Reader

̓ Εσιώ πησα. μὴ καὶ ἀ εὶ σιωπή σομαι, καὶ ἀ νέ ξομαι ἐ πὶ πλεῖ ον τὴ ν δυσφορωτά την ζημί αν τῆ ς σιωπῆ ς κυρῶ σαι κατ̓ ἐ μαυτοῦ μή τε αὐ τὸ ς ἐ πιστέ λλων, μή τε ἀ κού ων προσφθεγγομέ νου; ἐ γὼ μὲ ν γὰ ρ μέ χρι τοῦ παρό ντος ἐ γκαρτερή σας τῷ σκυθρωπῷ τού τῳ δό γματι, ἡ γοῦ μαι πρέ πειν κἀ μοὶ τὰ τοῦ προφή του λέ γειν: ὅ τἰ Εκαρτέ ρησα ὡ ς ἡ τί κτουσα, ἀ εὶ μὲ ν ἐ πιθυμῶ ν ἢ συντυχί ας ἢ λό γων, ἀ εὶ δὲ ἀ ποτυγχά νων διὰ τὰ ς ἁ μαρτί ας τὰ ς ἐ μαυτοῦ. οὐ γὰ ρ δὴ ἄ λλην τινὰ αἰ τί αν ἔ χω τοῖ ς γινομέ νοις ἐ πινοεῖ ν, πλή ν γε δὴ τοῦ πεπεῖ σθαι παλαιῶ ν ἁ μαρτημά των ἐ κτιννύ ειν δί κας, ἐ ν τῷ χωρισμῷ τῆ ς ἀ γά πης σου: εἰ δὴ καὶ ὀ νομά ζειν χωρισμὸ ν ὅ σιον ἐ πὶ σοῦ καὶ οὑ τινοσοῦ ν τῶ ν τυχό ντων, μὴ ὅ τι γε ἡ μῶ ν, οἷ ς ἐ ξ ἀ ρχῆ ς ἐ ν πατρὸ ς γέ γονας χώ ρᾳ.̓ Αλλ̓ ἡ ἁ μαρτί α μου νῦ ν, οἷ α νεφέ λη βαθεῖ ά τις ἐ πισχοῦ σα, πά ντων ἐ κεί νων ἄ γνοιαν ἐ νεποί ησεν. ὅ ταν γὰ ρ ἀ πί δω, πλὴ ν τοῦ ἐ μοὶ λύ πην τὸ γινό μενον φέ ρειν, μηδὲ ν ἕ τερον ἐ ξ αὐ τοῦ κατορθού μενον, πῶ ς οὐ χὶ εἰ κό τως ταῖ ς ἐ μαυτοῦ κακί αις ἀ νατί θημι τὰ παρό ντα; ἀ λλ̓ εἴ τε ἁ μαρτί αι τῶ ν συμβά ντων αἰ τί αι, τοῦ τό μοι πέ ρας ἔ στω τῶ ν δυσχερῶ ν: εἴ τε τι οἰ κονομού μενον ἦ ν, ἐ ξεπληρώ θη πά ντως τὸ σπουδαζό μενον. οὐ γὰ ρ ὀ λί γος ὁ τῆ ς ζημί ας χρό νος. διό, μηκέ τι στέ γων, πρῶ τος ἔ ρρηξα φωνή ν, παρακαλῶ ν ἡ μῶ ν τε αὐ τῶ ν ἀ ναμνησθῆ ναι καὶ σεαυτοῦ, ὃ ς πλέ ον ἢ κατὰ τὸ τῆ ς συγγενεί ας εἰ κὸ ς παρὰ πά ντα τὸ ν βί ον τὴ ν κηδεμονί αν ἡ μῶ ν ἐ πεδεί ξω, καὶ τὴ ν πό λιν νῦ ν ἡ μῶ ν ἕ νεκεν ἀ γαπᾷ ν, ἀ λλὰ μὴ δἰ ἡ μᾶ ς ἀ λλοτριοῦ ν σαυτὸ ν τῆ ς πό λεως. Εἴ τις οὖ ν παρά κλησις ἐ ν Χριστῷ, εἴ τις κοινωνί α Πνεύ ματος, εἴ τινα σπλά γχνα καὶ οἰ κτιρμοί, πλή ρωσον ἡ μῶ ν τὴ ν εὐ χή ν: ἐ νταῦ θα στῆ σον τὰ κατηφῆ, ἀ ρχή ν τινα δὸ ς τοῖ ς φαιδροτέ ροις πρὸ ς τὸ ἑ ξῆ ς, αὐ τὸ ς τοῖ ς ἄ λλοις καθηγού μενος ἐ πὶ τὰ βέ λτιστα, ἀ λλ̓ οὐ χὶ ἀ κολουθῶ ν ἑ τέ ρῳ ἐ φ̓ ἃ μὴ δεῖ. καὶ γὰ ρ οὐ δὲ σώ ματος χαρακτὴ ρ ἴ διος οὕ τω τινὸ ς ἐ νομί σθη, ὡ ς τῆ ς σῆ ς ψυχῆ ς τὸ εἰ ρηνικό ν τε καὶ ἥ μερον. πρέ ποι δ̓ ἂ ν οὖ ν τῷ τοιού τῳ τοὺ ς ἄ λλους ἕ λκειν πρὸ ς ἑ αυτό ν, καὶ παρέ χειν πᾶ σι τοῖ ς ἐ γγί ζουσί σοι, ὥ σπερ μύ ρου τινὸ ς εὐ ωδί ας, τῆ ς τοῦ σοῦ τρό που χρηστό τητος ἀ ναπί μπλασθαι. καὶ γὰ ρ εἴ τι καὶ ἀ ντιτεῖ νό ν ἐ στι νῦ ν, ἀ λλὰ μικρὸ ν ὕ στερον καὶ αὐ τὸ τὸ τῆ ς εἰ ρή νης ἀ γαθὸ ν ἐ πιγνώ σεται. ἕ ως δ̓ ἂ ν ἐ κ τῆ ς διαστά σεως αἱ διαβολαὶ χώ ραν ἔ χωσιν, ἀ νά γκη ἀ εὶ τὰ ς ὑ ποψί ας ἐ πὶ τὸ χεῖ ρον συναύ ξεσθαι. ἔ στι μὲ ν οὖ ν οὐ δὲ ἐ κεί νοις πρέ πον ἀ μελεῖ ν ἡ μῶ ν, πά ντων δὲ πλέ ον τῇ τιμιό τητί σου. καὶ γὰ ρ εἰ μὲ ν ἁ μαρτά νομέ ν τι, βελτί ους ἐ σό μεθα νουθετού μενοι. τοῦ το δὲ ἄ νευ συντυχί ας ἀ μή χανον. εἰ δὲ οὐ δὲ ν ἀ δικοῦ μεν, ἀ ντὶ τί νος μισού μεθα; ταῦ τα μὲ ν δὴ οὖ ν τὰ τῆ ς ἰ δί ας ἐ μαυτοῦ δικαιολογί ας προΐ σχομαι.̔̀ Α δ̓ ἂ ν ὑ πὲ ρ ἑ αυτῶ ν αἱ ἐ κκλησί αι εἴ ποιεν, οὐ κ εἰ ς καλὸ ν τῆ ς διαστά σεως ἡ μῶ ν ἀ πολαύ ουσαι, βέ λτιον μὲ ν σιωπᾷ ν. οὐ γὰ ρ ἵ να λυπή σω τοῖ ς λό γοις κέ χρημαι τού τοις, ἀ λλ̓ ἵ να παύ σω τὰ λυπηρά. τὴ ν δὲ σὴ ν σύ νεσιν πά ντως οὐ δὲ ν διαπέ φευγεν: ἀ λλὰ πολλῷ μεί ζω καὶ τελειό τερα ὧ ν ἡ μεῖ ς νοοῦ μεν αὐ τὸ ς ἂ ν ἐ ξεύ ροις τῇ διανοί ᾳ, καὶ ἄ λλοις εἴ ποις, ὅ ς γε καὶ εἶ δες πρὸ ἡ μῶ ν τὰ ς βλά βας τῶ ν ἐ κκλησιῶ ν καὶ λυπῇ μᾶ λλον ἡ μῶ ν πά λαι δεδιδαγμέ νος παρὰ τοῦ Κυρί ου μηδενὸ ς τῶ ν ἐ λαχί στων καταφρονεῖ ν. νυνὶ δὲ ἡ βλά βη οὐ κ εἰ ς ἕ να ἢ δεύ τερον περιορί ζεται, ἀ λλὰ πό λεις ὅ λαι καὶ δῆ μοι τῶ ν ἡ μετέ ρων παραπολαύ ουσι συμφορῶ ν. τὴ ν γὰ ρ ἐ πὶ τῆ ς ὑ περορί ας φή μην τί χρὴ καὶ λέ γειν ὁ ποί α τις ἔ σται περὶ ἡ μῶ ν; πρέ πει οὖ ν ἂ ν τῇ σῇ μεγαλοψυχί ᾳ τὸ μὲ ν φιλό νεικον ἑ τέ ροις παραχωρεῖ ν: μᾶ λλον δὲ κἀ κεί νων ἐ ξελεῖ ν τῆ ς ψυχῆ ς, εἴ περ οἷ ό ν τε: αὐ τὸ ν δὲ δἰ ἀ νεξικακί ας νικῆ σαι τὰ λυπηρά. τὸ μὲ ν γὰ ρ ἀ μύ νεσθαι παντό ς ἐ στι τοῦ ὀ ργιζομέ νου, τὸ δὲ καὶ αὐ τῆ ς τῆ ς ὀ ργῆ ς ὑ ψηλό τερον εἶ ναι, τοῦ το δὴ μό νου σοῦ, καὶ εἴ τί ς σοι τὴ ν ἀ ρετὴ ν παραπλή σιος. ἐ κεῖ νο δὲ οὐ κ ἐ ρῶ, ὅ τι ὁ ἡ μῖ ν χαλεπαί νων εἰ ς τοὺ ς μηδὲ ν ἀ δική σαντας τὴ ν ὀ ργὴ ν ἐ παφί ησιν. Εἴ τε οὖ ν παρουσί ᾳ, εἴ τε γρά μματι, εἴ τε κλή σει τῇ πρὸ ς ἑ αυτό ν, εἴ τε ᾧ περ ἂ ν ἐ θέ λοις τρό πῳ, παραμύ θησαι ἡ μῶ ν τὴ ν ψυχή ν. ἡ μῖ ν μὲ ν γὰ ρ εὐ χὴ ἐ πὶ τῆ ς̓ Εκκλησί ας φανῆ ναι τὴ ν θεοσέ βειά ν σου, καὶ ἡ μᾶ ς τε ὁ μοῦ καὶ τὸ ν λαὸ ν θεραπεῦ σαι αὐ τῇ τε τῇ ὄ ψει καὶ τοῖ ς λό γοις τῆ ς χά ριτό ς σου. ἐ ὰ ν μὲ ν οὖ ν τοῦ το ᾖ δυνατό ν, τοῦ το κρά τιστον: ἐ ὰ ν δέ τι ἕ τερον δό ξῃ, κἀ κεῖ νο δεξό μεθα. μό νον παγί ως γνωρί σαι ἡ μῖ ν τὸ παριστά μενον τῇ φρονή σει σου παρακλή θητι.