Reader

Τῷ δεσπό τῃ μου, τῷ ποθεινοτά τῳ ἀ δελφῷ, Βασιλεί ῳ,̓ Απολινά ριος ἐ ν Κυρί ῳ χαί ρειν. ποῦ μὲ ν ἤ μην αὐ τό ς, δέ σποτα, ποῦ δὲ ἡ ποθεινοτά τη φωνὴ καὶ γρά μμα τὸ σύ νηθες; τί δὲ οὐ παρὼ ν ἀ μύ νεις, ἢ καὶ ἀ πὼ ν παρακελεύ εις, πολέ μου τοσού του κατὰ τῆ ς εὐ σεβεί ας ἐ ρρωγό τος, καὶ ἡ μῶ ν οἷ ον ἐ ν μέ σῃ παρατά ξει βοώ ντων πρὸ ς τοὺ ς ἑ ταί ρους διὰ τὴ ν ἐ κ τῶ ν πολεμί ων βί αν; σὲ δέ, οὐ δ̓ ὅ πως ἂ ν ζητή σωμεν, ἔ χομεν, ἐ πεὶ μηδὲ οὗ τυγχά νεις διατρί βων εὑ ρί σκομεν. ἀ λλ̓ ἐ ζή τησα μὲ ν ἐ ν τῇ Καππαδοκῶ ν, ἐ πεὶ καὶ οὕ τως ἤ γγελλον οἱ ἐ ν Πό ντῳ σοι περιτυχό ντες, ἐ πηγγέ λθαι σε θᾶ ττον ἐ πανή ξειν: οὐ χ εὗ ρον δὲ ἔ νθα ἤ λπιζον. νῦ ν δὲ ἔ τι σε κατὰ τὴ ν αὐ τὴ ν διά γοντα χώ ραν ἀ κού σας, εὐ θὺ ς τῷ μηνυτῇ καὶ τὸ γρά μμα ἐ νεχεί ρησα. ὅ περ δεξά μενος, μὴ καὶ τοῦ ἀ ντιγρά φειν ἀ πό σχῃ, ὡ ς καὶ τού του συναποδημοῦ ντος.̓́ Ισθι δέ, ὡ ς ἐ ν τῷ μεταξὺ γέ γονεν ἐ πισκό πων ἐ πιδημί α τῶ ν ἀ π̓ Αἰ γύ πτου, καὶ γρά μματα διεδό θη σύ μφωνα παλαιοῖ ς γρά μμασιν, τοῖ ς τε θεί οις αὐ τοῖ ς, καὶ τοῖ ς καθ̓ ὁ μοφωνί αν τῶ ν θεί ων ἐ ν Νικαί ᾳ γραφεῖ σιν. ἀ ναγκαί α δὲ ἦ ν ἡ μετ̓ ἐ ξηγή σεως τῶ ν αὐ τῶ ν ἐ πανά ληψις, διὰ τὴ ν οὐ χ ὑ γιῆ τῶ ν κειμέ νων παρεξή γησιν, ἣ ν εἰ σῆ γον οἱ πά λαι μὲ ν ἄ ντικρυς ἀ ντιλέ γοντες, νῦ ν δὲ τὴ ν ἀ ντιλογί αν ἐ ξηγή σεως σχή ματι μεθοδεύ σαντες. ἔ νθα ἦ ν ἡ τοῦ ὁ μοουσί ου κακοῦ ργος ἀ ναί ρεσις, ὡ ς οὐ κ ὀ φεί λοντος νοεῖ σθαι κατ̓ οὐ δεμί αν ἄ ρνησιν̔ Ελληνική ν: ἀ ντεισαγωγὴ δὲ τοῦ ὁ μοουσί ου τὸ ὅ μοιον κατ̓ οὐ σί αν, ὅ περ ἐ πετηδεύ θη, χυδαί ως ὀ νομασθέ ν, καὶ κακοή θως νοηθέ ν: ἐ πειδὴ ἡ ὁ μοιό της τῶ ν ἐ ν οὐ σί ᾳ ἐ στί, τῶ ν οὐ σιωδῶ ν, ἵ να δὴ οὕ τως ὡ μοιωμέ νη οὐ σί α οὐ σί α νοῆ ται, οἷ ος ἂ ν εἴ η καὶ ἀ νδριὰ ς πρὸ ς βασιλέ α. Πρὸ ς ἅ περ ἀ ντεγρά φη τὸ ὑ πὸ τῶ ν εὐ σεβεῖ ν εἰ δό των καὶ βουλομέ νων, ὅ τι οὐ χ ὅ μοιον Θεῷ ἀ λλὰ Θεὸ ν δηλοῖ τὸ ὁ μοού σιον, ὡ ς ἂ ν γέ ννημα γνή σιον καὶ τῆ ς αὐ τῆ ς οὐ σί ας τῷ γεγεννηκό τι. συνεισή γετο δὲ καὶ τὸ περὶ Πνεύ ματος, ὡ ς ὑ πὸ τῶ ν πατέ ρων ἐ ν τῇ αὐ τῇ πί στει τῷ Θεῷ καὶ τῷ Υἱ ῷ κειμέ νου, ὅ τι ἐ στὶ ν ἐ ν τῇ αὐ τῇ θεό τητι. Τὴ ν οὖ ν τῆ ς εὐ σεβεί ας ταύ της πρεσβεί αν, τί να εἰ κὸ ς ἦ ν οὕ τω μετεῖ ναι, ὡ ς τὸ ν σπουδαιό τατον, ἅ μα τῷ δεσπό τῃ μου Γρηγορί ῳ, ὃ ς οὐ δ̓ αὐ τὸ ς οὐ δαμό θεν γρά φει, οὐ δὲ σημαί νει καθά παξ οὐ δέ ν; ἔ ρρωσο, δέ σποτα ποθεινό τατε.