Reader

Λέ λυταί σοι τὸ δύ σθυμον. τοῦ το γὰ ρ ἔ στω τῆ ς ἐ πιστολῆ ς τὸ προοί μιον. σὺ δὲ σκῶ πτε καὶ διά συρε τὰ ἡ μέ τερα, εἴ τε γελῶ ν εἴ τε σπουδά ζων. τί δὲ χιό νος ἢ γριτῆ ς ἐ μνημό νευσας, παρὸ ν ἐ ντρυφᾷ ν ἡ μῶ ν τοῖ ς σκώ μμασιν; ἐ γὼ δέ, ὦ Λιβά νιε, ἵ να σοι καὶ πλατὺ ν κινή σω τὸ ν γέ λωτα, ὑ πὸ παραπετά σματι καλυπτό μενος χιό νος, τὴ ν ἐ πιστολὴ ν ἔ γραψα, ἣ ν δεξά μενος ψαύ ων χερσί, γνώ σῃ ὡ ς κρυερά τις αὐ τὴ καὶ τὸ ν πέ μψαντα χαρακτηρί ζει ἐ μφωλεύ οντα, καὶ μὴ δυνά μενον ἔ ξω τῶ ν δωματί ων προκύ πτειν. τά φους γὰ ρ τοὺ ς οἴ κους κεκτή μεθα, μέ χρις ἐ πιλά βοι τὸ ἔ αρ καὶ νεκροὺ ς ἡ μᾶ ς ὄ ντας πρὸ ς ζωὴ ν ἐ πανά ξῃ, πά λιν τὸ εἶ ναι, ὥ σπερ φυτοῖ ς, χαριζό μενον.