Reader

Πολὺ ν ἡ μῖ ν χρό νον σιωπὴ ν ἐ νεποί ησεν ἡ ἔ κπληξις τῆ ς βαρυτά της ἀ γγελί ας τοῦ συμβά ντος κακοῦ. ἐ πεὶ δὲ μικρό ν πως τῆ ς ἀ φασί ας ἀ νηνέ γκαμεν, ἥ ν, ὡ ς οἱ βροντῇ μεγά λῃ τὰ ς ἀ κοὰ ς καταπλαγέ ντες, πεπό νθαμεν, ἀ ναγκαί ως νῦ ν ἐ πεστενά ξαμεν τῷ συμβά ντι, καὶ μεταξὺ ὀ δυρό μενοι τὴ ν ἐ πιστολὴ ν ὑ μῖ ν ἐ ξεπέ μψαμεν: οὐ παρακλή σεως ἕ νεκεν̔ τί ς γὰ ρ ἂ ν καὶ λό γος εὑ ρεθεί η τοσαύ της συμφορᾶ ς ἰ ατρό ς;̓, ἀ λλὰ τὴ ν ὀ δύ νην τῆ ς καρδί ας ἡ μῶ ν, καθ̓ ὅ σον δυνατό ν, ἐ κ τῆ ς φωνῆ ς ταύ της ὑ μῖ ν διασημαί νοντες. νῦ ν ἐ δεό μην τῶ ν̔ Ιερεμί ου θρή νων, καὶ εἰ δή τις ἄ λλος τῶ ν μακαρί ων ἀ νδρῶ ν συμφορᾶ ς μέ γεθος ἐ μπαθῶ ς ἀ πωδύ ρατο. Πέ πτωκεν ἀ νή ρ, στῦ λος τῷ ὄ ντι καὶ ἑ δραί ωμα τῆ ς̓ Εκκλησί ας: μᾶ λλον δὲ αὐ τὸ ς μὲ ν πρὸ ς τὴ ν μακαρί αν ζωὴ ν ἀ ρθεὶ ς ἀ φ̓ ἡ μῶ ν οἴ χεται: κί νδυνος δὲ οὐ μικρό ς, μὴ πολλοὶ τῷ ἐ ρεί σματι τού τῳ ὑ πεξαιρεθέ ντι συγκαταπέ σωσι, καὶ τὰ σαθρά τινων φανερὰ γέ νηται. κέ κλεισται στό μα παῤ ῥ ησί ας τε δικαί ας καὶ λό γους χά ριτος ἐ π̓ οἰ κοδομῇ τῆ ς ἀ δελφό τητος βρύ ον. οἴ χεται δὲ φρενὸ ς βουλεύ ματα, τῆ ς ὄ ντως ἐ ν Θεῷ κινουμέ νης. ὦ ποσά κις μοἱ κατηγορή σω γὰ ρ ἐ μαυτοῦ̓ ἐ πῆ λθεν ἀ γανακτῆ σαι κατὰ τοῦ ἀ νδρό ς, ὅ τι ὅ λος γενό μενος τῆ ς ἐ πιθυμί ας τοῦ ἀ ναλῦ σαι καὶ σὺ ν Χριστῷ εἶ ναι, τὸ ἐ πιμεῖ ναι ἐ ν τῇ σαρκὶ οὐ προετί μησε δἰ ἡ μᾶ ς. πρὸ ς τί να λοιπὸ ν τὰ ς φροντί δας τῶ ν ἐ κκλησί ων ὑ περθώ μεθα; τί να κοινωνὸ ν τῶ ν λυπηρῶ ν λά βωμεν; τί να μεριστὴ ν τῆ ς εὐ φροσύ νης; ὢ τῆ ς δεινῆ ς ὄ ντως καὶ σκυθρωπῆ ς ἐ ρημί ας. πῶ ς ἀ κριβῶ ς ὡ μοιώ θημεν πελεκᾶ νι ἐ ρημικῷ;̓ Αλλὰ μὴ ν τά γε συναφθέ ντα μέ λη τῆ ς̓ Εκκλησί ας, οἷ ον ὑ πὸ ψυχῆ ς τινό ς, τῆ ς ἐ κεί νου προστασί ας, εἰ ς μί αν συμπά θειαν καὶ ἀ κριβῆ κοινωνί αν συναρμοσθέ ντα, καὶ φυλά σσεται διὰ τοῦ συνδέ σμου τῆ ς εἰ ρή νης πρὸ ς τὴ ν πνευματικὴ ν ἁ ρμολογί αν παγί ως, καὶ φυλαχθή σεται εἰ ς ἀ εί, τοῦ το τοῦ Θεοῦ χαριζομέ νου, ἑ δραῖ α μέ νειν καὶ ἀ μετακί νητα τῆ ς μακαρί ας ἐ κεί νης ψυχῆ ς τὰ ἔ ργα, ὅ σα ἐ νή θλησε ταῖ ς̓ Εκκλησί αις τοῦ Θεοῦ. πλὴ ν ἀ λλ̓ ὁ ἀ γὼ ν οὐ μικρό ς, μή τινες πά λιν ἔ ριδες καὶ διχοστασί αι, ἐ πὶ τὴ ν ἐ κλογὴ ν τοῦ προστατοῦ ντος ἀ ναφθεῖ σαι, πά ντα ὁ μοῦ τὸ ν κό πον ἐ κ τῆ ς τυχού σης ἔ ριδος ἀ νατρέ ψωσιν.