Letters
Choose a text
id="mobileReaderAuthor" class="mobile-reader-author" href="/authors/basil-the-great" aria-label="More works by Basil the Great">
—
⋯
Original / primary: Textus receptus
229.0.1
Καὶ παῤ ἑ νὸ ς εὐ λαβοῦ ς καὶ δευτέ ρου γενό μενον ἔ ργον πληροφορεῖ ἡ μᾶ ς τῇ συμβουλί ᾳ τοῦ Πνεύ ματος γί γνεσθαι. ὅ ταν γὰ ρ μηδὲ ν ᾖ ἀ νθρώ πινον πρὸ ὀ φθαλμῶ ν κεί μενον, μηδὲ σκοπῷ οἰ κεί ας ἀ πολαύ σεως πρὸ ς τὰ ς ἐ νεργεί ας ὁ ρμῶ σιν οἱ ὅ σιοι, ἀ λλ̓ ὅ τι εὐ ά ρεστον τῷ Θεῷ προθέ μενοι, δῆ λον ὅ τι Κύ ριό ς ἐ στιν ὁ τὰ ς καρδί ας αὐ τῶ ν κατευθύ νων. ὅ που δὲ ἄ νδρες πνευματικοὶ τῶ ν βουλευμά των κατά ρχουσιν. ἕ πεται δὲ τού τοις λαὸ ς Κυρί ου ἐ ν συμφωνί ᾳ τῆ ς γνώ μης, τί ς ἀ μφιβαλεῖ μὴ οὐ χὶ τῇ κοινωνί ᾳ τοῦ Κυρί ου ἡ μῶ ν̓ Ιησοῦ Χριστοῦ, τοῦ τὸ αἷ μα αὐ τοῦ ὑ πὲ ρ τῶ ν ἐ κκλησιῶ ν ἐ κχέ αντος, τὴ ν βουλὴ ν γεγενῆ σθαι; ὅ θεν καὶ αὐ τοὶ καλῶ ς εἰ κά σατε τὸ ν θεοφιλέ στατον ἀ δελφὸ ν ἡ μῶ ν καὶ συλλειτουργὸ ν Ποιμέ νιον κατὰ Θεὸ ν κεκινῆ σθαι, ὃ ς καὶ ἐ πέ στη ὑ μῖ ν ἐ ν καιρῷ, καὶ ἦ λθεν ἐ πὶ τὸ ν τρό πον τοῦ τον τῆ ς παραμυθί ας. οὗ ἐ γὼ οὐ χὶ τὴ ν εὕ ρεσιν μό νον τοῦ συμφέ ροντος ἐ παινῶ, ἀ λλὰ καὶ τὸ τῆ ς γνώ μης γενναῖ ον θαυμά ζω, ὅ τι μὴ εἰ ς ὑ περθέ σεις ἀ γαγὼ ν τὸ πρᾶ γμα, ἐ ξέ λυσε μὲ ν τὴ ν σπουδὴ ν τῶ ν ἐ πιζητού ντων, ἔ δωκε δὲ καιρὸ ν φυλακῆ ς τοῖ ς ἀ ντιποιουμέ νοις, ἐ πή γειρε δὲ τὰ ς ἐ πιβουλὰ ς τῶ ν ἐ φεδρευό ντων, ἀ λλ̓ εὐ θὺ ς τῷ καλῷ βουλεύ ματι τὸ τέ λος ἐ πή γαγεν. ὃ ν πανέ στιον φυλά ξειεν ὁ Κύ ριος τῇ ἑ αυτοῦ χά ριτι, ὥ στε τὴ ν ἐ κκλησί αν ὁ μοί αν ἑ αυτῇ διαμεῖ ναι ἐ ν τῇ ὁ μοτί μῳ τοῦ προλαβό ντος διαδοχῇ, καὶ μὴ δοῦ ναι χώ ραν τῷ πονηρῷ, ὃ ς νῦ ν, εἴ περ ποτέ, τῇ καταστά σει τῶ ν ἐ κκλησιῶ ν δυσχεραί νει. Τοὺ ς δὲ ἐ ν Κολωνεί ᾳ ἀ δελφοὺ ς πολλὰ μὲ ν καὶ ἡ μεῖ ς παρεκαλέ σαμεν διὰ γραμμά των, καὶ ὑ μεῖ ς δὲ ἀ ποδέ χεσθαι αὐ τῶ ν ὀ φεί λετε τὴ ν διά θεσιν μᾶ λλον ἢ παροξύ νειν αὐ τού ς, ὡ ς διὰ σμικρό τητα παροφθέ ντας, μηδὲ τῇ καταφρονή σει προά γειν αὐ τοὺ ς εἰ ς φιλονεικί αν. διό τι πεφύ κασί πως οἱ φιλονεικοῦ ντες ἀ βουλό τεροι γί νεσθαι, καὶ πολλὰ τῶ ν ἰ δί ων κακῶ ς διατί θεσθαι ὑ πὲ ρ τοῦ λυπῆ σαι τοὺ ς ἐ ναντιουμέ νους. οὐ δεὶ ς δὲ οὕ τω μικρὸ ς ὡ ς μὴ δύ νασθαι νῦ ν κακῶ ν μεγά λων ἀ φορμὴ ν παρασχεῖ ν τοῖ ς ἐ θέ λουσιν ἀ φορμή ν. καὶ τοῦ το οὐ στοχαζό μενοι λέ γομεν, ἀ λλὰ πεί ρᾳ κακῶ ν οἰ κεί ων δεδιδαγμέ νοι, ἃ παραγά γοι ὁ Θεὸ ς ταῖ ς ὑ μετέ ραις προσευχαῖ ς. συνεύ ξασθε δὲ καὶ ἡ μῖ ν τὴ ν εὐ οδί αν, ἵ να παραγενό μενοι ἐ φησθῶ μεν ὑ μῖ ν ἐ πὶ τῷ παρό ντι ποιμέ νι, καὶ συμπαρακληθῶ μεν ἐ πὶ τῇ ἀ ναχωρή σει τοῦ κοινοῦ πατρὸ ς ἡ μῶ ν.