Reader

̔́ Οσον μὲ ν ἐ στενά ξαμεν ἐ πὶ τῇ ἀ γγελί ᾳ τοῦ πά θους, τοῦ κατὰ τὸ ν ἄ ριστον τῶ ν ἀ νδρῶ ν Βρί σωνα, τί χρὴ καὶ λέ γειν; πά ντως γὰ ρ οὐ δεὶ ς οὕ τως ἐ στὶ λιθί νην ἔ χων τὴ ν καρδί αν, ὅ ς, εἰ ς πεῖ ραν ἀ φικό μενος τοῦ ἀ νδρὸ ς ἐ κεί νου, εἶ τ̓ ἀ κού σας αὐ τὸ ν ἀ θρό ως ἐ ξ ἀ νθρώ πων ἀ νηρπασμέ νον, οὐ χὶ ὡ ς κοινὴ ν ζημί αν τοῦ βί ου τὴ ν τοῦ ἀ νδρὸ ς στέ ρησιν ἐ λογί σατο. ἡ μῶ ν δὲ εὐ θὺ ς τὴ ν λύ πην ἠ ἐ πὶ σοὶ φροντὶ ς διεδέ ξατο, λογιζομέ νων ὅ τι, εἰ τοῖ ς πό ρρω τῆ ς οἰ κειό τητος οὔ τω βαρὺ καὶ δύ σφορον τὸ συμβά ν, πῶ ς εἰ κὸ ς ὑ πὸ τοῦ πά θους τὴ ν σὴ ν διατεθῆ ναι ψυχή ν, οὕ τω μὲ ν φύ σει χρηστὴ ν οὖ σαν, καὶ πρὸ ς τὰ ς συμπαθεί ας εὔ κολον διὰ τὴ ν τοῦ τρό που ἡ μερό τητα, οὕ τω δὲ ὑ ποκειμέ νην τῷ πά θει, ὥ στε οἱ ονεὶ διχοτομί ας τινὸ ς αἰ σθά νεσθαι ἐ ν τῷ χωρισμῷ τοῦ ὁ μό ζυγος. καὶ γά ρ, εἰ τῷ ὄ ντι κατὰ τὸ ν τοῦ Κυρί ου λό γον οὐ κέ τι εἰ σὶ δύ ο, ἀ λλὰ σὰ ρξ μί α, δηλονό τι οὐ χ ἧ ττό ν ἐ στιν ἀ λγεινὴ ἡ τοιαύ τη διά ζευξις, ἢ εἰ τὸ ἥ μισυ ἡ μῶ ν τοῦ σώ ματος ἀ περρή γνυτο.̓ Αλλὰ τὰ μὲ ν λυπηρὰ τοιαῦ τα καὶ μεί ζω τού των, ἡ δὲ ἐ πὶ τοῖ ς συμβᾶ σι παραμυθί α τί ς; πρῶ τον μέ ν, ἡ ἐ ξ ἀ ρχῆ ς κεκρατηκυῖ α τοῦ Θεοῦ ἡ μῶ ν νομοθεσί α: τὸ χρῆ ναι πά ντως τὸ ν εἰ ς γέ νεσιν παρελθό ντα τοῖ ς καθή κουσι χρό νοις ἀ πιέ ναι τοῦ βί ου. εἰ οὖ ν οὕ τως ἀ πὸ̓ Αδὰ μ μέ χρις ἡ μῶ ν τὰ ἀ νθρώ πινα διατέ τακται, μὴ ἀ γανακτῶ μεν ἐ πὶ τοῖ ς κοινοῖ ς τῆ ς φύ σεως νό μοις, ἀ λλὰ καταδεχώ μεθα τὴ ν ἐ φ̓ ἡ μῖ ν τοῦ Θεοῦ οἰ κονομί αν, ὃ ς ἐ κέ λευσεν ἐ κεί νην τὴ ν γενναί αν ψυχὴ ν καὶ ἀ ή ττητον, μὴ νό σῳ δαπανηθέ ντος τοῦ σώ ματος, μηδὲ χρό νῳ καταμαρανθέ ντος, ἀ ναχωρῆ σαι τοῦ βί ου, ἀ λλ̓ ἐ ν ἀ κμῇ τῆ ς ἡ λικί ας καὶ ἐ ν τῇ λαμπρό τητι τῶ ν κατὰ πό λεμον κατορθωμά των τὴ ν ζωὴ ν καταλῦ σαι. ὥ στε οὐ χ ὅ τι ἐ χωρί σθημεν ἀ νδρὸ ς τοιού του, δυσχεραί νειν ὀ φεί λομεν: ἀ λλ̓ ὅ τι τῆ ς πρὸ ς τὸ ν τοιοῦ τον ἄ νδρα συνοική σεως κατηξιώ θημεν, εὐ χαριστή σωμεν τῷ Κυρί ῳ, οὗ πᾶ σα σχεδὸ ν ἡ̔ Ρωμαϊ κὴ ἀ ρχὴ τῆ ς ζημί ας ἐ πῄ σθητο, ὃ ν καὶ ὁ βασιλεὺ ς ἀ νεκαλέ σατο, καὶ στρατιῶ ται ὠ δύ ραντο καὶ οἱ ἐ πὶ τῶ ν μεγί στων ἀ ξιωμά των ὡ ς γνή σιον υἱ ὸ ν κατεπέ νθησαν.̓ Επεὶ οὖ ν κατέ λιπέ σοι τὴ ν μνή μην τῆ ς οἰ κεί ας αὐ τοῦ ἀ ρετῆ ς, ἀ ρκοῦ σαν νό μιζε ἔ χειν παραμυθί αν τοῦ πά θους. ἔ πειτα καὶ ἐ κεῖ νο εἰ δέ ναι σε βού λομαι, ὅ τι ὁ μὴ ὑ ποπεσὼ ν ταῖ ς θλί ψεσιν, ἀ λλὰ διὰ τῆ ς πρὸ ς Θεὸ ν ἐ λπί δος τῆ ς λύ πης τὸ βά ρος ὑ πενεγκώ ν, μεγά λην ἔ χει παρὰ τῷ Θεῷ τῆ ς ὑ πομονῆ ς τὴ ν ἀ ντί δοσιν. οὐ δὲ γὰ ρ ἴ σα τοῖ ς ἔ ξωθεν ἐ πετρά πημεν λυπεῖ σθαι ἐ πὶ τοῖ ς κεκοιμημέ νοις παρὰ τῆ ς νομοθεσί ας τοῦ ἀ ποστό λου. ἔ στωσαν καὶ οἱ παῖ δέ ς σου ὥ σπερ εἰ κό νες ἔ μψυχοι, τὴ ν ἀ πουσί αν τοῦ ποθουμέ νου παραμυθού μενοι. ὥ στε ἡ περὶ τὴ ν τεκνοτροφί αν ἀ σχολί α ἀ παγέ τω σου τὴ ν ψυχὴ ν ἀ πὸ τῶ ν λυπηρῶ ν: καὶ μεριμνῶ σα δὲ περὶ τοῦ πῶ ς εὐ αρέ στως τῷ Κυρί ῳ τὸ ν λειπό μενον ἑ αυτῆ ς χρό νον διενέ γκῃ ς καλὴ ν ἀ σχολί αν ἐ πινοή σεις τοῖ ς λογισμοῖ ς. ἡ γὰ ρ ἑ τοιμασί α τῆ ς ἐ πὶ τοῦ Κυρί ου ἡ μῶ ν̓ Ιησοῦ Χριστοῦ ἀ πολογί ας, καὶ ἡ σπουδὴ τοῦ εὑ ρεθῆ ναι ἡ μᾶ ς ἐ ναριθμί ους τοῖ ς ἀ γαπῶ σιν αὐ τό ν, ἱ κανή ἐ στιν ἐ πισκοτῆ σαι τῇ λύ πῃ, ὥ στε μὴ καταποθῆ ναι ἡ μᾶ ς ὑ π̓ αὐ τῆ ς. παρά σχοι δὲ ὁ Κύ ριος τῇ καρδί ᾳ σου τὴ ν ἐ κ τοῦ Πνεύ ματος αὐ τοῦ παρά κλησιν τοῦ ἀ γαθοῦ, ἵ να καὶ ἡ μεῖ ς ἀ κού σαντες τὰ περὶ σοῦ ἀ νεθῶ μεν, καὶ πά σαις ταῖ ς καθ̓ ἡ λικί αν σοι ὁ μοτί μοις ὑ πό δειγμα ᾖ ς ἀ γαθὸ ν τοῦ κατ̓ ἀ ρετὴ ν βί ου.