Reader

Διττό ς μοι φό βος ἐ νέ σκηψε τοῖ ς τῆ ς διανοί ας κό λποις ἐ κ τῆ ς περὶ σὲ ὑ ποθέ σεως. ἢ γά ρ τις ἀ συμπαθὴ ς τρό πος προκαταρξά μενος εἰ ς μισανθρωπί ας ἔ γκλημά με ῥ ί πτει, ἢ αὖ θις συμπαθεῖ ν ἐ θέ λοντα καὶ πρὸ ς τὰ πά θη καταμαλακί ζεσθαι, κακῶ ς μετατί θησι. διό περ καὶ διαχαρά ττειν μέ λλων τουτί μου τὸ γρά μμα, τὴ ν μὲ ν χεῖ ρα ναρκῶ σαν τοῖ ς λογισμοῖ ς ἐ νεύ ρωσα, τὸ δὲ πρό σωπον, ἠ πορημέ νον ἐ κ τῆ ς ἐ πὶ σοὶ κατηφεί ας, ἀ λλοιῶ σαι οὐ κ ἴ σχυσα, τοσαύ της μοι ἐ πὶ σοὶ κεχυμέ νης αἰ σχύ νης, ὡ ς καὶ τὴ ν τοῦ στό ματος σύ μπτυξιν παραχρῆ μα πί πτειν, τῶ ν χειλέ ων μου εἰ ς κλαυθμὸ ν ἐ κτρεπομέ νων. οἴ μοι, τί γρά ψω, ἢ τί λογί σομαι ἐ ν τριό δῳ ἀ πειλημμέ νος;̓ Εὰ ν ἔ λθω εἰ ς μνή μην τῆ ς προτέ ρας σου ματαί ας ἀ ναστροφῆ ς, ὅ τε σε περιέ ῤ ῥ ει πλοῦ τος καὶ τὸ χαμερπὲ ς δοξά ριον, φρί ττω: ἡ νί κα εἵ πετό σοι κολά κων πλῆ θος καὶ τρυφῆ ς ἀ πό λαυσις πρό σκαιρος μετὰ προφανοῦ ς κινδύ νου καὶ ἀ δί κων πό ρων: καὶ πῆ μὲ ν ἀ ρχοντικοὶ φό βοι διεῤ ῥ ί πιζό ν σου τὴ ν τῆ ς σωτηρί ας ὑ πό νοιαν, πῆ δὲ δημοσί ων θό ρυβοι διεσά λευό ν σου τὴ ν ἑ στί αν, ἥ τε συνοχὴ τῶ ν κακῶ ν ἀ πεσφαί ριζέ σου τὸ ν νοῦ ν πρὸ ς τὸ ν δυνά μενό ν σοι βοηθεῖ ν: ἡ νί κα κατὰ μικρὸ ν ἐ μελέ τας περιβλέ πεσθαι τὸ ν Σωτῆ ρα, φέ ροντα μὲ ν πρὸ ς ὠ φέ λειαν τοὺ ς φό βους, ῥ υό μενον δέ σε καὶ σκέ ποντα, παί ζοντα κατ̓ αὐ τοῦ ἐ ν ταῖ ς ἀ δεί αις: ἡ νί κα ἐ γυμνά ζου πρὸ ς μεταβολὴ ν σεμνοῦ τρό που, σκυβαλί ζων μέ ν σου τὴ ν πολυκί νδυνον περιουσί αν οἴ κου τε θεραπεί αν καὶ συνοί κου ὁ μιλί αν ἀ παρνού μενος. ὅ λος δὲ μετά ρσιος, ὥ σπερ ξέ νος καὶ ἀ λή της, ἀ γροὺ ς καὶ πό λεις ἐ ξαμεί βων, κατέ δραμες ἐ πὶ τὰ̔ Ιεροσό λυμα, ἔ νθα σοι καὶ αὐ τὸ ς συνδιατρί βων ἐ μακά ριζον τῶ ν ἀ θλητικῶ ν πό νων, ὅ τε ἑ βδοματικοῖ ς κύ κλοις νῆ στις διατελῶ ν Θεῷ προσεφιλοσό φεις, ὁ μοῦ καὶ τὰ ς τῶ ν ἀ νθρώ πων συντυχί ας λό γῳ τροπῆ ς ὑ ποφεύ γων, ἡ συχί αν δὲ καὶ μονοτροπί αν ἑ αυτῷ ἐ φαρμό σας, τοὺ ς πολιτικοὺ ς θορύ βους ἐ ξέ κλινας. σά κκῳ δὲ τραχεῖ τὸ σῶ μά σου διανύ ττων, καὶ ζώ νῃ σκληρᾷ τὴ ν ὀ σφύ ν σου περισφί γγων, καρτερικῶ ς τὰ ὀ στᾶ σου διέ θλιβες. λαγό νας δὲ ταῖ ς ἐ νδεί αις κοιλαί νων μέ χρι τῶ ν νωτιαί ων μερῶ ν ὑ πεχαύ νωσας: καὶ φασκί ας μὲ ν ἁ παλῆ ς τὴ ν χρῆ σιν ἀ πηρνή σω, ἔ νδοθεν δὲ τὰ ς λαπά ρας, σικύ ας δί κην, ὑ φελκύ σας τοῖ ς νεφριτικοῖ ς χωρί οις προσκολλᾶ σθαι ἐ βιά ζου: ὅ λην δὲ τὴ ν τῆ ς σαρκὸ ς πιμελὴ ν ἐ κκενώ σας, τοὺ ς τῶ ν ὑ πογαστρί ων ὀ χετοὺ ς γενναί ως ἐ ξή ρανας, γαστέ ρα τε αὐ τὴ ν ταῖ ς ἀ σιτί αις συμπτύ ξας, τὰ πλευριτικὰ μέ ρη, ὥ σπερ τινὰ στέ γης ἐ ξοχή ν, τοῖ ς τοῦ ὀ μφαλοῦ μέ λεσιν ἐ πεσκί αζες, καὶ συνεσταλμέ νῳ ὅ λῳ τῷ ὀ ργά νῳ, κατὰ τὰ ς νυκτερινὰ ς ὥ ρας ἀ νθομολογού μενος τῷ Θεῷ, τοῖ ς τῶ ν δακρύ ων ὀ χετοῖ ς τὴ ν γενειά δα ἔ μβροχον καθωμά λιζες. καὶ τί με δεῖ καταλέ γειν ἕ καστα; μνή σθητι ὅ σα ἁ γί ων στό ματα φιλή ματι κατησπά σω, ὅ σα ἱ ερὰ σώ ματα περιεπτύ ξω, ὅ σοι σου τὰ ς χεῖ ρας ὡ ς ἀ χρά ντους περιέ θαλπον, ὅ σοι δοῦ λοι Θεοῦ, ὥ σπερ λά τρεις, ὑ πέ δραμον τοῖ ς γό νασί σου περιπλεκό μενοι. Καὶ τού των τὸ τέ λος τί; μοιχικῆ ς φή μης διαβολή, βέ λους ὀ ξύ τερον διιπταμέ νη, τιτρώ σκει ἡ μῶ ν τὰ ς ἀ κοά ς, ἀ κμαιοτέ ρῳ κέ ντρῳ τὰ σπλά γχνα ἡ μῶ ν διανύ ττουσα. τί ς ἡ τοῦ γό ητος τοσαύ τη ἔ ντεχνος ποικιλί α εἰ ς τοσοῦ τό ν σε περιή γαγεν ὀ λέ θριον σκέ λισμα; ποῖ α πολύ πλοκα τοῦ διαβό λου δί κτυα περισφί γξαντά σε, τὰ ς τῆ ς ἀ ρετῆ ς ἐ νεργεί ας ἀ κινή τους ἀ πή λεγξε; ποῦ μοι τὰ διηγή ματα τῶ ν σῶ ν πό νων; οἴ χεται. ἆ ρα γὰ ρ ἀ πιστῆ σαι ἄ ξιον; καὶ πῶ ς οὐ χὶ ἐ κ τῶ ν ἐ ναργῶ ν καὶ τὰ τέ ως ἀ φανῆ εἰ ς πί στιν δεξό μεθα; εἰ τὰ ς τῷ Θεῷ προσφυγού σας ψυχὰ ς φρικτοῖ ς ὅ ρκοις κατέ κλεισας: ὁ πό τε παρατετηρημέ νως τοῦ ναὶ καὶ τοῦ οὒ τὸ περιττὸ ν τῷ διαβό λῳ προσνενέ μηται.̔ Ομοῦ τοί νυν καὶ παρορκί ας ὀ λεθρί ου γέ γονας ἔ γγυος, καὶ φαυλί σας τῆ ς ἀ σκή σεως τὸ ν χαρακτῆ ρα μέ χρι τῶ ν ἀ ποστό λων καὶ αὐ τοῦ τοῦ Κυρί ου ἀ νέ πεμψας τὸ αἶ σχος. κατῄ σχυνας τὸ τῆ ς ἁ γνεί ας καύ χημα, ἐ μωμή σω τῆ ς σωφροσύ νης τὸ ἐ πά γγελμα: ἐ γενό μεθα αἰ χμαλώ των τραγῳ δί α,̓ Ιουδαί οις καὶ̔́ Ελλησι δραματουργεῖ ται τὰ ἡ μέ τερα. διέ τεμες φρό νημα μοναχῶ ν: τοὺ ς ἀ κριβεστέ ρους εἰ ς φό βον καὶ δειλί αν ἤ γαγες, θαυμά ζοντας ἔ τι τοῦ διαβό λου τὴ ν δύ ναμιν, τοὺ ς ἀ διαφό ρους εἰ ς ἀ κολασί ας ζῆ λον μετέ θηκας ἔ λυσας, ὅ σον ἐ πὶ σοί, τὸ τοῦ Χριστοῦ καύ χημα, Θαῤ ῥ εῖ τε, λέ γοντος, ἐ γὼ νενί κηκα τὸ ν κό σμον καὶ τὸ ν τού του ἄ ρχοντα, ἐ κέ ρασας τῇ πατρί δι κρατῆ ρα δυσφημί ας. ὄ ντως εἰ ς ἔ ργον ἤ γαγες τὸ τῆ ς Παροιμί ας:̔ Ως ἔ λαφος τοξευθεὶ ς εἰ ς τὸ ἧ παρ.̓ Αλλὰ τί νῦ ν; οὐ πέ πτωκεν ὁ τῆ ς ἰ σχύ ος πύ ργος, ἀ δελφέ, οὐ κ ἐ μωμή θη τὰ τῆ ς ἐ πιστροφῆ ς φά ρμακα: οὐ κ ἀ πεκλεί σθη τοῦ καταφευκτηρί ου ἡ πό λις. μὴ τῷ βά θει τῶ ν κακῶ ν ἐ ναπομεί νῃ ς. μὴ χρή σῃ ς σεαυτὸ ν τῷ ἀ νθρωποκτό νῳ. οἶ δεν ἀ νορθοῦ ν κατεῤ ῥ αγμέ νους ὁ Κύ ριος. φεῦ γε μὴ μακρά ν, ἀ λλὰ πρὸ ς ἡ μᾶ ς ἀ νά δραμε. ἀ νά λαβε πά λιν νεανικοὺ ς πό νους, δευτέ ροις κατορθώ μασι διαλύ ων τὴ ν χαμαί ζηλον καὶ γλοιώ δη ἡ δονή ν. ἀ νά νευσον εἰ ς τὴ ν τοῦ τέ λους ἡ μέ ραν, οὕ τω προσεγγί σασαν τῇ ζωῇ ἡ μῶ ν: καὶ γνῶ θι πῶ ς λοιπὸ ν̓ Ιουδαί ων καὶ̔ Ελλή νων παῖ δες συνελαύ νονται πρὸ ς θεοσέ βειαν: καὶ μὴ ἁ παξαπλῶ ς ἀ παρνή σῃ τὸ ν τοῦ κό σμου Σωτῆ ρα, μή σε ἡ φρικωδεστά τη ἐ κεί νη καταλά βῃ ἀ πό φασις, ὅ τι Οὐ κ οἶ δα ὑ μᾶ ς, τί νες ἐ στέ.