Reader

Πῶ ς ἂ ν σιωπή σαιμεν ἐ πὶ τοῖ ς παροῦ σιν; ἤ, τοῦ το καρτερεῖ ν μὴ δυνά μενοι, ἄ ξιό ν τινα λό γον τῶ ν γινομέ νων εὕ ροιμεν, ὥ στε μὴ στεναγμῷ προσεοικέ ναι τὴ ν φωνὴ ν ἡ μῶ ν, ἀ λλὰ θρή νῳ τοῦ κακοῦ τὸ βά ρος ἀ ρκού ντως διασημαί νοντι; οἴ χεται ἡ μῖ ν καὶ ἡ Ταρσό ς. καὶ οὐ τοῦ το μό νον δεινό ν, καί περ ἀ φό ρητον ὄ ν: ἔ στι γὰ ρ τού του χαλεπώ τερον πό λιν τοσαύ την, οὕ τως ἔ χουσαν εὐ καιρί ας, ὥ στἐ Ισαύ ρους καὶ Κί λικας, Καππαδό κας τε καὶ Σύ ρους δἰ ἑ αυτῆ ς συνά πτειν, ἑ νὸ ς ἢ δυοῖ ν ἀ πονοί ας ἀ νθρώ πων ὀ λέ θρου γενέ σθαι πά ρεργον, μελλό ντων ὑ μῶ ν καὶ βουλευομέ νων καὶ πρὸ ς ἀ λλή λους ἀ ποσκοπού ντων. κρά τιστον οὖ ν, κατὰ τὴ ν τῶ ν ἰ ατρῶ ν ἐ πί νοιαν̔ πά ντως δέ μοι πολλὴ ἀ φθονί α, διὰ τὴ ν σύ νοικον ἀ ῤ ῥ ωστί αν, τῶ ν τοιού των παραδειγμά των̓, οἳ ἐ πειδὰ ν τὸ τῆ ς ὀ δύ νης μέ γεθος ὑ περβά λῃ, ἀ ναισθησί αν τῶ ν πό νων ἐ πιτεχνῶ νται τῷ κά μνοντι, καὶ ταῖ ς ἡ μετέ ραις αὐ τῶ ν ψυχαῖ ς, ὡ ς μὴ ταῖ ς φορή τοις ὀ δύ ναις συνέ χεσθαι, ἀ ναλγησί αν τῶ ν κακῶ ν συνεύ ξασθαι. οὐ μὴ ν ἀ λλὰ καί περ οὕ τως ἀ θλί ως ἔ χοντες, μιᾷ παραμυθί ᾳ κεχρή μεθα, πρὸ ς τὴ ν σὴ ν ἀ πιδεῖ ν ἡ μερό τητα, καὶ ἐ κ τῆ ς σῆ ς ἐ ννοί ας καὶ μνή μης πραῧ ναι τῆ ς ψυχῆ ς τὸ λυπού μενον. ὥ σπερ γὰ ρ τοῖ ς ὀ φθαλμοῖ ς, ἐ πειδά ν ποτε συντό νως τὰ λαμπρὰ καταβλέ ψωσι, φέ ρει τινὰ ῥ ᾳ στώ νην πρὸ ς τὰ κυανὰ καὶ χλοά ζοντα τῶ ν χρωμά των ἐ πανελθεῖ ν, οὕ τω καὶ ταῖ ς ἡ μετέ ραις ψυχαῖ ς, οἷ ον πραεῖ ά τις ἐ παφὴ τὸ ὀ δυνηρὸ ν ἐ ξαιροῦ σα, ἡ μνή μη τῆ ς σῆ ς πραό τητος καὶ ἐ μμελεί ας ἐ στί: καὶ μά λιστα ὅ ταν ἐ νθυμηθῶ μεν ὅ τι τὸ κατὰ σεαυτὸ ν ἅ παν ἐ πλή ρωσας. ἐ ξ ὧ ν ἱ κανῶ ς καὶ ἡ μῖ ν τοῖ ς ἀ νθρώ ποις, ἐ ὰ ν εὐ γνωμό νως τὰ πρά γματα κρί νωμεν, ὡ ς οὐ δὲ ν ἐ κ τῆ ς σῆ ς αἰ τί ας ἀ πό λωλεν ἐ νεδεί ξω, καὶ παρὰ Θεῷ τῆ ς τῶ ν καλῶ ν προθυμί ας μέ γαν σεαυτῷ τὸ ν μισθὸ ν κατεκτή σω. χαρί σαιτο δέ σε ἡ μῖ ν καὶ ταῖ ς ἑ αυτοῦ ἐ κκλησί αις ὁ Κύ ριος, ἐ π̓ ὠ φελεί ᾳ τοῦ βί ου καὶ διορθώ σει τῶ ν ψυχῶ ν ἡ μῶ ν, καὶ καταξιώ σειε πά λιν τῆ ς ἐ πωφελοῦ ς συντυχί ας σου.