Reader

Διὰ χρό νου πρὸ ς ἡ μᾶ ς Καππαδό κης ἥ κει νέ ος. ἓ ν τοῦ το κέ ρδος, ὅ τι Καππαδό κης. ἀ λλὰ καὶ τοῦ πρώ του γέ νους οὗ τος ὁ Καππαδό κης. δεύ τερον τοῦ το κέ ρδος. ἀ λλὰ καὶ γρά μμα τοῦ θαυμαστοῦ Βασιλεί ου κομί ζων ἡ μῖ ν. τουτὶ μὲ ν ὅ του τί ς εἴ ποι μεῖ ζον; ἐ γὼ γὰ ρ ὃ ν ἐ πιλελῆ σθαί σου νομί ζεις, καὶ πά λαι νέ ον ὄ ντα ᾐ δού μην, σωφροσύ νῃ τε πρὸ ς τοὺ ς γέ ροντας ἁ μιλλώ μενον ὁ ρῶ ν, καὶ ταῦ τα ἐ ν ἐ κεί νῃ τῇ πό λει τῇ ταῖ ς ἡ δοναῖ ς βρυού σῃ, καὶ λό γων ἤ δη μοῖ ραν κεκτημέ νον μεγά λην. ἐ πειδὴ δὲ ᾠ ή θης δεῖ ν καὶ τὰ ς̓ Αθή νας ἰ δεῖ ν, καὶ τὸ ν Κέ λσον ἔ πειθες, συνέ χαιρον τῷ Κέ λσῳ τῆ ς σῆ ς ἐ ξηρτημέ νῳ ψυχῆ ς. ἐ πανή κοντος δέ σου καὶ ἔ χοντος τὴ ν πατρί δα, ἔ λεγον πρὸ ς ἐ μαυτό ν: Τί νῦ ν ἡ μῖ ν ὁ Βασί λειος δρᾷ, καὶ πρὸ ς τί να βί ον ὥ ρμηκεν; ἆ ῤ ἐ ν δικαστηρί οις τρέ πεται, τοὺ ς παλαιοὺ ς ῥ ή τορας ζηλῶ ν; ἢ ῥ ή τορας εὐ δαιμό νων πατέ ρων ἀ περγά ζεται παῖ δας; ὡ ς δὲ ἧ κό ν τινες ἀ παγγέ λλοντες ἀ μεί νω σε πολλῷ τουτωνὶ τῶ ν ὁ δῶ ν πορεύ εσθαι, καὶ σκοπεῖ ν, ὅ πως ἂ ν γέ νοιο Θεῷ μᾶ λλον φί λος, ἢ συλλέ ξεις χρυσί ον, εὐ δαιμό νισά σέ τε καὶ Καππαδό κας, σὲ μὲ ν τοιοῦ τον βουλό μενον εἶ ναι, ἐ κεί νους δὲ τοιοῦ τον δυναμέ νους δεικνύ ναι πολί την. Φί ρμος δὲ ἐ κεῖ νος ὡ ς πανταχοῦ διετέ λεσε κρατῶ ν εὖ οἶ δα: ἐ ντεῦ θεν γὰ ρ αὐ τῷ τῶ ν λό γων ἡ δύ ναμις. πολλῶ ν δὲ ἐ παί νων ἀ πολαύ σας, οὐ κ οἶ δα ὅ τι πώ ποτε τηλικού των, ἡ λί κων νῦ ν ἐ ν τοῖ ς σοῖ ς ἀ κή κοα γρά μμασι. τὸ γὰ ρ μηδέ να ἂ ν τὴ ν ἐ κεί νου δό ξαν ὑ περβαλέ σθαι σὲ τὸ ν λέ γοντα εἶ ναι, πό σον τι χρὴ νομί ζειν ἐ κεί νῳ; Δοκεῖ ς δέ μοι καὶ τού τους ἀ πεσταλκέ ναι πρὶ ν ἢ τὸ ν Φιρμῖ νον ἰ δεῖ ν: οὐ γὰ ρ ἂ ν αὐ τὸ ν οὐ κ εἶ χε τὰ γρά μματα. καὶ νῦ ν τί ποιεῖ ἤ τί μέ λλει Φιρμῖ νος; ἔ τ̓ ἔ στιν ἐ ν τοῖ ς τῶ ν γά μων πό θοις, ἢ ἐ κεῖ να μὲ ν πά λαι πέ παυται, βαρεῖ α δὲ ἡ βουλή, καὶ πᾶ σα ἀ νά γκη μέ νειν; ἢ τί νες εἰ σὶ ν ἐ λπί δες, ὡ ς αὖ θις ἔ σται λό γων κοινωνό ς; ἀ ποκρινά σθω τι ἡ μῖ ν, καὶ εἴ η μέ ν τι χρηστό ν: εἰ δ̓ οὖ ν τι καὶ λυπή σει, τοῦ βλέ πειν γε ἡ μᾶ ς πρὸ ς τὰ ς πύ λας ἀ παλλά ξει. εἰ δὲ̓ Αθή νῃ σι νῦ ν ὁ Φιρμῖ νος ἐ τύ γχανεν ὤ ν, τί ἂ ν ἔ δρων οἱ βουλεύ οντες παῤ ὑ μῖ ν; ἢ τὴ ν Σαλαμινί αν ἔ πεμπον ἂ ν ἐ π̓ αὐ τό ν; ὁ ρᾷ ς, ὅ τι καὶ μό νον ὑ πὸ τῶ ν σῶ ν ὑ βρί ζομαι πολιτῶ ν. οὐ μὴ ν ἔ γωγε τοῦ φιλεῖ ν καὶ ἐ παινεῖ ν Καππαδό κας παύ σομαι: ἀ λλ̓ εὔ χομαι μὲ ν αὐ τοὺ ς ἀ μεί νους γενέ σθαι περὶ ἐ μέ, μέ νοντας δὲ ἐ πὶ τῶ ν αὐ τῶ ν οἴ σω. Φιρμῖ νος δὲ μῆ νας ἡ μῖ ν συνεγέ νετο τέ τταρας, ἡ μέ ραν δὲ ἤ ργησεν οὐ δεμί αν. τὸ δὲ συνειλεγμέ νον ὅ σον ἐ στί ν, αὐ τὸ ς εἴ σῃ, καὶ ἴ σως οὐ μέ μψῃ. πρὸ ς δὲ τὸ πά λιν αὐ τὸ ν δεῦ ρο δυνηθῆ ναι ἐ λθεῖ ν, τί να χρὴ προσπαρακαλεῖ ν σύ μμαχον; εἴ περ γὰ ρ εὖ φρονοῦ σιν οἱ βουλεύ οντες, πρέ ποι δ̓ ἂ ν ἀ νθρώ ποις πεπαιδευμέ νοις, τιμή σουσι τοῖ ς δευτέ ροις, ἐ πειδὴ τοῖ ς πρώ τοις ἐ λύ πησαν.