Reader

̓ Εγὼ καὶ διὰ τοῦ βικαρί ου τῆ ς Θρᾴ κης ἐ πέ στειλα τῇ θεοσεβεί ᾳ σου, καὶ διά τινος πραιποσί του τῶ ν κατὰ Φιλιππού πολιν θησαυρῶ ν ἐ κ τῆ ς ἡ μετέ ρας ἐ πὶ τὴ ν Θρᾴ κην διαβαί νοντος ἔ γραψα ἑ τέ ρας ἐ πιστολά ς, καὶ παρεκά λεσα αὐ τὸ ν ἀ νελέ σθαι, ὅ ταν ἀ παί ρῃ. ἀ λλ̓ οὔ τε ὁ βικά ριος ὑ πεδέ ξατο ἡ μῶ ν τὰ γρά μματα. περιοδευό ντων γὰ ρ ἡ μῶ ν τὴ ν παροικί αν, ἐ πιστὰ ς τῇ πό λει ἑ σπέ ρας, ὄ ρθρου βαθέ ος πά λιν ἀ πή λασεν: ὥ στε τοὺ ς οἰ κονό μους λαθεῖ ν τῆ ς ἐ κκλησί ας τὴ ν τοῦ ἀ νδρὸ ς ἐ πιδημί αν, καὶ οὕ τω μεῖ ναι παῤ ἡ μῖ ν τὰ γρά μματα. ὁ δὲ πραιπό σιτος τά χα, ἀ βουλή του τινὸ ς αὐ τὸ ν περιστά σεως κατασχού σης, ἐ ξώ ρμησε, μή τε τὰ ς ἐ πιστολὰ ς ἀ νελό μενος, μή τε ἡ μᾶ ς θεασά μενος. ἄ λλου δὲ οὐ δενὸ ς ἦ ν ἐ πιτυχεῖ ν. ὅ θεν ἐ μεί ναμεν λυπού μενοι, ὅ τι μή τε ἐ πιστέ λλειν ἡ μῖ ν ἔ ξεστι, μή τε δέ χεσθαι παρὰ τῆ ς σῆ ς θεοσεβεί ας γρά μματα. καί τοιτγε ἐ βουλό μην, εἴ μοι ἦ ν δυνατό ν, τὰ ἐ φ̓ ἑ κά στης ἡ μέ ρας συμπί πτοντα ἡ μῖ ν διαγγέ λλειν σοι. οὕ τω γὰ ρ πολλὰ καὶ παρά δοξά ἐ στι τὰ πρά γματα, ὥ στε ἱ στορί ας ἐ φημερί δος χρῄ ζειν, ἣ ν καὶ συνέ ταξα, εὖ ἴ σθι, εἰ μὴ τῇ συνεχεί ᾳ τῶ ν προσπιπτό ντων τοὺ ς λογισμοὺ ς εἶ χον τῶ ν προκειμέ νων ἐ κκρουομέ νους.̓ Επεδή μησεν ἡ μῖ ν βικά ριος, τὸ πρῶ τον καὶ μέ γιστον τῶ ν ἡ μετέ ρων κακῶ ν. ἅ νθρωπος εἰ μὲ ν καὶ αἱ ρετικὸ ς τὸ φρό νημα, οὐ κ ἐ πί σταμαἱ οἶ μαι γὰ ρ αὐ τὸ ν παντὸ ς ἄ πειρον εἶ ναι λό γου, καὶ μηδὲ ἔ χειν τινὰ σπουδὴ ν μηδὲ μελέ την περὶ τὰ τοιαῦ τα. ἐ ν ἄ λλοις γὰ ρ αὐ τὸ ν ὁ ρῶ τῇ ψυχῇ καὶ τῇ σαρκὶ νύ κτωρ καὶ μεθ̓ ἡ μέ ραν ἐ νασχολού μενον̓, πλὴ ν ἀ λλὰ φιλαιρετικό ς: καὶ οὐ πλέ ον ἐ κεί νους φιλῶ ν ἢ πρὸ ς ἡ μᾶ ς ἀ πεχθῶ ς ἔ χων. συνεκρό τησε μὲ ν γὰ ρ σύ νοδον ἀ θετού ντων ἐ ν μέ σῳ τῷ χειμῶ νι ἐ πὶ τῆ ς Γαλατί ας: καὶ ἐ ξέ βαλε μὲ ν τὸ ν̔́ Υψιν, ἀ ντικατέ στησε δὲ τὸ ν̓ Εκδί κιον. ἀ γώ γιμον δὲ προσέ ταξε γενέ σθαι τὸ ν ἀ δελφὸ ν τὸ ν ἐ μό ν, ὑ πὸ ἑ νὸ ς ἀ νθρώ που, καὶ τού του ἀ σή μου, αἰ τιαθέ ντα. εἶ τα μικρὸ ν ἀ σχοληθεὶ ς περὶ τὸ στρατό πεδον, πά λιν ἡ μῖ ν ἐ πῆ λθε θυμοῦ καὶ φό νου πνέ ων, καὶ πά ντας μὲ ν μιᾷ φωνῇ τοὺ ς ἱ ερατικοὺ ς τῆ ς ἐ ν Καισαρεί ᾳ ἐ κκλησί ας παρέ δωκε τῇ βουλῇ: ἐ ν δὲ Σεβαστεί ᾳ ἐ καθέ σθη πολλὰ ς ἡ μέ ρας φυλοκρινῶ ν, καὶ τοὺ ς μὲ ν ἡ μῖ ν κοινωνοῦ ντας βουλευτὰ ς ὀ νομά ζων, καὶ καταδικά ζων τῇ ὑ πηρεσί ᾳ τῶ ν δημοσί ων, τοὺ ς δὲ τῷ Εὐ σταθί ῳ προσκειμέ νους ταῖ ς μεγί σταις τιμαῖ ς περιέ πων. Πά λιν σύ νοδον περὶ Νύ σσαν Γαλατῶ ν καὶ Ποντικῶ ν συγκροτηθῆ ναι προσέ ταξεν. οἱ δὲ ὑ πή κουσαν, καὶ συνδραμό ντες ἔ πεμψά ν τινα ταῖ ς ἐ κκλησί αις, ὃ ν οὐ κ ἂ ν ἑ λοί μην ἐ γὼ εἰ πεῖ ν ὁ ποῖ ος, εἰ κά ζειν δὲ ἔ ξεστι τῇ σῇ φρονή σει ποταπὸ ν εἰ κὸ ς εἶ ναι τὸ ν τοιαύ ταις προαιρέ σεσιν ἀ νθρώ πων ὑ πηρετού μενον. καὶ νῦ ν ὅ τε ταῦ τα ἐ πέ στελλον τὸ αὐ τὸ τοῦ το σύ νταγμα ἐ πὶ τὴ ν Σεβά στειαν ὥ ρμησε, τῷ τε Εὐ σταθί ῳ συναφθῆ ναι, καὶ μετ̓ αὐ τοῦ τὰ τῶ ν Νικοπολιτῶ ν καταστρέ ψασθαι. ὁ γὰ ρ μακά ριος Θεό δοτος κεκοί μηται. καὶ τέ ως μὲ ν τὰ ς πρώ τας τοῦ βικαρί ου προσβολὰ ς γενναί ως καὶ καρτερῶ ς ἀ πεκρού σαντο: πεί θειν γὰ ρ αὐ τοὺ ς ἐ πειρᾶ το δέ ξασθαι τὸ ν Εὐ στά θιον, καὶ δἰ αὐ τοῦ λαβεῖ ν τὸ ν ἐ πί σκοπον: ὡ ς δὲ εἶ δεν αὐ τοὺ ς ἑ κό ντας οὐ κ ἐ νδιδό ντας, νῦ ν πειρᾶ ται βιαιοτέ ρᾳ χειρὶ ἐ γκαταστῆ σαι τὸ ν διδό μενον. ὑ ποθρυλλεῖ ται δέ τις καὶ συνό δου προσδοκί α, καθ̓ ἣ ν προαιροῦ νται καλέ σαντες ἡ μᾶ ς ἢ λαβεῖ ν κοινωνού ς, ἢ χρή σασθαι τῇ συνηθεί ᾳ. τὰ μὲ ν οὖ ν τῶ ν ἐ κκλησιῶ ν τοιαῦ τα. ἐ γὼ δὲ αὐ τὸ ς ὅ πως διά κειμαι κατὰ τὸ σῶ μα σιωπᾷ ν ἡ γοῦ μαι βέ λτιον εἶ ναι ἢ γρά φειν, διό τι τὰ μὲ ν ἀ ληθῆ λέ γων λυπή σω, ψεύ σασθαι δὲ οὐ κ ἀ νέ χομαι.