Reader

̓ Εζητημέ νον ἤ δη παρὰ πολλοῖ ς τὸ εὐ αγγελικὸ ν ῥ ητὸ ν περὶ τοῦ ἀ γνοεῖ ν τὸ ν Κύ ριον ἡ μῶ ν̓ Ιησοῦ ν Χριστὸ ν τὴ ν ἡ μέ ραν τοῦ τέ λους καὶ τὴ ν ὥ ραν, καὶ μά λιστα συνεχῶ ς προβαλλό μενον παρὰ τῶ ν̓ Ανομοί ων ἐ πὶ καθαιρέ σει τῆ ς δό ξης τοῦ Μονογενοῦ ς εἰ ς ἀ πό δειξιν τοῦ κατὰ τὴ ν οὐ σί αν ἀ νομοί ου, καὶ τῆ ς κατὰ τὴ ν ἀ ξί αν ὑ φέ σεως, ὡ ς οὐ δυναμέ νου οὔ τε τὴ ν αὐ τὴ ν ἔ χειν φύ σιν, οὔ τε ἐ ν ὁ μοιό τητι μιᾷ νοεῖ σθαι τοῦ μὴ πά ντα εἰ δό τος πρὸ ς τὸ ν ἐ μπεριλαβό ντα τὴ ν εἴ δησιν τῶ ν ὅ λων τῇ προγνωστικῇ ἑ αυτοῦ καὶ ἐ πιβλητικῇ τῶ ν μελλό ντων δυνά μει, τοῦ το νῦ ν παρὰ τῆ ς σῆ ς συνέ σεως ἡ μῖ ν ὡ ς καινὸ ν προεβλή θη. ἃ τοί νυν ἐ κ παιδὸ ς παρὰ τῶ ν πατέ ρων ἠ κού σαμεν, καὶ διὰ τὴ ν πρὸ ς τὰ καλὰ φιλί αν ἀ βασανιστως παρεδεξά μεθα, ταῦ τα εἰ πεῖ ν ἔ χομεν, τῶ ν μὲ ν Χριστομά χων τὴ ν ἀ ναισχυντί αν οὐ διαλύ οντἁ τί ς γὰ ρ ἂ ν καὶ φανεί η λό γος τῆ ς ὁ ρμῆ ς αὐ τῶ ν ἰ σχυρό τερος;̓: τοῖ ς δὲ ἀ γαπῶ σι τὸ ν Κύ ριον, καὶ τῆ ς ἐ κ τοῦ λό γου ἀ ποδεί ξεως ἰ σχυροτέ ραν τὴ ν ἐ κ πί στεως πρό ληψιν κεκτημέ νοις, ἀ ρκοῦ σαν ἴ σως παρεχό μενα τὴ ν πληροφορί αν.̔́ Οτι τὸ οὐ δεὶ ς καθολικὸ ν μὲ ν εἶ ναι δοκεῖ ῥ ῆ μα, ὡ ς μηδὲ ἓ ν πρό σωπον διὰ τῆ ς φωνῆ ς ταύ της ὑ πεξῃ ρῆ σθαι: ἔ στι δὲ οὐ χ οὕ τω παρὰ τῇ Γραφῇ ἀ ναφερό μενον, ὡ ς τετηρή καμεν ἐ πὶ τοῦ, Οὐ δεὶ ς ἀ γαθὸ ς εἰ μὴ εἷ ς ὁ Θεό ς. οὐ δὲ γὰ ρ ἐ κεῖ ἑ αυτὸ ν ἔ ξω τιθεὶ ς τῆ ς τοῦ ἀ γαθοῦ φύ σεως ὁ Υἱ ό ς, ταῦ τα λέ γει. ἀ λλ̓ ἐ πειδὴ τὸ πρῶ τον ἀ γαθὸ ν ὁ Πατή ρ, τὸ οὐ δεὶ ς συνυπακουομέ νου τοῦ πρῶ τος, εἰ ρῆ σθαι πιστεύ ομεν. καὶ τὸ Οὐ δεὶ ς οἶ δε τὸ ν Υἱ ὸ ν εἰ μὴ ὁ Πατή ρ. οὐ δὲ γὰ ρ ἐ κεῖ ἄ γνοιαν τοῦ Πνεύ ματος κατηγορεῖ, ἀ λλὰ πρώ τῳ τῷ Πατρὶ ὑ πά ρχειν τὴ ν γνῶ σιν τῆ ς ἑ αυτοῦ φύ σεως μαρτυρεῖ. οὕ τω καὶ τὸ Οὐ δεὶ ς οἶ δε τὴ ν πρώ την εἴ δησιν τῶ ν τε ὄ ντων καὶ τῶ ν ἐ σομέ νων ἐ πὶ τὸ ν Πατέ ρα ἀ νά γοντος, καὶ διὰ πά ντων τὴ ν πρώ την αἰ τί αν τοῖ ς ἀ νθρώ ποις ὑ ποδεικνύ ντος εἰ ρῆ σθαι νομί ζομεν. ἐ πεὶ πῶ ς ἢ ταῖ ς λοιπαῖ ς μαρτυρί αις τῆ ς Γραφῆ ς ἀ κολουθεῖ τὸ ῥ ητό ν, ἢ ταῖ ς κοιναῖ ς ἡ μῶ ν ἐ ννοί αις συμβαί νειν δύ ναται, τῶ ν πεπιστευκό των εἰ κό να δὲ εἶ ναι τοῦ Θεοῦ τοῦ ἀ ορά του τὸ ν Μονογενῆ, εἰ κό να δέ, οὐ χαρακτῆ ρος σωματικοῦ, ἀ λλ̓ αὐ τῆ ς τῆ ς θεό τητος, καὶ τῶ ν ἐ πινοουμέ νων τῇ οὐ σί ᾳ τοῦ Θεοῦ μεγαλεί ων, εἰ κό να δυνά μεως, εἰ κό να σοφί ας, καθὸ εἴ ρηται Χριστὸ ς Θεοῦ δύ ναμις καὶ Θεοῦ σοφί α; μέ ρος δὲ δηλονό τι τῆ ς σοφί ας ἡ γνῶ σις: ἣ ν οὐ κ ἐ ξεικονί ζει πᾶ σαν, εἴ περ τινῶ ν ἀ πολεί πεται. πῶ ς δὲ καὶ ὁ Πατή ρ, δἰ οὗ τοὺ ς αἰ ῶ νας ἐ ποί ησε, τού τῳ τὸ ἐ λά χιστον μέ ρος τῶ ν αἰ ώ νων, τὴ ν ἡ μέ ραν ἐ κεί νην καὶ τὴ ν ὥ ραν, οὐ κ ἔ δειξεν; ἢ πῶ ς ὁ τῶ ν ὅ λων ποιητὴ ς τοῦ ἐ λαχί στου μέ ρους τῶ ν ὑ π̓ αὐ τοῦ κτισθέ ντων τῆ ς γνώ σεως ἀ πολεί πεται; ὁ δὲ λέ γων, πλησί ον τοῦ τέ λους, τά δε καὶ τά δε ἐ ν τῷ οὐ ρανῷ σημεῖ α καὶ ἐ ν τοῖ ς κατὰ γῆ ν χωρί οις φανή σεσθαι, πῶ ς αὐ τὸ τὸ τέ λος ἀ γνοεῖ; ἐ ν οἷ ς γὰ ρ λέ γει, Οὔ πω τὸ τέ λος, οὐ χ ὡ ς ἀ μφιβά λλων, ἀ λλ̓ ὡ ς εἰ δὼ ς διορί ζεται. ἔ πειτα μέ ντοι εὐ γνωμό νως σκοποῦ ντι, πολλὰ καὶ ἀ πὸ τοῦ ἀ νθρωπί νου μέ ρους ὁ Κύ ριος διαλέ γεται τοῖ ς ἀ νθρώ ποις: οἷ ον, Δό ς μοι πιεῖ ν, φωνή ἐ στι τοῦ Κυρί ου τὴ ν σωματικὴ ν χρεί αν ἐ κπληροῦ σα. καί τοι ὁ αἰ τῶ ν οὐ χὶ σὰ ρξ ἦ ν ἄ ψυχος, ἀ λλὰ θεό της σαρκὶ ἐ μψύ χῳ κεχρημέ νη. οὕ τω καὶ νῦ ν τὸ τῆ ς ἀ γνοί ας ἐ πὶ τὸ ν οἰ κονομικῶ ς πά ντα καταδεξά μενον, καὶ προκό πτοντα παρὰ Θεῷ καὶ ἀ νθρώ ποις σοφί ᾳ καὶ χά ριτι, λαμβά νων τις, οὐ κ ἔ ξω τῆ ς εὐ σεβοῦ ς ἐ νεχθή σεται διανοί ας. Τῆ ς σῆ ς δ̓ ἂ ν εἴ η φιλοπονί ας ἐ κθέ σθαι τὰ ς εὐ αγγελικὰ ς ῥ ή σεις καὶ συγκρῖ ναι ἀ λλή λαις τή ν τε Ματθαί ου καὶ τὴ ν Μά ρκου. οὗ τοι γὰ ρ μό νοι συνενεχθέ ντες περὶ τὸ ν τό πον τοῦ τον ἀ λλή λοις φαί νονται. ἡ μὲ ν οὖ ν τοῦ Ματθαί ου λέ ξις οὕ τως ἔ χει: Περὶ δὲ τῆ ς ἡ μέ ρας ἐ κεί νης καὶ τῆ ς ὥ ρας οὐ δεὶ ς οἶ δεν, οὐ δὲ οἱ ἄ γγελοι τῶ ν οὐ ρανῶ ν, εἰ μὴ ὁ Πατὴ ρ μό νος: ἡ δὲ τοῦ Μαρκου: Περὶ δὲ τῆ ς ἡ μέ ρας ἐ κεί νης καὶ ὥ ρας οὐ δεὶ ς οἶ δεν, οὐ δὲ οἱ ἄ γγελοι οἱ ἐ ν οὐ ρανῷ, οὐ δὲ ὁ Υἱ ό ς, εἰ μὴ ὁ Πατή ρ. τί τοί νυν ἐ στὶ ν ἐ ν τού τοις ἐ πισημή νασθαι ἄ ξιον; ὅ τι ὁ μὲ ν Ματθαῖ ος οὐ δὲ ν εἶ πε περὶ τῆ ς τοῦ Υἱ οῦ ἀ γνωσί ας, δοκεῖ δὲ τῷ Μά ρκῳ συμφέ ρεσθαι κατὰ τὴ ν ἔ ννοιαν, ἐ κ τοῦ φά ναι, Εἰ μὴ ὁ Πατὴ ρ μό νος. ἡ μεῖ ς δὲ ἡ γού μεθα τὸ μό νος πρὸ ς τὴ ν τῶ ν ἀ γγέ λων ἀ ντιδιαστολὴ ν εἰ ρῆ σθαι: τὸ ν δὲ Υἱ ὸ ν μὴ συμπαραλαμβά νεσθαι τοῖ ς ἑ αυτοῦ δού λοις κατὰ τὴ ν ἄ γνοιαν.̓ Αψευδὴ ς γὰ ρ ὁ εἰ πώ ν, ὅ τι Πά ντα ὅ σα ἔ χει ὁ Πατὴ ρ ἐ μά ἐ στιν. ἓ ν δὲ ὧ ν ἔ χει καὶ ἡ γνῶ σί ς ἐ στι τῆ ς ἡ μέ ρας ἐ κεί νης καὶ τῆ ς ὥ ρας. παρασιωπή σας τοί νυν, ὡ ς ὁ μολογού μενον, τὸ ἑ αυτοῦ πρό σωπον ἐ ν τῇ λέ ξει τοῦ Ματθαί ου ὁ Κύ ριος τοὺ ς ἀ γγέ λους εἶ πεν ἀ γνοεῖ ν, εἰ δέ ναι δὲ τὸ ν Πατέ ρα μό νον, τὴ ν τοῦ Πατρὸ ς γνῶ σιν κατὰ τὸ σιωπώ μενον καὶ ἑ αυτοῦ εἶ ναι λέ γων, διὰ τὸ καὶ ἐ ν ἄ λλοις εἰ ρηκέ ναι: Καθὼ ς γινώ σκει με ὁ Πατή ρ, κἀ γὼ γινώ σκω τὸ ν Πατέ ρα. εἰ δὲ γινώ σκει ὁ Πατὴ ρ τὸ ν Υἱ ὸ ν ὅ λον δἰ ὅ λου, ὥ στε καὶ τὴ ν ἐ ναποκειμέ νην αὐ τῷ σοφί αν πᾶ σαν ἐ πί στασθαι, κατὰ τὸ ἴ σον μέ τρον καὶ ἐ πιγνωσθή σεται παρὰ τοῦ Υἱ οῦ, δηλονό τι, μετὰ πά σης τῆ ς ἐ νυπαρχού σης αὐ τῷ σοφί ας καὶ τῆ ς προγνώ σεως τῶ ν μελλό ντων. ταύ της μὲ ν οὖ ν ἀ ξιοῦ μεν τῆ ς παραμυθί ας τὸ παρὰ τῷ Ματθαί ῳ κεί μενον: Εἰ μὴ ὁ Πατὴ ρ μό νος. τὸ δὲ Μά ρκου, ἐ πειδὴ φανερῶ ς δοκεῖ καὶ τὸ ν Υἱ ὸ ν ἀ πομερί ζειν τῆ ς γνώ σεως, οὕ τω νοοῦ μεν: ὅ τι οὐ δεὶ ς οἶ δεν, οὔ τε οἱ ἄ γγελοι τοῦ Θεοῦ, ἀ λλ̓ οὐ δὲ ὁ Υἱ ὸ ς ἔ γνω, εἰ μὴ ὁ Πατή ρ: τουτέ στιν, ἡ αἰ τί α τοῦ εἰ δέ ναι τὸ ν Υἱ ὸ ν παρὰ τοῦ Πατρό ς. καὶ ἀ βιαστό ς ἐ στι τῷ εὐ γνωμό νως ἀ κού οντι ἡ ἐ ξή γησις αὕ τη, ἐ πειδὴ οὐ πρό σκειται τὸ μό νος, ὡ ς καὶ παρὰ τῷ Ματθαί ῳ. ἔ στιν οὖ ν ὁ νοῦ ς ὁ παρὰ τῷ Μά ρκῳ τοιοῦ τος: περὶ δὲ τῆ ς ἡ μέ ρας ἐ κεί νης ἢ ὥ ρας οὐ δεὶ ς οἶ δεν, οὔ τε οἱ ἄ γγελοι τοῦ Θεοῦ, ἀ λλ̓ οὐ δ̓ ἂ ν ὁ Υἱ ὸ ς ἔ γνω, εἰ μὴ ὁ Πατή ρ: ἐ κ γὰ ρ τοῦ Πατρὸ ς αὐ τῷ ὑ πῆ ρχε δεδομέ νη ἡ γνῶ σις. τοῦ το δὲ εὐ φημό τατό ν ἐ στι καὶ θεοπρεπὲ ς περὶ τοῦ Υἱ οῦ λέ γειν, ὅ τι οὗ πέ ρ ἐ στιν ὁ μοού σιος, ἐ ξ αὐ τοῦ καὶ τὸ γινώ σκειν ἔ χει καὶ τὸ ἐ ν πά σῃ σοφί ᾳ καὶ δό ξῃ τῇ πρεπού σῃ αὐ τοῦ τῇ θεό τητι θεωρεῖ σθαι. Περὶ δὲ τοῦ̓ Ιεχονί ου, ὃ ν ἐ κκή ρυκτον ἀ πὸ τῆ ς̓ Ιουδαί ας γῆ ς γεγενῆ σθαί φησιν ὁ προφή της̔ Ιερεμί ας εἰ πώ ν:̓ Ητιμώ θἠ Ιεχονί ας ὡ ς σκεῦ ος, οὗ οὐ κ ἔ στιν αὐ τοῦ χρεί α: καὶ ὅ τι ἀ περρί φη αὐ τὸ ς καὶ τὸ σπέ ρμα αὐ τοῦ, καὶ οὐ μὴ ἀ ναστῇ ἐ κ τοῦ σπέ ρματος αὐ τοῦ καθή μενος ἐ πὶ τοῦ θρό νου Δαβί δ, ἄ ρχων ἐ ν τῷ̓ Ιού δᾳ: ἁ πλοῦ ς καὶ σαφή ς ἐ στιν ὁ λό γος. καθαιρεθεί σης γὰ ρ τῆ ς̔ Ιερουσαλὴ μ ὑ πὸ Ναβουχοδονό σορ, λέ λυτο μὲ ν τὰ βασί λεια, οὐ κέ τι δὲ πατρικαὶ διαδοχαὶ τῶ ν ἡ γεμονιῶ ν ἦ σαν, ὥ σπερ καὶ πρό τερον: ἀ λλὰ τό τε μὲ ν ἐ ξ ἀ ρχῆ ς ἐ πὶ τῆ ς αἰ χμαλωσί ας διῆ γον οἱ ἀ πό γονοι τοῦ Δαβί δ. ἐ πανελθό ντες δὲ οἱ περὶ τὸ ν Σαλαθιὴ λ καὶ Ζοροβά βελ, δημοτικώ τερον καθηγοῦ ντο τοῦ λαοῦ, τῆ ς ἀ ρχῆ ς λοιπὸ ν ἐ πὶ τὴ ν ἱ ερωσύ νην μεταπεσού σης, διὰ τὸ ἀ ναμιγῆ ναι τὴ ν ἱ ερατικὴ ν καὶ τὴ ν βασιλικὴ ν φυλή ν. ὅ θεν ὁ κύ ριος καὶ βασιλεύ ς ἐ στι καὶ ἀ ρχιερεὺ ς τὰ πρὸ ς τὸ ν Θεό ν. καὶ οὐ κ ἐ ξέ λιπε μὲ ν ἡ βασιλικὴ φυλὴ μέ χρι τῆ ς τοῦ Χριστοῦ παρουσί ας, οὐ μὴ ν ἔ τι ἐ κά θισεν ἐ πὶ τοῦ θρό νου Δαβὶ δ τὸ σπέ ρμα τοῦ̓ Ιεχονί ου. θρό νος γὰ ρ δηλονό τι λέ γεται τὸ βασιλικὸ ν ἀ ξί ωμα. πά ντως δὲ τῆ ς ἱ στορί ας μέ μνησαι, ὅ τι ὑ πό φορος μὲ ν ἦ ν τῷ Δαβὶ δ πᾶ σα ἡ̓ Ιουδαί α, καὶ ἡ̓ Ιδουμαί α χώ ρα καὶ ἡ Μωαβῖ τις, καὶ τῆ ς Συρί ας ὅ σα τε πρό σχωρα καὶ τὰ πορρωτέ ρω μέ χρι τῆ ς Μέ σης τῶ ν ποταμῶ ν: καὶ καθ̓ ἕ τερον μέ ρος ἕ ως ποταμοῦ Αἰ γύ πτου. εἰ οὖ ν οὐ δεὶ ς ἐ φά νη ἐ πὶ τοσού του ἀ ξιώ ματος τῶ ν μετὰ ταῦ τα, πῶ ς οὐ κ ἀ ληθὴ ς ὁ τοῦ προφή του λό γος, ὅ τι οὐ κ ἔ τι καθιεῖ ται ἐ πὶ τοῦ θρό νου Δαβὶ δ ἐ κ τοῦ σπέ ρματος̓ Ιεχονί ου; οὐ δεὶ ς γὰ ρ φαί νεται τῆ ς ἀ ξί ας ταύ της ἐ πειλημμέ νος ἐ ξ αὐ τοῦ. οὐ μέ ντοι ἐ ξέ λιπεν ἡ τοῦ̓ Ιού δα φυλή, ἕ ως οὗ ἦ λθεν ᾧ ἀ πέ κειτο, ὃ ς οὐ δὲ αὐ τὸ ς ἐ καθέ σθη ἐ πὶ τοῦ σωματικοῦ θρό νου, μεταπεσού σης λοιπὸ ν τῆ ς̓ Ιουδαϊ κῆ ς βασιλεί ας ἐ πὶ τὸ ν υἱ ὸ ν τοῦ̓ Ασκαλωνί τοὐ Αντιπά τροὑ Ηρώ δην, καὶ τοὺ ς ἐ κεί νου παῖ δας, οἳ εἰ ς τέ σσαρας ἀ ρχὰ ς κατενεί μαντο τὴ ν̓ Ιουδαί αν, ἡ γεμονεύ οντος μὲ ν Πιλά του, τὸ δὲ σύ μπαν τῆ ς̔ Ρωμαϊ κῆ ς ἀ ρχῆ ς κρά τος ἔ χοντος Τιβερί ου. ἀ λλὰ θρό νον λέ γει Δαβί δ, ἐ φ̓ ὃ ν ὁ Κύ ριος ἐ κά θισε, τὴ ν ἀ καθαί ρετον βασιλεί αν. αὐ τὸ ς γά ρ ἐ στι προσδοκί α ἐ θνῶ ν, οὐ χὶ τοῦ ἐ λαχί στου μέ ρους τῆ ς οἰ κουμέ νης:̓́ Εσται γά ρ, φησί ν, ἡ ῥ ί ζα τοῦ̓ Ιεσσαί, καὶ ὁ ἀ νιστά μενος ἄ ρχειν ἐ θνῶ ν: ἐ π̓ αὐ τῷ ἔ θνη ἐ λπιοῦ σι. τέ θεικα γά ρ σε εἰ ς διαθή κην γέ νους, εἰ ς φῶ ς ἐ θνῶ ν. καὶ θή σομαι, φησί ν, εἰ ς τὸ ν αἰ ῶ να τοῦ αἰ ῶ νος τὸ σπέ ρμα αὐ τοῦ, καὶ τὸ ν θρό νον αὐ τοῦ ὡ ς τὰ ς ἡ μέ ρας τοῦ οὐ ρανοῦ. οὕ τως οὖ ν καὶ ἱ ερεὺ ς διέ μεινεν, εἰ καὶ μὴ τὰ σκῆ πτρα τῆ ς̓ Ιουδαί ας παρέ λαβε, καὶ βασιλεὺ ς πά σης τῆ ς γῆ ς ὁ Θεό ς, καὶ ἡ εὐ λογί α τοῦ̓ Ιακὼ β ἐ βεβαιώ θη: καὶ ἐ νευλογηθή σονται τῷ σπέ ρματι αὐ τοῦ πᾶ σαι αἱ φυλαὶ τῆ ς γῆ ς, καὶ πά ντα τὰ ἔ θνη μακαριοῦ σι τὸ ν Χριστό ν. Τοῖ ς δὲ κομψοῖ ς̓ Εγκρατί ταις πρὸ ς τὸ ν σεμνὸ ν αὐ τῶ ν πρό βλημα: διὰ τί καὶ ἡ μεῖ ς οὐ χὶ πά ντα ἐ σθί ομεν, ἐ κεῖ νο λεγέ σθω, ὅ τι καὶ τὰ περιττώ ματα ἡ μῶ ν βδελυσσό μεθα. κατὰ μὲ ν γὰ ρ τὴ ν ἀ ξί αν, λά χανα χό ρτου ἡ μῖ ν ἐ στι τὰ κρέ α: κατὰ δὲ τὴ ν τῶ ν συμφερό ντων διά κρισιν, ὡ ς καὶ ἐ ν λαχά νοις τὸ βλαβερὸ ν τοῦ καταλλή λου χωρί ζομεν, οὕ τω καὶ ἐ ν τοῖ ς κρέ ασι τοῦ χρησί μου τὸ βλαβερὸ ν διακρί νομεν. ἐ πεί τοι λά χανό ν ἐ στι καὶ τὸ κώ νειον, ὥ σπερ κρέ ας ἐ στὶ καὶ τὸ γύ πειον: ἀ λλ̓ ὅ μως οὔ τε ὑ οσκύ αμον φά γοι ἄ ν τις νοῦ ν ἔ χων, οὔ τε κυνὸ ς ἅ ψαιτο μὴ μεγά λης ἀ νά γκης κατεπειγού σης: ὡ ς ὅ γε φαγὼ ν οὐ κ ἠ νό μησεν. Πρὸ ς δὲ τοὺ ς λέ γοντας καθ̓ εἱ μαρμέ νην διοικεῖ σθαι τὰ ἀ νθρώ πινα, μὴ παῤ ἡ μῶ ν ζή τει λό γους, ἀ λλὰ ταῖ ς οἰ κεί αις τῆ ς ῥ ητορικῆ ς ἀ κί σιν αὐ τοὺ ς κατατί τρωσκε: μακρό τερον γά ρ ἐ στι τὸ πρό βλημα τῆ ς παρού σης μου ἀ σθενεί ας. Περὶ δὲ τῆ ς ἐ ν τῷ βαπτί σματι ἀ νανεύ σεως οὐ κ οἶ δα τί ἐ πῆ λθέ σοι ἐ ρωτῆ σαι, εἴ περ ἐ δέ ξω τὴ ν κατά δυσιν τὸ ν τύ πον τῶ ν τριῶ ν ἡ μερῶ ν ἐ κπληροῦ ν. βαπτισθῆ ναι γὰ ρ τρισσά κις ἀ δύ νατον μὴ ἀ ναδύ ντα τοσαυτά κις. Τὸ ν δὲ φά γον παροξυτονοῦ μεν ἡ μεῖ ς. Οὐ σί α δὲ καὶ ὑ πό στασις ταύ την ἔ χει τὴ ν διαφορά ν, ἣ ν ἔ χει τὸ κοινὸ ν πρὸ ς τὸ καθ̓ ἕ καστον: οἷ ον, ὡ ς ἔ χει τὸ ζῶ ον πρὸ ς τὸ ν δεῖ να ἄ νθρωπον. διὰ τοῦ το οὐ σί αν μὲ ν μί αν ἐ πὶ τῆ ς θεό τητος ὁ μολογοῦ μεν, ὥ στε τὸ ν τοῦ εἶ ναι λό γον μὴ διαφό ρως ἀ ποδιδό ναι, ὑ πό στασιν δὲ ἰ διά ζουσαν, ἵ ν̓ ἀ σύ γχυτος ἡ μῖ ν καὶ τετρανωμέ νη ἡ περὶ Πατρὸ ς καὶ Υἱ οῦ καὶ ἁ γί ου Πνεύ ματος ἔ ννοια ἐ νυπά ρχῃ. μὴ γὰ ρ νοού ντων ἡ μῶ ν τοὺ ς ἀ φωρισμέ νους περὶ ἕ καστον χαρακτῆ ρας, οἷ ον πατρό τητα καὶ υἱ ό τητα καὶ ἁ γιασμό ν, ἀ λλ̓ ἐ κ τῆ ς κοινῆ ς ἐ ννοί ας τοῦ εἶ ναι ὁ μολογού ντων Θεό ν, ἀ μή χανον ὑ γιῶ ς τὸ ν λό γον τῆ ς πί στεως ἀ ποδί δοσθαι. χρὴ οὖ ν τῷ κοινῷ τὸ ἰ διά ζον προστιθέ ντας, οὕ τω τὴ ν πί στιν ὁ μολογεῖ ν: κοινὸ ν ἡ θεό της, ἴ διον ἡ πατρό της: συνά πτοντας δὲ λέ γειν: Πιστεύ ω εἰ ς Θεὸ ν Πατέ ρα. καὶ πά λιν ἐ ν τῇ τοῦ Υἱ οῦ ὁ μολογί ᾳ τὸ παραπλή σιον ποιεῖ ν, τῷ κοινῷ συνά πτειν τὸ ἴ διον, καὶ λέ γειν: Πιστεύ ω εἰ ς Θεὸ ν Υἱ ό ν. ὁ μοί ως καὶ ἐ πὶ τοῦ Πνεύ ματος τοῦ ἁ γί ου κατὰ τὸ ἀ κό λουθον τῆ ς ἐ κφωνή σεως τὴ ν προφορὰ ν σχηματί ζοντας λέ γειν: Πιστεύ ω καὶ εἰ ς τὸ θεῖ ον Πνεῦ μα τὸ ἅ γιον: ὥ στε δἰ ὅ λου καὶ τὴ ν ἑ νό τητα σώ ζεσθαι ἐ ν τῇ τῆ ς μιᾶ ς θεό τητος ὁ μολογί ᾳ, καὶ τὸ τῶ ν προσώ πων ἰ διά ζον ὁ μολογεῖ σθαι ἐ ν τῷ ἀ φορισμῷ τῶ ν περὶ ἕ καστον νοουμέ νων ἰ διωμά των. οἱ δὲ ταὐ τὸ ν λέ γοντες οὐ σί αν καὶ ὑ πό στασιν ἀ ναγκά ζονται πρό σωπα μό νον ὁ μολογεῖ ν διά φορα, καὶ ἐ ν τῷ περιί στασθαι λέ γειν τρεῖ ς ὑ ποστά σεις, εὑ ρί σκονται μὴ φεύ γοντες τὸ τοῦ Σαβελλί ου κακό ν, ὃ ς καὶ αὐ τὸ ς πολλαχοῦ συγχέ ων τὴ ν ἔ ννοιαν, ἐ πιχειρεῖ διαιρεῖ ν τὰ πρό σωπα, τὴ ν αὐ τὴ ν ὑ πό στασιν λέ γων πρὸ ς τὴ ν ἑ κά στοτε παρεμπί πτουσαν χρεί αν μετασχηματί ζεσθαι. Καὶ περὶ ὧ ν ἠ ρώ τησας, πῶ ς τὰ μέ σα καὶ τὰ ἀ διά φορα περὶ ἡ μᾶ ς οἰ κονομεῖ ται, εἴ τε συντυχί ᾳ τινὶ αὐ τομά τῳ, εἴ τε τῇ δικαί ᾳ τοῦ Θεοῦ προνοί ᾳ, ἐ κεῖ νό φαμεν, ὅ τι ὑ γεί α καὶ νό σος, πλοῦ τος καὶ πενί α, δό ξα καὶ ἀ τιμί α, καθὸ μὲ ν οὐ ποιεῖ τοὺ ς ἔ χοντας ἀ γαθού ς, οὐ κ ἔ στι τῶ ν κατὰ φύ σιν ἀ γαθῶ ν: καθὸ δὲ εὔ ροιά ν τινα παρέ χεται ἡ μῶ ν τῷ βί ῳ, αἱ ρετώ τερά ἐ στι τῶ ν ἐ ναντί ων τὰ προηγού μενα, καὶ ἔ χει τινὰ ἀ ξί αν λεγό μενα. ταῦ τα μέ ντοι τοῖ ς μὲ ν οἰ κονομί ας ἕ νεκεν δί δοται παρὰ Θεοῦ, ὡ ς τῷ̓ Αβραά μ, καὶ τῷ̓ Ιώ β, καὶ τοῖ ς τοιού τοις: τοῖ ς δὲ φαυλοτέ ροις πρό κλησί ς ἐ στι τοῦ βελτιωθῆ ναι κατὰ τὸ ν τρό πον, ὡ ς ὅ γε μετὰ τοσαύ την παρὰ Θεοῦ δεξί ωσιν ἐ πιμέ νων τῇ ἀ δικί ᾳ ἀ ναντιρρή τως ἑ αυτὸ ν ὑ πό δικον τῇ κατακρί σει καθί στησιν. ὁ μέ ντοι δί καιος οὔ τε παρό ντος ἐ πιστρέ φεται τοῦ πλού του, οὔ τε μὴ παρό ντα ἐ πιζητεῖ: οὐ γὰ ρ ἀ πολαυστικό ς ἐ στι τῶ ν δεδομέ νων, ἀ λλ̓ οἰ κονομικό ς. οὐ δεὶ ς δὲ τῶ ν νοῦ ν ἐ χό ντων ἐ πιτρέ χει τῇ ἀ σχολί ᾳ τῆ ς τῶ ν ἀ λλοτρί ων διανομῆ ς, ἐ ὰ ν μὴ πρὸ ς τὴ ν τῶ ν πολλῶ ν ἀ ποβλέ πῃ δό ξαν, οἳ θαυμά ζουσι καὶ ζηλοῦ σι τοὺ ς ἐ ν ἐ ξουσί ᾳ τινὶ καθεστῶ τας. τὴ ν δὲ νό σον ὡ ς ἄ θλησιν οἱ δί καιοι δέ χονται, μεγά λους ἐ πὶ τῇ ὑ πομονῇ τοὺ ς στεφά νους ἀ ναμέ νοντες. ἄ λλον δέ τινα ἐ φιστᾷ ν τῇ διοική σει τού των οὐ κ ἀ πεμφαῖ νον μό νον, ἀ λλὰ καὶ ἀ σεβέ ς.