Reader

̔́ Οτι μὲ ν περὶ πά ντων καταξιοῖ ς συμβού λοις ἡ μῖ ν καὶ κοινωνοῖ ς φροντισμά των κεχρῆ σθαι, ποιεῖ ς πρέ πον τῇ σεαυτοῦ τελειό τητι: καί σε ὁ Θεὸ ς τῆ ς τε ἀ γά πης τῆ ς περὶ ἡ μᾶ ς καὶ τῆ ς ἐ πιμελεί ας τῆ ς κατὰ τὸ ν βί ον ἀ μεί ψαιτο: ὅ τι δέ σου ἥ ψατο ἡ ἀ πά τη τού του, ἐ θαύ μασα, καὶ ὕ δατί τινα δύ ναμιν ἄ λογον παρεῖ ναι πεπί στευκας, καὶ ταῦ τα οὐ δεμιᾶ ς μαρτυρί ας βεβαιού σης τὴ ν φή μην. οὔ κουν ἐ στί τις τῶ ν ἐ κεῖ θεν οὐ μικρὸ ν οὐ μεῖ ζον λαβὼ ν εἰ ς τὸ σῶ μα ὧ ν ἤ λπισε, τὸ ἑ αυτοῦ ἀ γαθό ν: πλὴ ν εἰ μή τινι ἀ πὸ τοῦ αὐ τομά του γέ γονε παραμυθί α τις, ὁ ποῖ α καὶ καθεύ δουσι καὶ ἄ λλα τινὰ κατὰ τὸ ν βί ον ἐ νεργοῦ σιν ἐ πιγί νεσθαι πέ φυκεν. ἀ λλ̓ ὁ ἀ ναιρῶ ν τὴ ν ἀ γά πην τὰ αὐ τό ματα τῇ τοῦ ὕ δατος φύ σει λογί ζεσθαι τοὺ ς ἁ πλουστέ ρους ἀ ναπεί θει. ὅ τι δὲ ἀ ληθὴ ς ἡ μῶ ν ὁ λό γος, ἔ ξεστιν ἐ ξ αὐ τῆ ς τῆ ς πεί ρας σε διδαχθῆ ναι.