Letters
Choose a text
id="mobileReaderAuthor" class="mobile-reader-author" href="/authors/basil-the-great" aria-label="More works by Basil the Great">
—
⋯
Original / primary: Textus receptus
218.0.1
Τὴ ν μὲ ν χρεῖ αν, ἧ ς ἕ νεκεν παρεγέ νετο ὁ ἀ δελφὸ ς Αἰ λιανό ς, κατώ ρθωσεν ἐ φ̓ ἑ αυτοῦ, οὐ δεμιᾶ ς παῤ ἡ μῶ ν συνεργί ας προσδεηθεί ς: ἡ μῖ ν δὲ διπλῆ ν ἔ δωκε χά ριν, κομί σας τε γρά μματα τῆ ς σῆ ς θεοσεβεί ας καὶ ἀ φορμὴ ν τῶ ν πρὸ ς σὲ γραμμά των ἡ μῖ ν παρασχό μενος. καὶ προσαγορεύ ομεν οὖ ν δἰ αὐ τοῦ τὴ ν ἀ ληθινή ν σου καὶ ἀ μί μητον ἀ γά πην: καὶ παρακαλοῦ μεν προσεύ χεσθαι περὶ ἡ μῶ ν, νῦ ν, εἴ περ ποτέ, τῆ ς ἐ κ τῶ ν προσευχῶ ν σου βοηθεί ας προσδεομέ νων. τὸ γὰ ρ σῶ μά μου, ἐ κ τῆ ς ὁ δοῦ τῆ ς ἐ πὶ τὸ ν Πό ντον συντριβέ ν, ὑ πὸ ἀ ρρωστί ας συνέ χεται οὐ κ ἀ νεκτῶ ς. ἐ κεῖ νο δὲ καὶ πά λαι ἐ βουλό μην γνώ ριμον ποιῆ σαι τῇ σῇ συνέ σεἱ οὐ χ ὡ ς ὑ π̓ ἄ λλης προηγουμέ νης αἰ τί ας διακρουσθεὶ ς ἐ ξελαθό μην̓: νῦ ν δὲ ὑ πομιμνή σκω, ἵ να καταξιώ σῃ ς ἄ νδρα σπουδαῖ ον πέ μψαι εἰ ς τὴ ν Λυκί αν, κατασκέ ψασθαι, τί νες εἰ σὶ ν οἱ τῆ ς ὀ ρθῆ ς πί στεως. δεῖ γὰ ρ τά χα μὴ παροφθῆ ναι αὐ τού ς, εἴ περ ἀ ληθῆ ἐ στιν ἅ τις τῶ ν ἐ κεῖ θεν παραγενομέ νων πρὸ ς ἡ μᾶ ς εὐ λαβῶ ν διηγή σατο: ὅ τι πά ντη πρὸ ς τὸ̓ Ασιανὸ ν φρό νημα ἀ πηλλοτριωμέ νοι, ἡ μᾶ ς καταδέ χονται ἐ πιγρά φεσθαι κοινωνού ς. εἰ δὲ μέ λλει τις ἀ πιέ ναι, ἐ πιζητησά τω ἐ ν Κορυδά λοις̓ Αλέ ξανδρον ἀ πὸ μοναζό ντων ἐ πί σκοπον, καὶ ἐ ν Λιμύ ρᾳ Διά τιμον, καὶ ἐ ν Μύ ροις Τατιανὸ ν καὶ Πολέ μωνα καὶ Μακά ριον πρεσβυτέ ρους, ἐ ν Πατά ροις ἐ πί σκοπον Εὔ δημον, ἐ ν Τελμεσῷ̔ Ιλά ριον ἐ πί σκοπον, ἐ ν Φέ λῳ Λολλιανὸ ν ἐ πί σκοπον. Τού τους καὶ ἔ τι πλεί ους ἀ νεγνώ ρισέ τις ἡ μῖ ν, ὡ ς ὑ γιαί νοντας περὶ τὴ ν πί στιν: καὶ πολλὴ ν ἔ σχον χά ριν τῷ Θεῷ, εἴ τινες ὅ λως ἐ ν τῷ κλί ματι τῷ̓ Ασιανῷ ἔ ξω εἰ σὶ τῆ ς βλά βης τῶ ν αἱ ρετικῶ ν. ἐ ὰ ν μὲ ν οὖ ν ᾖ δυνατό ν, τέ ως ἄ νευ γραμμά των αὐ τοὺ ς κατασκεψώ μεθα: πεισθέ ντες δέ, λοιπὸ ν καὶ ἀ ποστέ λλομεν ἐ πιστολή ν, καὶ σπουδά ζομέ ν τινα ἐ ξ αὐ τῶ ν προσκαλέ σασθαι εἰ ς τὴ ν συντυχί αν ἡ μῶ ν. γέ νοιτο δὲ πά ντα ἐ ν καιρῷ περὶ τὴ ν ποθεινοτά την ὑ μῖ ν ἐ κκλησί αν τὴ ν̓ Ικονί ου. πά ντα τὸ ν τί μιον κλῆ ρον καὶ τοὺ ς συνό ντας τῇ θεοσεβεί ᾳ σου ἀ σπαζό μεθα διὰ σοῦ.