Reader

Θεοῦ τοῦ ἁ γί ου τὴ ν ἐ κ πά σης θλί ψεως διέ ξοδον τοῖ ς ἐ λπί ζουσιν ἐ π̓ αὐ τὸ ν ὑ ποσχομέ νου, εἰ καὶ ἐ ν μέ σῳ πελά γει κακῶ ν ἀ πελή φθημεν, καὶ τρικυμί αις παρὰ τῶ ν πνευμά των τῆ ς πονηρί ας ἐ γειρομέ ναις ἡ μῖ ν βασανιζό μεθα, ὅ μως ἀ ντέ χομεν ἐ ν τῷ ἐ νδυναμοῦ ντι ἡ μᾶ ς Χριστῷ, καὶ οὐ παρελύ σαμεν τὸ ν τό νον τῆ ς ὑ πὲ ρ τῶ ν ἐ κκλησιῶ ν σπουδῆ ς, οὐ δὲ ὥ σπερ ἐ ν χειμῶ νι τοῦ κλύ δωνος ὑ περέ χοντος ἀ πογνό ντες τῆ ς σωτηρί ας τὴ ν διά λυσιν ἀ ναμέ νομεν: ἀ λλ̓ ἔ τι ἐ χό μεθα τῆ ς ἐ νδεχομέ νης ἡ μῖ ν σπουδῆ ς, εἰ δό τες ὅ τι καὶ ὁ καταποθεὶ ς ὑ πὸ τοῦ κή τους, διὰ τὸ μὴ ἀ πογνῶ ναι ἑ αυτοῦ, ἀ λλὰ βοῆ σαι πρὸ ς Κύ ριον, τῆ ς σωτηρί ας κατηξιώ θη. οὕ τω δὴ καὶ αὐ τοὶ πρὸ ς ἔ σχατον ἥ κοντες τῶ ν κακῶ ν, τῆ ς εἰ ς Θεὸ ν ἐ λπί δος οὐ κ ἀ φιέ μεθα: ἀ λλὰ πανταχό θεν αὐ τοῦ περισκοπού μεθα τὴ ν βοή θειαν. ὅ θεν καὶ πρὸ ς ὑ μᾶ ς ἀ πεβλέ ψαμεν νῦ ν, τιμιώ τατοι ἡ μῖ ν ἀ δελφοί, οὓ ς πολλά κις μὲ ν ἐ ν καιρῷ τῶ ν θλί ψεων ἐ πιφανή σεσθαι ἡ μῖ ν προσεδοκή σαμεν. ἀ ποπεσό ντες δὲ τῆ ς ἐ λπί δος, εἴ πομεν πρὸ ς ἑ αυτοὺ ς καὶ ἡ μεῖ ς, ὅ τἱ Υπέ μεινα συλλυπού μενον, καὶ οὐ χ ὑ πῆ ρξε, καὶ παρακαλοῦ ντας, καὶ οὐ χ εὗ ρον. τοιαῦ τα γὰ ρ ἡ μῶ ν τὰ παθή ματα, ὡ ς καὶ τῶ ν περά των ἐ φικέ σθαι τῆ ς καθ̓ ἡ μᾶ ς οἰ κουμέ νης: καὶ εἴ περ πά σχοντος μέ λους ἑ νὸ ς συμπά σχει πά ντα τὰ μέ λη, ἔ πρεπε δή που καὶ ἡ μῖ ν ἐ ν πολλῷ χρό νῳ πεπονηκό σι συνδιατεθῆ ναι τὴ ν εὐ σπλαγχνί αν ὑ μῶ ν. οὐ γὰ ρ ἡ τῶ ν τό πων ἐ γγύ της ἀ λλ̓ ἡ κατὰ πνεῦ μα συνά φεια ἐ μποιεῖ ν πέ φυκε τὴ ν οἰ κεί ωσιν, ἣ ν ἡ μῖ ν εἶ ναι πρὸ ς τὴ ν ἀ γά πην ὑ μῶ ν πεπιστεύ καμεν. Τί δή ποτε οὖ ν οὐ γρά μμα παρακλή σεως, οὐ κ ἀ δελφῶ ν ἐ πί σκεψις, οὐ κ ἄ λλο τι τῶ ν ὀ φειλομέ νων ἡ μῖ ν παρὰ τοῦ θεσμοῦ τῆ ς ἀ γά πης γεγέ νηται; τρισκαιδέ κατον γὰ ρ ἔ τος ἐ στί ν, ἀ φ̓ οὗ ὁ αἱ ρετικὸ ς ἡ μῖ ν πό λεμος ἐ πανέ στη: ἐ ν ᾧ πλεί ους γεγό νασι ταῖ ς ἐ κκλησί αις αἱ θλί ψεις τῶ ν μνημονευομέ νων ἀ φ̓ οὗ τὸ Εὐ αγγέ λιον τοῦ Χριστοῦ καταγγέ λλεται. ὧ ν τὰ καθ̓ ἕ καστον διηγεῖ σθαι ὑ μῖ ν παραιτού μεθα, μή ποτε τὸ τοῦ λό γου ἡ μῶ ν ἀ σθενὲ ς τὴ ν ἐ ναργεί αν τῶ ν κακῶ ν ὑ πεκλύ σῃ: καὶ ἅ μα οὐ δὲ ἡ γού μεθα ὑ μᾶ ς διδασκαλί ας προσδεῖ σθαι, τὴ ν ἀ λή θειαν τῶ ν πραγμά των πά λαι τῇ φή μῃ δεδιδαγμέ νους. κεφά λαιον δὲ τοῦ κακοῦ: οἱ λαοὶ τοὺ ς τῶ ν προσευχῶ ν καταλιπό ντες οἴ κους, ἐ ν ταῖ ς ἐ ρή μοις συνά γονται, θέ αμα ἐ λεεινό ν: γυναῖ κες, καὶ παιδί α, καὶ γέ ροντες, καὶ οἱ ἄ λλως ἀ σθενεῖ ς, ἐ ν ὄ μβροις λαβροτά τοις, καὶ νιφετοῖ ς καὶ ἀ νέ μοις καὶ παγετῷ τοῦ χειμῶ νος, ὁ μοί ως δὲ καὶ ἐ ν θέ ρει ὑ πὸ τὴ ν φλό γα τοῦ ἡ λί ου ἐ ν τῷ ὑ παί θρῳ ταλαιπωροῦ ντες. καὶ ταῦ τα πά σχουσι διὰ τὸ τῆ ς πονηρᾶ ς ζύ μης̓ Αρεί ου γενέ σθαι μὴ καταδέ χεσθαι. Πῶ ς ἂ ν ὑ μῖ ν ταῦ τα λό γος ἐ ναργῶ ς παραστή σειεν, εἰ μὴ αὐ τὴ ἡ πεῖ ρα καὶ ἡ διὰ τῶ ν ὀ φθαλμῶ ν θέ α κινή σειειν ὑ μᾶ ς πρὸ ς συμπά θειαν; ὥ στε παρακαλοῦ μεν ὑ μᾶ ς νῦ ν γοῦ ν χεῖ ρα ὀ ρέ ξαι ταῖ ς κατὰ τὴ ν ἀ νατολὴ ν ἐ κκλησί αις εἰ ς γό νυ κλιθεί σαις ἤ δη, καὶ ἀ ποστεῖ λαί τινας τοὺ ς τῶ ν μισθῶ ν ὑ πομιμνή σκοντας τῶ ν ἀ ποκειμέ νων ἐ πὶ τῇ ὑ πομονῇ τῶ ν ὑ πὲ ρ Χριστοῦ παθημά των. οὐ γὰ ρ τοσοῦ τον ὁ συνή θης λό γος ἐ νεργεῖ ν πέ φυκεν, ὅ σον ἡ ξέ νη φωνὴ ἐ μποιεῖ ν τὴ ν παρά κλησιν, καὶ ταῦ τα παρὰ ἀ νδρῶ ν γινομέ νη πανταχοῦ ἐ πὶ τοῖ ς καλλί στοις τῇ τοῦ Θεοῦ χά ριτι γνωριζομέ νων, ὁ ποί ους ὑ μᾶ ς ἡ φή μη πᾶ σιν ἀ νθρώ ποις περιαγγέ λλει, ἀ τρώ τους κατὰ τὴ ν πί στιν διαμεί ναντας, ἄ συλον τὴ ν ἀ ποστολικὴ ν παρακαταθή κην διαφυλά ξαντας. ἀ λλ̓ οὐ χὶ καὶ τὰ ἡ μέ τερα τοιαῦ τα: ἀ λλ̓ ἔ χομέ ν τινας ἐ πιθυμί ᾳ δό ξης, καὶ τῇ μά λιστα καταστρεφού σῃ Χριστιανῶ ν ψυχὰ ς φυσιώ σει, καταθαρρή σαντά ς τινων καινοτομί ας ῥ ημά των, ὅ θεν αἱ ἐ κκλησί αι σαθρωθεῖ σαι, ὥ σπερ ἀ γγεῖ α ἀ ραιωθέ ντα, τὴ ν αἱ ρετικὴ ν διαφθορὰ ν εἰ σρυεῖ σαν ἐ δέ ξαντο. ἀ λλ̓ ὑ μεῖ ς, ὦ ἀ γαπητοὶ ἡ μῖ ν καὶ περιπό θητοι, γέ νεσθε τῶ ν μὲ ν τραυματιῶ ν ἰ ατροί, τῶ ν δὲ ὑ γιαινό ντων παιδοτρί βαι, τὸ μὲ ν νενοσηκὸ ς ὑ γιά ζοντες τὸ δὲ ὑ γιαῖ νον ἀ λεί φοντες εἰ ς εὐ σέ βειαν.