Reader

̓́ Εμελλον ἀ ποσιωπᾷ ν πρὸ ς τὴ ν κοσμιό τητά σου, λογιζό μενος ὅ τι, ὥ σπερ ὀ φθαλμῷ φλεγμαί νοντι καὶ τὸ ἁ παλώ τατον τῶ ν παρηγορημά των ἀ νί αν ἐ μποιεῖ, οὕ τω καὶ ψυχῇ ὑ πὸ θλί ψεως βαρεί ας κεκακωμέ νῃ, κἂ ν πολλὴ ν παρά κλησιν φέ ρῃ, ὁ λό γος ὀ χληρό ς πως εἶ ναι δοκεῖ, ἐ ν τῇ περιωδυνί ᾳ προσφερό μενος. ἐ πεὶ δέ με εἰ σῆ λθεν ὅ τι πρὸ ς Χριστιανή ν μοι ὁ λό γος ἔ σται πά λαι πεπαιδευμέ νην τὰ θεῖ α καὶ ἐ μπαρά σκευον οὖ σαν πρὸ ς τὰ ἀ νθρώ πινα, οὐ κ ἐ νό μισα δί καιον εἶ ναι παραλιπεῖ ν τὸ ἐ πιβά λλον μοι. οἶ δα ποταπὰ τῶ ν μητέ ρων τὰ σπλά γχνα καί, ὅ ταν ἰ δί ως τὸ σὸ ν περὶ πά ντας χρηστὸ ν καὶ ἥ μερον ἐ νθυμηθῶ, λογί ζομαι πό σην εἰ κὸ ς ἐ πὶ τοῖ ς παροῦ σιν εἶ ναι τὴ ν ἀ λγηδό να. παῖ δα ἐ ζημιώ θης ὃ ν περιό ντα μὲ ν ἐ μακά ρισαν πᾶ σαι μητέ ρες, καὶ ηὔ ξαντο τοὺ ς ἑ αυτῶ ν τοιού τους εἶ ναι, ἀ ποθανό ντα δὲ ἐ στέ ναξαν, ὡ ς ἑ κά στη τὸ ν ἑ αυτῆ ς γῇ κατακρύ ψασα. ἐ κεί νου ὁ θά νατος πληγὴ ἐ γέ νετο πατρί δων δύ ο, τῆ ς τε ἡ μετέ ρας καὶ τῆ ς Κιλί κων. ἐ κεί νῳ τὸ μέ γα καὶ περιφανὲ ς γέ νος συγκατέ πεσεν, ὥ σπερ ἐ ρεί σματος ὑ φαιρεθέ ντος κατασεισθέ ν. ὦ συνά ντημα πονηροῦ δαί μονος, πό σον ἴ σχυσε κακὸ ν ἐ ξεργά σασθαι. ὦ γῆ, τοιοῦ τον ἀ ναγκασθεῖ σα ὑ ποδέ ξασθαι πά θος. ἔ φριξε τά χα καὶ ὁ ἥ λιος, εἴ τις αἴ σθησις αὐ τῷ, τὸ σκυθρωπὸ ν ἐ κεῖ νο θέ αμα. καὶ τί ἄ ν τις τοσοῦ τον εἴ ποι ὅ σον ἡ ἀ μηχανί α τῆ ς ψυχῆ ς ὑ ποβά λλει;̓ Αλλ̓ οὐ γὰ ρ ἀ προνό ητα τὰ ἡ μέ τερα, ὡ ς μεμαθή καμεν ἐ ν τῷ εὐ αγγελί ῳ ὅ τι οὐ δὲ στρουθί ον πί πτει ἄ νευ θελή ματος τοῦ Πατρὸ ς ἡ μῶ ν. ὥ στε εἴ τι γέ γονε, θελή ματι γέ γονε τοῦ κτί σαντος ἡ μᾶ ς. τῷ δὲ βουλή ματι τοῦ Θεοῦ τί ς ἀ νθέ στηκε; καταδεξώ μεθα τὸ συμβά ν: δυσανασχετοῦ ντες γὰ ρ οὔ τε τὸ γενό μενον διορθού μεθα, καὶ ἑ αυτοὺ ς προσαπό λλυμεν. μὴ κατηγορή σωμεν τῆ ς δικαί ας κρί σεως τοῦ Θεοῦ. ἀ μαθεῖ ς ἐ σμέ ν, ὥ στε τὰ ἄ ῤ ῥ ητα αὐ τοῦ κρί ματα δοκιμά ζειν. νῦ ν σου λαμβά νει τὴ ν δοκιμὴ ν ὁ Κύ ριος τῆ ς πρὸ ς αὐ τὸ ν ἀ γά πης. νῦ ν σοι πά ρεστι καιρὸ ς διὰ τῆ ς ὑ πομονῆ ς τὴ ν μερί δα τῶ ν μαρτύ ρων λαβεῖ ν. ἡ τῶ ν Μακκαβαί ων μή τηρ ἑ πτὰ παί δων εἶ δε θά νατον καὶ οὐ κ ἐ στέ ναξεν, οὐ δὲ ἀ φῆ κεν ἀ γεννὲ ς δά κρυον, ἀ λλ̓ εὐ χαριστοῦ σα τῷ Θεῷ ὅ τι ἔ βλεπεν αὐ τοὺ ς πυρὶ καὶ σιδή ρῳ καὶ ταῖ ς χαλεπωτά ταις αἰ κί αις τῶ ν δεσμῶ ν τῆ ς σαρκὸ ς λυομέ νους, εὐ δό κιμος μὲ ν παρὰ Θεῷ, ἀ οί διμος δὲ παρὰ ἀ νθρώ ποις ἐ κρί θη. μέ γα τὸ πά θος, φημὶ κἀ γώ: ἀ λλὰ μεγά λοι καὶ οἱ παρὰ τοῦ Κυρί ου μισθοὶ τοῖ ς ὑ πομέ νουσιν ἀ ποκεί μενοι.̔́ Οτε ἐ γέ νου μή τηρ καὶ εἶ δες τὸ ν παῖ δα καὶ ηὐ χαρί στησας τῷ Θεῷ, ᾔ δεις πά ντως ὅ τι θνητὴ οὖ σα θνητὸ ν ἐ γέ ννησας. τί οὖ ν παρά δοξον, εἰ ἀ πέ θανεν ὁ θνητό ς; ἀ λλὰ λυπεῖ ἡ μᾶ ς τὸ παρὰ καιρό ν. ἄ δηλον εἰ μὴ εὔ καιρον τοῦ το, ἐ πειδὴ ἡ μεῖ ς ἐ κλέ γεσθαι τὰ συμφέ ροντα ταῖ ς ψυχαῖ ς καὶ ὁ ρί ζειν προθεσμί ας ἀ νθρωπί νῃ ζωῇ οὐ κ ἐ πιστά μεθα. περί βλεψαι τὸ ν κό σμον ἅ παντα ἐ ν ᾧ κατοικεῖ ς καὶ ἐ ννό ησον ὅ τι πά ντα θνητὰ τὰ ὁ ρώ μενα καὶ πά ντα φθορᾷ ὑ ποκεί μενα. ἀ νά βλεψον πρὸ ς τὸ ν οὐ ρανό ν: καὶ οὗ τό ς ποτε λυθή σεται: πρὸ ς τὸ ν ἥ λιον: οὐ δὲ οὗ τος διαμενεῖ. οἱ ἀ στέ ρες σύ μπαντες, ζῶ α χερσαῖ α καὶ ἔ νυδρα, τὰ περὶ γῆ ν κά λλη, αὐ τὴ ἡ γῆ, πά ντα φθαρτά, πά ντα μικρὸ ν ὕ στερον οὐ κ ἐ σό μενα. ἡ τού των ἔ ννοια παραμυθί α ἔ στω τοῦ συμβεβηκό τος. μὴ καθ̓ ἑ αυτὸ μέ τρει τὸ πά θος, ἀ φό ρητον γὰ ρ οὕ τω φανεῖ ταί σοι: ἀ λλὰ τοῖ ς ἀ νθρωπί νοις πᾶ σι συγκρί νουσα, ἐ ντεῦ θεν εὑ ρή σεις αὐ τοῦ τὴ ν παραμυθί αν. ἐ πὶ πᾶ σι δὲ ἐ κεῖ νο εἰ πεῖ ν ἰ σχυρὸ ν ἔ χω, φεῖ σαι τοῦ ὁ μοζύ γου: ἀ λλή λοις γέ νεσθε παραμυθί α: μὴ ποιή σῃ ς αὐ τῷ χαλεπωτέ ραν τὴ ν συμφορὰ ν τῷ πά θει ἑ αυτὴ ν καταναλί σκουσα. ὅ λως δὲ οὐ κ οἶ μαι λό γον ἐ ξαρκεῖ ν εἰ ς παρά κλησιν, ἀ λλ̓ εὐ χῆ ς ἡ γοῦ μαι χρεί αν εἶ ναι πρὸ ς τὰ πρὸ ς τὰ παρό ντα. εὔ χομαι οὖ ν αὐ τὸ ν τὸ ν Κύ ριον, τῇ ἀ φά τῳ αὐ τοῦ δυνά μει ἐ φαψά μενό ν σου τῆ ς καρδί ας, ἐ μποιῆ σαι φῶ ς τῇ ψυχῇ σου διὰ τῶ ν ἀ γαθῶ ν λογισμῶ ν, ἵ ν̓ οἴ κοθεν ἔ χῃ ς τῆ ς παραμυθί ας τὰ ς ἀ φορμά ς.