὃ ν καὶ δέ ξασθε ἐ ν ἀ γά πῃ καὶ προπέ μψατε πρὸ ς ἡ μᾶ ς εἰ ρηνικῶ ς, ἵ να γέ νηται ἡ μῖ ν ἀ γαθῶ ν ἄ γγελος.